ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.030

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Grondwettelijk Hof (Arbitragehof) Vonnis/arrest van 12 maart 2026 ECLI nr: ECLI:BE:GHCC:2026:ARR.030 Arrest- Rolnummer: 30/2026 Rechtsgebied: Constitutioneel recht Invoerdatum: 2026-03-23 Raadplegingen: 641 - laatst gezien 2026-06-18 17:05 Versie(s): Versie FR Versie DE Fiche 1. Vernietiging : - wet van 29 maart 2024, a. in zoverre zij niet erin voorziet dat, bij de verwerking van persoonsgegevens met betrekking tot minderjarigen in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R., minstens een personeelslid dient te worden betrokken dat een specifieke opleiding heeft gevolgd en/of beschikt over relevante expertise met betrekking tot de psychosociale situatie van minderjarigen in de context van terrorisme, extremisme en radicalisering; b. in zoverre zij niet voorziet in de tussenkomst van een onafhankelijke magistraat bij de opname van persoonsgegevens met betrekking tot minderjarigen van minder dan veertien jaar in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R.; c. in zoverre zij het recht op toegang tot de gegevens van de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. met betrekking tot de minderjarige kinderen van een « foreign terrorist fighter » die in een jihadistisch conflictgebied verblijft of heeft verbleven, na de terugkeer van die kinderen naar België, niet beperkt tot de diensten die bevoegd zijn voor de opvolging en de bescherming van die kinderen, in het bijzonder de bevoegde gemeenschapsdiensten inzake jeugdbescherming; - artikel 4 van dezelfde wet, a. in zoverre het niet erin voorziet dat, wanneer, enerzijds, de bescherming van het recht van de betrokkene op een daadwerkelijk rechtsmiddel tegen het besluit tot beëindiging van het controleproces dat vereist en, anderzijds, de in het geding zijnde doelstellingen van algemeen belang zich daar niet tegen verzetten, de informatie aan de betrokkene ruimer kan zijn dan de in artikel 146, tweede lid, van de wet van 30 juli 2018 « betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens » bedoelde informatie; b. in zoverre het niet erin voorziet dat de betrokken persoon een beroep kan instellen bij een rechtscollege met volle rechtsmacht tegen het besluit van het Controleorgaan op de politionele informatie en het Vast Comité I; 2. Verwerping van het beroep voor het overige, onder voorbehoud van de in B.47.5 en B.70.6 vermelde interpretaties en rekening houdend met hetgeen is vermeld in B.22.5 Thesaurus CAS: GRONDWETTELIJK HOF UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - GRONDWETTELIJK HOF Vrije woorden: het beroep tot vernietiging van de wet van 29 maart 2024 « tot oprichting van de gemeenschappelijke gegevensbank ' Terrorisme, Extremisme, Radicaliseringsproces ' (' T.E.R. ') en tot wijziging van de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens, de wet van 30 juli 2018 tot oprichting van lokale integrale veiligheidscellen inzake radicalisme, extremisme en terrorisme en de wet van 5 augustus 1992 op het politieambt », ingesteld door de vzw « Ligue des droits humains » en de vzw « Défense des Enfants - International - Belgique ». Staatsveiligheid - Terrorismebestrijding - Gemeenschappelijke gegevensbank "Terrorisme, Extremisme, Radicaliseringsproces" (T.E.R.) - Verwerking van persoonsgegevens - Modaliteiten Tekst van de beslissing Grondwettelijk Hof Arrest nr. 30/2026 van 12 maart 2026 Rolnummer : 8349 In zake : het beroep tot vernietiging van de wet van 29 maart 2024 « tot oprichting van de gemeenschappelijke gegevensbank ‘ Terrorisme, Extremisme, Radicaliseringsproces ’ (‘ T.E.R. ’) en tot wijziging van de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens, de wet van 30 juli 2018 tot oprichting van lokale integrale veiligheidscellen inzake radicalisme, extremisme en terrorisme en de wet van 5 augustus 1992 op het politieambt », ingesteld door de vzw « Ligue des droits humains » en de vzw « Défense des Enfants - International - Belgique ». Het Grondwettelijk Hof, samengesteld uit de voorzitters Pierre Nihoul en Luc Lavrysen, en de rechters Thierry Giet, Joséphine Moerman, Michel Pâques, Yasmine Kherbache, Sabine de Bethune, Emmanuelle Bribosia, Willem Verrijdt en Magali Plovie, bijgestaan door griffier Nicolas Dupont, onder voorzitterschap van voorzitter Pierre Nihoul, wijst na beraad het volgende arrest : I. Onderwerp van het beroep en rechtspleging Bij verzoekschrift dat aan het Hof is toegezonden bij op 16 oktober 2024 ter post aangetekende brief en ter griffie is ingekomen op 18 oktober 2024, is beroep tot vernietiging van de wet van 29 maart 2024 « tot oprichting van de gemeenschappelijke gegevensbank ‘ Terrorisme, Extremisme, Radicaliseringsproces ’ (‘ T.E.R. ’) en tot wijziging van de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens, de wet van 30 juli 2018 tot oprichting van lokale integrale veiligheidscellen inzake radicalisme, extremisme en terrorisme en de wet van 5 augustus 1992 op het politieambt » (bekendgemaakt in het Belgisch Staatsblad van 16 april 2024) ingesteld door de vzw « Ligue des droits humains » en de vzw « Défense des Enfants - International - Belgique », bijgestaan en vertegenwoordigd door mr. Catherine Forget, advocate bij de balie te Brussel. 2 De Ministerraad, bijgestaan en vertegenwoordigd door mr. Nicolas Bonbled en mr. Lise-Marie Hennau, advocaten bij de balie te Brussel, heeft een memorie ingediend, de verzoekende partijen hebben een memorie van antwoord ingediend en de Ministerraad heeft ook een memorie van wederantwoord ingediend. Bij beschikking van 17 december 2025 heeft het Hof, na de rechters-verslaggevers Magali Plovie en Willem Verrijdt te hebben gehoord, beslist dat de zaak in staat van wijzen was, dat geen terechtzitting zou worden gehouden, tenzij een partij binnen zeven dagen na ontvangst van de kennisgeving van die beschikking een verzoek om te worden gehoord, zou hebben ingediend, en dat, behoudens zulk een verzoek, de debatten na die termijn zouden worden gesloten en de zaak in beraad zou worden genomen. Aangezien geen enkel verzoek tot terechtzitting werd ingediend, is de zaak in beraad genomen. De bepalingen van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het Grondwettelijk Hof met betrekking tot de rechtspleging en het gebruik van de talen werden toegepast. II. In rechte -A- Ten aanzien van het eerste middel A.1. Het eerste middel is afgeleid uit de