ECLI:BE:GHCC:2022:ARR.033

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Grondwettelijk Hof (Arbitragehof) Vonnis/arrest van 10 maart 2022 ECLI nr: ECLI:BE:GHCC:2022:ARR.033 Arrest- Rolnummer: 33/2022 Rechtsgebied: Constitutioneel recht Invoerdatum: 2022-10-13 Raadplegingen: 860 - laatst gezien 2026-06-19 17:11 Versie(s): Versie FR Versie DE Fiche Verwerping van het beroep (onder voorbehoud van de in B.14.5 vermelde interpretatie en rekening houdend met hetgeen is vermeld in B.46.3) Thesaurus CAS: GRONDWETTELIJK HOF UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - GRONDWETTELIJK HOF Vrije woorden: het beroep tot gedeeltelijke vernietiging van de wet van 22 mei 2019 « tot wijziging van diverse bepalingen wat het politionele informatiebeheer betreft », ingesteld door de vzw « Ligue des droits humains ». Publiek recht - Politie - Politioneel informatiebeheer - Verwerking van persoonsgegevens - 1. Gevoelige gegevens - a. doeleinden van de verwerking van gezondheidsgegevens en van genetische gegevens - b. bewaringstermijn van de gegevens - c. waarborgen - d. recht op toegang tot de gegevens en rechtsmiddelen - 2. Koppeling van databanken - 3. Verwerking van gegevens betreffende personen die het voorwerp uitmaken van een bestuurlijke maatregel - 4. Bewaring en archivering van gegevens - 5. Verwittigen van het Controleorgaan in geval van aanmaak of wijzigingen betreffende een bijzondere gegevensbank - 6. Rechtstreekse toegang van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten tot de algemene nationale gegevensbank - 7. Advies van het Controleorgaan in geval van mededeling van gegevens aan openbare overheden Tekst van de beslissing Grondwettelijk Hof Arrest nr. 33/2022 van 10 maart 2022 Rolnummer : 7330 In zake : het beroep tot gedeeltelijke vernietiging van de wet van 22 mei 2019 « tot wijziging van diverse bepalingen wat het politionele informatiebeheer betreft », ingesteld door de vzw « Ligue des droits humains ». Het Grondwettelijk Hof, samengesteld uit de voorzitters P. Nihoul en L. Lavrysen, en de rechters J.-P. Moerman, T. Giet, R. Leysen, J. Moerman, M. Pâques, Y. Kherbache, T. Detienne, D. Pieters, S. de Bethune en E. Bribosia, bijgestaan door de griffier P.-Y. Dutilleux, onder voorzitterschap van voorzitter P. Nihoul, wijst na beraad het volgende arrest : I. Onderwerp van het beroep en rechtspleging Bij verzoekschrift dat aan het Hof is toegezonden bij op 17 december 2019 ter post aangetekende brief en ter griffie is ingekomen op 18 december 2019, heeft de vzw « Ligue des droits humains », bijgestaan en vertegenwoordigd door Mr. C. Forget, advocaat bij de balie te Brussel, beroep tot vernietiging ingesteld van de artikelen 4, 7, 8, 13, 14, 21 en 22 van de wet van 22 mei 2019 « tot wijziging van diverse bepalingen wat het politionele informatiebeheer betreft » (bekendgemaakt in het Belgisch Staatsblad van 19 juni 2019). De Ministerraad, bijgestaan en vertegenwoordigd door Mr. B. Lombaert, Mr. S. Adriaenssen en Mr. J. Simba, advocaten bij de balie te Brussel, heeft een memorie ingediend, de verzoekende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en de Ministerraad heeft ook een memorie van wederantwoord ingediend. Bij beschikking van 20 oktober 2021 heeft het Hof, na de rechters-verslaggevers T. Detienne en D. Pieters te hebben gehoord, beslist dat de zaak in staat van wijzen is, dat geen terechtzitting zal worden gehouden, tenzij een partij binnen zeven dagen na ontvangst van de kennisgeving van die beschikking een verzoek heeft ingediend om te worden gehoord, en dat, behoudens zulk een verzoek, de debatten zullen worden gesloten op 10 november 2021 en de zaak in beraad zal worden genomen. 2 Aangezien geen enkel verzoek tot terechtzitting werd ingediend, is de zaak op 10 november 2021 in beraad genomen. De bepalingen van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het Grondwettelijk Hof met betrekking tot de rechtspleging en het gebruik van de talen werden toegepast. II. In rechte -A- Ten aanzien van het enige middel A.1. Het enige middel is afgeleid uit de schending van de artikelen 14, 15, 16, 17 en 28 van de richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 « betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad » (hierna : de Politierichtlijn), en van de artikelen 10, 11 en 22 van de Grondwet, al dan niet in samenhang gelezen met de artikelen 6 en 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, met de artikelen 7, 8, 47 en 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met de algemene rechtsbeginselen van evenredigheid, transparantie, voorzienbaarheid, wettigheid en gelijkheid. Het bestaat uit zeven onderdelen. A.2. De Ministerraad werpt de niet-ontvankelijkheid van het enige middel op wegens, enerzijds, de rechtstreekse toetsing aan de bepalingen van de Politierichtlijn waartoe het Hof wordt verzocht en, anderzijds, het ontbreken van een uiteenzetting van de grieven. Hij wijst erop dat de bestreden wet in een algemeen wettelijk kader past dat de inachtneming van de rechten en vrijheden op structurele wijze beoogt te verzekeren. Hij verwijst naar de waarborgen die zijn vastgelegd bij de artikelen 28, 29 en 65, 2°, van de wet van 30 juli 2018 « betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens » (hierna : de wet van 30 juli 2018), bij de titels 5 en 7 van dezelfde wet, bij artikel 144 van de wet van 7 december 1998 « tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus » en bij de artikelen 44/1 tot 44/11/13 van de wet van 5 augustus 1992 « op het politieambt » (hierna : de wet op het politieambt). A.3. De verzoekende partij zet uiteen dat uit de uiteenzetting van het enige middel blijkt dat het is afgeleid uit de schending van de artikelen 10, 11 en 22 van de Grondwet, al dan niet in samenhang gelezen met de andere referentienormen die zij aanvoert. Wat de bijzondere categorieën van gegevens betreft (artikel 44/1, § 2, van de wet op het politieambt) A.4. In het eerste onderdeel van het enige middel klaagt de verzoekende partij aan dat artikel 44/1 van de wet op het politieambt, zoals gewijzigd bij artikel 4 van de bestreden wet, de verwerking, door de politiediensten, van de bijzondere categorieën van gegevens, met name de biometrische gegevens, de gegevens betreffende gezondheid en de genetische gegevens, niet tot het strikt noodzakelijke beperkt. Wat de biometrische gegevens betreft, doet de verzoekende partij gelden dat de bewaartermijn van die gegevens niet proportioneel is en dat het ontbreken van een verbod om die gegevens door te zenden, strijdig is met overweging 37 van de Politierichtlijn. Wat de gezondheidsgegevens betreft, voert de verzoekende partij aan dat het doel van de verwerking is uitgedrukt in bewoordingen die niet voldoen aan het wettigheidscriterium. Zij onderstreept dat, in zijn advies nr. 9/2018 van 12 december 2018, het Controleorgaan op de politionele informatie (hierna : het Controleorgaan) de wetgever heeft verzocht om de bewoordingen « het begrijpen