V.

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Hof van Cassatie Vonnis/arrest van 19 mei 2026 ECLI nr: ECLI:BE:CASS:2026:ARR.20260519.2N.7 Rolnummer: P.24.1704.N Zaak: V. Kamer: 2N - tweede kamer Rechtsgebied: Internationaal publiekrecht - Strafrecht Invoerdatum: 2026-06-03 Raadplegingen: 338 - laatst gezien 2026-06-18 18:12 Versie(s): Vertaling samenvatting(

1. en)FR nog niet beschikbaar Fiches 1 - 2 Samenvatting(
2. en)nog niet beschikbaar Thesaurus CAS: INTERNATIONALE RECHTSHULP BEWIJS - STRAFZAKEN - Bewijslast. Beoordelingsvrijheid Tekst van de beslissing Nr. P.24.1704.N I P. V., beklaagde, eiser, vertegenwoordigd door mr. Johan Verbist, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 2000 Antwerpen, Amerikalei 187/302, waar de eiser woonplaats kiest, tegen BELGISCHE STAAT, fod Financiën, vertegenwoordigd door de minister van Financiën, met kantoor te 1000 Brussel, Wetstraat 12, voor wie optreedt de adviseur-generaal van de algemene administratie van de bijzondere belastinginspectie, gewestelijke directie Gent, die woonplaats kiest te 9041 Gent (Oostakker), Orchideestraat 61A, ON 0308.357.159, zelfstandig vorderende partij, verweerder. II T. V. O., beklaagde, eiser, vertegenwoordigd door mr. Johan Verbist, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 2000 Antwerpen, Amerikalei 187/302, waar de eiser woonplaats kiest. III J. V. B., beklaagde, eiser, vertegenwoordigd door mr. Johan Verbist, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 2000 Antwerpen, Amerikalei 187/302, waar de eiser woonplaats kiest. IV 1. OMNIPLEX nv, met zetel te 8530 Harelbeke, Damweg 9 bus 1, ON 0455.957.408, voor wie optreedt de lasthebber ad hoc Geert Sustronck, met kantoor te 8500 Kortrijk, Burg. Nolfstraat 10, beklaagde, eiseres, 2. HARELBEEKSE HOUTZAGERIJ bv, met zetel te 8530 Harelbeke, Gentsesteenweg 184, ON 0405.419.517, voor wie optreedt de lasthebber ad hoc Geert Sustronck, met kantoor te 8500 Kortrijk, Burg. Nolfstraat 10, beklaagde, eiseres, beiden vertegenwoordigd door mr. Johan Verbist, advocaat bij het Hof van Cassatie, met kantoor te 2000 Antwerpen, Amerikalei 187/302, waar de eiseressen woonplaats kiezen, tegen BELGISCHE STAAT, reeds vermeld, zelfstandig vorderende partij, verweerder. I. RECHTSPLEGING VOOR HET HOF De cassatieberoepen zijn telkenmale gericht tegen de arresten van het hof van beroep te Gent, correctionele kamer, van 26 april 2023 (arrest I), 7 februari 2024 (arrest II), 24 april 2024 (arrest III) en 13 november 2024 (arrest IV). De eisers I, II en III voeren ieder in afzonderlijke memories die aan dit arrest zijn gehecht, twee identieke middelen aan. De eiseressen IV voeren in een gezamenlijke memorie die aan dit arrest is gehecht, drie middelen aan. Raadsheer Eric Van Dooren heeft verslag uitgebracht. Advocaat-generaal Dirk Schoeters heeft geconcludeerd. II. BESLISSING VAN HET HOF Beoordeling Ontvankelijkheid van de cassatieberoepen 1. Het arrest IV spreekt de eiseres IV.1 vrij voor de feiten van de telastleggingen A.1.1, A.1.2 en A.2. In zoverre ook gericht tegen die beslissing, is het cassatieberoep IV.1 bij gebrek aan belang niet ontvankelijk. 