schending, door de wet van 29 maart 2024 « tot oprichting van de gemeenschappelijke gegevensbank ‘ Terrorisme, Extremisme, Radicaliseringsproces ’ (‘ T.E.R. ’) en tot wijziging van de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens, de wet van 30 juli 2018 tot oprichting van lokale integrale veiligheidscellen inzake radicalisme, extremisme en terrorisme en de wet van 5 augustus 1992 op het politieambt » (hierna : de bestreden wet), van de artikelen 10, 11 en 22 van de Grondwet, al dan niet in samenhang gelezen met artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, met de artikelen 8, 10, 13 tot 15 en 54 van de richtlijn (EU) 2016/680 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 « betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door bevoegde autoriteiten met het oog op de voorkoming, het onderzoek, de opsporing en de vervolging van strafbare feiten of de tenuitvoerlegging van straffen, en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Kaderbesluit 2008/977/JBZ van de Raad » (hierna : de Politierichtlijn) en met de artikelen 7, 8, 47 en 52 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna : het Handvest). Dat middel bestaat uit twaalf grieven. A.2. De eerste zes grieven zijn afgeleid uit de schending van het wettigheidsbeginsel. A.3.1. In de eerste grief voeren de verzoekende partijen aan dat het in artikel 2, 11°, van de bestreden wet bedoelde begrip « haatpropagandist » niet voldoende nauwkeurig is omschreven. Ten eerste is het door de haatpropagandist nagestreefde doel (« schade […] berokkenen aan de beginselen van de democratie of de mensenrechten, de goede werking van de democratische instellingen of andere grondslagen van de rechtsstaat ») in dermate vage en ruime bewoordingen omschreven dat dat begrip van toepassing kan zijn op uitlatingen die door de vrijheid van meningsuiting worden beschermd. Bepaalde kritiek op de werking van de rechterlijke macht of op het kiesstelsel zou ook in die zin kunnen worden opgevat dat zij een dergelijke doelstelling nastreeft. Ten tweede geeft de vereiste volgens welke de haatpropagandist « het gebruik van geweld of dwang als actiemethode » moet rechtvaardigen, aanleiding tot verwarring tussen geweld en geweldloze dwang, die betrekking zou kunnen hebben op personen die op geweldloze wijze pleiten voor maatschappelijke veranderingen, door bijvoorbeeld tot burgerlijke ongehoorzaamheid op te roepen. De verzoekende partijen verwijzen daaromtrent naar het verslag van 1 maart 2019 van de speciale rapporteur van de Verenigde Naties voor de bevordering en de bescherming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden bij terrorismebestrijding, met als opschrift « Effet des mesures de 3 lutte contre le terrorisme et l’extrémisme violent sur l’espace civique et sur les droits des acteurs de la société civile et des défenseurs des droits de l’homme » (Impact van de maatregelen ter bestrijding van terrorisme en gewelddadig extremisme op de civiele ruimte en op de rechten van de actoren van het maatschappelijk middenveld en de verdedigers van de mensenrechten) (A/HRC/40/52). Zij verwijzen eveneens naar het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 15 oktober 2015 in zake Perinçek t. Zwitserland (grote kamer, ECLI:CE:ECHR:2015:1015JUD002751008), volgens hetwelk een uitlating die het gebruik van dwang rechtvaardigt om bepaalde doelstellingen te bereiken, wordt beschermd door de vrijheid van meningsuiting zolang zij niet rechtstreeks of onrechtstreeks tot geweld oproept of geweld, haat of intolerantie rechtvaardigt. Ten derde kan het begrip « haatpropagandist » aanleiding geven tot verwarring met de strafbare feiten bestaande in het « aanzetten tot haat » en « verspreiden van denkbeelden die zijn gegrond op rassuperioriteit of rassenhaat » bedoeld in de artikelen 20 en 21 van de wet van 30 juli 1981 « tot bestraffing van bepaalde door racisme of xenofobie ingegeven daden ». Ten vierde is het begrip « radicaliserende invloed » niet voldoende nauwkeurig. In samenhang gelezen met het begrip « radicaliseringsproces » bedoeld in artikel 3, 15°, van de wet van 30 november 1998 « houdende regeling van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten », voert dat begrip een intentioneel element in dat echter nog steeds ver afstaat van een bedoeling om aan te zetten tot het plegen van een terroristische handeling. De verwijzing naar « elke actie » leent zich overigens tot ruime en moeilijk voorzienbare toepassingen. De verzoekende partijen vragen zich bijvoorbeeld af of de publicatie van informatie van openbaar belang die bij een deel van de bevolking woede zou opwekken, niet zou kunnen worden gekwalificeerd als « radicaliserende invloed ». De verzoekende partijen betogen dat hun analyse van het begrip « haatpropagandist » niet artificieel is : zij stellen vast dat de gebruikte bewoordingen vatbaar zijn voor verwarring en dat zij niet duidelijk zijn. Zij voegen eraan toe dat informatie, zoals kritische informatie betreffende het eigendomsrecht, afbreuk kan doen aan de mensenrechten. De verzoekende partijen voeren aan dat soortgelijke kritieken kunnen worden geformuleerd ten aanzien van het in artikel 2, 9°, van de bestreden wet bedoelde begrip « potentieel gewelddadige extremist ». A.3.2. De Ministerraad voert aan dat de eerste grief van het eerste middel niet gegrond is. Ten eerste dienen de in artikel 2, 11°, van de bestreden wet opgesomde criteria cumulatief te worden toegepast, zodat het niet pertinent is elk criterium afzonderlijk aan het wettigheidsbeginsel te toetsen. De vereiste graad van nauwkeurigheid van de bestreden wet moet overigens rekening houden met het domein van de nationale veiligheid waarin die wet past. Ten tweede geeft de vereiste volgens welke de haatpropagandist « het gebruik van geweld of dwang als actiemethode » moet rechtvaardigen (artikel 2, 11°, b)) geen aanleiding tot verwarring tussen geweld en geweldloze dwang, aangezien de kwalificatie als haatpropagandist bovendien de bedoeling vereist om, enerzijds, schade te berokkenen aan de beginselen van de democratie of de mensenrechten (artikel 2, 11°, a)) en, anderzijds, een radicaliserende invloed uit te oefenen (artikel 2, 11°, c)). Die laatste bepaling bevat een moreel element, namelijk de bedoeling om invloed uit te oefenen teneinde een radicaliseringsproces te initiëren, te ondersteunen of ertoe bij te dragen. De parlementaire voorbereiding bevestigt dat onder het begrip « dwang » enkel de gewelddadige dwang moet worden verstaan. Ten derde is de kritiek volgens welke het begrip « haatpropagandist » aanleiding zou kunnen geven tot verwarring met de begrippen « aanzetten tot haat » en « verspreiden van denkbeelden die zijn gegrond op rassuperioriteit of rassenhaat » onontvankelijk omdat die kritiek niet wordt gestaafd door de verzoekende partijen. Ten vierde leent de verwijzing naar « elke actie » in artikel 2, 11°, c), zich niet tot ruime of moeilijk voorzienbare toepassingen indien die bewoordingen in samenhang worden gelezen met de vereisten bedoeld in de punten a),

