← België

ECLI:BE:GHCC:2019:ARR.077

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Grondwettelijk Hof (Arbitragehof) Vonnis/arrest van 23 mei 2019 ECLI nr: EC

§ 3

, van de wet van 29 juni 1964 betreffende de opschorting, het uitstel en de probatie schendt de artikelen 10 en 11 van de Grondwet niet. UTU-thesaurus: STRAFRECHT - PROBATIEWET - Herroeping PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - GRONDWETTELIJK HOF - Prejudiciële bevoegheid (Grondwettelijk Hof) Vrije woorden: Prejudiciële vragen over artikel 14, §

§ 3

, van de wet van 29 juni 1964 betreffende de opschorting, het uitstel en de probatie, gesteld door de Politierechtbank West-Vlaanderen, afdeling Veurne. Strafrecht - Opschorting, uitstel en probatie - Uitstel - Herroeping - Verkeersmisdrijf - Voorwaarden. Tekst van de beslissing Rolnummers 6892 en 6994 Arrest nr. 77/2019 van 23 mei 2019 In zake : de prejudiciële vragen over artikel 14, §

§ 3

, van de wet van 29 juni 1964 betreffende de opschorting, het uitstel en de probatie, gesteld door de Politierechtbank West-Vlaanderen, afdeling Veurne. Het Grondwettelijk Hof, samengesteld uit de voorzitters A. Alen en F. Daoût, en de rechters L. Lavrysen, J.-P. Moerman, P. Nihoul, T. Giet en J. Moerman, bijgestaan door de griffier P.-Y. Dutilleux, onder voorzitterschap van voorzitter A. Alen, wijst na beraad het volgende arrest : 2 I. Onderwerp van de prejudiciële vragen en rechtspleging Bij twee vonnissen van 19 maart 2018 in zake het openbaar ministerie tegen, enerzijds, A.P. en, anderzijds, D.G., waarvan de expedities ter griffie van het Hof zijn ingekomen op 4 april 2018 en 10 augustus 2018, heeft de Politierechtbank West-Vlaanderen, afdeling Veurne, de volgende identieke prejudiciële vragen gesteld : « 1) Schendt het artikel 14 § 1ter van de Wet van 29 juni 1964 betreffende de opschorting, het uitstel en de probatie, de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, in die zin dat in dit artikel 14 § 1ter bepaald wordt dat het gewoon uitstel en het probatie-uitstel kunnen herroepen worden indien diegene voor wie de maatregel is genomen wegens

