ECLI:BE:GHCC:2010:ARR.003

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Grondwettelijk Hof (Arbitragehof) Vonnis/arrest van 20 januari 2010 ECLI nr: ECLI:BE:GHCC:2010:ARR.003 Vervangt nummer: ECLI:BE:GHCC:2010:ARR.20100120.3 Arrest- Rolnummer: 3/2010 Rechtsgebied: Strafrecht - Constitutioneel recht Invoerdatum: 2010-01-25 Raadplegingen: 632 - laatst gezien 2026-07-02 23:16 Versie(s): Versie FR Versie DE Fiche UTU-thesaurus: STRAFRECHT - BIJZONDERE STRAFWETTEN - Wapens - munitie - springstoffen - Wapens PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - GRONDWETTELIJK HOF - Vernietigingsbevoegdheid (Grondwettelijk Hof) Vrije woorden: Beroep tot vernietiging van de artikelen 7 tot 10, 21 en 31 van de wet van 25 juli 2008 tot wijziging van de wet van 8 juni 2006 houdende regeling van economische en individuele activiteiten met wapens, ingesteld door de vzw « Union Nationale de l'Armurerie, de la Chasse et du Tir ». Wapens - 1. Voorhanden hebben van wapens - Vergunning - A. Wettige reden - B. Personen die wensen een wapen in hun vermogen te behouden - a. Personen die een vuurwapen erven - (

1. i)Vereiste van meerderjarigheid - (
2. ii)Eigendomsrecht - b.- Personen van wie het jachtverlof, de sportschutterslicentie of het gelijkgestelde document is vervallen - C. Houders van een jachtverlof - Lange wapens daar toegelaten waar het jachtverlof geldig is - Uitzondering - D. Personen die faunabeheersactiviteiten verrichten - E. Wettelijke voorwaarden - Controle - F. Retributie - 2. Uitleenmogelijkheid - A. Wapenhandelaars, musea en wapenverzamelaars die over een erkenning beschikken - B. Uitzondering - a. Occasionele schutters - b. Bijzondere wachters. # Grondwettelijk recht - 1. Bevoegdheden van de gewesten - A. Landinrichting en natuurbehoud - Jacht - Jachtverloven - B. Autonomie - 2. Federale bevoegdheden - Wapens - Voorhanden hebben van wapens - Vergunning - Uitzondering - Lange wapens die houders van een jachtverlof voorhanden hebben. Wettelijke bepalingen: Wet - 25-07-2008 - 7 - 37 ELI link Pub nr 2008009699 Wet - 25-07-2008 - 8 - 37 ELI link Pub nr 2008009699 Wet - 25-07-2008 - 9 - 37 ELI link Pub nr 2008009699 Wet - 25-07-2008 - 10 - 37 ELI link Pub nr 2008009699 Wet - 25-07-2008 - 21 - 37 ELI link Pub nr 2008009699 Wet - 25-07-2008 - 31 - 37 ELI link Pub nr 2008009699 Tekst van de beslissing Rolnummer 4642 Arrest nr. 3/2010 van 20 januari 2010 In zake : het beroep tot vernietiging van de artikelen 7 tot 10, 21 en 31 van de wet van 25 juli 2008 tot wijziging van de wet van 8 juni 2006 houdende regeling van economische en individuele activiteiten met wapens, ingesteld door de vzw « Union Nationale de l’Armurerie, de la Chasse et du Tir ». Het Grondwettelijk Hof, samengesteld uit de voorzitters M. Bossuyt en P. Martens, en de rechters R. Henneuse, L. Lavrysen, A. Alen, J.-P. Snappe, J.-P. Moerman, E. Derycke, J. Spreutels en T. Merckx-Van Goey, bijgestaan door de griffier P.-Y. Dutilleux, onder voorzitterschap van voorzitter M. Bossuyt, wijst na beraad het volgende arrest : 2 I. Onderwerp van het beroep en rechtspleging Bij verzoekschrift dat aan het Hof is toegezonden bij op 20 februari 2009 ter post aangetekende brief en ter griffie is ingekomen op 23 februari 2009, heeft de vzw « Union Nationale de l’Armurerie, de la Chasse et du Tir », met maatschappelijke zetel te 2650 Edegem, Leo Baekelandstraat 3, beroep tot vernietiging ingesteld van de artikelen 7 tot 10, 21 en 31 van de wet van 25 juli 2008 tot wijziging van de wet van 8 juni 2006 houdende regeling van economische en individuele activiteiten met wapens (bekendgemaakt in het Belgisch Staatsblad van 22 augustus 2008). De Ministerraad heeft een memorie ingediend, de verzoekende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en de Ministerraad heeft ook een memorie van wederantwoord