1. b)en
2. c)van artikel 2, 11°. De publicatie van informatie van openbaar belang die de woede van een deel van de bevolking opwekt, zou niet kunnen worden gekwalificeerd als « radicaliserende invloed », aangezien een dergelijke publicatie, zijnde van openbaar belang, niet tot doel zou hebben schade te berokkenen aan de beginselen van de democratie of de mensenrechten. Evenzo zou kritische informatie betreffende het eigendomsrecht die aanleiding zou geven tot gewelddadige manifestaties, niet kunnen worden gelijkgesteld met een radicaliserende invloed, aangezien de loutere kritiek betreffende het eigendomsrecht niet kan worden beschouwd als een handeling die het gebruik van geweld of dwang als actiemethode rechtvaardigt. A.4.1. In de tweede grief doen de verzoekende partijen gelden dat artikel 9 van de bestreden wet het aan de Koning overlaat om de essentiële elementen van de verwerking te bepalen, in zoverre het de Koning machtigt om de doeleinden van de koppeling tussen de gegevensbanken te regelen. A.4.2. De Ministerraad voert aan dat de tweede grief van het eerste middel niet gegrond is. Hij stelt vast dat de kritiek van de verzoekende partijen is gericht tegen artikel 9 van het voorontwerp van wet dat aan de basis ligt van de bestreden wet. Die bepaling werd echter aangepast ingevolge het advies van de afdeling wetgeving van de Raad van State over het voorontwerp van wet, het advies van de Gegevensbeschermingsautoriteit (hierna : de 4 GBA) nr. 97/2023 van 16 juni 2023 en het advies van het Vast Comité van Toezicht op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten (hierna : het Vast Comité I) nr. 004/VCI/2023 van 13 juli 2023. Volgens de Ministerraad zijn de doeleinden van de koppeling wel degelijk opgenomen in artikel 9, § 1, tweede lid, van de bestreden wet. A.5.1. In de derde grief voeren de verzoekende partijen aan dat de machtigingen die artikel 16 van de bestreden wet aan de Koning verleent, te ruim zijn geformuleerd. Het feit dat, volgens de Ministerraad, andere diensten later een recht op toegang tot de gemeenschappelijke gegevensbank « Terrorisme, Extremisme, Radicaliseringsproces » (hierna : T.E.R.) zouden kunnen verkrijgen, versterkt die grief, aldus de verzoekende partijen. A.5.2. Volgens de Ministerraad is de derde grief van het eerste middel niet gegrond. Hij merkt op dat het Controleorgaan op de politionele informatie, in zijn advies van 20 juni 2023, kritiek heeft geformuleerd die soortgelijk is aan die van de verzoekende partijen en dat de wetgever daarop heeft geantwoord in de parlementaire voorbereiding. Die parlementaire voorbereiding vermeldt de partnerdiensten die de wetgever op voorhand heeft kunnen identificeren. Het is echter mogelijk dat andere diensten in de toekomst een toegangsrecht moeten verkrijgen. De Ministerraad is van mening dat de in artikel 16 bedoelde machtiging voldoende nauwkeurig is omschreven en betrekking heeft op de tenuitvoerlegging van maatregelen waarvan de essentiële elementen vooraf door de wetgever zijn vastgesteld. Volgens de Ministerraad somt de bestreden wet in duidelijke en precieze bewoordingen de categorieën van persoonsgegevens op die in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. worden verwerkt. De partnerdiensten beschikken over een lees- en schrijfrecht of een vraagrecht met betrekking tot die gegevensbank, zodat zij toegang kunnen hebben tot de in artikel 6, § 2, van de bestreden wet opgesomde categorieën van gegevens. Wat betreft de betrokken categorieën van personen, geeft artikel 2, 4°,
3. a)en b), van de bestreden wet een nauwkeurige omschrijving van de term « entiteit » bedoeld in artikel 6, § 2, van dezelfde wet. Het doeleinde van de verwerking door de partnerdiensten is gepreciseerd in artikel 16 van de bestreden wet. Wat betreft de categorieën van personen die toegang hebben tot de verwerkte gegevens, somt artikel 2, 3°, van de bestreden wet nauwkeurig alle diensten op die onder het begrip « partnerdiensten » moeten worden begrepen. De maximumtermijn voor het bewaren van de gegevens is niet pertinent wat betreft het lees- en schrijfrecht of het vraagrecht van de partnerdiensten. De afdeling wetgeving van de Raad van State heeft ten slotte geen kritiek geuit over artikel 17 van het voorontwerp van wet dat ten grondslag ligt aan artikel 16 van de bestreden wet. A.6.1. In de vierde grief voeren de verzoekende partijen aan dat de bij artikel 33, § 2, 7° en 8°, van de bestreden wet bedoelde mogelijkheid voor de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA), de Vlaamse Dienst voor Arbeidsbemiddeling en Beroepsopleiding (VDAB), de « Office wallon de la formation professionnelle et de l’emploi » (FOREm), de « Arbeidsamt der Deutschsprachigen Gemeinschaft Belgiens » (ADG) en de Dienst Vreemdelingenzaken om « specifieke maatregelen » te nemen tegen de persoon die in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. is geregistreerd, niet voldoende nauwkeurig is aangezien de betrokken maatregelen en de overeenstemmende wetsbepalingen niet worden geïdentificeerd. De verzoekende partijen zijn van mening dat de bestreden wet tot een vermenging van taken leidt die onbestaanbaar is met het wettigheidsbeginsel en het finaliteitsbeginsel. Het is ondenkbaar dat de deelnemers van de Lokale task force overleg plegen over de door de RVA en de Dienst Vreemdelingenzaken te nemen maatregelen, terwijl die diensten verschillende doeleinden nastreven. A.6.2. Volgens de Ministerraad berust de vierde grief van het eerste middel op een verkeerde lezing van artikel 33, § 2, 7° et 8°, van de bestreden wet. Die bepaling heeft enkel betrekking op het overleg van de Lokale task force over de mogelijkheid om al dan niet een of meerdere in paragraaf 2 bedoelde maatregelen te nemen. Het resultaat van dat overleg wordt vervolgens bezorgd aan de bevoegde overheden die de eventuele maatregelen