ECLI:BE:ORGNT:2007:JUG.20070329.5

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Ondernemingsrechtbank Gent Vonnis/arrest van 29 maart 2007 ECLI nr: ECLI:BE:ORGNT:2007:JUG.20070329.5 Rolnummer: AR 4227/05 Rechtsgebied: Handelsrecht Invoerdatum: 2008-02-29 Raadplegingen: 420 - laatst gezien 2026-07-02 15:29 Fiche UTU-thesaurus: HANDELS-, ECONOMISCH EN FINANCIEEL RECHT - TUSSENPERSONEN (HANDEL) - Concessie Vrije woorden: alleenverkoop Tekst van de beslissing Nr. Rep. De Rechtbank van Koophandel van het rechtsgebied Kortrijk, Provincie West-Vlaanderen, EERSTE KAMER, rechtsprekend: In de zaak nr. 4227/05 der algemene rol.- De naamloze vennootschap SAEY HOME & GARDEN, met vennootschapszetel te 8501 Kortrijk-Heule, Industrielaan 4; ingeschreven in de Kruispuntbank van Ondernemingen onder nummer 0478.739.738; eiseres, hebbende als raadslieden en pleitend meesters Bernard Leterme en Dirk Clarysse, beiden advocaat te 8500 Kortrijk, Engelse Wandeling 2 F01 L; tegen : De vennootschap naar Frans recht LE CREUSET société par actions simplifiées, (voorheen Le Creuset SA), met vennootschapszetel te Frankrijk, 02230 Fresnoy le Grand, Rue Olivier Deguise ; ingeschreven in het handelsregister van Saint-Quentin onder het nummer 0402.171.656; verweerster, hebbende als raadsman en pleitend meester Hugo Keulers, advocaat te 1000 Brussel, Tour & Taxis, Havenlaan 86c b113; Mede inzake : De naamloze vennootschap MENAGELEC, met vennootschapszetel te 8501 Kortrijk-Heule, Industrielaan 4; ingeschreven in de Kruispuntbank van Ondernemingen onder nummer 0859.558.273; vrijwillig tussenkomende partij, hebbende als raadslieden en pleitend meesters Bernard Leterme en Dirk Clarysse, beiden advocaat te 8500 Kortrijk, Engelse Wandeling 2 F01 L. I. PROCEDURE De zaak werd ingeleid bij dagvaarding, die op 12 oktober 2005 op regelmatig wijze werd betekend aan verweerster. Op 8 juni 2006 heeft de NV Menagelec (hierna kortweg: Menagelec) een verzoekschrift tot vrijwillige tussenkomst neergelegd. Partijen hebben hun middelen en besluiten voorgedragen in openbare terechtzitting van 4 januari 2007, waarna de zaak voor sluiting der debatten werd gesteld op 22 februari 2007, teneinde partijen toe te laten aanvullend te concluderen betreffende het toepasselijke recht. De zaak werd in beraad genomen op 22 februari 2007. Kennis werd genomen van het dossier van de rechtspleging. Partijen hebben elk een stukkenbundel neergelegd. Gelet op het verzoekschrift tot heropening der debatten dat op 5 maart 2007 door verweerster werd neergelegd ter griffie, en op dezelfde datum ter kennis werd gebracht van de andere partijen. Eiseres en de vrijwillig tussenkomende partij hebben schriftelijke opmerkingen geformuleerd op 8 maart 2007. De artikelen 2 en volgende van de wet van 15 juni 1935 tot regeling van het taalgebruik in gerechtszaken werd in acht genomen. II. IN FEITE Eiseres is reeds jaren actief in de sector van huishoudartikelen en keukengerei. Daarnaast heeft zij een gamma barbecues en toebehoren, en verkoopt zij verwarmingstoestellen. Verweerster stelt dat eiseres ook waterfilters verhandelt. Verweerster is een Franse onderneming actief in de productie en verkoop van kookwaren in gietijzer (kookpotten en -pannen). Zij is actief in deze sector sinds 1925. Voor de verkoop van haar producten maakt verweerster enerzijds gebruik van haar eigen filialen en anderzijds van distributeurs. De oorspronkelijke distributieovereenkomst inzake de producten van "Le Creuset" werd in 1958 gesloten tussen "Saey" (toen een PVBA) enerzijds en de vennootschappen "Le Creuset" en "Cousances" anderzijds, en betrof de verdeling van de producten in België en Luxemburg. De concessieovereenkomst werd in 1984 uitgebreid met distributie in Nederland. Het bestaan van de concessieovereenkomst en van de exclusiviteit in de Benelux wordt niet betwist. "Le Creuset" en "Cousances", de twee "Franse" vennootschappen zijn op 16/12/91 gefuseerd. De BVBA Saey bestaat thans niet meer; zij werd ontbonden onder de opschortende