ingediend. Op de openbare terechtzitting van 12 november 2009 : - zijn verschenen : . Mr. M. Herbatschek, advocaat bij de balie te Brussel, voor de verzoekende partij; . Mr. F. Tulkens, tevens loco Mr. P. Peeters, advocaten bij de balie te Brussel, voor de Ministerraad; - hebben de rechters-verslaggevers E. Derycke en R. Henneuse verslag uitgebracht; - zijn de voornoemde advocaten gehoord; - is de zaak in beraad genomen. De bepalingen van de bijzondere wet van 6 januari 1989 met betrekking tot de rechtspleging en het gebruik van de talen werden toegepast. II. In rechte -A- A.1. De verzoekende partij vordert de gedeeltelijke vernietiging van de wet van 25 juli 2008 tot wijziging van de wet van 8 juni 2006 houdende regeling van economische en individuele activiteiten met wapens. Zij voert zes middelen aan. Eerste middel A.2. Het eerste middel is afgeleid uit de schending, door artikel 7 van de bestreden wet, van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet. De artikelen 11/1 en 11/2 van de wet van 8 juni 2006, ingevoegd bij respectievelijk de artikelen 7 en 8 van de bestreden wet, bepalen dat een vergunning tot het voorhanden hebben van een wapen wordt afgegeven aan de erfgenaam die binnen twee maanden nadat hij het wapen in bezit heeft gekregen, een vergunning aanvraagt om 3 het wapen zonder munitie te bezitten, voor zover dat wapen wettig voorhanden werd gehouden door de overledene. Artikel 11/1 verwijst naar artikel 11, § 3, met uitsluiting van de punten 6°, 7° en 9°, wat de voorwaarden betreft waaronder die vergunning kan worden afgegeven. Een van die voorwaarden, bepaald bij artikel 11, § 3, is dat de persoon aan wie de vergunning wordt toegekend, meerderjarig moet zijn (artikel 11, § 3, 1°). Daaruit volgt dat een minderjarige het recht wordt ontnomen om een wapen dat wettig in het bezit van de overledene was, te erven, zulks in tegenstelling tot een meerderjarige erfgenaam. Wellicht wilde de wetgever vermijden dat minderjarigen met wapens in aanraking zouden komen, ook al zou dat zonder munitie zijn. De wetgever beschikte volgens de verzoekende partij niettemin over alternatieven die minder nadelig voor het erfrecht zijn, meer bepaald door een onderscheid tussen eigendom en bezit te maken. Zo zou hij kunnen bepalen dat wanneer de erfgenaam eigenaar van een wapen wordt, hij pas op het ogenblik dat hij meerderjarig is, de bezitter ervan wordt. Intussen zou het wapen door een meerderjarige voorhanden kunnen worden gehouden. Het verschil in behandeling dat uit artikel 7 van de bestreden wet voortvloeit is volgens de verzoekende partij niet redelijk te verantwoorden. A.3. De Ministerraad wijst erop dat een onderscheid moet worden gemaakt tussen de eigendom van een wapen en het bezit ervan. Krachtens artikel 11, § 3, 1°, moet al wie een wapen voorhanden wenst te hebben, meerderjarig zijn. Die evidente voorwaarde werd, gelet op de veiligheid en de openbare orde, vanaf 2006 vastgesteld. Zij wordt overigens opgelegd door artikel 5 van de richtlijn 91/477/EEG van de Raad van 18 juni 1991 inzake de controle op de verwerving en het voorhanden hebben van wapens. Het feit dat een minderjarige een wapen erft, kan geen uitzondering verantwoorden op de algemene regel volgens welke de houder van een vuurwapen meerderjarig moet zijn. De minderjarige die een wapen erft, mag het dus niet voorhanden hebben; hij mag het met andere woorden niet gebruiken. De voogd van de minderjarige, die instaat voor het beheer van diens goederen, kan echter bijvoorbeeld beslissen om het wapen bij een erkend persoon in bewaring te geven. De minderjarige blijft op die manier eigenaar van het in bewaring gegeven wapen. Volgens de Ministerraad staat het niet aan het Hof te oordelen of het door de wetgever nagestreefde doel al dan niet met andere wettelijke maatregelen kon worden bereikt. De