zullen nemen ten aanzien van een in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. beoogde entiteit. De Lokale task force is dus niet bevoegd om zelf de in paragraaf 2 opgesomde maatregelen te nemen. De Ministerraad merkt op dat noch de afdeling wetgeving van de Raad van State, noch het Vast Comité I, noch de GBA kritiek hebben geuit ten aanzien van artikel 33, § 2, 7° en 8°. Precies omdat de onderzochte maatregelen verschillende doeleinden nastreven, dient de Lokale task force die maatregelen in hun geheel te benaderen, teneinde te beoordelen of zij het gevaar dat uitgaat van de betrokken persoon maximaal kunnen beperken. Indien de Lokale task force in het kader van de opvolging van een in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. geregistreerde persoon vaststelt dat een maatregel van de Dienst Vreemdelingenzaken ingaat tegen een maatregel van de RVA wat betreft de re-integratie van die persoon in de maatschappij, zal hij met de Dienst Vreemdelingenzaken het resultaat van zijn overleg delen en die Dienst voorstellen om zijn maatregel aan te passen. De Dienst Vreemdelingenzaken zal echter als enige bevoegd blijven om de te nemen maatregel te beoordelen ten aanzien van de doeleinden die hij nastreeft. A.7.1. In de vijfde grief verwijten de verzoekende partijen artikel 32, § 1, vierde lid, van de bestreden wet dat de diensten die door de voorzitter van de Lokale task force kunnen worden uitgenodigd, niet bepaalbaar zijn, 5 zodat een betrokkene zich niet ervan kan vergewissen dat de verwerking van zijn gegevens door de uitgenodigde diensten noodzakelijk is en in verhouding staat tot de beoogde doelstelling. Het feit dat, volgens de Ministerraad, andere diensten later een recht op toegang tot de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. zouden kunnen verkrijgen, versterkt die grief, aldus de verzoekende partijen. A.7.2. De Ministerraad voert aan dat de vijfde grief van het eerste middel niet gegrond is. Volgens hem blijkt uit de parlementaire voorbereiding dat de wetgever rekening heeft gehouden met de opmerkingen die door de afdeling wetgeving van de Raad van State, door de GBA en door het Vast Comité I zijn geformuleerd. Het is bovendien niet noodzakelijk dat de diensten die kunnen worden uitgenodigd, bepaalbaar zijn, aangezien de gegevens of informatie waarover de andere leden van de Lokale task force beschikken, niet aan de uitgenodigde diensten worden meegedeeld. A.8.1. In de zesde grief klagen de verzoekende partijen aan dat de artikelen 23 en 26 van de bestreden wet geen exhaustieve lijst van de mogelijke bestemmelingen van de « informatiekaart » bevatten. Zij verwijzen naar de arresten van het Hof nrs. 29/2018 (ECLI:BE:GHCC:2018:ARR.029) en 44/2015 (ECLI:BE:GHCC:2015:ARR.044), naar het arrest van het Hof van Justitie van 12 januari 2023 in zake RW t. Österreichische Post AG (C-154/21, ECLI:EU:C:2023:3) en naar het voormelde advies van de GBA nr. 97/2023. A.8.2. De Ministerraad voert aan dat de zesde grief van het eerste middel niet gegrond is. Ten eerste heeft de wetgever de diensten geïdentificeerd die, voor zover hij weet, in aanmerking komen om toegang te krijgen tot de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. Het zou voor hem echter onmogelijk zijn geweest om al die diensten op voorhand te bepalen. Ten tweede bevat de informatiekaart slechts een beperkt aantal inlichtingen, zonder toegang te geven tot de gegevensbank. Ten derde is het noodzakelijk dat bepaalde inlichtingen, via de informatiekaart, kunnen worden meegedeeld aan andere diensten dan de in de bestreden wet bedoelde diensten. Het zou ondenkbaar zijn dat het doorzenden van cruciale informatie in het kader van de bestrijding van terrorisme en extremisme in dringende gevallen wordt verhinderd omdat een te beperkend wetgevend instrument dient te worden herzien. Ten vierde blijkt uit artikel 156, § 1, 1°, c), van de wet van 30 juli 2018 « betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens » (hierna : de wet van 30 juli 2018) dat de categorieën van ontvangers van informatiekaarten zullen worden geïdentificeerd in het register van de gegevensverwerking, zodat de bevoegde toezichthoudende organen de nodige verificaties zullen kunnen verrichten. Ten vijfde is de Ministerraad van mening dat de verzoekende partijen niet uitleggen in welk opzicht de uittreksels uit het advies van de GBA waarnaar zij verwijzen, aantonen dat het ontbreken van een exhaustieve lijst van de mogelijke bestemmelingen van de informatiekaart afbreuk doet aan het wettigheidsbeginsel. Hij beklemtoont dat de wetgever zich naar de aanbevelingen van de GBA heeft geschikt. A.9. De zevende en achtste grief zijn afgeleid uit de schending van de vereisten inzake noodzakelijkheid en doeltreffendheid. A.10.1. In de zevende grief voeren de verzoekende partijen aan dat de wetgever geen rekening heeft gehouden met de opmerkingen van de GBA met betrekking tot de diensten die toegang hebben tot de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. Volgens de verzoekende partijen vloeit de verplichting om in een periodiek evaluatieverslag te voorzien wel degelijk voort uit artikel 52, lid 1, van het Handvest en uit artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens. A.10.2. Volgens de Ministerraad is de zevende grief van het eerste middel niet gegrond. Hij geeft aan dat de gemeenschappelijke gegevensbank « Terrorist Fighters » (terreurstrijders) en de gemeenschappelijke gegevensbank « Haatpropagandisten » in 2016 en in 2018 werden opgericht naar aanleiding van de aanslagen van 22 maart 2016 om informatie doeltreffender te kunnen uitwisselen tussen de diensten die over bevoegdheden beschikken inzake de bestrijding van terroristische en extremistische dreigingen. De bestreden wet houdt rekening met de jaarlijkse verslagen van het Vast Comité I en het Controleorgaan op de politionele informatie over die gegevensbanken. In die verslagen werd de gegrondheid van de toegangen die aan de partners van de gemeenschappelijke gegevensbanken werden verstrekt, nooit ter discussie gesteld. De moeilijkheden met betrekking tot de inachtneming van het evenredigheidsbeginsel werden evenmin daarin opgeworpen. Er werd integendeel betreurd dat de gegevensbanken niet voldoende werden aangevuld door bepaalde diensten. De Ministerraad voert overigens aan dat de aanbeveling van de GBA met betrekking tot de productie van statistieken met het oog op de publicatie van een periodiek