voorwaarde van de verwezenlijking van de splitsing van de vennootschap in twee afzonderlijke vennootschappen. Het betreft de vennootschappen NV Saey en NV Edil, beiden opgericht op 16/07/92. Alle operationele activiteiten (dus ook de concessie) werden overgedragen aan NV Saey, terwijl de NV Edil een beheersvennootschap is. Door de inbreng van de bedrijfstak van Saey NV in de "NV Saey Home & Garden" ging de distributieovereenkomst van rechtswege over naar de NV Saey Home & Garden. Eiseres benadrukt dat het een voortzetting betreft van één en dezelfde samenwerkingsovereenkomst tussen dezelfde vennootschappen. Verweerster stelt dat er in 1991 een nieuwe distributieovereenkomst ontstond door de fusie van "Le Creuset" en "Cousances" (zie verder). Eiseres stelt dat de externe verkoop sinds 1994 in handen is van Menagelec, die 99,96 % van haar aandelen heeft en de holdingmaatschappij van eiseres is. Zij stelt dat Menagelec instaat voor de verkoop van alle huishoudelijke artikelen en toestellen van Saey. Eiseres stelt dat Menagelec sindsdien haar agent is en door haar wordt vergoed op basis van een percentage op de verkopen van 5 of 10 %. Zij stelt verder dat die 5 of 10 % in winstcijfers - na aftrek van de kosten - nog gemiddeld 3,08 % bedraagt. Eiseres en Menagelec stellen dat gemiddeld 3,08 % van de winst op de omzet die eiseres realiseert bij Menagelec moet worden gesitueerd. Zij stelt dat dit aandeel dient te worden meegerekend bij de beoordeling van de redelijke opzeggingstermijn, de vervangende opzeggingsvergoeding en de billijke bijkomende vergoeding. Eiseres stelt in te staan voor al de rest, zijnde het stockbeheer, de bestellingen, de leveringen, de facturatie, ... Eiseres en Menagelec (hierna kortweg: eisers) stellen dat verweerster hiervan op de hoogte was, en zelfs uitdrukkelijk instemde met deze manier van werken. Alle vorderingen worden ingesteld door eiseres en Menagelec t.a.v. verweerster. In ondergeschikte orde stellen eisers dat er een opsplitsing moet gebeuren, waarbij Menagelec een procentueel deel vordert van eiseres, en verweerster tot vrijwaring van eiseres dient te worden veroordeeld. Verweerster stelt geen enkele rechtsband met Menagelec te hebben. Verweerster stelt evenmin iets af te weten van het feit dat eiseres met Menagelec een agentuurovereenkomst afsloot. Eiseres en verweerster hebben jarenlang samengewerkt zonder (noemenswaardige) problemen. Verweerster stelt dat zij omwille van redenen eigen aan de verkoopsstrategie (herstructurering van het verkoopsnet) besliste de distributieovereenkomst te beëindigen. Per aangetekend schrijven van 30/06/05 werd de distributieovereenkomst tussen eiseres en verweerster beëindigd door verweerster mits een opzeggingstermijn van 9 maanden (stuk 5 verweerster). Omtrent de rechtsmacht van huidige rechtbank zijn beide partijen het eens. Omtrent het toepasselijke recht daarentegen zijn partijen het niet eens. Ten gronde stellen eisers dat een opzeggingstermijn van 9 maanden absoluut onvoldoende is. Zij stellen dat - alle omstandigheden in acht genomen - verweerster een redelijke opzeggingstermijn van 36 maanden diende te eerbiedigen, zodat zij gerechtigd zijn op een vervangende opzeggingstermijn van 27 maanden. Zij begroten deze vergoeding provisioneel op 2.011.853,20 euro. Verweerster is van oordeel dat 9 maanden zekerlijk voldoende is (mede gelet op de Nederlandse en Luxemburgse wetgeving dienaangaande - zie verder). Eisers vorderen tevens een bijkomende billijke vergoeding, die zij provisioneel begroten op 2.682.470,90 euro. Verweerster stelt geen dergelijke vergoeding verschuldigd te zijn. In ondergeschikte orde vorderen eisers de aanstelling van een deskundige teneinde de vordering op grond van art. 2 en art. 3 van de wet van 27 juli 1961 inzake de eenzijdige beëindiging van de voor onbepaalde tijd verleende concessies van alleenverkoop (hierna kortweg: de concessiewet) te begroten. Eisers stellen dat - mocht de rechtbank van oordeel zijn dat niet de concessiewet, maar het Belgisch gemeen recht dient te worden toegepast - zij gerechtigd zijn op dezelfde vergoedingen op basis van het Belgisch gemeen recht. Eisers vorderen tevens de veroordeling van verweerster tot terugname van de (stock van