van de omstandigheden waarin de betrokken 3 persoon zich bevindt » te verduidelijken. Overigens is, volgens de verzoekende partij, de bewaartermijn van de gezondheidsgegevens, niet proportioneel. Zij voert daarnaast aan dat de bestreden bepaling niet in strengere toegangsvoorwaarden voorziet voor de verwerking van gezondheidsgegevens, noch in een verbod om die gegevens door te zenden, wat strijdig is met de Politierichtlijn. Zij is ten slotte van mening dat de bestreden bepaling zou moeten voorzien in criteria voor de beoordeling van de kwaliteit van de gezondheidsgegevens, in een procedure voor validering en in een mechanisme van voorafgaande kennisgeving aan het Controleorgaan. Wat de genetische gegevens betreft, doet de verzoekende partij gelden dat het doel van de verwerking te ruim is en niet toelaat te beoordelen of de bewaartermijn van die gegevens gerechtvaardigd is. Zij doet eveneens gelden dat de bestreden bepaling niet erin voorziet het verzamelen van genetische gegevens te beperken tot « die welke verband houden met de betrokkene », noch in strengere toegangsvoorwaarden voor de verwerking van gezondheidsgegevens, noch in een verbod om die gegevens door te zenden. Zij voert aan dat er voor de verwerking van genetische of biometrische gegevens striktere beveiligingsvereisten nodig zijn. De verzoekende partij zet overigens uiteen dat de wetgever heeft nagelaten de in de artikelen 14, 15 en 17 van de Politierichtlijn bepaalde regels om te zetten betreffende de rechten van de betrokkene om de gegevens in te zien bij de verwerkingsverantwoordelijke en de toezichthoudende autoriteit, die nochtans een essentiële voorwaarde zijn voor de uitoefening van het recht op een daadwerkelijk beroep. De verzoekende partij vraagt het Hof aan het Hof van Justitie van de Europese Unie de volgende prejudiciële vragen te stellen : « Kunnen de artikelen 42, § 2, en 38, § 2, van de wet van 30 juli 2018, in zoverre zij artikel 17, lid 1, en 17, lid 3, van de Politierichtlijn omzetten, worden geïnterpreteerd in die zin dat zij toelaten het inzagerecht geheel te beperken door de toezichthoudende autoriteit toe te staan de betrokkenen enkel ervan in kennis te stellen dat ‘ alle noodzakelijke controles […] door de toezichthoudende autoriteit hebben plaatsgevonden ’ of legt artikel 17, lid 1, van de Politierichtlijn daarentegen ‘ ook ’ de verplichting op om te bepalen dat het inzagerecht van de betrokkene kan worden uitgeoefend bij de verwerkingsverantwoordelijke, bovenop de inzage via de toezichthoudende autoriteit ? » « Dient artikel 17, lid 3, van de Politierichtlijn te worden geïnterpreteerd in die zin dat, wanneer de rechten worden uitgeoefend via de toezichthoudende autoriteit zoals bepaald in artikel 42, § 1, van de wet van 30 juli 2018, die laatste zich kan beperken tot de vermelding dat zij al de nodige verificaties heeft verricht in de zin van artikel 42, § 2, van de wet van 30 juli 2018, of moet het daarentegen, bij ontstentenis van een gehele of gedeeltelijke beperking, door de nationale wet (in casu de wet op het politieambt), van het inzagerecht, worden geïnterpreteerd in die zin dat de toezichthoudende autoriteit verplicht is de verwerkingsverantwoordelijke te identificeren op verzoek van de betrokkene en hem alle hem betreffende informatie mee te delen in de zin van artikel 38, § 1, van de wet van 30 juli 2018 ? ». A.5.1. De Ministerraad merkt op dat de grieven enkel betrekking hebben op artikel 4, 2°, van de bestreden wet, in zoverre het, in de wet op het politieambt, een tweede paragraaf invoegt in artikel 44/1. Hij werpt de niet-ontvankelijkheid van het eerste onderdeel van het enige middel op wegens de laattijdigheid van de grieven met betrekking tot de onvoldoende waarborgen die worden geboden inzake het recht op inzage in de gegevens en het recht op een daadwerkelijk beroep, die volgens hem hadden moeten zijn gericht tegen de wet van 30 juli 2018. A.5.2. In ondergeschikte orde zet de Ministerraad eerst uiteen dat de inachtneming van het wettigheidscriterium op specifieke wijze wordt beoordeeld wat betreft de inmengingen die strekken tot bescherming van de nationale veiligheid. Wat de gezondheidsgegevens betreft, geeft de Ministerraad aan dat het doel, namelijk « het garanderen van de veiligheid en het beschermen van de gezondheid van elke persoon die mogelijks in contact zou komen met de betrokken personen in het raam van de politionele interventie », moet toelaten dat al dan niet geplande interventies volkomen veilig verlopen en moet vermijden dat personen die tijdens de interventie aanwezig zijn het risico lopen op besmetting met een infectieziekte. Aangezien de gegevensverwerking tot doel heeft de openbare orde en het recht op leven te verzekeren, is het volgens hem onmogelijk, voor de wetgever, om alle concrete interventies die aanleiding zouden kunnen geven tot een verwerking van gezondheidsgegevens, op exhaustieve wijze te identificeren. De Ministerraad voert aan, enerzijds, dat het Controleorgaan de wetgever heeft verzocht om het toepassingsgebied van de verwerking van gezondheidsgegevens uit te breiden en, anderzijds, dat de wetgever rekening heeft gehouden met de opmerkingen die dat Orgaan formuleerde in verband met de bewoordingen « het begrijpen van de omstandigheden waarin de betrokken persoon zich bevindt ». Wat de genetische gegevens betreft, is de Ministerraad van mening dat de grief niet pertinent is vermits artikel 3 van de wet van 22 maart 1999 « betreffende de identificatieprocedure via DNA- analyse in strafzaken » de voorwaarden bepaalt waaronder genetische gegevens mogen worden verwerkt, terwijl 4 de bestreden bepaling zich beperkt tot het uitvoeren van die bepaling. Hij wijst overigens erop dat de verzoekende partij geen schending van de wettigheidsvereiste aanvoert met betrekking tot de biometrische gegevens. A.5.3. De Ministerraad oordeelt vervolgens dat de bijzondere categorieën van gegevens onderworpen zijn aan de bewaartermijnen bepaald bij de artikelen 44/1, § 1, 44/9 en 44/11/2 van de wet op het politieambt, die werden ingevoerd bij de wet van 18 maart 2014 « betreffende het politionele informatiebeheer en tot wijziging van de wet van 5 augustus 1992 op het politieambt, de wet van 8 december 1992 tot bescherming van de persoonlijke levenssfeer ten opzichte van de verwerking van persoonsgegevens en het Wetboek van strafvordering » (hierna : de wet van 18 maart 2014). Hij is van mening dat, bij zijn arrest nr. 108/2016 van 14 juli 2016, het Hof reeds heeft geoordeeld dat die bewaartermijnen proportioneel zijn (B.109 tot B.116). Volgens hem moet het Hof niet overgaan tot een nieuwe evenredigheidstoets omdat de Politierichtlijn geen specifieke regel voorschrijft met betrekking tot de bewaartermijnen van de bijzondere categorieën van gegevens. De Ministerraad doet bovendien gelden dat de wetgever redelijkerwijs vermocht de bewaartermijnen van de bijzondere categorieën van gegevens af te stemmen op die welke gelden voor de andere