id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Hof van Cassatie Conclusie van het Openbaar Ministerie van 16 september 202

Art. 6

.1 - 30 Link Justel databank 19501104-30 Thesaurus CAS: BURGERLIJKE RECHTSVORDERING Wettelijke bepalingen: Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend op 4 november 1950,

Art. 6.1 - 30 Link Justel databank 19501104-30 Fiche 3 Artikel 6.3.d EVRM is niet van toepassing op burgerlijke partijen

Art. 6

.3.d - 30 Link Justel databank 19501104-30 Fiches 4 - 6 Bij afwezigheid van daartoe strekkende conclusie moet de rechter niet uitdrukkelijk vaststellen dat hij specifiek heeft onderzocht of de weigering om een door een burgerlijke partij voorgestelde getuige te horen al dan niet het recht van die partij op een eerlijk proces miskent, of die partij ondanks deze weigering een redelijke kans heeft gekregen om haar zaak voor te leggen en of die partij hierbij niet wezenlijk werd benadeeld ten opzichte van de beklaagde; het feit dat de rechter dat onderzoek heeft gedaan, kan blijken uit andere redenen van zijn beslissing, waaronder de redenen op grond waarvan hij oordeelt dat het getuigenverhoor niet dienstig is voor de waarheidsvinding

Art. 6

.1 - 30 Link Justel databank 19501104-30 De gecoördineerde Grondwet 1994 - 17-02-1994 - Art. 149 - 30 ELI link Pub nr 1994021048 Thesaurus CAS: BURGERLIJKE RECHTSVORDERING Wettelijke bepalingen: Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend op 4 november 1950,

Art. 6

.1 - 30 Link Justel databank 19501104-30 De gecoördineerde Grondwet 1994 - 17-02-1994 - Art. 149 - 30 ELI link Pub nr 1994021048 Thesaurus CAS: REDENEN VAN DE VONNISSEN EN ARRESTEN - GEEN CONCLUSIE - Strafzaken (geestrijke dranken en douane en accijnzen inbegrepen) Wettelijke bepalingen: Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, ondertekend op 4 november 1950,

Art. 6

.1 - 30 Link Justel databank 19501104-30 De gecoördineerde Grondwet 1994 - 17-02-1994 - Art. 149 - 30 ELI link Pub nr 1994021048 Tekst van de conclusie P.25.0128.N Conclusie van advocaat-generaal B. DE SMET: “Het recht van de burgerlijke partij op het (doen) ondervragen van getuigen à charge als onderdeel van het beginsel van wapengelijkheid, afgeleid uit art. 6.1 EVRM”.

1. Het bestreden arrest bevestigt de vrijspraak in eerste aanleg van verweerder, die wordt vervolgd wegens verkrachting. Volgens het hof van beroep te Gent hadden de partijen met wederzijdse toestemming tweemaal seksuele betrekkingen aan boord van een Belgisch militair schip na een feestje, op 22 november 2019, wat blijkt uit o.a. de verklaringen van verschillende militairen die eiseres voor en na het eerste feit hadden gesproken, en niets opvingen van gedwongen seksuele handelingen. De federaal procureur was van mening dat eiseres de tweede maal (in haar kajuit) geen geldige toestemming kon geven tot seksuele penetratie, omdat zij te zeer onder invloed was van alcohol na een feestje aan boord, en vroeg in de beroepsconclusie een veroordeling. Tegen de vrijspraak stelde de federaal procureur geen cassatieberoep in.
2. Eiseres bracht als belastend element aan dat haar psycholoog (P.B.) haar verklaringen over verkrachting waarheidsgetrouw acht. Daarover stelt het bestreden arrest dat 1°de bevindingen van de psycholoog niet noodzakelijk wetenschappelijk onderbouwd zijn en een hogere bewijswaarde hebben en 2°de psycholoog trouwens uitgaat van een bekentenis van verweerder, wat niet het geval is (blz. 10). De appelrechters stellen hierbij dat “Als de bekentenis van de beklaagde inhoudt dat hij erkende dat hij de burgerlijke partij seksueel penetreerde, is dit een foutief uitgangspunt om de geloofwaardigheid van de verklaringen in het licht van verkrachting, wat seksuele penetratie zonder geldige instemming inhoudt, te beoordelen”.
3. Het eerste middel dat miskenning van de bewijskracht aanvoert van het verslag van de psycholoog (art. 8.17 en 8.18 B.W.), omdat die niet uitgaat van een bekentenis van seksueel geweld, lijkt mij gericht tegen een overtollige reden, gelet op het woord ‘trouwens’. Het middel kan niet tot cassatie leiden en is bijgevolg niet-ontvankelijk. De grief doet immers geen afbreuk aan de overige redenen die de beslissing van vrijspraak dragen. Zo hechten de appelrechters belang aan o.a. de verklaring van C.B. die wist dat eiseres smoorverliefd was op verweerder en zag dat zij beiden terugkwamen van een feestje aan boord, waarbij eiseres opschepte over het feit dat zij net seksuele betrekkingen hadden gehad. Deze verklaring vindt volgens het arrest steun in de verklaringen van J.V.G. en L.B.
4. In een tweede middel komt eiseres op tegen de beslissing om de getuigen A.V.B. en P.V. niet te ondervragen, hoewel die vraag in haar beroepsconclusie is geformuleerd. De eerste getuige zou kunnen bevestigen dat eiseres in dronken toestand was, de tweede getuige zou verklaringen kunnen afleggen over het feit dat eiseres werd afgeraden om klacht neer te leggen tegen verweerder, die een hogere militaire graad had (beroepsconclusie, p. 7 en 13).
5. Een onderdeel van het recht op een eerlijk proces (art. 6.1 EVRM en art. 14.1 IVBPR), zowel in strafzaken als in de burgerlijke rechtspleging, is het beginsel van wapengelijkheid. Dit afgeleide recht betekent dat de procespartijen in gelijke mate de rechterlijke beslissing moeten kunnen beïnvloeden, door bewijsmateriaal aan te brengen, bewijselementen van de andere partij te betwisten en processuele middelen aan te wenden