1. de)producten van de reeksen "Formula" en "Balti" tegen de aankoopprijs ten bedrage van 42.498,88 euro. Eisers vorderen een vergoeding voor de schade die zij stellen te lijden wegens het feit dat verweerster tijdens de opzeggingstermijn haar (leverings)verplichtingen niet verder nakwam. Eisers vorderen uit dien hoofde een provisionele vergoeding ten bedrage van 12.500,00 euro. Zij vorderen tevens de veroordeling van verweerster tot het betalen van en vergoeding voor het ereloon en de kosten van de raadman, die zij ten provisionele titel op 15.000,00 euro begroten. Eisers stellen tenslotte dat - voor zover zou geoordeeld worden dat Menagelec zich niet rechtstreeks tot verweerster kan richten en zij een tussenstap dient te maken via de NV Saey Home en Garden - aan de deskundige dan de bijkomende opdracht dient te worden gegeven om de uitsplitsing te maken over deze twee vennootschappen. Eisers stellen zich vervolgens naar de wijsheid te zullen gedragen nopens de veroordeling die ten laste dient te worden gelegd van eiseres enerzijds en de vrijwaringsverplichting die dan bestaat in hoofde van verweerster anderzijds. Verweerster is van oordeel dat alle vorderingen van Menagelec ontoelaatbaar, minstens ongegrond dienen te worden verklaard. Verweerster is van oordeel dat alle vorderingen van eiseres integraal dienen te worden afgewezen als ongegrond. III. IN RECHTE III.1 Betreffende het verzoekschrift tot heropening van de debatten Verweerster vordert de heropening der debatten wegens het feit dat zij tijdens het beraad in het bezit gekomen zou zijn van een nieuw stuk, zijnde een artikel gepubliceerd in het T.B.H. van februari 2007 (p. 162-168). Art. 772 Ger.W. bepaalt: "Indien een verschijnende partij gedurende het beraad een nieuw stuk of feit van overwegend belang ontdekt, kan zij, zolang het vonnis niet uitgesproken is, de heropening van de debatten vragen." De publicatie die verweerster voorlegt, omvat vooreerst de tekst van het arrest van het Hof van Cassatie dd. 6/04/06, waarover partijen reeds (zeer) uitgebreid hebben geconcludeerd, overigens op expliciete vraag van de rechtbank. Daarna volgt een noot van P. Vandepitte en A. de Schoutheete, waarin het arrest wordt besproken. Verweerster stelt zelf dat de stelling die in dit artikel wordt geponeerd grotendeels aansluit bij de noot van D. Mertens op hetzelfde arrest, die op 4/11/06 werd gepubliceerd in het R.W. (p. 446-450), en waarover reeds werd geconcludeerd. Mogelijks volgen er nog commentaren op het bewuste arrest, doch dit is geen reden om de debatten te heropenen. De rechtbank wijst het verzoek tot heropening der debatten derhalve af als ongegrond. III.2 Betreffende de rechtsmacht Partijen zijn het er over eens dat huidige rechtbank over rechtsmacht beschikt. De vraag welke rechter kan oordelen over het voorliggend geschil tussen een Belgische handelsvennootschap en een Franse handelsvennootschap, dient beslecht te worden op grond van de Verordening (EG) 44/2001 van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (hierna kortweg: de EEX-Verordening), die in werking is getreden op 1 maart 2002 (art. 76 EEX-Verordening) en van toepassing is op rechtsvorderingen die zijn ingesteld na de inwerkingtreding ervan (artikel 66.1 EEX-Verordening). Krachtens de algemene bepaling van art. 2 EEX-Verordening worden zij die woonplaats hebben op het grondgebied van een lidstaat, ongeacht hun nationaliteit, opgeroepen voor de gerechten van die lidstaat. Zij kunnen slechts voor de rechtbanken van een andere lidstaat worden opgeroepen op één van de gronden, aangehaald in de art. 5-24 EEX-Verordening (art. 3.1 EEX-Verordening). In de dagvaarding beroept eiseres zich op art. 5.1 EEX-Verordening om te besluiten dat de Belgische rechtbanken over rechtsmacht beschikken. Volgens art. 5.1.