categorieën van gegevens die zij aanvullen of ondersteunen. Hij besluit dat de bijzondere categorieën van gegevens, krachtens de bestreden bepaling, niet worden bewaard voor een langere tijd dan de tijd die nodig is in het licht van het doel waarvoor zij worden verwerkt. A.5.4. De Ministerraad voert daarnaast aan dat het verbod om de gegevens door te zenden, in overweging 37 van de Politierichtlijn wordt vermeld als één van de mogelijke passende waarborgen voor de rechten en vrijheden van de betrokkenen, zonder dat die richtlijn een verplichting oplegt om dat verbod aan te nemen. Na te hebben opgemerkt dat het vrije verkeer van gegevens een van de doelstellingen is van de Europese reglementering inzake gegevensbescherming, oordeelt hij dat de waarborgen van artikel 4 van de bestreden wet passend zijn. Wat de gezondheidsgegevens betreft, doet de Ministerraad ten eerste gelden dat een onderscheid is vastgelegd tussen de gezondheidsgegevens die op feiten gebaseerd zijn en die welke op een persoonlijk oordeel gebaseerd zijn, bij artikel 32 van de wet van 30 juli 2018 en bij artikel 4 van de bestreden wet. Ten tweede bepaalt noch overweging 30, noch artikel 7 van de Politierichtlijn dat de lidstaten categorieën moeten vaststellen naar gelang van de mate van juistheid of betrouwbaarheid van de verwerkte informatie. Ten derde verplicht artikel 32, § 2, van de wet van 30 juli 2018 de bevoegde overheden om de juistheid van de gegevens te controleren voordat zij worden doorgezonden en de ontvanger de informatie te verstrekken die noodzakelijk is om de mate van juistheid te beoordelen. Ten vierde wordt niet aangetoond dat er geen criteria zijn voor de beoordeling van de kwaliteit van de gezondheidsgegevens, noch dat er geen valideringsprocedure is en geen systeem van voorafgaande kennisgeving aan het Controleorgaan. Ten vijfde zijn de lidstaten niet verplicht de aanbeveling van Groep 29 waarnaar de verzoekende partij vaag verwijst, in acht te nemen. Ten zesde voorziet artikel 58 van de wet van 30 juli 2018 in waarborgen wanneer nieuwe technologieën worden gebruikt. Wat de genetische gegevens betreft, voert de Ministerraad aan dat het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 4 december 2008, in zake S. en Marper t. Verenigd Koninkrijk, niet kan worden overgenomen. A.5.5. De Ministerraad is ten slotte van mening dat het recht op toegang tot persoonsgegevens en het recht op een daadwerkelijk beroep van de betrokkenen worden gewaarborgd bij de wet van 30 juli 2018, en dat er geen prejudiciële vragen moeten worden gesteld aan het Hof van Justitie. A.6. De verzoekende partij voert aan dat het eerste onderdeel van het enige middel ontvankelijk is omdat artikel 44/1 van de wet op het politieambt, ingevoegd bij de wet van 18 maart 2014, niet voorzag in de verwerking van de biometrische gegevens, de gezondheidsgegevens en de genetische gegevens. Zij voert overigens aan dat die algemene bepaling geen kader biedt voor de duur van bewaring van de gegevens. Met verwijzing naar de bewaartermijnen die zijn bepaald in de artikelen 44/9 en 44/11/2 van de wet op het politieambt, doet zij gelden dat de wetgever heeft nagelaten de bewaartermijn voor de biometrische gegevens en de gezondheidsgegevens te beperken tot het strikt noodzakelijke. Zij merkt op dat de gegevens betreffende personen die geregistreerd zijn wegens een strafbaar feit dat is gepleegd in het kader van de handhaving van de openbare orde, bijvoorbeeld niet mogen worden gearchiveerd zolang een maatregel moet worden genomen door een bevoegde administratieve of gerechtelijke overheid, zelfs indien het gaat om biometrische gegevens waarvan de verwerking tot doel heeft de betrokkene te identificeren. Zij verduidelijkt dat zij niet de wet van 30 juli 2018 bekritiseert, maar wel de ontstentenis, in de bestreden wet, van specifieke bepalingen die een omkadering bieden voor de rechten van de betrokkenen. Volgens de 5 verzoekende partij vormt de wet van 30 juli 2018, die een generiek karakter heeft, geen voldoende wettelijke basis. De noodzaak om met een sectorale wetgeving een kader te bieden voor de waarborgen van de rechtzoekenden blijkt volgens haar uit artikel 38, § 2, van de wet van 30 juli 2018, uit de parlementaire voorbereiding van die wet en uit de adviezen van de Privacycommissie en van het Controleorgaan. Zij merkt bovendien op dat de bestreden wet niet verwijst naar de wet van 30 juli 2018. Zij is van mening dat de betrokkene in geen geval over een daadwerkelijk rechtsmiddel beschikt omdat, aangezien wanneer hij zijn recht op inzage in de gegevens uitoefent via het Controleorgaan, dat laatste zich beperkt tot de vermelding dat het alle noodzakelijke controles heeft uitgevoerd, zonder de betrokkene toe te laten te weten of gegevens die op hem betrekking hebben al dan niet worden verwerkt. Met verwijzing naar de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie voert de verzoekende partij aan dat het ontbreken van informatie, van toegang en van een jurisdictioneel beroep met betrekking tot de verwerking van de bijzondere categorieën van gegevens des te meer vatbaar is voor kritiek omdat artikel 14 van de Politierichtlijn het recht op rechtstreekse inzage daartoe veralgemeent en artikel 17 van die richtlijn vereist dat een specifiek wettelijke basis een beperking van dat inzagerecht moet verantwoorden. A.7.1. Volgens de Ministerraad verplichten noch de Politierichtlijn, noch de wet van 30 juli 2018 de wetgever om de rechten van de betrokkenen vast te leggen in een sectorale wet. Volgens hem zijn die rechten, zoals bepaald bij de Politierichtlijn, op exhaustieve wijze omgezet door de artikelen 38, 42 en 209 en volgende van de wet van 30 juli 2018. Hij doet gelden dat, door te opteren voor een recht op onrechtstreekse toegang, via het Controleorgaan, tot de betrokken gegevens, de wetgever uitvoering heeft gegeven aan de keuze die de Politierichtlijn op dat punt aan de lidstaten overlaat. Hij doet eveneens gelden dat de uitoefening van de rechten van de betrokkenen via de bevoegde toezichthoudende autoriteit voordien was vastgelegd bij artikel 13 van de wet van 8 december 1992 « tot bescherming van de persoonlijke levenssfeer ten opzichte van de verwerking van persoonsgegevens ». Hij is van mening dat de verzoekende partij ten onrechte verwijst naar uittreksels van de parlementaire voorbereiding van de wet van 30 juli 2018 die betrekking hebben op de verordening (EU) nr. 