bestreden maatregel blijft binnen de perken van de beoordelingsbevoegdheid van de wetgever en doorstaat de grondwettigheidstoets. Tweede middel A.4. Het tweede middel is afgeleid uit de schending, door de artikelen 7 en 8 van de bestreden wet, van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet. De artikelen 11/1 en 11/2 van de wet van 8 juni 2006, ingevoegd bij respectievelijk de artikelen 7 en 8 van de bestreden wet, bepalen dat een particulier die een wapen heeft verkregen onder de voorwaarden van artikel 12 en van wie het jachtverlof, de sportschutterslicentie of het gelijkgestelde document is vervallen, en die de in artikel 11/1 bedoelde vergunning wenst te verkrijgen, de aanvraag moet indienen binnen twee maanden na het verstrijken van de in artikel 13, tweede lid, bedoelde termijn. De verzoekende partij herinnert eraan dat de wet van 8 juni 2006 oorspronkelijk niet toestond aan personen die wettig in het bezit van een wapen waren geweest, hetzij omdat hun een vergunning tot het voorhanden hebben was uitgereikt, hetzij omdat die vergunning niet was vereist, hun wapen te bewaren, zelfs zonder munitie, wanneer zij zich niet konden beroepen op een van de wettige redenen die in artikel 11 zijn opgesomd. In zijn arrest nr. 154/2007 van 19 december 2007 heeft het Hof evenwel geoordeeld dat het niet evenredig is het voorhanden hebben van een wapen zonder munitie onmogelijk te maken, wanneer diegene die de vergunning tot het voorhanden hebben van een wapen aanvraagt en die voor het overige aan alle andere gestelde voorwaarden voldoet, een wapen dat legaal voorhanden werd gehouden, niet wenst te verwerven, maar in zijn vermogen wenst te bewaren, ofwel omdat een vergunning tot het voorhanden hebben van het wapen was verleend, ofwel omdat die vergunning niet was vereist (B.51.2). Ten gevolge van dat arrest werden bij de artikelen 7 en 8 van de wet van 25 juli 2008 de artikelen 11/1 en 11/2 in de Wapenwet ingevoegd. Artikel 11/2 maakt een onderscheid tussen drie categorieën van personen die het voordeel van artikel 11/1 kunnen genieten : - de personen die een wapen voorhanden hebben dat onder de gelding van de wet van 8 juni 2006 vergunningsplichtig is geworden, moesten vóór 1 november 2008 een vergunning aanvragen (artikel 11/2, eerste lid); 4 - de personen die een vuurwapen erven, moeten die vergunning aanvragen binnen twee maanden nadat zij het wapen in bezit hebben gekregen (artikel 11/2, tweede lid); - de personen van wie het jachtverlof, de sportschutterslicentie of het gelijkgestelde document is vervallen, mogen het wapen gedurende drie jaar na het vervallen van de termijn voorhanden hebben zonder munitie (artikel 13, tweede lid). Na die termijn van drie jaar heeft de wapenbezitter twee maanden de tijd om de vergunning aan te vragen om het wapen te behouden onder de voorwaarden van artikel 11/1 (artikel 11/2, derde lid). Van de personen die een wapen verkregen na de inwerkingtreding van de wet van 8 juni 2006, kunnen alleen de personen van wie het jachtverlof, de sportschutterslicentie of het gelijkgestelde document is vervallen, een vergunning verkrijgen om een wapen zonder munitie te behouden. Aldus worden alle personen uitgesloten die een vergunning verkregen op grond van artikel 11, § 3, 9°, a), b), c),