(1)een overtreding van de wet van 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer of van haar uitvoeringsbesluiten of
(2)tegelijkertijd wegens een overtreding van de wet van 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer of van haar uitvoeringsbesluiten en wegens een overtreding van de artikelen 419 of 420 van het Strafwetboek, gedurende de proeftijd een nieuw misdrijf heeft gepleegd dat veroordeling krachtens de wet van 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer tot gevolg heeft gehad, en dit zonder enig onderscheid wat betreft de aard van het misdrijf of de zwaarte van de veroordeling, terwijl in het geval dat de maatregel genomen is wegens andere misdrijven dan deze vermeld in artikel 14 § 1ter van de Wet van 29 juni 1964, het uitstel overeenkomstig artikel 14 § 1bis van deze Wet pas kan herroepen worden indien gedurende de proeftijd een nieuw misdrijf gepleegd is dat veroordeling tot een effectieve hoofdgevangenisstraf van ten minste één maand en ten hoogste zes maanden of tot een gelijkwaardige straf die in aanmerking genomen wordt overeenkomstig artikel 99bis van het Strafwetboek, ten gevolge heeft gehad ? 2) Schendt het artikel 14 § 3 van de Wet van 29 juni 1964 betreffende de opschorting, het uitstel en de probatie, de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, in die zin dat in dit artikel 14 § 3 bepaald wordt dat de vordering tot herroeping van het uitstel wegens niet-naleving van de opgelegde voorwaarden moet worden ingesteld uiterlijk binnen een jaar na het verstrijken van de termijn bepaald in artikel 8 van deze wet, terwijl in het geval van herroeping van het gewoon uitstel of het probatie-uitstel wegens het plegen van een nieuw misdrijf gedurende de proeftijd overeenkomstig artikel 14 § 1ter van deze wet, deze (verval-)termijn van 1 jaar bepaald in artikel 14 § 3 van deze wet niet geldt ? ». Die zaken, ingeschreven onder de nummers 6892 en 6994 van de rol van het Hof, werden samengevoegd. De Ministerraad, bijgestaan en vertegenwoordigd door Mr. J. Vanpraet en Mr. Y. Peeters, advocaten bij de balie van West-Vlaanderen, heeft memories ingediend. Bij beschikking van 6 februari 2019 heeft het Hof, na de rechters-verslaggevers J. Moerman en J.-P. Moerman te hebben gehoord, beslist dat de zaken in staat van wijzen zijn, dat geen terechtzitting zal worden gehouden, tenzij de Ministerraad binnen zeven dagen na ontvangst van de kennisgeving van die beschikking een verzoek heeft ingediend om te worden gehoord, en dat, behoudens zulk een verzoek, de debatten zullen worden gesloten op 27 februari 2019 en de zaken in beraad zullen worden genomen. Aangezien geen enkel verzoek tot terechtzitting werd ingediend, zijn de zaken op 27 februari 2019 in beraad genomen. 3 De bepalingen van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het Grondwettelijk Hof met betrekking tot de rechtspleging en het gebruik van de talen werden toegepast. II. De feiten en de rechtspleging in de bodemgeschillen De beklaagden voor de verwijzende rechter in de zaken nrs. 6892 en 6994 werden eerder strafrechtelijk veroordeeld wegens de overtreding van de wet van 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer (hierna : de Wegverkeerswet) en zijn uitvoeringsbesluiten. Zij werden door de politierechter veroordeeld tot een geldboete en een verval van het recht tot sturen, weliswaar met de modaliteit van een (probatie-)uitstel voor een periode van drie jaar. Gedurende hun proeftijd pleegden de beklaagden voor de verwijzende rechter nogmaals een inbreuk op de Wegverkeerswet waardoor de verwijzende rechter zich in de mogelijkheid bevindt om het verleende uitstel te herroepen op basis van artikel 14, § 1ter, van de wet van 29 juni 1964 betreffende de opschorting, het uitstel en de probatie (hierna : de wet van 29 juni 1964). Op verzoek van de beklaagden stelt de verwijzende rechter de bovenvermelde prejudiciële vragen. III. In rechte -A- Ten aanzien van de eerste prejudiciële vraag A.
  1. De Ministerraad is van oordeel dat de in het geding zijnde bepaling een legitieme doelstelling nastreeft, meer bepaald het doen dalen van het aantal verkeersdoden door middel van een strengere beteugeling van de verkeersdelinquentie. Uit de rechtspraak van het Hof leidt hij af dat de wetgever inzake de reglementering van het wegverkeer strenge straffen vermag te stellen op bepaalde gedragingen en dit wegens hun frequent en laakbaar karakter en wegens de verregaande gevolgen ervan voor de slachtoffers. A.
