ECLI:BE:ORGNT:2007:JUG.20070419.9

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Ondernemingsrechtbank Gent Vonnis/arrest van 19 april 2007 ECLI nr: ECLI:BE:ORGNT:2007:JUG.20070419.9 Rolnummer: AR 1063/06 Rechtsgebied: Handelsrecht Invoerdatum: 2008-02-29 Raadplegingen: 172 - laatst gezien 2026-07-02 15:32 Fiche UTU-thesaurus: HANDELS-, ECONOMISCH EN FINANCIEEL RECHT - TUSSENPERSONEN (HANDEL) - Concessie Vrije woorden: alleenverkoop Tekst van de beslissing Nr. Rep. De Rechtbank van Koophandel van het rechtsgebied Kortrijk, Provincie West-Vlaanderen, EERSTE KAMER, rechtsprekend: In de zaak nr. 1063/06 der algemene rol.- De naamloze vennootschap CONCRETE SYSTEMS, met vennootschapszetel te 8800 Roeselare, Kazandstraat 151 ; ingeschreven in de Kruispuntbank van Ondernemingen onder nummer 0444.727.776; eiseres, hebbende als raadslieden meesters Dirk Clarysse en Bernard Leterme, beiden advocaat te 8500 Kortrijk, Engelse Wandeling 2 F01 L, pleitend meester Dirk Clarysse, advocaat voornoemd; tegen : De naamloze vennootschap COMETAL, met vennootschapszetel te 3660 Opglabbeek, Industrieweg Noord 1129 ; ingeschreven in de Kruispuntbank van Ondernemingen onder nummer 0428.163.839; verweerster, hebbende als raadsman en pleitend meester Luc Stolle, advocaat te 9000 Gent, Martelaarslaan 402. I. PROCEDURE De zaak werd ingeleid bij dagvaarding, die op 9 maart 2006 op regelmatig wijze werd betekend aan verweerster. Gelet op het verzoekschrift dd. 15 december 2006 van verweerster waarbij toepassing werd gevraagd van art. 748, § 2 Ger.W. Gelet op de beschikking dd. 21 december 2006 van huidige rechtbank waarbij partijen worden toegestaan aanvullend te concluderen. Partijen hebben hun middelen en besluiten voorgedragen in openbare terechtzitting van 22 februari 2007, waarna de zaak voor sluiting der debatten werd gesteld op 15 maart 2007. De zaak werd in beraad genomen op 15 maart 2007. Kennis werd genomen van het dossier van de rechtspleging. Partijen hebben elk een stukkenbundel neergelegd. De artikelen 2 en volgende van de wet van 15 juni 1935 tot regeling van het taalgebruik in gerechtszaken werd in acht genomen. II. IN FEITE Verweerster is producent en verkoper van betonbekistingsmateriaal in aluminium en prefabmateriaal voor de bouwnijverheid. Zij verhuurt tevens deze producten aan ondernemingen in de bouwsector. Eiseres is in dezelfde sector actief. De zaakvoerder van eiseres was vroeger actief op de werf, doch ging zich midden de jaren negentig toeleggen op de verhuur en verkoop van materialen. Verweerster is gevestigd in Limburg en was niet echt actief in Oost en West-Vlaanderen. In 1996 nam zij contact op met eiseres. Eiseres was reeds jarenlang actief in de bouwnijverheid en had doorheen de jaren talrijke contacten opgebouwd in zowel Oost als West-Vlaanderen. Eiseres stelt dat zij sinds 1997 optreedt als exclusief concessiehouder van verweerster in West en Oost-Vlaanderen. Daarnaast stond zij ook in voor de verhuur van de producten van verweerster in deze twee provincies. Eiseres stelt dat zij 70 % verkoopt en 30 % verhuurt. Eiseres stelt belangrijke investeringen te hebben gedaan om de producten van verweerster te introduceren en verkopen Ze spreekt over een omzet van 300.000,00 euro in 1997 die steeg tot meer dan 2,2 miljoen euro in 2004. Tegelijkertijd steeg het bedrag van de aankopen die eiseres bij verweerster realiseerde. Eiseres stelt dat partijen steeds in een goede verstandhouding samenwerkten en dat er goede afspraken bestonden omtrent het territorium, de prijzen en kortingen, omtrent de deelname in kosten voor reclame en beurzen (Matexpo), over de leveringen en de transporten. Eiseres stelt dat er door verweerster een kredietverzekering werd afgesloten bij Euler Hermes eerst voor 250.000,00 euro, daarna (na een onderbreking) tot 100.000,00 