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 « betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) » (hierna : de AVG). De Politierichtlijn stelt echter een regeling vast voor de bescherming van persoonsgegevens inzake politie en justitie, die afwijkt van de regeling waarin de AVG voorziet. Zo bevat de Politierichtlijn met name geen bepalingen die vergelijkbaar zijn met de artikelen 9 en 23, lid 2, van de AVG, die vereisen dat de verwerking van de bijzondere categorieën van gegevens het voorwerp moet uitmaken van specifieke wetsbepalingen. Wat het advies van het Controleorgaan betreft, voert de Ministerraad aan dat dit orgaan niet gemachtigd is om te oordelen over de grondwettigheid van wetten, dat het in zijn advies verwijst naar de intentie van de Europese wetgever en dat het op zijn website erkent de rechten van de betrokkene uit te oefenen op grond van artikel 42, § 2, van de wet van 30 juli 2018. De Ministerraad zet ten slotte uiteen dat het artikel van het voorontwerp van wet dat ten grondslag ligt aan artikel 42 van de wet van 30 juli 2018, werd aangenomen naar aanleiding van het advies van de Privacycommissie. A.7.2. In ondergeschikte orde voert de Ministerraad aan dat de maximale bewaartermijnen die van toepassing zijn op de bijzondere categorieën van persoonsgegevens, zoals bepaald in de artikelen 44/9 en 44/11/2 van de wet van 30 juli 2018, proportioneel zijn. Ten eerste vraagt de verzoekende partij dat de bewaartermijn uitsluitend op basis van de aard van de verwerkte gegevens zou worden bepaald, hetgeen niet verenigbaar is met het beginsel dat de bewaartermijn steeds moet beantwoorden aan objectieve criteria die toelaten een verband vast te stellen tussen de bewaarde gegevens en het doel van de verwerking. Ten tweede zouden specifieke bewaartermijnen voor de bijzondere categorieën van gegevens, die zouden verschillen van de bewaartermijnen die zijn bepaald voor de hoofdgegevens die zij aanvullen, de doeltreffendheid van de verwerking in gevaar brengen. Ten derde gaat de verwerking van de bijzondere categorieën van persoonsgegevens gepaard met talrijke waarborgen, waaronder de controle die wordt uitgeoefend door het Controleorgaan. De Ministerraad verwijst naar het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 17 december 2009, in zake B.B. t. Frankrijk. Volgens de Ministerraad blijkt uit de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, uit die van het Grondwettelijk Hof en uit de artikelen 15 tot 17 van de Politierichtlijn dat de rechten van de betrokkene, met inbegrip van het recht op informatie en het recht op inzage in de gegevens, geheel of gedeeltelijk kunnen worden beperkt voor zover de beperking van de rechten van de betrokkene wordt verantwoord door een legitiem doel, er waarborgen zijn tegen misbruik, met inbegrip van de uitoefening van de rechten van de betrokkene via de 6 bevoegde toezichthoudende autoriteit, en voor zover een doeltreffende controle door de gerechtelijke macht wordt vastgelegd. Hij is van mening dat de wet van 30 juli 2018 en de bestreden wet de inachtneming van die voorwaarden garanderen. Volgens de Ministerraad is, ten eerste, de beperking van de rechten van de betrokkene verantwoord door de bescherming van de openbare en nationale veiligheid. Ten tweede kunnen de maatregelen inzake de bewaartermijn en de termijn van inzage in de gegevens, de bijkomende maatregelen met betrekking tot de bijzondere categorieën van persoonsgegevens alsook het systeem van indirecte toegang tot de gegevens via het Controleorgaan misbruiken voorkomen. De Ministerraad doet gelden dat het Controleorgaan een onafhankelijk orgaan is dat is samengesteld uit personen met een relevante ervaring op het gebied van bescherming van persoonsgegevens. Dat het Controleorgaan enkel vermeldt dat alle noodzakelijke controles en evaluaties door het Controleorgaan hebben plaatsgevonden, is volgens hem een gevolg van artikel 17, lid 3, van de Politierichtlijn. Hij is daarnaast van mening dat, bij zijn arrest van 18 mei 2010 in zake Kennedy t. Verenigd Koninkrijk, het Europees Hof voor de Rechten van de Mens een met het bestreden systeem vergelijkbaar systeem in overeenstemming achtte met artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens. Ten derde beschikt de betrokkene over een recht op een daadwerkelijk beroep. De artikelen 209 en volgende van de wet van 30 juli 2018 voorzien in een vordering tot staking voor de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg, uitspraak doende in kortgeding, terwijl artikel 220 van dezelfde wet andere administratieve of gerechtelijke beroepen organiseert. Volgens de Ministerraad heeft het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, bij zijn voormeld arrest in zake Kennedy t. Verenigd Koninkrijk, geoordeeld dat een systeem dat vergelijkbaar is met het bestreden systeem, het recht op een daadwerkelijk beroep zoals bepaald in artikel 6, lid 1, van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens niet schendt. De Ministerraad oordeelt ten slotte dat, bij zijn voormelde arrest nr. 108/2016, het Hof heeft geoordeeld dat de regeling die is bepaald bij de wet van 8 december 1992 en bij de wet van 18 maart 2014, evenredig was in het licht van artikel 22 van de Grondwet en artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, en dat zij een daadwerkelijk beroep waarborgde. Aangezien die regeling identiek is aan die van de wet van 30 juli 2018, dienen de leringen van dat arrest te worden bevestigd. Wat de koppeling van de politionele gegevensbanken betreft (artikel 44/4 van de wet op het politieambt) A.8. In het tweede onderdeel van het enige middel doet de verzoekende partij gelden dat, in zoverre het rechtstreeks uitvoeringsopdrachten toevertrouwt aan de ministers van Binnenlandse Zaken en van Justitie, artikel 44/4 van de wet op het politieambt, zoals vervangen bij artikel 7 van de bestreden wet, niet voldoet aan het wettigheidscriterium. Volgens haar is de bestreden bepaling bovendien onduidelijk en niet voorzienbaar in zoverre zij niet preciseert welke categorieën van gegevensbanken, welke modaliteiten voor koppeling noch welke regels voor toegang die ministers moeten vaststellen door middel van richtlijnen. De verzoekende partij voert vervolgens aan dat de bestreden bepaling niet bestaanbaar is met artikel 28 van de Politierichtlijn in zoverre zij niet bepaalt dat de verwerkingsverantwoordelijken verplicht zijn het Controleorgaan te raadplegen vóór de verwerking van de persoonsgegevens die in een nieuw te creëren bestand zullen worden opgenomen. Zij verzoekt het Hof aan het Hof van Justitie van de Europese Unie de volgende prejudiciële vraag te stellen : « Leidt een koppeling tussen verschillende gegevensbanken ipso facto tot de aanmaak van een nieuw bestand in de zin van de Politierichtlijn en dient zij bijgevolg te worden onderworpen aan een voorafgaande raadpleging van de toezichthoudende autoriteit (

1. a)wanneer een gegevensbeschermingseffectbeoordeling, zoals bepaald in artikel 27, aangeeft dat de verwerking een hoog risico zou inhouden indien de verwerkingsverantwoordelijke geen maatregelen zou nemen om het risico te beperken; of (