2. Het arrest IV verklaart de burgerlijke vorderingen van de eiseressen IV tegen de eisers I, II en III zonder voorwerp. In zoverre tegen die beslissingen gericht, zijn de cassatieberoepen I, II en III bij gebrek aan belang niet ontvankelijk. Eerste middel van de eisers I, II, III en IV 3. Het middel voert schending aan van de artikelen 57 en 59 van het Franse Wetboek van Strafvordering, artikel 32 Voorafgaande Titel Wetboek van Strafvordering en artikel 13 van de wet van 9 december 2004 betreffende de internationale politiële verstrekking van gegevens van persoonlijke aard en informatie met gerechtelijke finaliteit, de wederzijdse internationale rechtshulp in strafzaken en tot wijziging van artikel 90ter van het Wetboek van strafvordering (hierna Wet Internationale Rechtshulp): het arrest IV verwerpt ten onrechte het verweer van de eisers I, II en III dat de huiszoeking in een appartement te Cannes (Frankrijk) dat eigendom is van een Franse vennootschap van de eiser I, op onregelmatige wijze werd uitgevoerd en het laat na die huiszoeking nietig te verklaren; naar Frans recht moet een huiszoeking in een woning van de verdachte in beginsel in diens aanwezigheid worden uitgevoerd; bij onmogelijkheid daarvan moet de verdachte voorafgaand aan de huiszoeking een vertegenwoordiger aanwijzen en indien ook dat onmogelijk is, moeten de onderzoekers twee getuigen aanduiden; die aangewezen personen moeten dan zowel de huiszoeking bijwonen als het proces-verbaal van uitvoering ervan ondertekenen; al deze vormvoorschriften zijn essentieel en gelden op straffe van nietigheid van de huiszoeking, ook in het geval die zonder de toestemming van de verdachte wordt uitgevoerd; uit het betreffende proces-verbaal van de Franse onderzoekers blijkt dat de huiszoeking in het bijzijn van de getuigen N.M. en V.S. werd aangevat om 9.20 uur en dat na vijftig minuten en nadat de woonkamer reeds werd betreden, telefonisch contact kon worden gelegd met de eiser I; daarbij wees de eiser I V.S. aan als getuige om ter plaatse bijstand te verlenen en werd N.M. om 10.10 uur verzocht het appartement te verlaten; de huiszoeking werd uiteindelijk beëindigd om 11.15 uur, waarna het proces-verbaal enkel door V.S. werd ondertekend; bijgevolg werd aan de eiser I nooit de gelegenheid geboden voorafgaand aan de huiszoeking een vertegenwoordiger aan te duiden en dat kan evenmin als dusdanig worden begrepen doordat hij tijdens de zoeking V.S. aanwees om verder ter plaatse te blijven en de sleutel van het appartement in ontvangst te nemen; bovendien staat het niet vast dat de huiszoeking van bij aanvang werd uitgevoerd in aanwezigheid van twee getuigen aangezien N.M. het proces-verbaal van uitvoering niet heeft ondertekend; het arrest IV dat de nietigheid van de onderzoeksmaatregel niet vaststelt en op grond daarvan niet beslist tot uitsluiting van het daaruit verkregen bewijsmateriaal, is niet naar recht verantwoord. 4. In zoverre het middel niet preciseert hoe en waarom het arrest IV artikel 32 Voorafgaande Titel Wetboek van Strafvordering schendt, is het onduidelijk en bijgevolg niet ontvankelijk. 5. In zoverre het middel een onderzoek van feiten vereist waarvoor het Hof geen bevoegdheid heeft, is het evenmin ontvankelijk. 6. Artikel 13 Wet Internationale Rechtshulp bepaalt dat in het kader van een in België gevoerde strafrechtspleging geen gebruik mag worden gemaakt van bewijsmateriaal: 1° dat in het buitenland op onregelmatige wijze is verzameld indien de onregelmatigheid: - volgens het recht van de Staat waarin het bewijsmateriaal is verzameld volgt uit de overtreding van een op straffe van nietigheid voorgeschreven vormvereiste; - de betrouwbaarheid van het bewijsmateriaal aantast; 2° waarvan de aanwending een miskenning inhoudt van het recht op een eerlijk proces. 