euro, later voor 150.000,00 euro (excl. BTW). Eiseres stelt dat zij samen met verweerster relatiegeschenken (meters, aanstekers, potloden) uitdeelde waarop de naam van hen beide werd vermeld. Eiseres stelt dat zij zeer nauw betrokken was bij de commerciële politiek en de nieuwe objectieven die verweerster wenste te realiseren. Eiseres stelt dat de houding van verweerster volledig begon te wijzigen vanaf juni 2005 met het ontslag van de Heer C. en het aantreden als gedelegeerd bestuurder van de Heer K. Eiseres verwijt verweerster voornamelijk dat: - zij haar prijzen van de producten met 25 % deed stijgen; - de transportregeling 10 % duurder werd; - haar facturen (+/- 21.000,00 euro) onbetaald bleven; - de leveringen niet meer correct en vaak laattijdig werden uitgevoerd; - klachtendossiers waarin in mei en juni 2005 concrete beloften werden gedaan door verweerster zonder gevolg beleven. Eiseres verwijt verweerster dat zij sinds eind november, begin december 2005 weigerde nog orders van eiseres te aanvaarden. Eiseres stelt dat zij voor 90 % draait op de producten van verweerster, en dus dreigde - na uitputting van de stock - volledig op non-actief gezet te worden. Eiseres stelt dat het zeer duidelijk is dat verweerster van haar af wou, doch zonder daar enige (schade)vergoeding voor te moeten betalen. Eiseres stelt dat zij zich terecht als eerste (begin december 2005 - zie p. 9 synthesebesluiten eiseres) op de exceptio non adimpleti contractus heeft beroepen om de facturen van verweerster voorlopig niet te betalen zolang verweerster haar facturen niet zou betalen en niet opnieuw zou leveren. Vervolgens heeft zij zich in haar schrijven dd. 23/01/06 en dd. 14/02/06 op de "acte équipollent à rupture" beroepen om de verbreking van de overeenkomst door verweerster in te roepen. Verweerster betwist niet dat eiseres een (zeer) belangrijke afnemer van haar producten was, doch stelt dat er geen sprake is van een (exclusieve) concessieovereenkomst. Verweerster stelt dat zij terecht als eerste de exceptio non adimpleti contractus toepaste, meer bepaald op 14 december 2005 (na de eventuele toepassing van de enac te hebben aangekondigd op 18 november 2005), en niet meer wou leveren wegens het feit dat eiseres: - haar facturen niet betaalde; - haar nieuwe productprijzen en transportvoorwaarden niet aanvaardde. Verweerster stelt dat de openstaande factuurschuld die zij diende te betalen aan eiseres ongeveer 20.000,00 euro bedroeg, terwijl eiseres aan haar ongeveer 95.000,00 euro verschuldigd was eind november 2005. Huidige verweerster dagvaardde huidige eiseres op 23/02/06 in betaling van een aantal (100-tal) facturen voor de rechtbank van koophandel te Tongeren. In deze zaak werd op 27/03/06 een tussenvonnis geveld, waarin Concrete Systems werd veroordeeld tot het betalen van de provisionele som van 100.000,00 euro. Het vonnis werd uitvoerbaar bij voorraad verklaard, de mogelijkheid tot kantonnement werd niet uitgesloten. Er werd hoger beroep aangetekend bij het hof van beroep te Antwerpen, waar in een tussenarrest dd. 9 oktober 2006 werd geoordeeld dat de rechten van verdediging van Concrete Systems werden geschonden, en waardoor het Hof besloot de uitvoerbaarheid bij voorraad te schorsen. Partijen wijden zeer uitgebreid uit over deze (andere) zaak. In het kader van huidige procedure wordt hierop niet dieper (dan nodig) ingegaan. Verweerster stelt dat zij de samenwerking met eiseres geenszins wou beëindigen, en ontkent dat zij zich dusdanig opstelde dat een verdere samenwerking onmogelijk werd. Verweerster ontkent dat er een (exclusieve) concessieovereenkomst bestond tussen haar en eiseres. Verweerster benadrukt dat eiseres de producten die zij bij haar aankoopt ofwel verder verhuurt ofwel verder verkoopt. Eiseres stelt op haar website (www.concrete-systems.