2. b)wanneer het soort verwerking, in het bijzonder wegens het gebruik van nieuwe systemen, technologieën of procedures, hoge risico’s inhoudt voor de rechten en vrijheden van de betrokkenen, overeenkomstig artikel 28 van de Politierichtlijn ? ». De verzoekende partij voert overigens aan dat de bestreden bepaling niet bestaanbaar is met artikel 16 van de Politierichtlijn in zoverre zij niet bepaalt dat de verwerkingsverantwoordelijken verplicht zijn om de ontvangers van de gegevens mee te delen dat de gegevens werden gerectificeerd of gewist. Zij is ten slotte van mening dat de bestreden bepaling onevenredig is in zoverre een koppeling van de gegevensbanken voor de onderzoekers gegevens toegankelijk maakt die voor hen niet interessant zijn en in zoverre de personen op wie die gegevens betrekking hebben een daadwerkelijk beroep wordt ontnomen. Zij verwijst naar de ontwerpapplicatie « i-Police », naar het tussentijds rapport van 15 juni 2017 van de parlementaire onderzoekscommissie « Terroristische aanslagen » en naar de parlementaire voorbereiding van de bestreden wet. 7 A.9. De Ministerraad werpt de niet-ontvankelijkheid van het tweede onderdeel van het enige middel op wegens de louter wetgevingstechnische aard van de wijzigingen die bij artikel 7 van de bestreden wet zijn ingevoerd in artikel 44/4, § 4, van de wet op het politieambt. In ondergeschikte orde voert de Ministerraad aan dat de delegatie die bij artikel 7 van de bestreden wet wordt verleend aan de ministers van Binnenlandse Zaken en van Justitie betreffende de nadere regels voor de koppeling, voldoet aan de wettigheidsvereiste aangezien zij voldoende nauwkeurig is omschreven, betrekking heeft op de uitvoering van maatregelen waarvan de essentiële elementen vooraf door de wetgever zijn vastgesteld en wordt verwezenlijkt door de aanneming van dwingende teksten. Hij wijst bovendien erop dat de Politierichtlijn geen specifieke regel inzake koppeling oplegt en dat de ministers van Binnenlandse Zaken en van Justitie als verwerkingsverantwoordelijken worden aangewezen door artikel 44/4, § 1, van de wet op het politieambt. De Ministerraad is van mening dat de voorzienbaarheidsvereiste eveneens in acht is genomen, vermits het onmogelijk is om vooraf alle omstandigheden te bepalen waarin een koppeling gerechtvaardigd is omwille van de nationale veiligheid, vermits verduidelijkingen werden aangebracht tijdens de parlementaire voorbereiding en vermits de zorg om de nadere regels voor de koppeling en de toegangsregels te bepalen in nauwkeurige bewoordingen aan de ministers werd gedelegeerd. De Ministerraad zet uiteen dat, overeenkomstig artikel 59, § 1, van de wet van 30 juli 2018 dat artikel 8, lid 1, van de Politierichtlijn omzet, het Controleorgaan moet worden geraadpleegd vóór een verwerking die een koppeling tussen verschillende bestaande gegevensbanken met zich meebrengt, krachtens artikel 7 van de bestreden wet. Op dezelfde wijze zijn, overeenkomstig artikel 39, § 6, van dezelfde wet, dat artikel 16, leden 5 en 6, van de Politierichtlijn omzet, de verwerkingsverantwoordelijken verplicht om in geval van rectificatie of wissing van meegedeelde gegevens de ontvangers daarvan in kennis te stellen. Hij merkt op dat de bestreden bepaling een wettelijke basis vastlegt voor de oprichting van het toekomstige « i-Police »-platform, zonder reeds te voorzien in de oprichting van dat platform. Hij voert daarnaast aan dat, overeenkomstig artikel 44/4/, § 4, tweede lid, van de wet op het politieambt, de onderzoekers enkel toegang zullen hebben tot de voor hun onderzoek relevante informatie en dat een agent uitsluitend toegang zal hebben tot de persoonsgegevens volgens de gebruiksrechten die hem zijn toegekend voor de « bron »-gegevensbank. Hij wijst erop dat de kruispuntbank van de veiligheid, een wens van de parlementaire onderzoekscommissie « Terroristische aanslagen », een ander project is dan dat van het « i-Police »-platform. Hij onderstreept dat, bij de bestreden wet, de wetgever echter reeds rekening heeft gehouden met de aanbevelingen van de parlementaire onderzoekscommissie, door het principe op te nemen dat de toegang van onderzoekers tot de gegevens die in een kruispuntbank beschikbaar zijn, moet worden beperkt tot het onderwerp van de opdracht die zij volbrengen. A.10. De verzoekende partij voert aan dat het tweede onderdeel van het enige middel ontvankelijk is omdat de koppeling tussen gegevensbanken zoals bepaald door de wet van 21 maart 2018 « tot wijziging van de wet op het politieambt om het gebruik van camera's door de politiediensten te regelen, en tot wijziging van de wet van 21 maart 2007 tot regeling van de plaatsing en het gebruik van bewakingscamera's, van de wet van 30 november 1998 houdende regeling van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten en van de wet van 2 oktober 2017 tot regeling van de private en bijzondere veiligheid », verschilt van die welke door de bestreden wet wordt georganiseerd. Wat betreft de verwerking van de gegevens betreffende personen die het voorwerp uitmaken van een bestuurlijke maatregel (artikel 44/5, § 1, eerste lid, 7°, van de wet op het politieambt) A.11. In het derde onderdeel van het enige middel doet de verzoekende partij gelden dat artikel 44/5 van de wet op het politieambt, zoals gewijzigd bij artikel 8 van de bestreden wet, niet voldoet aan het wettigheidscriterium doordat noch die bepaling, noch de parlementaire voorbereiding ervan het begrip « bestuurlijke maatregel » definieert. Zij verwijst naar het advies van het Controleorgaan nr. 9/2018 van 12 december 2018. A.12. De Ministerraad doet gelden dat de wetgever het begrip « bestuurlijke maatregel » heeft verduidelijkt ingevolge het advies van het Controleorgaan. Uit de parlementaire voorbereiding blijkt dat bestuurlijke maatregelen die maatregelen zijn die worden aangenomen door een bestuur dat maatregelen of sancties kan treffen, waaronder het toezicht op de opdrachten van de politie. 8 Wat het bewaren en het archiveren van de gegevens betreft (artikel 44/11/2 van de wet op het politieambt) A.13. In het vierde onderdeel van het enige middel voert de verzoekende partij aan dat het systeem voor het bewaren en archiveren van de gegevens bedoeld in artikel 44/11/2 van de wet op het politieambt, zoals gewijzigd bij artikel 13 van de bestreden wet, onevenredig is. Zij verwijst naar het advies van het Controleorgaan nr. 9/2018 van 12 december 2018, naar het arrest van het Grondwettelijk Hof nr. 108/2016 en naar het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 18 september 2014 in zake Brunet t. Frankrijk. A.14. De Ministerraad werpt de niet-ontvankelijkheid van het vierde onderdeel van het enige middel op, aangezien de grief van de verzoekende partij erin bestaat de regeling voor het bewaren en archiveren van gegevens die werd ingevoerd bij de wet van 18 maart 2014 alsook de bestaanbaarheid van de bestreden bepaling met een andere wetskrachtige norm (artikel 30 van de wet van 30 juli 2018) te bekritiseren. Die grief werd bovendien reeds verworpen bij het arrest nr. 108/2016. In ondergeschikte orde voert de Ministerraad aan dat de in 2014 ingevoerde regeling voor het bewaren en archiveren van gegevens grondwettig is. Hij verwijst naar de uiteenzetting met betrekking tot de weerlegging van het eerste onderdeel van het enige middel, en