  2. De Ministerraad meent dat de in het geding zijnde bepaling pertinent en noodzakelijk is in het licht van de nagestreefde doelstelling. Hij wijst erop dat in de voorheen bestaande wetgeving, een herroeping van het uitstel slechts mogelijk was indien gedurende de proeftijd een nieuw misdrijf werd gepleegd waarvoor de betrokkene werd veroordeeld tot een criminele straf of tot een effectieve hoofdgevangenisstraf van ten minste één maand. Vermits de gevallen waarin in gevangenisstraffen is voorzien in de Wegverkeerswet zeldzaam zijn, was de mogelijkheid tot herroeping van het uitstel, volgens de Ministerraad, een veeleer theoretische kwestie. Hij zet uiteen dat de wetgever in 2014 om die reden heeft geoordeeld dat een herroeping van het uitstel mogelijk moet zijn, ongeacht de aard van het verkeersmisdrijf en de zwaarte van de veroordeling. A.
  3. De Ministerraad meent ten slotte dat in voldoende waarborgen is voorzien zodat de in het geding zijnde bepaling geen onevenredige gevolgen met zich meebrengt. Hij wijst in dit kader op de waarborg dat het openbaar ministerie dient te oordelen of het passend is om een recidivist te dagvaarden met het oog op de herroeping van het uitstel, en op de waarborg dat de rechter nadien dient te oordelen over de opportuniteit van een eventuele herroeping, rekening houdend met de omstandigheden van het dossier. 4 Ten aanzien van de tweede prejudiciële vraag A.
  4. De Ministerraad is van oordeel dat de in de prejudiciële vraag vermelde categorieën, meer bepaald diegenen ten aanzien van wie een vordering tot herroeping van het uitstel wordt ingesteld wegens het niet naleven van de opgelegde voorwaarden en diegenen ten aanzien van wie een vordering tot herroeping wordt ingesteld wegens een nieuwe veroordeling voor een verkeersmisdrijf gepleegd binnen de proeftijd, niet vergelijkbaar zijn. Hij wijst erop dat artikel 14, § 3, van de wet van 29 juni 1964 niet van toepassing is in geval van een herroeping van het uitstel wegens het plegen van een nieuw misdrijf, zodat de desbetreffende vordering niet uiterlijk een jaar na het verstrijken van de proeftijd moet worden ingesteld. Die termijn is volgens hem aldus enkel van toepassing in geval van een herroeping wegens het niet naleven van de opgelegde voorwaarden. Hij wijst erop dat uit de rechtspraak van het Hof van Cassatie blijkt dat de in dat artikel vermelde termijn een vervaltermijn is die niet kan worden gestuit of geschorst. Hij meent dat die termijn ingegeven is door redenen van rechtszekerheid, waarheidsvinding en goede rechtsbedeling. Hij zet uiteen dat de rechter bij wie een vordering tot herroeping van het uitstel wegens het niet naleven van de probatievoorwaarden is ingesteld, moet kunnen beoordelen of de betrokkene al dan niet de probatievoorwaarden heeft nageleefd. Hij meent dat het daarom aangewezen is dat die vordering zo spoedig mogelijk bij de rechter aanhangig wordt gemaakt. Hij is daarentegen van oordeel dat het niet aangewezen is om die termijn van één jaar eveneens toe te passen in geval van een herroeping van het uitstel wegens het plegen van een nieuw misdrijf, vermits de strafrechter eerst over dat nieuwe misdrijf een uitspraak moet kunnen doen met kracht van gewijsde. De rechter die zich vervolgens dient uit te spreken over de vordering tot herroeping van het uitstel dient het nieuwe misdrijf niet meer in feite te beoordelen. De Ministerraad meent dat dit verklaart waarom de vordering tot herroeping van het uitstel wegens het plegen van een nieuw misdrijf niet zo vlug mogelijk nadat de feiten zich hebben voorgedaan, moet worden ingesteld. Hij wijst bovendien erop dat, indien de termijn van één jaar ook van toepassing zou zijn bij een vordering tot herroeping van het uitstel wegens het plegen van een nieuw misdrijf, die vordering reeds zou kunnen zijn verjaard vooraleer de strafvordering met betrekking tot het tweede misdrijf is verjaard. A.
  5. De Ministerraad meent daarnaast dat de regel volgens welke de herroeping van het uitstel in geval van een nieuwe veroordeling voor een verkeersmisdrijf niet uiterlijk een jaar na het verstrijken van de proeftermijn moet worden ingesteld, redelijk verantwoord is in het licht van de doelstelling om het aantal verkeersdoden te doen dalen. -B- Ten aanzien van de in het geding zijnde bepaling en haar context B.
  6. De prejudiciële vragen hebben betrekking op artikel 14, §