2. a)EEX-Verordening kan een persoon die woonplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat, ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst opgeroepen worden voor het gerecht van de plaats waar de verbintenis die aan de eis ten grondslag ligt, is uitgevoerd of moet uitgevoerd worden. Artikel 5.1.
3. b)EEX-Verordening bepaalt: "voor de toepassing van deze bepaling en tenzij anders is overeengekomen, is de plaats van uitvoering van de verbintenis die aan de eis ten grondslag ligt: - voor de koop en verkoop van roerende lichamelijke zaken, de plaats in een lidstaat waar de zaken volgens de overeenkomst geleverd werden of geleverd hadden moeten worden; - voor de verstrekking van diensten, de plaats in een lidstaat waar de diensten volgens de overeenkomst verstrekt werden of verstrekt hadden moeten worden". Artikel 5.1.
4. c)van de EEX-Verordening stipuleert dan: "punt
5. a)is van toepassing indien punt
6. b)niet van toepassing is". Er bestaat geen betwisting over het feit dat de overeenkomst die tussen partijen heeft bestaan een concessieovereenkomst is. Een concessieovereenkomst is een overeenkomst tot verstrekking van diensten in de zin van art. 5.1.
7. b)EEX-Verordening. Huidig geschil kan derhalve behandeld worden voor het gerecht van de plaats in een lidstaat waar eiseres als concessiehouder van verweerster is opgetreden. Aangezien niet betwist wordt dat België één van de landen is waar eiseres als concessiehouder van verweerster actief was, beschikken de Belgische rechtbanken over rechtsmacht om uitspraak te doen over alle onderdelen van de vordering van eiseres, aangezien ze allen voortvloeien uit de verkoopconcessie die tussen eiseres en verweerster bestaan heeft en uit haar beëindiging. III.3 Betreffende het toepasselijke recht Hieromtrent zijn partijen het niet eens. Eisers zijn van oordeel dat het Belgisch recht en meer bepaald de concessiewet op de volledige concessieovereenkomst dient te worden toegepast. Eisers steunen zich daarvoor op de klassieke verwijzingsregels in het IPR. In ondergeschikte orde stellen eisers dat de concessiewet dient te worden toegepast op het "Belgische" deel van de concessieovereenkomst, en het Belgisch gemeen recht op het "Nederlandse" en "Luxemburgse" gedeelte van de concessieovereenkomst. Verweerster houdt voor dat de concessiewet enkel van toepassing is op het gedeelte van de concessieovereenkomst die werd uitgevoerd in België. Zij stelt dat deze bepalingen niet toepasselijk zijn op de uitvoering van de concessieovereenkomst in Nederland en Luxemburg, en dat respectievelijk het Nederlands en Luxemburgs recht dienen te worden toegepast. Verweerster steunt zich in hoofdorde op art. 4, 1° van het Verdrag van 19 juni 1980 betreffende het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (hierna kortweg: EVO), dat als uitzondering de dépeçage toestaat voor de verschillende onderdelen van een overeenkomst. In ondergeschikte orde (indien het EVO niet van toepassing wordt verklaard) stelt verweerster dat er eveneens een opsplitsing dient te gebeuren, doch in dit geval zullen de onderdelen van de overeenkomst die betrekking hebben op Nederland en Luxemburg onderworpen zijn aan het Belgisch gemeen recht. Verweerster beroept zich op het autolimitatieve karakter van de concessiewet. Er bestaat geen geschreven overeenkomst en ook geen afspraak inzake het toepasselijk recht. Eisers stellen terecht dat het EVO niet van toepassing is aangezien de distributieovereenkomst dateert van 1958. Art. 17 EVO bepaalt immers: "Dit verdrag is in een verdragsluitende staat van toepassing op overeenkomsten die gesloten