evaluatieverslag over de doeltreffendheid van de toegepaste verwerkingsmethoden en de in de bestreden wet bedoelde overheden, opportuniteitskritiek betreft die niet onder de bevoegdheid van het Hof valt. Artikel 52, § 1, van het Handvest en artikel 8 van het Europees Verdrag voor de 6 rechten van de mens leggen volgens de Ministerraad geen dergelijke verplichting op. Ten slotte kunnen de parlementaire organen die ermee belast zijn de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. te controleren, in voorkomend geval het voorleggen van statistieken vereisen. A.11.1. In de achtste grief betogen de verzoekende partijen dat de wetgever geen rekening heeft gehouden met de opmerkingen van de GBA in haar voormelde advies nr. 97/2023 wat betreft de in artikel 32 van de bestreden wet bedoelde deelname van de Dienst Vreemdelingenzaken en de andere diensten aan de Lokale task forces. Uit het feit dat de wet van 15 december 1980 « betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen » aan de bevoegde overheden de zorg overlaat om het verblijf op het Belgische grondgebied te beperken of te verbieden omwille van de nationale veiligheid, kan overigens niet worden afgeleid dat die overheden ten behoeve van de nationale veiligheid optreden. A.11.2. Volgens de Ministerraad is de achtste grief van het eerste middel niet gegrond. Hij merkt ten eerste op dat de verzoekende partijen niet uiteenzetten waarom de bestreden wet in haar geheel zou moeten worden vernietigd op basis van die grief, en niet enkel artikel 32 ervan. Zij leggen evenmin uit in welk opzicht die laatste bepaling niet in overeenstemming zou zijn met het wettigheidsbeginsel. Ten tweede, in tegenstelling tot hetgeen de GBA aanvoert in haar advies, verwijst de wetgever naar de zaak Jürgen Conings ter illustratie van de problematiek waaraan de bestreden wet wil verhelpen en niet ter verantwoording van de deelname van de Dienst Vreemdelingenzaken en de andere diensten aan de Lokale task forces. Die deelname geeft gevolg aan de aanbevelingen van de parlementaire onderzoekscommissie rond de aanslagen van 2016. De aanwezigheid van de Dienst Vreemdelingenzaken en de andere diensten binnen de Lokale task forces is verantwoord door hun bevoegdheden in aangelegenheden inzake openbare orde en nationale veiligheid. De Dienst Vreemdelingenzaken staat bovendien in voor de coördinatie tussen de maatregelen die door de verschillende deelnemers aan de Lokale task force worden genomen ten aanzien van een vreemdeling. Ten derde verwijst de Ministerraad naar de argumenten over de weerlegging van de vijfde grief wat betreft de kritiek van de GBA volgens welke de diensten die voor de Lokale task force kunnen worden uitgenodigd, bepaalbaar moeten zijn. Ten vierde is het begrip « gegevensuitwisseling » in de zin van artikel 31 van de bestreden wet, geen verwerking. Het gaat om een mondelinge uitwisseling die niet onder de bevoegdheid van de GBA valt. De schriftelijke uitwisselingen tussen partners van de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. vinden plaats in het kader van die gegevensbank. De deelnemers die worden uitgenodigd voor de Lokale task force nemen niet deel aan een gegevensuitwisseling : zij leveren een eenzijdige bijdrage aan de Lokale task force om de bijzondere situatie van een entiteit te contextualiseren. A.12. De negende tot twaalfde grief zijn afgeleid uit de schending van de evenredigheidsvereiste. A.13.1. In de negende grief verwijten de verzoekende partijen artikel 5 van de bestreden wet dat het geen onderscheid maakt tussen, enerzijds, de door de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. nagestreefde doeleinden en de doeleinden van de verwerkingen van persoonsgegevens die door elke dienst worden uitgevoerd en, anderzijds, de strategische, tactische en operationele noodzaak. A.13.2. Volgens de Ministerraad is de negende grief van het eerste middel niet gegrond. Hij stelt vast dat de wetgever, ingevolge het voormelde advies van de GBA nr. 97/2023, heeft geantwoord op de door de verzoekende partijen opgeworpen kritieken met betrekking tot de doeleinden van de gegevensbank. De bestreden wet creëert geen nieuwe rechten voor de betrokken diensten. Wanneer zij reeds toegang hebben tot de gegevens van de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. krachtens de bij hun respectieve organieke wetten bepaalde verwerkingsdoeleinden, volstaat een loutere verwijzing naar die organieke wetten. Het is overigens niet wenselijk om afzonderlijke gegevensbanken te creëren voor strategische informatie, enerzijds, en voor tactische en operationele informatie, anderzijds. Bovendien beveelt de afdeling wetgeving van de Raad van State aan te vermijden dat een veelvoud van gegevensbanken wordt opgericht met betrekking tot de bestrijding van terrorisme en extremisme. A.14.1. In de tiende grief voeren de verzoekende partijen aan dat de in artikel 6, § 2, van de bestreden wet bedoelde lijst van de categorieën van gegevens die in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. kunnen worden verwerkt, lang en onevenredig is en dat zij geen rekening houdt met het voormelde advies van de GBA nr. 97/2023. De verzoekende partijen preciseren dat er geen causaal verband bestaat tussen de lengte van de lijst en het onevenredige karakter ervan. Zij doen gelden dat de verwerking van gegevens betreffende levensbeschouwelijke of politieke overtuigingen onevenredig is aangezien een dergelijke verwerking geen verband houdt met het nagestreefde doel om terrorisme te bestrijden. 