3. d)en f), namelijk de personen die één van de volgende wettige redenen opgeven : het recreatief schieten; het faunabeheer; de uitoefening van een beroep dat bijzondere risico’s inhoudt of het voorhanden hebben van een vuurwapen noodzakelijk maakt; de persoonlijke verdediging van personen die een objectief en groot risico lopen en die aantonen dat het voorhanden hebben van een vuurwapen dat risico in grote mate beperkt en hen kan beschermen; de deelname aan historische, folkloristische, culturele of wetenschappelijke activiteiten. Hoewel zij zich in een situatie bevinden die in elk opzicht vergelijkbaar is met de situaties die door de wet worden beoogd, kunnen die categorieën van personen niet het voordeel van artikel 11/1 genieten, namelijk worden gemachtigd om hun wapen te behouden om redenen die met hun vermogen verband houden of om gevoelsmatige redenen. Dat verschil in behandeling kan volgens de verzoekende partij niet objectief, noch redelijk worden verantwoord. A.5. De Ministerraad is van oordeel dat de wetgever, gelet op de doelstellingen inzake openbare veiligheid, redelijkerwijze kon beslissen om de wettige redenen te beperken op grond waarvan men, mits een vergunning, een vuurwapen voorhanden mag hebben. De wetgever heeft rekening willen houden met de lering van het arrest nr. 154/2007 van het Hof. Hij heeft immers, enerzijds, de verplichting gehandhaafd, voor diegene die een wapen wenst te verwerven, om een wettige reden op te geven. Anderzijds, voorziet hij voortaan in een gunstigere regeling voor diegene die een wapen zonder munitie wenst te bewaren, dat hij zou vóór de aanneming van de wet van 8 juni 2006 zou hebben verworven, hetzij omdat dit wapen vrij verkrijgbaar was, hetzij omdat de verwerving ervan destijds was vergund. Die maatregel, die enkel betrekking heeft op de bijzondere gevallen van bewaring van een wapen dat vóór de aanneming van de wet van 8 juni 2006 werd verworven, is in overeenstemming met hetgeen het Hof in B.51.2 van het voormelde arrest heeft gesteld. De wetgever kon dus beslissen die gunstige regeling van het voorhanden hebben van een wapen zonder munitie niet uit te breiden tot alle personen die in de toekomst de mogelijkheid zouden willen hebben om een vuurwapen te bewaren, zelfs zonder munitie, wanneer de wettige reden voor het voorhanden hebben ervan verdwenen is. Dat passief wapenbezit toestaan aan eenieder die voorheen op wettige wijze en met een vergunning een wapen voorhanden kon hebben, zou ingaan tegen de doelstellingen die met de wet worden nagestreefd, namelijk de openbare veiligheid en een vermindering van de risico’s die inherent zijn aan het voorhanden hebben van een wapen. Weliswaar houdt een wapen dat men passief voorhanden heeft (dus zonder munitie), minder risico’s in dan het voorhanden hebben van een wapen met munitie. Het risico is echter niet onbestaande, vermits het wapen niet definitief werd geneutraliseerd. De wetgever vermocht bijgevolg te oordelen dat het meest doeltreffende middel om de veiligheid van eenieder te waarborgen, erin bestaat de uitzonderlijke gevallen van passief wapenbezit zonder munitie te beperken. Wat de jagers en sportschutters betreft, wijst de Ministerraad erop dat zij reeds sinds de wet van 8 juni 2006 een eigen regeling genieten. Zo kan een jager of een sportschutter zijn wapen, na het vervallen van de geldigheid van het jachtverlof, de sportschutterslicentie of het gelijkwaardig stuk, gedurende drie jaar verder voorhanden hebben, evenwel zonder munitie (artikel 13, tweede lid, van de wet van 8 juni 2006). In 2008 kon de wetgever oordelen dat die personen, aan het einde van die periode van drie jaar, eveneens de regeling van het passief wapenbezit konden genieten. Wat de jagers en de sportschutters betreft, wijst de Ministerraad erop dat, op het ogenblik dat zij het jachtverlof of de sportschutterslicentie verkregen, hun geschiktheid werd nagegaan om onder meer veilig wapens te hanteren. Het voorhanden hebben van een wapen is dus, wat hen betreft, minder risicovol, wat een gedifferentieerde behandeling verantwoordt. A.6. De verzoekende partij verwerpt de zienswijze van de Ministerraad volgens welke uit B.51.2 van het voormelde arrest nr. 154/2007 moet worden afgeleid dat op dat punt de draagwijdte van het arrest is beperkt tot de personen die hun wapen vóór de inwerkingtreding van de Wapenwet van 8 juni 2006 hebben verworven. 5 Hoewel het ten opzichte van de door de wetgever nagestreefde doelstellingen is geoorloofd jagers, schutters of gelijkgestelde personen toe te staan hun wapen te behouden na het vervallen van hun jachtverlof, hun schutterslicentie of hun gelijkgesteld document, is het volgens de verzoekende partij discriminerend dat die maatregel niet werd uitgebreid tot de personen die een vergunning hadden verkregen op grond van artikel 11, § 3, 9°, a), b), c),