naar het arrest nr. 108/2016. Volgens de Ministerraad is het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in zake Brunet t. Frankrijk niet pertinent daar het betrekking heeft op een situatie die niet door de bestreden bepaling wordt beoogd (het bewaren, in een politionele gegevensbank, van de vermelding van een seponering na strafrechtelijke bemiddeling) en omdat het systeem waarin de wet op het politieambt voorziet, aanzienlijk verschilt van het systeem dat bij dat arrest werd afgekeurd. Wat betreft het verwittigen van het Controleorgaan in geval van aanmaak of wijzigingen betreffende een bijzondere gegevensbank (artikel 44/11/3 van de wet op het politieambt) A.15. In het vijfde onderdeel van het enige middel doet de verzoekende partij gelden dat artikel 44/11/3 van de wet op het politieambt, zoals gewijzigd bij artikel 14 van de bestreden wet, de referentienormen schendt in zoverre het de verplichting opheft om, vóór de aanmaak ervan, een bijzondere gegevensbank aan te geven bij het Controleorgaan. A.16. De Ministerraad werpt de niet-ontvankelijkheid van het vijfde onderdeel van het enige middel op omdat de referentienormen waarvan de schending wordt aangevoerd, niet worden geïdentificeerd. In ondergeschikte orde merkt de Ministerraad op dat geen enkele bepaling van grondwettelijk of Europees recht een advies van het Controleorgaan oplegt vóór de aanmaak van een bijzondere gegevensbank. Volgens hem heeft de wetgever geoordeeld dat het vroegere systeem van verplichte aangifte en van verzoek om advies bij het Controleorgaan dat een register bijhield, niet langer aangepast was aan de wet van 30 juli 2018. De Ministerraad is van oordeel dat het nieuwe systeem van verwittiging via het unieke register van de verwerkingsactiviteiten, gepaard gaat met vele waarborgen. De voorafgaande raadpleging van het Controleorgaan wordt gehandhaafd bij artikel 59 van de wet van 30 juli 2018, maar die raadpleging is beperkt tot bepaalde gevallen, die het Controleorgaan kan aanvullen. Wat betreft de rechtstreekse toegang van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten tot de algemene nationale gegevensbank (hierna : de A.N.G.) (artikel 44/11/8bis van de wet op het politieambt) A.17. In het zesde onderdeel van het enige middel voert de verzoekende partij aan dat artikel 44/11/8bis van de wet op het politieambt, ingevoegd bij artikel 21 van de bestreden wet, niet aan het wettigheidscriterium voldoet doordat het niet de regels bepaalt volgens welke de inlichtingen- en veiligheidsdiensten rechtstreeks toegang krijgen tot de A.N.G. Volgens de verzoekende partij neemt de bestreden bepaling evenmin het finaliteitsbeginsel, het recht op het vermoeden van onschuld en de criteria van noodzakelijkheid en evenredigheid in acht. A.18. De Ministerraad werpt de niet-ontvankelijkheid van het zesde onderdeel van het enige middel op om reden dat de betwiste toegang tot de A.N.G. is vastgelegd bij artikel 24 van de wet van 22 mei 2019, dat niet wordt aangevochten. In ondergeschikte orde voert de Ministerraad aan dat, bij de artikelen 44/11/12, § 1, en 44/11/8bis van de wet op het politieambt, de wetgever uitdrukkelijk de overheden heeft aangewezen die aanspraak kunnen maken op een rechtstreekse toegang tot de A.N.G. Artikel 44/11/12 van de wet op het politieambt bepaalt overigens, in 9 paragraaf 1 ervan, dat de nadere regels van die rechtstreekse toegang door de Koning worden vastgesteld, na advies van het Controleorgaan. Diezelfde bepaling legt in paragraaf 2 ervan de essentiële elementen van die toegangsregels vast. Volgens de Ministerraad heeft het Hof reeds geoordeeld dat die delegatie grondwettig is, bij zijn arrest nr. 108/2016 (B.66.4). Hij wijst bovendien erop dat de inlichtingen- en veiligheidsdiensten voordien reeds bij de politiediensten alle voor de uitoefening van hun opdrachten nuttige informatie konden verkrijgen, krachtens artikel 14 van de wet van 30 november 1998 « houdende regeling van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten » (hierna : de wet van 30 november 1998). De Ministerraad oordeelt overigens dat de rechtstreekse toegang van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten tot de A.N.G. helpt om de nationale en openbare veiligheid te vrijwaren, onlusten en criminaliteit te voorkomen en de rechten en vrijheden van anderen te beschermen, wat legitieme doelstellingen zijn. Hij doet gelden dat artikel 29, § 2, van de wet van 30 juli 2018 toestaat dat persoonsgegevens verder worden verwerkt voor een andere doeleinden dan die waarvoor zij werden verzameld door de politiediensten, indien die doelstelling is toegestaan overeenkomstig de wet, en dat die verdere verwerking wordt toegestaan door artikel 44/11/8bis van de wet op het politieambt en door de artikelen 14 en 19 van de wet van 30 november 1998. Hij wijst ook erop dat de doelstellingen van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten zijn bepaald in de artikelen 7, 8 en 11 van de wet van 30 november 1998 en dat de rechtstreekse toegang die aan die diensten is toegekend, beantwoordt aan de vereisten van de aanbeveling van Groep 29. Volgens de Ministerraad kan het vermoeden van onschuld niet worden geschonden omdat, overeenkomstig artikel 19/1 van de wet van 30 november 1998, de verwerking van gegevens door de inlichtingen- en veiligheidsdiensten niet de enige grond mag zijn voor de veroordeling van een persoon. Hij is daarentegen van mening dat de rechtstreekse toegang tot de A.N.G. door de inlichtingen- en veiligheidsdiensten, en de discretie van de onderzoeken die zij verrichten ertoe bijdragen het vermoeden van onschuld van de betrokkene te vrijwaren tegenover de politiediensten, die het bestaan van een onderzoek door de inlichtingen- en veiligheidsdiensten in de A.N.G. verkeerd zouden kunnen interpreteren. Volgens de Ministerraad blijkt uit de parlementaire voorbereiding dat de rechtstreekse toegang tot de A.N.G. voor de inlichtingen- en veiligheidsdiensten evenredig is. Volgens hem hebben de tegengestelde beweringen van de verzoekende partij veel weg van een petitio principii. Hij voert aan dat de bewering volgens welke de inlichtingen- en veiligheidsdiensten van mening zijn dat de bestreden maatregel onevenredig is, onjuist is. Hij verwijst naar een brief van het Comité I van 5 februari 2019. Wat betreft het advies van het Controleorgaan in geval van mededeling van gegevens aan openbare overheden (artikel 44/11/9 van de wet op het politieambt) A.19. In het zevende onderdeel van het enige middel doet de verzoekende partij gelden dat artikel 44/11/9 van de wet op het politieambt, zoals gewijzigd bij artikel 22 van de bestreden wet, de referentienormen schendt in zoverre het geen bindend advies van het Controleorgaan oplegt in geval van mededeling van persoonsgegevens aan openbare overheden. A.20. De Ministerraad werpt de niet-ontvankelijkheid van het zevende onderdeel van het enige middel op omdat de referentienormen waarvan de schending wordt aangevoerd, niet worden