7 A.14.2. De Ministerraad voert aan dat de tiende grief van het eerste middel niet gegrond is. Volgens hem houdt de lengte van een artikel op zich niet in dat de inhoud ervan onevenredig is. Door zich ertoe te beperken naar het advies van de GBA te verwijzen, laten de verzoekende partijen na om uit te leggen in welk opzicht het evenredigheidsbeginsel zou zijn geschonden. De wetgever heeft ten slotte geantwoord op de kritieken van de GBA. De Ministerraad preciseert dat de verwerking van gegevens van politieke, ideologische, confessionele of filosofische aard beperkt is tot racistische, xenofobe, anarchistische, nationalistische, autoritaire of totalitaire opvattingen of bedoelingen die strijdig zouden zijn met de beginselen van de democratie of de mensenrechten, met de goede werking van de democratische instellingen of andere grondslagen van de rechtsstaat, met inbegrip van het radicaliseringsproces. A.15.1. In de elfde grief doen de verzoekende partijen gelden dat de bewaringstermijn van de gegevens via archivering van maximaal 30 jaar, waarin artikel 7 van de bestreden wet voorziet, onevenredig is. Zij verwijzen daaromtrent naar het voormelde advies van het Controleorgaan op de politionele informatie van 20 juni 2023 over het voorontwerp van wet dat aan de oorsprong ligt van de bestreden wet. A.15.2. De Ministerraad voert aan dat de elfde grief van het eerste middel niet gegrond is. Volgens de Ministerraad laat de loutere verwijzing door de verzoekende partijen naar het advies van het Controleorgaan op de politionele informatie niet toe te begrijpen in welk opzicht die bepaling het evenredigheidsbeginsel zou schenden. De wetgever heeft gepreciseerd dat de in artikel 7 van de bestreden wet bedoelde archivering van gegevens niet overlapt met dat waarin de wet op het politieambt voorziet. Meerdere bestaande mechanismen laten toe om de inachtneming van de in die bepaling bepaalde termijnen te controleren. De afdeling wetgeving van de Raad van State heeft tot slot gesteld dat artikel 7 het evenredigheidsbeginsel niet schond. A.16.1. In de twaalfde grief voeren de verzoekende partijen aan dat de in artikel 4 van de bestreden wet bedoelde rechten van de personen van wie de persoonsgegevens in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. worden verwerkt, niet afdoende worden gewaarborgd. Ten eerste zijn de beperkingen van die rechten niet voorzienbaar, aangezien de bestreden wet niet duidelijk de verantwoordelijke(
4. n)voor elke verwerking bepaalt. Zij voegen eraan toe dat de wetgever, wat de verwerking van politiegegevens betreft, zich had moeten voegen naar het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 16 november 2023 in zake Ligue des droits humains ASBL en BA t. Controleorgaan op de politionele informatie (C-333/22, ECLI:EU:C:2023:874). Zij vragen in voorkomend geval dat het Hof een prejudiciële vraag stelt aan het Hof van Justitie. Ten tweede is in geen enkele actieve kennisgevingsplicht voorzien ten aanzien van de gemonitorde personen waardoor zij, na afloop van een bewakingsmaatregel, ervan op de hoogte zouden kunnen worden gebracht dat zij aan een dergelijke maatregel waren onderworpen. Die lacune is in strijd met de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ, grote kamer, 4 juni 2013, C-300/11, ZZ t. Secretary of State for the Home Department, ECLI:EU:C:2013:363, punten 57-58) en van het Grondwettelijk Hof (arresten nrs. 41/2019, ECLI:BE:GHCC:2019:ARR.041, en 145/2011, ECLI:BE:GHCC:2011:ARR.145). Zij vragen in voorkomend geval dat het Hof een prejudiciële vraag stelt aan het Hof van Justitie. Volgens de verzoekende partijen leidt het verweer van de Ministerraad niet tot een andere conclusie, aangezien hij de inachtneming van de actieve kennisgevingsplicht inroept zodra die plicht niet langer de nationale veiligheid in het gedrang dreigt te brengen. Zij doen gelden dat, bij gebrek aan actieve kennisgevingsplicht, de personen tegen wie een onderzoek wegens terreurdaden heeft gelopen, nooit ervan worden ingelicht dat hun persoonsgegevens werden verwerkt indien dat onderzoek niet tot een strafvervolging leidt, bijvoorbeeld wegens een seponering. Ten derde worden het recht op toegang tot de gegevens en het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel niet afdoende gewaarborgd, in zoverre de enige mogelijkheid tot controle waarover de betrokken personen beschikken, erin bestaat een zaak aanhangig te maken bij het Controleorgaan op de politionele informatie en het Vast Comité I, die uitsluitend kunnen antwoorden dat alle nodige verificaties werden verricht. Zij verwijzen naar het verslag van 8 mei 2019 van de speciale rapporteur van de Verenigde Naties voor de bevordering en de bescherming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden bij terrorismebestrijding, met als opschrift « Visite en Belgique » (Bezoek aan België) (A/HRC/40/52/Add.5), en naar het voormelde arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 16 november 2023 in zake Ligue des droits humains ASBL en BA t. Controleorgaan op de politionele informatie. A.16.2. De Ministerraad voert aan dat de twaalfde grief van het eerste middel niet gegrond is. Hij geeft aan dat artikel 4 van de bestreden wet duidelijk vermeldt dat de rechten van de personen van wie de persoonsgegevens in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. worden verwerkt, worden geregeld bij ondertitel 4 van titel 3 van de wet van 30 juli 2018. Volgens de Ministerraad heeft de wetgever aldus een gemeenschappelijke regeling vastgesteld voor de verwerkingen van persoonsgegevens in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. en voor de verwerkingen van persoonsgegevens door het OCAD. In beide gevallen vindt een bundeling plaats van de persoonsgegevens en de informatie afkomstig van verwerkingsverantwoordelijken, die niet allemaal onderworpen 8 zijn aan dezelfde verplichtingen inzake bescherming van persoonsgegevens. In zoverre de twaalfde grief betrekking heeft op het voormelde arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 16 november 2023 in zake Ligue des droits humains ASBL en BA t. Controleorgaan op de politionele informatie, is de Ministerraad van mening dat die grief onontvankelijk is. Hij ziet het verband niet tussen dat arrest en titel 2 van de wet van 30 juli 2018. Wat het gebrek aan actieve kennisgevingsplicht betreft, doet de Ministerraad ten eerste gelden dat die ontstentenis wordt verantwoord door de doeltreffendheid van de betrokken antiterreurmaatregelen en door de beoordelingsvrijheid waarover de wetgever ter zake beschikt. Volgens de Ministerraad is het, in het kader van de maatregelen ter bestrijding van terrorisme of haatpropaganda die tot terrorisme kan leiden, onmogelijk om zich op een bepaald moment ervan te vergewissen dat een in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. opgenomen entiteit geen dreiging meer vormt voor de staatsveiligheid en dat aan die entiteit een kennisgeving kan worden gedaan « zonder het doel van de beperking in het gedrang te brengen ». Gelet op de omvang van het fenomeen van de terroristische aanslagen en het aantal slachtoffers van die aanslagen, moet de wetgever, volgens de Ministerraad, voorzichtig optreden bij het bepalen van de informatie die aan de in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. geregistreerde personen kan worden meegedeeld. Hij is van mening dat het gebrek aan