4. d)of f), van de Wapenwet. Derde middel A.7. Het derde middel is afgeleid uit de schending, door artikel 9 van de bestreden wet, van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet en van de bevoegdheidverdelende regels, neergelegd in artikel 6, § 1, III, 5°, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen. Artikel 9 van de bestreden wet heeft artikel 12, 1°, van de wet van 8 juni 2006 in die zin gewijzigd dat, onder bepaalde voorwaarden, houders van een jachtverlof « lange wapens daar toegelaten waar het jachtverlof geldig is », alsmede de daarbij horende munitie, voorhanden mogen hebben. Volgens de verzoekende partij kan het aldus gewijzigde artikel 12 op twee manieren worden geïnterpreteerd : ofwel hebben de jagers de toelating lange wapens voorhanden te hebben die toegelaten zijn voor de jacht, uitsluitend op het grondgebied van het gewest dat hun het jachtverlof heeft verleend; ofwel mogen de jagers enkel de lange jachtwapens voorhanden hebben die zijn toegelaten door het gewest dat hun het jachtverlof heeft verleend. In de eerste interpretatie voert het bestreden artikel 9 een verschil in behandeling in tussen de personen die jagen in het gewest waar zij zijn gedomicilieerd en diegenen die jagen in een ander gewest dan dat van hun woonplaats. Voor die laatste categorie houdt zulks in dat zij hun wapen thuis niet voorhanden mogen hebben. Dat verschil in behandeling kan niet worden verantwoord, zodat de artikelen 10 en 11 van de Grondwet zijn geschonden. In de tweede interpretatie wordt de bevoegdheid om te bepalen welke wapens een jager voorhanden mag hebben zonder vergunning, aan de gewesten overgedragen, met schending van de bevoegdheidverdelende regels, neergelegd in artikel 6, § 1, III, 5°, van de voormelde bijzondere wet van 8 augustus 1980. A.8. De Ministerraad is van oordeel dat de uitdrukking « lange wapens daar toegelaten waar het jachtverlof geldig is » als volgt dient te worden geïnterpreteerd : de houder van een jachtverlof kan, voor de jacht, de lange vuurwapens gebruiken die door zijn jachtverlof zijn toegelaten. Krachtens de bestreden bepaling is het diegene die een vergunning heeft om met een bepaald lang vuurwapen te jagen, eveneens toegestaan dat wapen voorhanden te hebben, ongeacht het gewest waar hij woont. Die bepaling voert geen enkel verschil in behandeling in : diegene die over een jachtverlof beschikt, mag op het hele grondgebied de krachtens dat jachtverlof toegelaten wapen voorhanden hebben. Hij mag daarvan echter enkel gebruik maken voor de jacht in het gewest of de gewesten waarvoor hij een jachtverlof bezit. Die bepaling impliceert volgens de Ministerraad evenmin een bevoegdheidsoverdracht tussen de federale wetgever en de gewestwetgevers. De federale wetgever die bevoegd is om de voorwaarden voor het voorhanden hebben van een wapen te bepalen, verwijst, wat betreft de vuurwapens die jagers voorhanden hebben, naar de gewestelijke jachtwetgeving. Die verwijzing is verantwoord en pertinent. De jagers genieten immers een aangepaste regeling wegens hun wettelijk statuut van jager en wegens de verplichting om over een jachtverlof te beschikken. Het statuut van jager en het jachtverlof worden echter door de gewesten gereglementeerd. De federale wetgever moest dus rekening houden met de gewestelijke regelgeving om het specifieke geval van de jagers te regelen. Teneinde