ECLI:BE:HBANT:2005:ARR.20051109.5

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Hof van beroep van Antwerpen Vonnis/arrest van 09 november 2005 ECLI nr: ECLI:BE:HBANT:2005:ARR.20051109.5 Rolnummer: 2004AR1339 Rechtsgebied: Invoerdatum: 2006-05-08 Raadplegingen: 213 - laatst gezien 2026-07-02 05:29 Fiche 1) Tot het evenwicht in het nabuurschap behoort de sedert geruime tijd bestaande en ongestoorde gesteldheid van de plaatsen die mede kan bepaald zijn door de ter plaatse geldende stedenbouwkundige reglementering. 2) Het benutten van de stedenbouwkundige mogelijkheden van het ene erf kan de uitoefening van dezelfde of gelijkaardige mogelijkheden op het naburige erf beïnvloeden en kan burenhinder opleveren indien het bestaande evenwicht in het nabuurschap hierdoor bovenmatig wordt verstoord. Vrije woorden: Burenhinder - evenwicht in het nabuurschap - bouwvergunning - (niet-bovenmatige hinder Tekst van de beslissing HET HOF,

1. Wat voorafgaat. 1.
2. Het echtpaar W. en D. S. - M. zijn eigenaar van een perceel bouwgrond te Borgloon, Hamstraat. De bvba E. W. is eigenares van het naastliggend perceel. Op het einde van 2000 namen de naburige eigenaars een initiatief m.b.t. deze percelen. S.-M. dienden op 23 november 2000 een verkavelingsaanvraag in. E. W. diende op 19 december 2000 een bouwaanvraag in voor de oprichting van een gebouw (kantoor, appartement en loods) waarbij een zijgevel van het beoogde gebouw gepland werd op de perceelgrens met het aangrenzend eigendom van S.-M. Nadat het College van Burgemeester en Schepenen van de stad Borgloon de bouwaanvraag van E. W. had geweigerd op 4 april 2001, verkreeg laatst genoemde onder voorwaarden toch haar vergunning door de beslissing van de bestendige Deputatie van de Provincieraad van Limburg van 11 oktober 2001, gewezen op het administratief beroep van E. W. 1.
3. Op 12 december 2001 weigerde het College van Burgemeester en Schepenen de verkavelingsaanvraag van S.-M.. De weigeringsbeslissing steunde op volgend motief: "Er wordt één lot in open bebouwing voorzien terwijl op het aangrenzend perceel rechts een woning in halfopen bebouwing met de wachtgevel op de gemeenschappelijke perceelsgrens is voorzien. Vanuit ruimtelijk oogpunt kan enkel een woning in halfopen bebouwing, die aansluit tegen deze wachtgevel aanvaard worden. Derhalve dient de vergunning geweigerd te worden." Het administratief beroep van S.-M. tegen deze beslissing werd slechts gedeeltelijk ingewilligd door de Bestendige Deputatie van de Provincieraad van Limburg op 14 maart 2002 waarbij evenwel de beperking tot een vergunning voor een halfopen bebouwing behouden bleef. De Bestendige Deputatie gaf daarbij volgende reden op: "Overwegende dat de aanvrager de vergunning wenst voor een lot voor open bebouwing; dat in principe een dergelijke bebouwing de goede ordening van de plaats niet in het gedrang brengt; dat het enige bouwlot voorzien wordt binnen het woongebied met landelijk karakter en het een voldoende gevelbreedte (18 meter) heeft; dat op het aanpalend perceel echter zeer recent door de bestendige deputatie bij besluit van 11 oktober 2001 een woning in halfopen bebouwing met handelszaak en bijhorend magazijn vergund werd; dat rekening houdend met deze vergunning het blinde gevelprofiel dat alzo op de gemeenschappelijke perceelsgrens wordt voorzien, op het voorgestelde lot 2 geen open bebouwing meer aanvaard kan worden; dat in het bijzonder moet gewezen worden op het hierboven, geciteerde art. 19, 3° van het inrichtingsbesluit; dat op de voorgaande plaats een open bebouwing de goede aanleg van de plaats in het gedrang zal brengen; dat lot 2 kan vergund worden voor een halfopen bebouwing en alzo geen bouwmogelijkheid verloren gaat; dat moet gewezen worden op het feit dat op een esthetisch verantwoorde manier tegen de nog op te richten, gevel kan aangesloten worden.".. In de loop van 2002 heeft E. W. de bouwwerken aangevat en kwam het tot incidenten tussen de partijen over de wijze van uitvoering van de werken, inzonderheid wat de overschrijding betreft van de gemeenschappelijke perceelsgrens door de aannemer van E. W. 1.