actieve kennisgevingsplicht het evenredigheidsbeginsel niet schendt gelet op de inzet van de terrorismebestrijding en de aard van de betrokken informatie, op de vereiste veiligheidsmachtigingen om toegang te krijgen tot de gegevens in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R., en op het lage aantal personen dat door de maatregelen wordt getroffen. Ten tweede voorzien wetten zoals de wet van 5 augustus 1992 « op het politieambt » en de wet van 10 juli 2006 « betreffende de analyse van de dreiging » evenmin in een actieve kennisgevingsplicht. Ten derde onderwerpt de bestreden wet de in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. geregistreerde personen niet aan een bewakingsmaatregel op zich. Zij organiseert enkel een uitwisseling van informatie en gegevens waardoor elke basisdienst en partnerdienst zijn wettelijke opdrachten beter kan uitvoeren. Naar aanleiding van die uitwisseling van informatie wordt, in voorkomend geval, aan de betrokkene een kennisgeving gedaan door de dienst, in zoverre die laatste daartoe verplicht is wanneer hij gebruikmaakt van een bewakingsmaatregel. Ten vierde volstaat het, opdat er is voldaan aan de vereiste van een daadwerkelijk rechtsmiddel voor een onafhankelijk orgaan met eigen procedureregels, dat een orgaan wordt opgericht dat toegang heeft tot alle informatie, hetgeen het geval is voor het Vast Comité I en het Controleorgaan op de politionele informatie. Ten aanzien van het tweede middel A.17. Het tweede middel is afgeleid uit de schending van de artikelen 10, 11 en 22 van de Grondwet, al dan niet in samenhang gelezen met artikel 10 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens en met de artikelen 11 en 52 van het Handvest. De verzoekende partijen doen gelden dat de bestreden wet die bepalingen schendt in zoverre zij niet in voldoende waarborgen voorziet om de vrijheid van meningsuiting te beschermen. De maatregelen die zouden kunnen worden genomen op grond van een opname in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. wegens uitlatingen of uitspraken die door de vrijheid van meningsuiting worden beschermd, beperken die vrijheid volgens de verzoekende partijen. Het feit dat het mogelijk is om in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. te worden opgenomen uitsluitend op basis van uitspraken die niet tot geweld aanzetten, kan bovendien een ontradend effect hebben op de vrijheid van meningsuiting. Dat geldt des te meer daar de foutenmarge van preventieve onderzoeken hoog is. De gefragmenteerde aard van het Belgische beleid ter voorkoming van terrorisme leidt overigens tot verschillende interpretaties van gedragingen die wijzen op een risico en van uitspraken die worden geacht afbreuk te doen aan de democratische beginselen en een radicaliserende invloed te hebben. Volgens de verzoekende partijen vloeit een schending, door de bestreden wet, van de vrijheid van meningsuiting eveneens voort uit de uiteenzettingen in het eerste middel over de schending van het wettigheidsbeginsel. Zij verwijzen in dat verband naar de arresten van het Hof nrs. 145/2012 (ECLI:BE:GHCC:2012:ARR.145), 72/2016 (ECLI:BE:GHCC:2016:ARR.072) en 113/2023 (ECLI:BE:GHCC:2023:ARR.113). A.18. Volgens de Ministerraad is het tweede middel onontvankelijk of, op zijn minst, niet gegrond, aangezien de verzoekende partijen niet aantonen in welk opzicht de bestreden wet op onevenredige wijze afbreuk zou doen aan de vrijheid van meningsuiting. De Ministerraad geeft aan dat de opmerkingen van de speciaal rapporteur van de Verenigde Naties voor de bevordering en de bescherming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden bij terrorismebestrijding, waarnaar de verzoekende partijen verwijzen, betrekking hebben op het wetgevend kader zoals het in 2018 in België van toepassing was. Sindsdien is dat wetgevend kader aanzienlijk geëvolueerd. 9 Ten aanzien van het derde middel A.19. Het derde middel is afgeleid uit de schending van de artikelen 10, 11, 22 en 22bis van de Grondwet, al dan niet in samenhang gelezen met artikel 8 van het Europees Verdrag voor de rechten van de mens, met de artikelen 24 en 52 van het Handvest en met de artikelen 3, 9, 12 en 40, lid 1, van het Verdrag inzake de rechten van het kind. De verzoekende partijen werpen twee grieven op. A.20.1. In de eerste grief voeren de verzoekende partijen aan dat de minimumleeftijd van twaalf jaar waarop minderjarigen in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. kunnen worden geregistreerd, overeenkomstig artikel 5 van de bestreden wet, niet redelijk verantwoord is. Ten eerste heeft de wetgever ten onrechte verwezen naar de algemene commentaar nr. 10 van het Comité voor de Rechten van het Kind, aangezien die commentaar in 2020 werd vervangen door de algemene commentaar nr. 24. In die commentaar beveelt het Comité voor de Rechten van het Kind aan om de leeftijd inzake strafrechtelijke aansprakelijkheid van minderjarigen ten minste op veertien jaar vast te stellen. Ten tweede is de opname in de gegevensbank niet rechtstreeks vergelijkbaar met de strafrechtelijke aansprakelijkheid wat betreft de beperkingen van de mensenrechten, zodat de leeftijdsgrens voor de ene niet noodzakelijk ook dient te gelden voor de andere. Overigens is de leeftijdsgrens voor strafrechtelijke aansprakelijkheid in België vastgelegd op achttien jaar en niet op twaalf of veertien jaar. Ten derde kan de opname van een minderjarige in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. de fundamentele rechten van die minderjarige voor een lange duur en met onherstelbare gevolgen beperken, aangezien er geen rechtsmiddelen voorhanden zijn om de rechtzetting van de gegevens in de gegevensbank of de uitschrijving van de minderjarige te verkrijgen. Ten vierde is de omstandigheid dat de verzameling, de verwerking en de bewaring van persoonsgegevens van kinderen worden uitgevoerd uit veiligheidsoverwegingen door overheden die niet gespecialiseerd zijn inzake jeugdbescherming, in strijd met de rechten van het kind. Ten vijfde zou een hogere leeftijdsgrens beter aansluiten bij de algemene bepalingen die van toepassing zijn op het vlak van gegevensbescherming, volgens welke een kind jonger dan dertien jaar, als gevolg van een gebrek aan maturiteit, geen toestemming kan verlenen voor de verwerking van zijn persoonsgegevens. A.20.2. De Ministerraad voert aan dat de eerste grief van het derde middel niet gegrond is. Volgens hem blijkt uit de parlementaire voorbereiding