geïdentificeerd. In ondergeschikte orde doet de Ministerraad gelden dat een voorafgaande controle door het Controleorgaan wordt gehandhaafd door artikel 44/11/9, § 2, van de wet op het politieambt, dat bepaalt dat de lijst van de overheden, organen of publieke organen waaraan de persoonsgegevens eveneens kunnen worden meegedeeld, wordt opgesteld na het advies van het Controleorgaan. Hij doet eveneens gelden dat het Hof reeds heeft geoordeeld, bij zijn arrest nr. 108/2016, dat het voorafgaande advies van het Controleorgaan grondwettig was (B.99). Hij merkt op dat de wetgever, na de rol van de verwerkingsverantwoordelijke en de opdrachten van het Controleorgaan te hebben versterkt in de artikelen 59, 239, § 3, en 247 van de wet van 30 juli 2018, het niet noodzakelijk heeft geacht het voorafgaande advies van het Controleorgaan bindend te maken in geval van mededeling van gegevens aan openbare overheden. De Ministerraad wijst erop dat overweging 22 van de Politierichtlijn enkel van toepassing is in het precieze geval van de niet-toepasselijkheid van de AVG op de ontvanger. Volgens hem kan de bestreden bepaling niet worden geïnterpreteerd in die zin dat zij het mogelijk maakt, voor openbare overheden, om zich een gehele politionele gegevensbank te laten meedelen, aangezien de mededeling van gegevens aan openbare overheden rechtmatig, evenredig en in overeenstemming moet zijn met het beginsel van minimale gegevensverwerking bedoeld in artikel 28 van de wet van 30 juli 2018. 10 -B- Ten aanzien van de context van de bestreden bepalingen B.1.1. De verzoekende partij vordert de gedeeltelijke vernietiging van de wet van 22 mei 2019 « tot wijziging van diverse bepalingen wat het politionele informatiebeheer betreft » (hierna : de bestreden wet). Die wet strekt ertoe de wetgeving met betrekking tot het beheer van persoonsgegevens en van informatie door de politiediensten aan te passen na het aannemen, op 27 april 2016, van de verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad « betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) » (hierna : de AVG) en van de richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad « betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad » (hierna : de Politierichtlijn) (Parl. St., Kamer, 2018-2019, DOC 54-3697/001, p. 5). Met het oog op de uitvoering van de AVG en de omzetting van de Politierichtlijn heeft de Belgische wetgever een kaderwetgeving aangenomen, die met name de wet van 3 december 2017 « tot oprichting van de Gegevensbeschermingsautoriteit » (hierna : de wet van 3 december 2017) en de wet van 30 juli 2018 « betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens » (hierna : de wet van 30 juli 2018) omvat. Titel 2 van de wet van 30 juli 2018 stelt het algemene kader vast dat van toepassing is op de verwerking van persoonsgegevens door de politiediensten. De bestreden wet strekt ertoe dat algemene kader « concreet [te vertalen] in de bestaande operationele en statutaire wetgeving inzake de geïntegreerde politie » (Parl. St., Kamer, 2018-2019, DOC 54-3697/001, p. 6). 11 B.1.2. De bestreden wet wijzigt twee andere wetten. Zij wijzigt in de eerste plaats de wet van 5 augustus 1992 « op het politieambt » (hierna : de wet op het politieambt). De in de wet op het politieambt aangebrachte wijzigingen zijn vervat in hoofdstuk 1 van titel II van de bestreden wet (artikelen 2 tot 26). B.1.3. De bestreden wet wijzigt ook de wet van 7 december 1998 « tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus ». De in de voormelde wet van 7 december 1998 aangebrachte wijzigingen zijn vervat in hoofdstuk 2 van titel II van de bestreden wet (artikelen 27 tot 33). B.1.4. De bestreden wet is in werking getreden op 29 juni 2019. Ten aanzien van de ontvankelijkheid B.2.1. Aangezien de door de verzoekende partij opgeworpen grieven uitsluitend zijn gericht tegen de artikelen 4, 7, 8, 13, 14, 21 en 22 van de bestreden wet, is het beroep enkel ontvankelijk in zoverre het tegen die artikelen is gericht. B.2.2. De Ministerraad betwist de ontvankelijkheid van de meeste grieven die in het enige middel zijn geformuleerd om reden dat zij onvoldoende zouden zijn uiteengezet of zouden zijn gericht tegen andere wetsbepalingen dan die welke worden bestreden. Bovendien beklemtoont hij dat het enige middel onontvankelijk zou zijn omdat het Hof niet bevoegd is om rechtstreeks te toetsen aan wetgevingshandelingen van de Europese Unie (de voormelde Politierichtlijn). B.2.3. Het Hof is bevoegd om wetskrachtige normen te toetsen aan de regels die de bevoegdheden verdelen tussen de federale overheid, de gemeenschappen en de gewesten, alsook aan de artikelen van titel II (« De Belgen en hun rechten ») en de artikelen 143, § 1, 170, 172 en 191 van de Grondwet. 12 Alle grieven zijn afgeleid uit de schending van een of meer van die regels waarvan het Hof de naleving waarborgt. Voor zover de verzoekende partij daarnaast de schending van een wetgevingshandeling van de Europese Unie vermeldt, onderzoekt het Hof de grieven enkel in zoverre de verzoekende partij de schending aanklaagt van de voormelde grondwetsbepalingen, in samenhang gelezen met de beoogde handeling. In die mate zijn de grieven ontvankelijk. B.2.4.1. Om te voldoen aan de vereisten van artikel 6 van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het Grondwettelijk Hof, moeten de middelen van het verzoekschrift te kennen geven welke van de regels waarvan het Hof de naleving waarborgt, zouden zijn geschonden, alsook welke de bepalingen zijn die deze regels zouden schenden, en uiteenzetten in welk opzicht die regels door de bedoelde bepalingen zouden zijn geschonden. B.2.4.2. In het vijfde onderdeel van het enige middel voert de verzoekende partij aan dat artikel 44/11/3 van de wet op het politieambt, zoals gewijzigd bij artikel 14 van de bestreden wet, de in B.3 vermelde referentienormen schendt, in zoverre de wetgever de verplichting tot voorafgaande aangifte van de oprichting van een nieuwe gegevensbank bij het Controleorgaan op de politionele informatie (hierna : het Controleorgaan) heeft vervangen door een systeem waarbij het controleorgaan actief op de hoogte wordt gebracht via het unieke register van de verwerkingsactiviteiten van de politiediensten. De verzoekende partij zet evenwel niet uiteen op welke manier de bestreden bepaling die referentienormen zou schenden. Zij beperkt zich tot de vaststelling dat een dergelijk verregaande beperking van de rechten van de betrokken personen een voorafgaande controle zou vereisen, maar geeft niet aan waarom de bestreden bepaling, die een alternatieve waarborg bevat, niet zou volstaan om die rechten te beschermen. Bijgevolg is het vijfde onderdeel van het enige middel onontvankelijk. B.2.4.3. In het zevende onderdeel van het enige middel voert de verzoekende partij aan dat artikel 44/11/9 van de wet op het politieambt, zoals gewijzigd bij artikel 22 van de bestreden wet, de in B.3 vermelde referentienormen schendt, in zoverre het geen bindend advies van het Controleorgaan oplegt in geval van mededeling van persoonsgegevens aan openbare overheden. 