4. In een dagvaarding van 4 juli 2002 hebben S.-M. dan aangevoerd dat zij in de uitoefening van de eigendomsrechten in belangrijke mate beknot zijn geworden en hun eigendom waarde verloren heeft ten gevolge van de handelwijze van E. W. Zij vorderden: - dat een plaatsopneming zou worden bevolen, - dat bij wijze van voorlopige maatregel aan E. W. het verbod zou worden opgelegd om de bouwwerkzaamheden op haar perceel aan te vatten zolang geen plaatsbeschrijving op tegenspraak zou zijn opgesteld, zolang zij niet alle documenten i.v.m. de bouw (vergunningen, plannen, bouwvoorschriften, verzekeringen, uitvoeringswijze) zouden zijn overgelegd aan hen, zolang er door de rechter geen beslissing zou zijn genomen over ingebruikneming van hun perceel bij de uitvoering van de bouwwerken, - dat zou gezegd worden voor recht dat er geen noodzaak bestaat voor de verwezenlijking van het bouwwerk om de perceelsgrens te overschrijden, - dat E. W. zou veroordeeld worden tot een provisionele vergoeding van EUR 25 000, - dat een deskundigenonderzoek zou bevolen worden naar de schade en de minderwaarde door hen ondergaan ten gevolge van de vergunde bouwwerken van E. W., - dat hen voorbehoud zou worden verleend voor de burenhinder die zij door de bouwwerken zouden ondervinden. Partijen S. - M. lieten hun eisen steunen op art. 544 en 1382-1383 van het Burgerlijk Wetboek. E. W. stelde een tegeneis in tot veroordeling van eisers op hoofdeis tot de betaling van een schadevergoeding van EUR 1 000 wegens tergend en roekeloos geding. 1.
5. Het beroepen vonnis van de rechtbank van eerste aanleg te Tongeren van 24 december 2003 heeft de hoofdeis van partijen S. - M. ongegrond verklaard. De eerste rechter oordeelde dat de eis van het echtpaar S. - M. louter steunde op niet bewezen hypotheses. Hij meende vast te stellen dat de eisers op hoofdeis niet aantoonden dat zij schade of burenhinder hadden ondergaan of zelfs maar dreigden te ondergaan. De tegeneis van E. W. werd daarentegen wel gedeeltelijk gegrond verklaard en partijen S. - M. werden veroordeeld tot de betaling van een schadevergoeding van EUR 625 wegens tergend en roekeloos geding. S. - M. werden verwezen in alle gedingkosten. 1.
6. W. S. en D. M., hierna appellanten genoemd, stelden een naar vorm en termijn regelmatig hoger beroep in bij verzoekschrift neergelegd ter griffie van het Hof op 6 mei
7. De zaak werd behandeld ter terechtzitting van 4 oktober
9. De eisen in hoger beroep. 2.
10. Appellanten vorderen dat hun oorspronkelijke hoofdeis bij hervorming van het beroepen vonnis in volgende mate zou worden toegekend: - vooraleer recht te doen, een plaatsopneming te bevelen, - vooraleer recht te doen, een deskundigenonderzoek te bevelen met opdracht: " ....de schade en de minderwaarde te bepalen die de eigendom van concludenten heeft geleden tengevolge van de bouwvergunning, verkregen door geïntimeerde; verder na te gaan of de bouwwerken uitgevoerd werden/worden conform de verleende bouwvergunning en de bijhorende vergunde plans en te bepalen welke de schade, de minderwaarde en de eventuele genotsderving van verzoekers is tengevolge van de uitvoering van de bouwwerken door geïntimeerde en tenslotte te omschrijven welke herstellingswerken dienen te worden uitgevoerd en welke de kostprijs daarvan is. Vervolgens de afrekening tussen partijen op te stellen, ..." - ondertussen geïntimeerde te veroordelen tot de betaling van een provisionele schadevergoeding van EUR 25 000, - geïntimeerde te bevelen de originele vergunde plannen bij te brengen. Zij vorderen tevens de afwijzing van de oorspronkelijke tegeneis van geïntimeerde. 2.