dat de maatregelen betreffende minderjarigen ertoe strekken hun belang te beschermen en dat de overheden die ermee belast zijn de persoonsgegevens van kinderen te verzamelen, te verwerken en te bewaren, jegens hen een preventieve houding aannemen. Hij voegt eraan toe dat het volgens de afdeling wetgeving van de Raad van State ook grondwettig is dat een natuurlijke persoon al vanaf de leeftijd van twaalf jaar kan worden geregistreerd in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. A.21.1. In de tweede grief voeren de verzoekende partijen aan dat de artikelen 5 en 6 van de bestreden wet de referentienormen schenden, in zoverre zij voorzien in de registratie van de kinderen van « foreign terrorist fighters » (buitenlandse terreurstrijders) in de gemeenschappelijke gegevensbank. Ten eerste zijn de waarborgen ter bescherming van de rechten van die kinderen niet voldoende. Ten tweede is het niet noodzakelijk dat de informatie over die kinderen wordt bijgehouden door andere organen dan de sociale diensten van de gemeenschappen. Dat creëert een niet redelijk verantwoord verschil in behandeling aangezien enkel die kinderen worden geregistreerd in een politionele gegevensbank als gevolg van de misdrijven van hun ouders. De verzoekende partijen verwijzen dienaangaande naar het voormelde advies van het Vast Comité I nr. 004/VCI/2023 en naar de adviezen van de algemeen afgevaardigden voor de rechten van het kind van 14 juni 2023 en 21 juni 2023 over het voorontwerp van wet dat aan de basis ligt van de bestreden wet. Ten derde is het onevenredig dat de identiteit van die kinderen wordt gedeeld met alle diensten die over een leesrecht in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. beschikken, aangezien het gaat om bijzonder kwetsbare kinderen. Zulks geeft overigens aanleiding tot een vermenging van de taken ter voorkoming en controle van terrorisme, enerzijds, en ter bescherming van kinderen, anderzijds. Ten vierde doet de toevoeging van een doeleinde van bescherming aan de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R., afbreuk aan het finaliteitsbeginsel. Ten vijfde vereisen de beginselen van minimale gegevensverwerking en van pseudonimisering dat de identiteit van de betrokken minderjarigen enkel toegankelijk is voor de diensten die bevoegd zijn om de kinderen die in jihadistisch conflictgebied verblijven of hebben verbleven, op te volgen. Een specifieke gegevensbank zou daarvoor kunnen worden opgericht. De verzoekende partijen voeren aan dat, in tegenstelling tot hetgeen de Ministerraad beweert, die kritiek geen opportuniteitskritiek is, maar dat die verband houdt met de inachtneming van het finaliteitsbeginsel dat centraal staat binnen de regelgeving inzake gegevensbescherming. Ten zesde is de bewaringsduur van de gegevens met betrekking tot de kinderen onevenredig. A.21.2. De Ministerraad voert aan dat de tweede grief van het derde middel niet gegrond is. Ten eerste is de kritiek volgens welke het logischer zou zijn geweest om een specifieke gegevensbank op te richten waartoe enkel de sociale diensten van de gemeenschappen toegang zouden kunnen hebben, een loutere opportuniteitskritiek 10 waarvoor het Hof niet bevoegd is. Ten tweede moeten de minderjarigen die worden beschouwd als entiteiten in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. (artikel 5, 5°, a), van de bestreden wet), worden onderscheiden van de kinderen van « foreign terrorist fighters » die « in het gebied » worden geboren (artikel 5, 5°, b), van dezelfde wet). De minderjarigen van de eerste categorie worden onder een specifiek statuut geregistreerd in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R., als aan de doeleinden ervan is voldaan. Er is echter bepaald dat de verwerking van persoonsgegevens van die minderjarigen de hulp bij de bescherming, de begeleiding en de opvolging van die minderjarigen beoogt. Volgens de Ministerraad blijkt overigens uit de parlementaire voorbereiding dat de opname van minderjarigen van de tweede categorie in de gemeenschappelijke gegevensbank T.E.R. evenredig is. Ten derde geeft de Ministerraad aan dat hij niet kan bepalen of de kritiek van de verzoekende partijen betreffende de bewaringsduur van de gegevens van minderjarigen is gericht tegen de artikelen 5 en 6 van de bestreden wet of tegen artikel 7 ervan. Hij voert aan dat de verzoekende partijen niet uiteenzetten in welk opzicht de bij die laatste bepaling vastgestelde duur ongrondwettig zou zijn. -B- Ten aanzien van de bestreden wet en de context ervan B.1. De verzoekende partijen vorderen de gehele of gedeeltelijke vernietiging van de wet van 29 maart 2024 « tot oprichting van de gemeenschappelijke gegevensbank ‘ Terrorisme, Extremisme, Radicaliseringsproces ’ (‘ T.E.R. ’) en tot wijziging van de wet van 30 juli 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen met betrekking tot de verwerking van persoonsgegevens, de wet van 30 juli 2018 tot oprichting van lokale integrale veiligheidscellen inzake radicalisme, extremisme en terrorisme en de wet van 5 augustus 1992 op het politieambt » (hierna : de bestreden wet). B.2.1. De bestreden wet richt een gemeenschappelijke gegevensbank « Terrorisme, Extremisme, Radicaliseringsproces » (hierna : T.E.R.) op, die « de gemeenschappelijke verwerking mogelijk maakt, door alle of een deel van de basisdiensten en de partnerdiensten, van de persoonsgegevens en informatie betreffende de opdrachten inzake de voorkoming en de opvolging van terrorisme en extremisme dat kan leiden tot terrorisme, in de zin van artikel 8, 1°, [tweede lid,]
5. b)en c), van de wet van 30 november 1998 houdende regeling van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten, van die diensten, elk in het kader van zijn wettelijke bevoegdheden » (artikel 3, eerste lid, van de bestreden wet). Zij strekt tot de opname in een autonome wet van de bepalingen van de wet van 5 augustus 1992 « op het politieambt » (hierna : de wet op het politieambt) met betrekking tot de gemeenschappelijke gegevensbanken en van de meeste bepalingen van de koninklijke besluiten betreffende, enerzijds, de gemeenschappelijke gegevensbank « Terrorist fighters » 11 (terreurstrijders) (voorheen genaamd : de gemeenschappelijke gegevensbank « Foreign Terrorist Fighters » (buitenlandse terreurstrijders)) en, anderzijds, de gemeenschappelijke gegevensbank « Haatpropagandisten » (Parl. St., Kamer, 2023-2024, DOC 55-3692/001, pp. 5 en 7). Het gaat respectievelijk om