1. be)dat zij begin 2006 besloot om een eigen bekistingsysteem te ontwikkelen, Conalu genaamd. Het product van eiseres is sinds november 2006 (dit werd geantwoord op een vraag van de rechtbank ter zitting) op de markt. Het systeem is volledig inzet- en koppelbaar (compatibel) met het systeem van verweerster dat eiseres vroeger doorverhuurde of doorverkocht. Op de website vermeldt eiseres tevens dat zij nog steeds (tot op vandaag) de producten van verweerster kan aanbieden. Verweerster had een octrooi op haar bekistingsysteem tot juli 2006. Sinds 02/07/06 (20 jaar na aanvraag) kwam het octrooirecht van verweerster op het wandbekistingsysteem te vervallen. Eiseres vordert: - dat voor recht gezegd wordt dat zij een terechte toepassing heeft gemaakt van de theorie van de acte équipollent à rupture; - de veroordeling van verweerster tot het betalen van een opzeggingsvergoeding provisioneel begroot op 673.316,60 euro en een billijke bijkomende vergoeding provisioneel begroot op 504.987,45 euro, meer interest - dat haar akte wordt verleend van het feit dat zij zich het recht voorhoudt haar vordering te vermeerderen in de loop van het geding; - minstens de aanstelling van een deskundige om de vordering op grond van art. 2 en art. 3 van de concessiewet definitief te begroten; - de veroordeling - in geval van aanstelling van een deskundige - van verweerster tot het betalen van een provisioneel bedrag van 350.000,00 euro, minstens tot het betalen van een provisioneel bedrag dat de rechtbank redelijk acht, en desgevallend verweerster te veroordelen om dit bedrag te kantonneren; - de toepassing van art. 1154 B.W.; - de veroordeling van verweerster tot terugname van alle producten die zich nog bij eiseres bevinden; - de veroordeling van verweerster tot betaling van de facturen neergelegd als stuk 52, meer 7 % interest; - de veroordeling van verweerster tot het betalen van een redelijke schadeloosstelling voor de kosten en erelonen van haar raadslieden, provisioneel begroot op 10.000,00 euro, en tot de kosten van het geding; - de uitvoerbaarverklaring bij voorraad, niettegenstaande elk verhaal en zonder borgstelling, en met de uitsluiting van de mogelijkheid tot kantonnement. Verweerster stelt dat de vorderingen van eiseres dienen te worden afgewezen als ongegrond. Verweerster vordert bij tegeneis: - dat voor recht gezegd wordt dat eiseres de overeenkomst, minstens de feitelijke handelsrelatie die tussen hen bestond, op wederrechtelijke wijze heeft verbroken; - de veroordeling van eiseres tot het betalen van een provisionele schadevergoeding van één euro, eventueel te verhogen in de loop van het geding; - de veroordeling van eiseres tot het betalen van een redelijke schadevergoeding voor de kosten en erelonen van haar raadslieden, provisioneel begroot op 10.000,00 euro; - de veroordeling van eiseres tot de kosten van het geding. Eiseres stelt dat de tegeneisen van verweerster dienen te worden afgewezen als ongegrond. III. IN RECHTE Verweerster beroept zich in haar synthesebesluiten (p. 22) op de exceptie van niet mededeling van stukken. Ter zitting stelt zij (op vraag van de rechtbank) dat zij inmiddels over alle nodige stukken beschikt. III.1 Betreffende de vorm van samenwerking tussen partijen Eiseres stelt dat zij sinds 1997 (zonder de aanvangsdatum te preciseren) de exclusieve concessiehouder is van verweerster voor gans West-Vlaanderen en Oost-Vlaanderen. Verweerster stelt dat er geen sprake is van een concessieovereenkomst, noch van enige exclusiviteit voor Oost-Vlaanderen; het bestaan van een feitelijk monopolie voor West-Vlaanderen wordt niet ontkend door verweerster. Verweerster verhuurt en verkoopt bekistingmateriaal (bouwsector). Verweerster ontkent niet dat zij - gevestigd zijnde in Limburg - niet veel inspanningen deed in Oost- en West-Vlaanderen, en eiseres - die gevestigd is te Roeselare - hieromtrent aansprak. Verweerster stelt dat de activiteit