7. Bij de toepassing in België van het recht van de Staat waarin het bewijsmateriaal is verzameld, moet de in de wetgeving van die Staat bepaalde nietigheidssanctie worden begrepen in de betekenis en met de draagwijdte die daaraan in het recht van die Staat wordt verleend. 8. Artikel 57 van het Franse Wetboek van Strafvordering, dat op grond van artikel 59 van dat wetboek voorgeschreven is op straffe van nietigheid, bepaalt dat huiszoekingen worden uitgevoerd in aanwezigheid van de persoon bij wie de huiszoeking plaatsvindt. Bij onmogelijkheid daarvan is het verplicht de betrokkene uit te nodigen om een vertegenwoordiger naar keuze te laten aanwijzen; bij onmogelijkheid daarvan moet de officier van de politie twee getuigen aanduiden die niet onder zijn administratief gezag vallen. Het proces-verbaal van die handelingen, moet worden ondertekend door de in die wetsbepaling genoemde personen. In geval van weigering tot ondertekening wordt hiervan melding gemaakt in het proces-verbaal. 9. Uit de artikelen 171 en 802 van het Franse Wetboek van Strafvordering volgt dat in strafzaken de overtreding van op straffe van nietigheid voorgeschreven vormvereisten slechts kan worden gesanctioneerd indien bij de betrokken persoon een belangenschade is vastgesteld. 10. Uit de samenlezing van die wetsbepalingen volgt dat niet voor elke huiszoeking die is uitgevoerd met schending van artikel 57 van het Franse Wetboek van Strafvordering de nietigheid moet worden uitgesproken. Bijgevolg leidt dergelijk uitgevoerde huiszoeking niet in alle gevallen tot bewijsmateriaal dat op onregelmatige wijze in Frankrijk is verkregen en waarvan op grond van artikel 13 Wet Internationale Rechtshulp in België geen gebruik mag worden gemaakt. 11. Het middel dat uitgaat van andere rechtsopvattingen, faalt naar recht. Tweede middel van de eisers I, II, III en IV Eerste onderdeel 12. Het onderdeel voert schending aan van artikel 149 Grondwet, de artikelen 449 en 450 WIB92 en artikel 73 Btw-wetboek: met het oordeel dat de door de eisers I en II voorgelegde individuele bestelbonnen met enkel de vermelding ‘T’ moeten worden onderscheiden van andere bestelbonnen met de vermeldingen ‘T’ en ‘F’ of ‘Fa’ en bijgevolg moeten worden uitgesloten van de “interne documenten waarop de T-verkopen stonden vermeld”, verantwoordt het arrest IV de schuldigverklaring van de eisers aan de telastleggingen F en G niet naar recht; aan de voorgelegde bestelbonnen konden uitgaande facturen worden gekoppeld waaruit blijkt dat de beweerde niet-officiële omzet binnen de eiseressen IV niet met de werkelijkheid overeenstemt; de voorgelegde bestelbonnen zijn immers inherent verbonden met de globaliserende interne documenten; door echter een duidelijk onderscheid te maken tussen twee soorten T-bonnen en slechts een ervan in aanmerking te nemen voor de berekening van de niet-officiële omzet binnen de eiseressen IV verbreekt het arrest IV het verband tussen de voorgelegde bestelbonnen en de interne documenten waarop zij zijn vermeld; door niet aan te geven hoe tot het onderscheid tussen de beide soorten bestelbonnen kan worden besloten en door dit evenmin zelf te hebben onderzocht, laat het arrest IV bovendien na het daarover in appelconclusie aangevoerde verweer van de eiser II te beantwoorden. 