zijn nadat het voor deze staat in werking is getreden." Het argument van verweerster dat de handelsrelaties tussen partijen weliswaar teruggaan tot 1958, doch dat er een nieuwe overeenkomst ontstond in 1991 ingevolge de fusie tussen "Le Creuset" en "Les Fonderies de Cousances" kan niet worden weerhouden. De concessieovereenkomst dateert dus wel degelijk van vóór de inwerkingtreding van het EVO op 01/01/88 en het toepasselijke recht dient derhalve te worden bepaald volgens de klassieke verwijzingsregels van het IPR. Dit betekent dat het recht van toepassing is van het land waarmee de overeenkomst de nauwste en meest reële banden heeft. Meer specifiek is het recht van het land aangewezen door de economie van de overeenkomst en de omstandigheden van het geval van toepassing. Eiseres heeft haar zetel en enige vestiging in België, zowel voor logistiek als verkoop en marketing. Noch in Luxemburg, noch in Nederland zijn er vestigingen of filialen. Deze gegevens worden overigens niet tegengesproken door verweerster. Eisers stellen verder dat ook de volledige organisatie en verkoop vanuit België wordt geregeld. Het is derhalve duidelijk dat het Belgisch recht dient te worden toegepast (en niet het Nederlands en Luxemburgs recht). Het wordt niet betwist dat de Belgische concessiewet van toepassing is op het "Belgische deel". Eisers stellen dat de concessiewet dient te worden toegepast op de gehele overeenkomst. In ondergeschikte orde - nl. indien het EVO niet van toepassing wordt verklaard - beroept verweerster zich op het autolimitatieve karakter van de concessiewet. Zij stelt dat het Belgisch gemeen recht dient te worden toegepast op het "Nederlandse" en op het "Luxemburgse" deel van de concessieovereenkomst. Verweerster verwijst dienaangaande naar een recent arrest van het Hof van Cassatie van 6 april 1996 (Cass. 6 april 2006, R.W., 2006-2007, 446-450). Samengevat stelt het arrest dat op een puur externe situatie (een buitenlandse concessiehouder, een buitenlands territorium en geen enkele organisatorische of economische link met België) waarin geen rechtskeuze is gedaan voor het Belgisch recht of eventueel wel maar zonder verwijzing naar de concessiewet in het bijzonder, de (Belgische) concessiewet niet van toepassing is. Er moet dus een onderscheid gemaakt worden tussen enerzijds een concessieovereenkomst die volledig buiten het Belgisch grondgebied wordt uitgeoefend of die geen enkele band heeft met België, en anderzijds een concessie die maar voor een deel buiten het Belgisch grondgebeid wordt uitgeoefend en wel nauw verbonden is met België. De rechtbank van koophandel te Neufchâteau oordeelde dat wanneer een Belgische vennootschap in het kader van een concessieovereenkomst niet alleen in België maar ook in het buitenland verkopen realiseert, maar zij in deze landen niet over een afzonderlijke verkoopsorganisatie beschikt de concessieovereenkomst niet kan worden gekwalificeerd als een overeenkomst die wordt uitgevoerd buiten het Belgisch grondgebied (Kh. Neufchâteau, 26 februari 2002, A.R. 9685/93, aangehaald in Hollander, P., Killeste, P., Examen de jurisprudence. La loi du 27 juillet 1961 relative à la résiliation unilatérale des concessions de vente exclusive à durée indéterminée (1997-2002), T.B.H., 2003, nr. 130). In casu hebben we zekerlijk niet te maken met een puur externe situatie. De rechtbank verwijst naar de volgende feiten betreffende eiseres: - haar zetel en enige vestiging in België (geen buitenlands filiaal, ...); - de volledige organisatie en verkoop vanuit België; - de grootste afzetmarkt is België; - geen afzonderlijke verkoopsorganisaties