13 De verzoekende partij geeft slechts aan dat een dergelijke waarborg « thans ontbreekt », maar geeft niet aan waarom een dergelijke waarborg nodig zou zijn. Aldus voldoet zij niet aan haar verplichting om uiteen te zetten in welk opzicht die referentienormen door de bestreden bepaling zou zijn geschonden. Bijgevolg is het zevende onderdeel van het enige middel onontvankelijk. B.2.4.4. Het Hof onderzoekt ook de overige onderdelen van het enige middel en de daarin vermelde grieven slechts in zoverre zij voldoen aan de in B.2.4.1 vermelde vereisten. B.2.5. De vraag of de aangevoerde grieven hun oorsprong vinden in andere bepalingen dan die welke worden bestreden, hangt af van de draagwijdte ervan. Het onderzoek van die exceptie van onontvankelijkheid valt samen met dat van de grond van de zaak. Ten aanzien van het enige middel B.3. Het enige middel is afgeleid uit de schending van de artikelen 10, 11 en 22 van de Grondwet, al dan niet in samenhang gelezen met de artikelen 14, 15, 16, 17 en 28 van de Politierichtlijn, met de artikelen 6 en 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, met de artikelen 7, 8, 47 en 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna : het Handvest) en met de algemene rechtsbeginselen van evenredigheid, transparantie, voorzienbaarheid, wettigheid en gelijkheid. Volgens de verzoekende partij zou de bestreden wet afbreuk doen aan het recht op eerbiediging van het privéleven, aan het recht op bescherming van persoonsgegevens en aan het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel, die door die bepalingen worden gewaarborgd. Verschillende maatregelen die bij de bestreden wet zijn ingevoerd, zouden het wettigheidsbeginsel niet in acht nemen en zouden onevenredig zijn. 14 Wat betreft het recht op eerbiediging van het privé-leven en het recht op bescherming van persoonsgegevens B.4.1. Artikel 22 van de Grondwet bepaalt : « Ieder heeft recht op eerbiediging van zijn privé-leven en zijn gezinsleven, behoudens in de gevallen en onder de voorwaarden door de wet bepaald. De wet, het decreet of de in artikel 134 bedoelde regel waarborgen de bescherming van dat recht ». B.4.2. Artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens bepaalt : « 1. Eenieder heeft recht op eerbiediging van zijn privé-leven, zijn gezinsleven, zijn huis en zijn briefwisseling. 2. Geen inmenging van enig openbaar gezag is toegestaan met betrekking tot de uitoefening van dit recht dan voor zover bij de wet is voorzien en in een democratische samenleving nodig is in het belang van ‘s lands veiligheid, de openbare veiligheid, of het economisch welzijn van het land, de bescherming van de openbare orde en het voorkomen van strafbare feiten, de bescherming van de gezondheid of de goede zeden, of voor de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen ». B.4.3. De Grondwetgever heeft gestreefd naar een zo groot mogelijke concordantie tussen artikel 22 van de Grondwet en artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens (Parl. St., Kamer, 1992-1993, nr. 997/5, p. 2). De draagwijdte van dat artikel 8 is analoog aan die van de voormelde grondwetsbepaling, zodat de waarborgen die beide bepalingen bieden, een onlosmakelijk geheel vormen. B.4.4. Het recht op eerbiediging van het privé-leven, zoals gewaarborgd in de voormelde grondwets- en verdragsbepalingen, heeft als essentieel doel de personen te beschermen tegen inmengingen in hun privé-leven. Het voorstel dat is voorafgegaan aan de aanneming van artikel 22 van de Grondwet beklemtoonde « de bescherming van de persoon, de erkenning van zijn identiteit en de belangrijkheid van zijn ontplooiing en die van zijn gezin » en het onderstreepte de noodzaak om het privéleven en het gezinsleven te beschermen tegen « inmenging, onder meer als gevolg 15 van de onafgebroken ontwikkeling van de informatietechnieken, wanneer maatregelen van opsporing, onderzoek en controle door de overheid en particuliere instellingen worden uitgevoerd bij het uitoefenen van hun functie of hun activiteit » (Parl. St., Senaat, B.Z. 1991-1992, nr. 100-4/2°, p. 3). In dat voorstel werd eveneens aangegeven dat de wetgever « het recht op de eerbiediging van het privéleven en het gezinsleven op geen enkele wijze mag uithollen; anders schendt hij niet alleen een grondwetsregel, maar ook internationale rechtsregels » (ibid.). Het recht op eerbiediging van het privéleven heeft een ruime draagwijdte en omvat, onder meer, de bescherming van persoonsgegevens en van persoonlijke informatie. Uit de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens blijkt dat, onder meer, de volgende gegevens en informatie betreffende personen vallen onder de bescherming van dat recht : de naam, het adres, de professionele activiteiten, de persoonlijke relaties, digitale vingerafdrukken, camerabeelden, foto’s, communicatiegegevens, DNA-gegevens, gerechtelijke gegevens (veroordeling of verdenking), financiële gegevens en informatie over bezittingen (zie onder meer EHRM, 26 maart 1987, Leander t. Zweden, §§ 47-48; grote kamer, 4 december 2008, S. en Marper t. Verenigd Koninkrijk, §§ 66-68; 17 december 2009, B.B. t. Frankrijk, § 57; 10 februari 2011, Dimitrov-Kazakov t. Bulgarije, §§ 29-31; 18 oktober 2011, Khelili t. Zwitserland, §§ 55-57; 9 oktober 2012, Alkaya t. Turkije, § 29; 18 april 2013, M.K. t. Frankrijk, § 26; 18 september 2014, Brunet t. Frankrijk, § 31). B.4.5. Het recht op eerbiediging van het privéleven is evenwel niet absoluut. Artikel 22 van de Grondwet en artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens sluiten een overheidsinmenging in de uitoefening van dat recht niet uit, voor zover zij wordt toegestaan door een voldoende precieze wettelijke bepaling, zij beantwoordt aan een dwingende maatschappelijke behoefte in een democratische samenleving en zij evenredig is met de daarmee nagestreefde wettige doelstelling. Die bepalingen houden voor de overheid bovendien de positieve verplichting in om maatregelen te nemen die een daadwerkelijke eerbiediging van het privéleven verzekeren, zelfs in de sfeer van de onderlinge verhoudingen tussen individuen (EHRM, 27 oktober 1994, Kroon e.a. t. Nederland, § 31; grote kamer, 12 november 2013, Söderman t. Zweden, § 78). De wetgever beschikt ter zake over een beoordelingsvrijheid. Die vrijheid is evenwel niet onbegrensd : opdat een wettelijke regeling verenigbaar is met het recht op eerbiediging van het 16 privéleven, is vereist dat de wetgever een billijk evenwicht heeft ingesteld tussen alle rechten en belangen die in het geding zijn. Bij de beoordeling van dat evenwicht houdt het Europees Hof voor de Rechten van de Mens onder meer rekening met de bepalingen van het Verdrag van de Raad van Europa van 28 januari 1981 tot bescherming van personen ten opzichte van de geautomatiseerde verwerking van persoonsgegevens (hierna : het Verdrag nr. 108) en de aanbeveling nr. R