13. Het arrest IV (p. 95, nr. 55) oordeelt niet dat er twee soorten T-bonnen bestaan en dat slechts een daarvan in aanmerking komt voor de berekening van de niet-officiële omzet binnen de eiseressen IV. Het wijst er slechts op dat de niet-officiële omzet binnen de eiseressen IV werd berekend op basis van interne documenten waarop de T-verkopen stonden vermeld en niet op basis van individuele bestelbonnen, zodat het mogelijk is dat bepaalde bestelbonnen waarop enkel ‘T’ wordt vermeld naderhand werden gefactureerd. In zoverre berust het onderdeel op een onjuiste lezing van het arrest IV en mist het feitelijke grondslag. 14. Met de redenen die het onderdeel aanhaalt en die het arrest IV (p. 90-95, nrs. 50-55) verder vermeldt, beantwoorden en verwerpen de appelrechters ook het in het onderdeel bedoelde verweer, zonder dat zij daarover nog verdere uitleg dienen te verstrekken. In zoverre kan het onderdeel niet worden aangenomen. 15. Voor het overige is het onderdeel afgeleid uit de voormelde onjuiste lezing van het arrest IV en is het niet ontvankelijk. Tweede onderdeel 16. Het onderdeel voert schending aan van artikel 149 Grondwet: het in het eerste onderdeel bekritiseerde oordeel waarbij de band tussen de eigenlijke bestelbonnen en de interne documenten wordt doorgeknipt, is tegenstrijdig met andere motieven van het arrest IV; enerzijds oordeelt het arrest IV dat de telastleggingen F en G zijn gebaseerd op het feitelijk bestaan van de T-bonnen, terwijl het anderzijds oordeelt dat de niet-officiële omzet werd berekend op basis van interne documenten waarop de T-verkopen stonden vermeld en niet op basis van individuele bestelbonnen. 17. Het is niet tegenstrijdig te oordelen, eensdeels, dat het bestaan van een niet-officiële omzet binnen een onderneming kan worden vastgesteld aan de hand van individuele bestelbonnen, en, anderdeels, dat de omvang van die niet-officiële omzet kan worden berekend op basis van interne documenten waarop de niet-officiële verkopen staan vermeld en dus niet op basis van de individuele bestelbonnen. Die beide oordelen heffen elkaar immers niet op. Het onderdeel mist feitelijke grondslag. Derde onderdeel 18. Het onderdeel voert schending aan van artikel 149 Grondwet en de artikelen 8.1.9° en 8.29 Burgerlijk Wetboek, alsook miskenning van het wettelijk begrip feitelijk vermoeden: voor de concrete bepaling van de totale niet-officiële omzet binnen de eiseressen IV extrapoleert het arrest IV het percentage van de globale omzet voor het jaar 2006, namelijk 4,05 procent, naar de gehele periode van 2002 tot en met 2014; die techniek steunt op het percentage van één jaar uit die periode zonder enig ander vergelijkingspunt en zonder na te gaan of de omstandigheden voor de andere jaren vergelijkbaar zijn; aldus berust het gehanteerde vermoeden niet op één of meer precieze ernstige aanwijzingen en is de bepaling van de getotaliseerde niet-officiële omzet niet naar recht verantwoord; bovendien antwoordt het arrest IV niet op het in de appelconclusie van de eiser I omstandig aangevoerde verweer dat een berekening louter op basis van de extrapolatie van de omzet van één jaar niet enkel onjuist, maar ook onaanvaardbaar is, omdat niet wordt bewezen dat er in de betrokken periode sprake is van gelijkblijvende uitbatingsomstandigheden. 19. In zoverre het onderdeel opkomt tegen het onaantastbare oordeel van het arrest IV over de feiten of verplicht tot een onderzoek van feiten, waarvoor het Hof geen bevoegdheid heeft, is het niet ontvankelijk. 20. Het arrest IV past de in het onderdeel bedoelde extrapolatietechniek niet enkel toe op grond van het percentage van één jaar