§ 3

, van de wet van 29 juni 1964 betreffende de opschorting, het uitstel en de probatie (hierna : de wet van 29 juni 1964). De zaken voor de verwijzende rechter houden verband met veroordelingen tot straffen met uitstel en de herroeping ervan in verkeerszaken. 5 B.

  1. Met het uitstel van de tenuitvoerlegging van strafrechtelijke veroordelingen, geheel of gedeeltelijk, laat de wetgever de rechter toe om de straf die hij wil opleggen, te differentiëren, rekening houdend met de persoonlijkheid van de dader en zijn verleden, de aard van de feiten, de kans dat de dader zou hervallen en de mogelijk desocialiserende gevolgen van een tenuitvoerlegging. Het uitstel laat inzonderheid verhopen dat de dader niet zal recidiveren omdat hij anders het risico loopt dat het uitstel zou worden herroepen. B.3.
  2. Een veroordeling met uitstel impliceert dat de straf gedurende een door de rechter bepaalde termijn niet ten uitvoer kan worden gelegd (artikel 8 van de wet van 29 juni 1964). De verjaring van de opgelegde straf is, gelet op dit wettelijk beletsel, tijdens de proeftijd geschorst. Indien de proeftijd van de veroordeelde gunstig is verlopen, is na afloop ervan het recht om de uitgesproken straffen ten uitvoer te leggen definitief vervallen en wordt de veroordeelde geacht de straf te hebben ondergaan. Indien de proeftijd daarentegen ongunstig is verlopen (de niet-naleving van de probatievoorwaarden of een veroordeling voor het plegen van een nieuw misdrijf), kan mits herroeping door de rechter op vordering van het openbaar ministerie (artikel 14, § 1bis tot § 2, van de wet van 29 juni 1964) de uitgestelde straf alsnog worden ten uitvoer gelegd. B.3.
  3. Artikel 14, § 1bis, van de wet van 29 juni 1964 bepaalt : « Het uitstel kan worden herroepen indien gedurende de proeftijd een nieuw misdrijf gepleegd is dat veroordeling tot een effectieve hoofdgevangenisstraf van ten minste één maand en ten hoogste zes maanden of tot een gelijkwaardige straf die in aanmerking genomen wordt overeenkomstig artikel 99bis van het Strafwetboek, ten gevolge heeft gehad. In dat geval is de procedure bepaald in § 2, tweede en derde lid, van toepassing ». B.3.
  4. Artikel 14, § 1ter, van de wet van 29 juni 1964 bepaalt : « Het gewoon uitstel en het probatieuitstel kunnen ook worden herroepen indien diegene voor wie de maatregel is genomen wegens een overtreding van de wet van 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer of van haar uitvoeringsbesluiten, gedurende de proeftijd een nieuw misdrijf heeft gepleegd dat veroordeling krachtens de wet van 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer tot gevolg heeft gehad. 6 Het eerste lid geldt eveneens indien de maatregel tegelijkertijd is genomen wegens een overtreding van de wet van 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer of van haar uitvoeringsbesluiten en wegens een overtreding van de artikelen 419 of 420 van het Strafwetboek. Ook in dat geval is de procedure bepaald in § 2, tweede en derde lid, van toepassing ». Die bijzondere grond tot herroeping van het uitstel in verkeerszaken is onderworpen aan voorwaarden. De eerste houdt in dat aan een veroordeelde wegens verkeersinbreuken een uitstel werd toegekend. De tweede houdt in dat de voormelde veroordeelde tijdens zijn proeftijd een nieuw misdrijf heeft gepleegd, dat op basis van de wet van 16 maart 1968 betreffende de politie over het wegverkeer, tot een veroordeling heeft geleid. De wetgever beoogde een specifieke herroepingsregeling voor verkeerszaken in te stellen om het aantal verkeersdoden terug te dringen (Parl. St., Kamer, 2012-2013, DOC 53-2880/001, p. 3). Deze bijzondere en ruime herroepingsregeling is nader toegelicht als volgt : « Men is er zich van bewust dat hierdoor voor verkeerszaken een ruime mogelijkheid tot herroeping wordt gecreëerd. Het openbaar ministerie zal echter als eerste instantie oordelen of het passend is om te dagvaarden met het oog op de herroeping. In positief geval kan de rechter oordelen over de opportuniteit van een eventuele herroeping, rekening houdend met de omstandigheden van het dossier. De herroeping is momenteel slechts mogelijk in geval van een nieuwe veroordeling tot een criminele straf of een hoofdgevangenisstraf van ten minste één maand. De gevallen waarin gevangenisstraffen zijn voorzien in de wegverkeerswet zijn echter zeldzaam waardoor de herroeping van het uitstel of de opschorting bijgevolg een eerder theoretische kwestie is » (Parl. St., Kamer, 2012-2013, DOC 53-2880/001, p. 14). B.3.