van eiseres voor ongeveer 50 % uit verhuur bestaat en voor ongeveer 50 % uit verkoop. Eiseres stelt dat zij voor 70 % verkoopt en voor 30 % verhuurt. In elk geval is het duidelijk dat een aanzienlijk deel van de activiteit van eiseres bestaat uit verhuur van materialen, hetgeen niet onder het toepassingsgebied van de wet van 27 juli 1961 betreffende de eenzijdige beëindiging van de voor onbepaalde tijd verleende concessies van alleenverkoop (hierna kortweg: de concessiewet) kan vallen. De verkoopconcessie is een wederkerige overeenkomst, waarbij een partij, de concessiegever, aan een andere partij, de concessiehouder, het recht voorbehoudt om in eigen naam en voor eigen rekening producten te verkopen, die hij als concessiegever zelf vervaardigt of verdeelt. Het onderdeel "verkoop" kan uiteraard wel onder het toepassingsgebied van de concessiewet vallen. Het feit dat er geen schriftelijke overeenkomst werd gesloten tussen partijen staat de toepassing van de concessiewet niet in de weg. Een concessieovereenkomst kan immers even goed mondeling als schriftelijk worden gesloten. Degene die stelt dat er een concessieovereenkomst werd gesloten (in casu eiseres), draagt de bewijslast. Het bewijs kan geleverd worden door alle middelen van recht (handelsrecht). Eiseres brengt veel stukken en een lang verhaal naar voor die volgens haar bewijzen dat er sprake is van een concessieovereenkomst. De rechtbank overloopt één voor één de voorwaarden opdat er sprake zou kunnen zijn van een concessieovereenkomst, hierbij vertrekkende vanuit de definitie zoals vermeld in art.1,§2 concessiewet. (
2. a)De verkoopconcessie is een overeenkomst Er werd in elk geval gesproken tussen partijen, waarna beslist werd tot een vorm van samenwerking. Wanneer deze beslissing tot samenwerken precies genomen werd, is moeilijk te achterhalen. Partijen zijn het er echter over eens dat dit omstreeks 1997 moet geweest zijn. Wat er toen precies werd beslist, is evenmin makkelijk te achterhalen, gelet op de afwezigheid van een geschrift. Vaak is het bij een concessie mogelijk om de concrete afspraken die werden gemaakt tussen partijen af te leiden uit de schriftelijke verslagen van de op regelmatige basis gehouden vergaderingen ter bespreking van allerhande zaken. Eiseres legt voor de periode 1997 tot maart 2003 geen enkel verslag neer betreffende vergaderingen, noch toont zij op een andere wijze aan dat er concrete besprekingen werden gehouden. Er worden wel in het totaal 3 verslagen van vergaderingen voorgelegd die betrekking hebben op de periode 1997 - 2005 (stuk 21 eiseres). In deze verslagen zijn geen afspraken terug te vinden betreffende de verkoopspolitiek van partijen; het gaat veeleer om besprekingen betreffende concrete dossiers waar het misliep en omtrent de problemen die partijen recentelijk hadden en die finaal aanleiding gaven tot de beëindiging van de samenwerking. Het is een niet te betwisten feit dat eiseres grote hoeveelheden aankocht bij verweerster, doch eiseres toont niet aan dat er hieromtrent een overeenkomst bestond met verweerster en wat de inhoud van die overeenkomst desgevallend was. Zij diende geen quota te halen, minstens is er daar nergens een spoor van terug te vinden. (
3. b)De verplichting weder te verkopen Het door een concessieovereenkomst beoogde doel is precies dat het in concessie gegeven product in de handel wordt gebracht, met name wordt doorverkocht. Vooreerst - zoals hoger reeds werd gesteld - was een aanzienlijk deel van de producten die eiseres bij verweerster kocht, bestemd voor verhuur. Hier kan dus geen sprake zijn van een concessie. Het dient meteen te worden verduidelijkt dat de opsplitsing tussen de verkoop enerzijds en de verhuur anderzijds niet zo eenvoudig is, aangezien er: - producten zijn die rechtstreeks worden verder verkocht; - producten zijn die meteen worden bestemd voor de verhuur; - producten zijn die meteen worden bestemd voor