de coherentie en de rechtszekerheid van de regeling met betrekking tot de jachtwapens te waarborgen, was het volgens de Ministerraad onontbeerlijk om de federale bevoegdheid inzake het voorhanden hebben van wapens te verbinden met de gewestelijke bevoegdheid inzake jacht. De federale wetgever heeft die verbinding tot stand gebracht door te verwijzen naar de wapens die door de gewestelijke jachtverloven zijn toegestaan. A.9. De verzoekende partij neemt akte van de interpretatie van de Ministerraad, maar verzoekt niettemin het Hof zich uit te spreken over de twee door de verzoekende partij onderkende interpretaties. 6 Zelfs in de hypothese dat voor de tweede interpretatie moet worden geopteerd, is de verzoekende partij van oordeel dat de federale wetgever aan de gewesten de bevoegdheid heeft overgedragen om te bepalen welke wapens een jager voorhanden mag hebben zonder vergunning. Die bevoegdheidsoverdracht wordt niet alleen ten gunste van de gewesten, maar eveneens ten gunste van buitenlandse entiteiten doorgevoerd. Het jachtverlof, gedefinieerd in artikel 2, 17°, van de Wapenwet, maakt immers geen enkel onderscheid naargelang het jachtverlof in België dan wel in het buitenland (in elk geval binnen de Europese Unie) wordt uitgereikt. Andere Staten beschikken met andere woorden over de bevoegdheid om eenzijdig de lijst te wijzigen van de wapens die in België zonder vergunning voorhanden mogen worden gehouden. Die bevoegdheidsoverdracht schendt niet alleen de bevoegdheidverdelende regels, maar tevens het beginsel van gelijkheid en niet-discriminatie : in zoverre de gewesten het gebruik (gewestelijke bevoegdheid) van verschillende wapens voor de jacht kunnen vergunnen, zouden de Belgen bijgevolg een recht op wapenbezit (federale bevoegdheid) kunnen genieten dat verschilt naar gelang van het gewest waarin zij hun domicilie hebben. Doordat buitenlandse jachtverloven eveneens in België geldig zijn, zouden de houders daarvan eveneens wapens voorhanden mogen hebben waarvan het bezit is verboden voor de houders van een Belgische (gewestelijke) vergunning. A.10. De Ministerraad repliceert dat het onjuist is te beweren dat de bestreden bepaling het de andere Staten en de gewesten mogelijk zou maken eenzijdig de lijst te wijzigen van de wapens die in België zonder vergunning voorhanden mogen worden gehouden. De jagers genieten een aangepaste regeling wegens hun wettelijk statuut van jager. De bestreden bepaling impliceert niet dat een jager een wapen voorhanden mag hebben zonder vergunning, vermits hij verplicht is een (Vlaams, Waals of buitenlands) jachtverlof te verkrijgen. De Ministerraad wijst nog erop dat het feit dat de gewesten het gebruik van verschillende soorten van wapens voor de jacht kunnen vergunnen, geen gevolg is van de bestreden bepaling, maar inherent is aan de federale staatsstructuur. Vierde middel A.11. Het vierde middel is afgeleid uit de schending, door artikel 9 van de bestreden wet, van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet. Artikel 12, 1°, van de Wapenwet van 8 juni 2006, gewijzigd bij artikel 9 van de bestreden wet, staat het voorhanden hebben van wapens zonder voorafgaande vergunning enkel toe voor de jacht en sluit bijgevolg de faunabeheersactiviteiten, bedoeld in artikel 11, § 3, 9°, a), van zijn toepassingsgebied uit. Faunabeheersactiviteiten hebben betrekking op wat doorgaans « vernietiging » wordt genoemd. Het betreft een type van jacht dat tot doel heeft de populatie van de in het wild levende dieren te reguleren. Jacht en vernietiging verschillen slechts van elkaar wat de doelstellingen ervan betreft, niet wat de aard ervan betreft. Volgens de verzoekende partij bestaat er een discriminerend verschil in behandeling tussen de houders van een jachtverlof en de personen die faunabeheersactiviteiten verrichten, vermits