  5. Artikel 14, § 2, van de wet van 29 juni 1964 bepaalt : « Het probatieuitstel kan worden herroepen indien degene voor wie die maatregel is genomen, de opgelegde voorwaarden niet naleeft. In dat geval dagvaardt het openbaar ministerie, op verslag van de commissie dat strekt tot herroeping, de betrokkene, ten einde het uitstel te doen herroepen, voor de rechtbank van eerste aanleg van zijn verblijfplaats of, in het geval bepaald in § 1ter, voor de politierechtbank van de plaats van het misdrijf binnen dezelfde termijn, onder dezelfde voorwaarden en in dezelfde vormen als in correctionele zaken. Dit geldt zelfs bij herroeping van een uitstel dat door het Hof van assisen is uitgesproken. Herroept het vonnisgerecht het uitstel niet, dan kan het nieuwe voorwaarden verbinden aan het probatie-uitstel, gelast bij de eerste veroordeling. 7 Tegen deze beslissingen kan worden opgekomen met alle rechtsmiddelen waarin het Wetboek van strafvordering voorziet ». B.3.
  6. Artikel 14, § 3, van de wet van 29 juni 1964 bepaalt : « De vordering tot herroeping wegens niet-naleving van de opgelegde voorwaarden moet worden ingesteld uiterlijk binnen een jaar na het verstrijken van de termijn bepaald in artikel
  7. Zij verjaart een vol jaar na de dag waarop zij bij het bevoegde gerecht is aangebracht ». Die bepaling onderwerpt de vordering tot herroeping van het probatie-uitstel wegens de niet-naleving van de opgelegde voorwaarden aan twee opeenvolgende termijnen. De eerste termijn is de vervaltermijn waarover het openbaar ministerie beschikt om de vordering in te stellen, de tweede is opgelegd aan het gerecht dat daarover uitspraak moet doen. B.3.
  8. Teneinde de vordering tot herroeping niet te beletten, zijn inzake de verjaring van de straf bijzondere regels bepaald. Na afloop van de proeftijd blijft de verjaring van de straf geschorst gedurende de tijd die nodig is om de herroeping wegens niet-naleving van de opgelegde voorwaarden tot stand te brengen (artikel 18, § 2, van de wet van 29 juni 1964). De tijd waarin die herroeping mogelijk is, werd kort gehouden door het instellen van de vordering tot herroeping met toepassing van artikel 14, § 2, van de wet van 29 juni 1964 te onderwerpen aan een vervaltermijn van één jaar na het verstrijken van de proeftijd (artikel 14, § 3, van de wet van 29 juni 1964). Geen enkele specifieke bepaling regelt daarentegen de verjaring van de straf met uitstel wanneer dat laatste kan worden herroepen wegens een nieuwe veroordeling voor een verkeersmisdrijf dat tijdens de proeftijd is gepleegd. Met name in het licht van hetgeen is uiteengezet in B.3.1 dient te worden aangenomen dat de herroeping na de door de rechter vastgestelde proefperiode wegens een nieuw misdrijf dat tijdens die periode is gepleegd, ertoe heeft geleid de verjaringstermijn van de straf die oorspronkelijk gepaard ging met het herroepen uitstel, te doen aanvangen op het einde van de proeftijd. Voor het instellen van de vordering tot herroeping op grond van een veroordeling voor een nieuw verkeersmisdrijf werd overigens geen bijzondere termijn bepaald. 8 Ten aanzien van de eerste prejudiciële vraag B.
  9. De eerste prejudiciële vraag heeft betrekking op de bestaanbaarheid van artikel 14, § 1ter, van de wet van 29 juni 1964 met de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, doordat het de mogelijkheid tot herroeping van een verleend uitstel in verkeerszaken niet afhankelijk stelt van een ondergrens inzake de straf bij een veroordeling voor een nieuw tijdens de proeftijd gepleegd verkeersmisdrijf terwijl de facultatieve herroeping van een verleend uitstel wegens een veroordeling voor het plegen van een nieuw misdrijf tijdens de proeftijd in andere dan verkeerszaken wel afhankelijk is van zulke ondergrens (artikel 14, § 1bis, van de wet van 29 juni 1964). B.
  10. Het repressieve beleid waaronder de vaststelling van de ernst van een tekortkoming en de zwaarwichtigheid waarmee zij kan worden bestraft, met inbegrip van de mogelijkheden tot individualisering van de straf en de daaraan verbonden gevolgen en vorderingen, behoort tot de beoordelingsbevoegdheid van de wetgever. Hij vermag zich ook streng op te stellen in aangelegenheden waar de inbreuken de grondrechten van de burgers en de belangen van de gemeenschap ernstig kunnen aantasten. B.