11. De b.v.b.a. E. W., hierna geïntimeerde genoemd, concludeert tot de afwijzing van het hoger beroep van appellanten. Zij heeft zelf een beperkt incidenteel beroep ingesteld waarbij zij vordert haar oorspronkelijke tegeneis geheel toe te kennen ten belope van een schadevergoeding wegens tergend en roekeloos geding van EUR 1
12. Zij vraagt haar tevens voorbehoud te verlenen om ten laste van appellanten de sommen te vorderen die zij als schadevergoeding eventueel zou moeten betalen aan haar aannemer, alsook die zij als meerkosten voortkomend uit de handelwijze van appellanten zou moeten dragen. Zij heeft bovendien een tegeneis ingesteld waarbij zij de veroordeling van appellanten vordert tot de betaling van een schadevergoeding van EUR 2 500 wegens tergend en roekeloos hoger beroep.
13. De beoordeling. 3.
14. Verzoek tot plaatsopneming. Appellanten verzoeken dat het Hof een plaatsopneming zou bevelen omdat dit onontbeerlijk zou zijn voor de kennis van de toestand ter plaatse. De eerste rechter heeft dit verzoek afgewezen. Het Hof meent evenmin op het verzoek van appellanten te moeten ingaan. De plaatselijke toestand is door de beschrijving door partijen en door hun dossiers, inzonderheid door het proces-verbaal van vaststelling van gerechtsdeurwaarder M. Reynders van 17 augustus 2002, de plaatsbeschrijving vóór de aanvang van de werken van landmeter Michels en het overgelegde fotomateriaal voldoende duidelijk en stelt het Hof in staat tot beoordeling van het geschil over te gaan. 3.
15. De stedenbouwkundige burenhinder. 3.2.
16. Appellanten hebben, in eerste orde, voorgehouden dat geïntimeerde bovenmatige burenhinder veroorzaakte door op haar naburig perceel een gebouw op te trekken in half open bebouwing waardoor de mogelijkheid om op hun eigen perceel in open bebouwing een woning op te richten verloren zou zijn gegaan. Geïntimeerde werpen tegen dat het niet bewezen is dat door het verkrijgen van een bouwvergunning voor een halfopen bebouwing en het bouwen conform de vergunning het evenwicht in het nabuurschap verstoord, laat staan op een bovenmatige wijze verstoord zou zijn. Appellanten dragen de last van het bewijs van de door hen ingeroepen burenhinder. 3.2.
17. Het nabuurschap tussen de aan elkaar grenzende erven in kwestie wordt niet betwist. 3.2.
18. Er is burenhinder wanneer door bovenmatige hinder het evenwicht tussen naburige erven verstoord wordt. Tot het evenwicht tussen naburige erven behoort de sedert geruime tijd bestaande en ongestoorde gesteldheid van de plaatsen in kwestie, die mede kan bepaald zijn door de ter plaatse geldende reglementering inzake stedenbouw en ruimtelijke ordening. Deze reglementering bakent immers in zekere mate doch dwingend de mogelijkheden af voor de eigenaar tot de uitoefening van zijn eigendomsrecht o.m. bij het bouwen van vaste constructies, zoals te dezen in het geding. Het is tevens aan te nemen dat het benutten van de stedenbouwkundige mogelijkheden van het ene erf de uitoefening van dezelfde of gelijkaardige mogelijkheden op het naburige erf kan beïnvloeden. 3.2.
19. Appellanten tonen afdoende aan dat de wijze waarop geïntimeerde gebruik gemaakt heeft van de mogelijkheden tot het oprichten van een gebouw op haar perceel, een rechtstreekse invloed heeft gehad op hun mogelijkheden om nog gebruik te maken van hun eigendomsrechten terzake van het bouwen van een woning op hun perceel. De Bestendige Deputatie van de Provincieraad van Limburg heeft de beslissing van 14 maart 2002 tot het verlenen van een verkavelingsvergunning, gewezen op het hoger beroep van appellanten tegen de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van de stad Borgloon van 12 december 2001 tot weigering van hun verkavelingsaanvraag, o.m. op volgende redengeving laten steunen: "Overwegende dat de aanvrager de vergunning wenst voor een lot voor open bebouwing; dat in principe een dergelijke bebouwing de goede ordening van de plaats niet in het gedrang brengt; dat het enige bouwlot voorzien wordt binnen het woongebied met landelijk karakter en het een voldoende perceelsbreedte