in Nederland/Luxemburg; - het Luxemburgs deel is te verwaarlozen en wordt door één Belgische (Waalse) vertegenwoordiger bewerkt, die naast Wallonië ook Luxemburg voor zijn rekening neemt; - alles wordt besteld vanuit België en gefactureerd in België; - alles wordt geleverd in België; - de commerciële binnendienst is volledig gevestigd in België; - alle vertegenwoordigers zijn in rechtstreeks dienstverband van de Belgische concessiehouder. Besluit : De Belgische concessiewet dient te worden toegepast op de volledige concessieovereenkomst. III.4 Betreffende de ontvankelijkheid van de vorderingen van Menagelec Menagelec legde op 8/06/06 een verzoekschrift tot vrijwillige tussenkomst neer. Menagelec stelt dat zij sinds 1994 instaat voor de (volledige) externe verkoop en optrad als agent voor de verkoop van alle huishoudelijke artikelen en toestellen. In hoofdorde sluit zij zich aan bij de vorderingen ingesteld door haar dochtermaatschappij, eiseres. In ondergeschikte orde vordert zij de veroordeling van eiseres tot het betalen aan haar van dit deel van de opzeggingsvergoeding en van de billijke bijkomende vergoeding en van de eventuele andere vergoedingen dat overeenkomt met haar aandeel in de cijfers en resultaten waarop de vergoedingen in kwestie gebaseerd zijn. Zij vordert in dit verband de aanstelling van een deskundige om aan de hand van de boekhoudkundige gegevens van beide vennootschappen deze opsplitsing te maken. Verweerster stelt dat Menagelec niet over het vereiste belang, noch over de vereiste hoedanigheid beschikt teneinde deze vordering te kunnen instellen, aangezien er helemaal geen rechtsband bestaat tussen haar en Menagelec. De procespartij die beweert houder te zijn van een subjectief recht, heeft hoedanigheid en belang om de vordering in te stellen, ook al wordt dit recht betwist. Het onderzoek naar het bestaan of de draagwijdte van het subjectief recht dat door de eiser wordt ingeroepen, betreft niet de ontvankelijkheid, maar de gegrondheid van de vordering. (Cass. 26 februari 2004, R.W., 2006-2007, 133-134) De vordering van Menagelec is derhalve ontvankelijk. III.5 Betreffende de concessieovereenkomst III.5.1 Wat betreft de vordering van Menagelec t.a.v. verweerster In 1958 werd de concessieovereenkomst betreffende België en Luxemburg gesloten tussen de voorganger van eiseres en de voorgangers van verweerster. In 1984 werd tussen de voorganger van eiseres en de voorgangers van verweerster het territorium uitgebreid met Nederland. Menagelec kwam nimmer ter sprake, minstens is daar geen spoor van terug te vinden. Eiseres stelt dat Menagelec sinds 1994 de externe verkoop waarneemt, en optreedt als haar agent. Eiseres stelt dat verweerster hiervan op de hoogte was en dit zelfs goedkeurde. Verweerster stelt hier helemaal niets van af te weten, en zekerlijk dienaangaande niets te hebben goedgekeurd. Op 29/06/05 richtte verweerster een aangetekend schrijven aan eiseres (en niet aan Menagelec) waarbij ze de concessieovereenkomst opzegde. Er is hierop enkel en alleen reactie gekomen vanwege eiseres en niet van Menagelec. Er werd nimmer voorgehouden door eiseres dat Menagelec concessiehouder was. De vordering van eiseres (en dus ook de vordering van Menagelec) t.a.v. verweerster is gebaseerd op (de artikelen 2 en 3 van) de concessiewet. Menagelec is geen concessiehouder van verweerster en kan dus geen vordering richten t.a.v. verweerster op basis van de concessiewet. De vordering van Menagelec t.a.v. verweerster is derhalve ongegrond. III.5.2 Wat betreft de vordering van Menagelec t.a.v. eiseres Eiseres stelt dat de Menagelec optreedt als