  11. De wetgever vermocht er vanuit te gaan dat verkeersmisdrijven, ongeacht de zwaarte van de opgelegde straf, steeds een ernstig gevaar voor de algemene verkeersveiligheid met zich meebrengen en dat straffeloosheid in verkeerszaken dient te worden tegengegaan. De wetgever vermocht, rekening houdend met hetgeen in B.5 is vermeld, derhalve te oordelen dat een bijzondere, ruime herroepingsregeling in verkeerszaken kon worden ingesteld waarbij, wat de grondslag voor de herroeping betreft, geen ondergrens inzake de opgelegde straf voor het nieuw gepleegde verkeersmisdrijf werd bepaald. Bovendien heeft de in het geding zijnde bepaling geen herroeping van het uitstel van rechtswege tot gevolg doordat het openbaar ministerie oordeelt over de opportuniteit van het instellen van een vordering tot herroeping en de rechter finaal oordeelt over het al dan niet herroepen van het verleende uitstel op basis van alle elementen van het dossier. Artikel 14, § 1ter, van de wet van 29 juni 1964 is derhalve niet zonder redelijke verantwoording. 9 B.
  12. De eerste prejudiciële vraag dient ontkennend te worden beantwoord. Ten aanzien van de tweede prejudiciële vraag B.
  13. De tweede prejudiciële vraag heeft betrekking op de bestaanbaarheid van artikel 14, § 3, van de wet van 29 juni 1964 met de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, in zoverre de termijn van één jaar waarin het voorziet voor het instellen, door het openbaar ministerie, van de vordering tot herroeping van het uitstel alleen van toepassing is op de vordering tot herroeping van het probatie-uitstel wegens het niet-naleven van de opgelegde voorwaarden (artikel 14, § 2, van de wet van 29 juni 1964) en niet op de vordering tot herroeping van het uitstel wegens een nieuwe veroordeling voor een verkeersmisdrijf dat is gepleegd tijdens de proeftijd (artikel 14, § 1ter, van dezelfde wet). B.
  14. De persoon die is veroordeeld tot een straf met probatie-uitstel en die niet voldoet aan de voorwaarden die hem zijn opgelegd tijdens de proeftijd, kan enkel worden gedagvaard teneinde het uitstel te herroepen uiterlijk binnen één jaar na het einde van de proeftijd. De persoon die is veroordeeld tot een straf met probatie-uitstel en die is veroordeeld voor een nieuw misdrijf dat is gepleegd tijdens de proeftijd, kan daarentegen worden gedagvaard teneinde het uitstel te herroepen zolang de uitvoering van de straf die aanvankelijk gepaard ging met het uitstel, niet is verjaard. Zoals in B.3.6 is vermeld, dient, bij ontstentenis van bijzondere bepalingen, ervan te worden uitgegaan dat de verjaring van die straf begint te lopen op het einde van de proeftijd, zodat de mogelijkheid waarover het openbaar ministerie beschikt om de herroeping van het uitstel wegens een nieuw misdrijf gepleegd tijdens de proeftijd te vorderen, evenmin in de tijd onbeperkt is. B.
  15. Dat verschil in verjaringstermijn berust op een objectief criterium, namelijk de reden waarom het openbaar ministerie de betrokkene dagvaardt teneinde het uitstel te herroepen. Het behoort tot de beoordelingsbevoegdheid van de wetgever om de verschillende verjaringstermijnen vast te stellen. Van discriminatie zou slechts sprake kunnen zijn indien het verschil in behandeling dat voortvloeit uit de toepassing van die verschillende verjaringstermijnen, gepaard zou gaan met een onevenredige beperking van de rechten van de daarbij betrokken partijen. 10 Te dezen vermocht de wetgever te oordelen dat de vordering tot herroeping van het probatie-uitstel wegens de niet-naleving van de voorwaarden met betrekking tot het uitstel, diende gepaard te gaan met een korte verjaringstermijn. Gelet op de ruime beoordelingsmarge waarover hij ter zake beschikt, houdt de omstandigheid dat hij niet in dezelfde termijn heeft voorzien voor het instellen van de vordering tot herroeping van het uitstel wegens een nieuwe veroordeling tot bestraffing van een binnen de proeftijd gepleegd misdrijf, op zich geen discriminatie in. De termijn waarbinnen het openbaar ministerie in die hypothese de vordering tot herroeping kan instellen, die overeenstemt met de verjaringstermijn van de uitvoering van de oorspronkelijke straf, kan immers niet onredelijk worden geacht, temeer omdat de wetgever heeft willen voorzien in een sterker ontradend effect ten aanzien van nieuwe verkeersmisdrijven. B.
  16. De tweede prejudiciële vraag dient ontkennend te worden beantwoord. 11 Om die redenen, het Hof zegt voor recht : Artikel 14, §

§ 3

, van de wet van 29 juni 1964 betreffende de opschorting, het uitstel en de probatie schendt de artikelen 10 en 11 van de Grondwet niet. Aldus gewezen in het Nederlands en het Frans, overeenkomstig artikel 65 van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het Grondwettelijk Hof, op 23 mei 2019. De griffier, De voorzitter, P.-Y. Dutilleux A. Alen PDF document ECLI:BE:GHCC:2019:ARR.077 Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab <div

🔗 Vers la source officielle

KI-Erklärung auf Basis des amtlichen Gesetzestextes. Orientierend, ersetzt keine Rechtsberatung.