die laatsten een vergunning tot het voorhanden hebben van een vuurwapen moeten verkrijgen. A.12. In hoofdorde betoogt de Ministerraad dat het middel niet ontvankelijk is. Het vermeende verschil in behandeling kan niet uit het bestreden artikel 9 worden afgeleid. Artikel 12, 1°, van de wet van 8 juni 2006 voorzag immers reeds vanaf 2006 in een uitzondering op artikel 11 en zulks uitsluitend voor de houders van een jachtverlof en niet voor personen die faunabeheersactiviteiten verrichten. Het bestreden artikel 9 heeft enkel het toepassingsgebied van artikel 12, 1°, gepreciseerd. In zoverre het middel een keuze bekritiseert die in de wet van 8 juni 2006, en niet in de bestreden wet, is vastgelegd, moet het onontvankelijk worden verklaard. A.13. De verzoekende partij betwist die analyse van de Ministerraad. In de oorspronkelijke versie van de bestreden bepaling waren de jagers vrijgesteld van een vergunning voor wapens die waren « ontworpen voor de jacht ». Vermits die term niet nader was omschreven, diende « jacht » in de gangbare betekenis te worden begrepen, dus met inbegrip van het doden of vernietigen van dieren. Ook al zijn er een beperkt aantal vernietigingswapens die door de gewesten niet voor de jacht worden toegelaten, toch zijn die wapens eveneens « ontworpen voor de jacht ». Daarom hadden jagers de toelating om zonder vergunning wapens voorhanden te hebben die voor de jacht waren ontworpen, waarvan de vernietigingswapens zonder enige twijfel deel uitmaakten. De aangeklaagde discriminatie is pas ontstaan toen artikel 12 door de bestreden wet werd gewijzigd. Bijgevolg is het middel ontvankelijk. A.14. In ondergeschikte orde betoogt de Ministerraad dat het verschil in behandeling tussen de personen die houder zijn van een jachtverlof en de personen die een faunabeheersactiviteit verrichten, is verantwoord door het feit dat enkel de jagers een eigen wettelijk statuut hebben. Beide categorieën van personen bevinden zich dus 7 niet in een vergelijkbare situatie. Het statuut van de jager, dat door gewestelijke normen is vastgelegd, laat een controle toe van de identiteit van de jager, van diens geschiktheid om veilig een vuurwapen te hanteren en van diens theoretische kennis, wat een gunstigere regeling voor de jagers verantwoordt. Wat de personen die faunabeheersactiviteiten verrichten betreft, kon de federale wetgever redelijkerwijze oordelen dat zij, door het ontbreken van een specifiek statuut, aan de gewone regeling inzake het voorhanden hebben van wapens moesten worden onderworpen, waarin artikel 11 van de wet van 8 juni 2006 voorziet. Zulks geldt des te meer, nu de vuurwapens die voor de jacht zijn toegelaten (lange vuurwapens met een groot kaliber) niet dezelfde zijn als die welke voor faunabeheersactiviteiten worden toegelaten (vuurwapens met een klein kaliber). Bijgevolg moet men, om redenen van veiligheid, opspoorbaarheid en controle van de gebruikte wapens, een specifieke vergunning voor het gebruik van een wapen voor faunabeheersactiviteiten verkrijgen. A.15. Volgens de verzoekende partij is het onjuist te beweren dat de personen die vernietigingsactiviteiten verrichten geen juridisch statuut zouden hebben. Hun statuut is immers dat van de jagers. Bovendien worden jachtwapens, op enkele uitzonderingen na, eveneens voor vernietiging gebruikt. Vijfde middel A.16. Het vijfde middel is afgeleid uit de schending, door artikel 10 van de bestreden wet, van de artikelen 10 en 11 van de Grondwet. Artikel 12/1 van de wet van 8 juni 2006, ingevoegd bij het bestreden artikel 10, bepaalt dat de houders van een jachtverlof, een sportschutterslicentie en een vergunning tot het voorhanden hebben van een vuurwapen, onder bepaalde voorwaarden aan elkaar vuurwapens mogen uitlenen. De volgende categorieën van personen worden van die uitleenmogelijkheid uitgesloten :