haar agent sinds 1994, en wordt vergoed op basis van een percentage op de verkopen van 5 % of 10 %. Eisers stellen dat gemiddeld 3,08 % van de winst op de omzet die eiseres realiseert bij Menagelec moet worden gesitueerd. Menagelec vordert - in ondergeschikte orde - schadevergoeding vanwege eiseres omwille van de schade die zij lijdt doordat de concessieovereenkomst werd beëindigd. Er wordt een agentuurovereenkomst voorgelegd (stuk 10 eiseres). De agentuurovereenkomst, die dateert van 01/01/94, heeft blijkbaar betrekking op "alle huishoudelijke artikelen en toestellen" en betreft België en Luxemburg. Menagelec, noch eiseres houden voor dat de agentuurovereenkomst werd beëindigd. Menagelec toont niet aan op basis waarvan zij schadevergoeding vordert van eiseres, noch dat zij schade lijdt. De vordering van Menagelec t.a.v. eiseres wordt ongegrond verklaard. Betreffende de vrijwaringsvordering: Eiseres stelt dat zij dienaangaande dient te worden gevrijwaard door verweerster. Gelet op het feit dat eiseres niet wordt veroordeeld tot vergoeding aan Menagelec, dient de vordering tot vrijwaring tevens te worden afgewezen als ongegrond. III.5.3 Betreffende de beëindiging van de concessieovereenkomst met een opzeggingstermijn van negen maanden Er werd hoger reeds geoordeeld dat de Belgische concessiewet van toepassing is op de ganse overeenkomst. Eiseres stelt dat verweerster de exclusieve alleenverkoopovereenkomst die bestond tussen haar en verweerster, op 30/06/05 eenzijdig beëindigd heeft zonder een redelijke opzeggingstermijn na te leven. Volgens eiseres diende verweerster, gelet op de duur van de samenwerking, de omvang van het territorium en de bekendheid van het merk, een opzeggingstermijn van 36 maanden na te leven. Zij begroot de billijke vergoeding, die verweerster haar verschuldigd is wegens de niet naleving van deze redelijke opzeggingstermijn provisioneel op 2.011.853,20 euro. Wanneer een der partijen bij een alleenverkoopconcessie voor onbepaalde tijd een einde gesteld heeft aan de overeenkomst zonder een grove tekortkoming in te roepen ten laste van de andere partij, en zonder een redelijke opzeggingstermijn te eerbiedigen, dan kan deze laatste aanspraak maken op een billijke vergoeding (art. 2 concessiewet). Deze vergoeding wordt bepaald in functie van de redelijke opzeggingstermijn die had dienen toegekend te worden. Onder redelijke termijn wordt verstaan de termijn die als voldoende dient te worden beschouwd om het de concessiehouder mogelijk te maken een andere concessie te vinden die evenwaardig is aan de opgezegde (Kileste, P. en Hollander, P., Examen de Jurisprudence, La Loi du 27 juillet 1961 relative à la résiliation unilatérale de concessions de vente exclusive à durée indéterminée (1992-1997), T.B.H., 1998, p. 22, nr. 55; Merchiers, Y., Overzicht van Rechtspraak, Algemeen handelsrecht, T.P.R., 1992, p. 901). De berekening van de opzeggingsvergoeding gebeurt op basis van de winst die de concessiehouder zou gerealiseerd hebben gedurende de opzeggingsperiode. Daarbij dient uitgegaan te worden van de gemiddelde semi-bruto-winst die de concessiehouder haalt uit de concessie. De semi-bruto-winst is de bruto-winst, verminderd met de indrukbare kosten die verbonden zijn aan de concessie (Meeussen, I., a.w., nr. 756, p. 276). De gemiddelde semi-bruto-winst wordt berekend op basis van de activiteitsperiode die zo dicht mogelijk bij het tijdstip van de verbreking ligt (Willemart, M. en Destrycker, A., a.w., nr. 72, p. 66; Brussel, 15 maart 1990, J.L.M.B., 1990, 804). Voor het bepalen van de duur van de opzeggingstermijn wordt rekening gehouden met :