de verhuur doch naderhand worden verkocht (aan een lagere prijs, eigenlijk een soort tweedehandsverkoop). Wat de artikelen betreft die eiseres bij verweerster aankocht en daarna doorverkocht, dient te worden opgemerkt dat eiseres niet verplicht was om (bepaalde producten) door te verkopen (bijvoorbeeld een bepaald percentage van de totale aankopen), minstens bewijst ze dit niet. Eiseres kocht immers diverse goederen aan, die zowel voor de verhuur als voor de verkoop konden worden bestemd door eiseres. Verweerster wist zelfs niet of een bepaalde aankoop nu voor de verkoop dan wel voor de verhuur (dan wel voor verhuur en daarna voor verkoop) zou worden bestemd, minstens toont eiseres dit niet aan. Dit toont aan dat er geen akkoord werd gesloten omtrent de verplichting tot doorverkopen. Er is ook geen duidelijk net van verdelers waarop verweerster een beroep doet voor de doorverkoop van haar producten. Eiseres stelt weliswaar dat er voor Nederland (meer bepaald Toso Bekistingstechnieken) en voor Ierland (meer bepaald Shuttering Technology) eveneens concessiehouders waren, doch dat die eveneens door verweerster aan de deur werden gezet in dezelfde periode. Verweerster stelt dat er betreffende Toso Bekistingstechnieken enkel een afspraak was omtrent de verhuur in Nederland van één Cometal-productenreeks (en geen enkele afspraak m.b.t. verkoop); eiseres weerlegt dit niet. Wat Shuttering Technology betreft, stelt verweerster dat de samenwerking slechts enkele maanden duurde en omwille van de onkunde van de eigenaar beëindigd werd eind 2002-begin 2003, en niet zoals eiseres beweert ongeveer tegelijkertijd werd beëindigd als haar overeenkomst. Eiseres weerlegt deze gegevens niet. Voorts worden er een aantal "verdelers" vermeld in briefwisseling of op de website van verweerster, doch het is niet bewezen dat dit concessienemers zijn. Wat meer is, eiseres stelt expliciet dat verweerster op heden GEEN verdelers meer heeft (p. 17 synthesebesluiten eiseres); dit betekent dus dat de "verdelers" die thans op de website van verweerster worden vermeld geen concessienemers zijn. Nochtans stelt eiseres dat het feit dat zij vermeld werd op de website van verweerster bewijst dat zij de/een concessienemer van verweerster was. Blijkbaar bewees de vermelding van eiseres (met een link naar haar website) op de website van verweerster het bestaan van een concessieovereenkomst, terwijl de identieke vermelding van een andere firma (met link) geen bewijs van een con- cessieovereenkomst inhoudt (bijvoorbeeld wat betreft de firma NV Hout-Bois Van Steenberge uit Zottegem). Voorts kan worden vastgesteld dat eiseres soms wordt vermeld als verdeler voor West-Vlaanderen, soms als verdeler voor Oost-Vlaanderen en West-Vlaanderen, en soms als verdeler voor Vlaanderen. Van een duidelijk territorium waarin dient te worden doorverkocht is dus geen sprake. (
4. c)Het bestaan van een kaderovereenkomst Opdat er sprake zou zijn van een concessieovereenkomst dient de relatie tussen de concessiegever en de concessienemer noodzakelijk een organisch en gestructureerd karakter te vertonen en dient er een overeenkomst (of meerdere overeenkomsten) te bestaan. De concessienemer dient aan te tonen dat zij een voorkeursbehandeling geniet in vergelijking met een gewone doorverkoper. Eiseres vermeldt als voornaamste voordeel dat zij telkens (automatisch) 20 % korting geniet op de producten, die zij aankoopt. Er wordt niet aangetoond dat eiseres bijvoorbeeld 20 % korting geniet op de producten die ze aankoopt m.o.o. doorverkoop en minder korting op de producten die zij aankoopt m.o.o. verhuur. Bovendien wijst verweerster erop (hetgeen zij bewijst aan de hand van stukken) dat ook andere kopers doorgaans korting genieten. Deze kortingen zijn doorgaans (iets) kleiner. Verweerster benadrukt dat eiseres een grote korting krijgt omdat zij een zeer grote klant is. De opeenvolging van koop- en verkoopovereenkomsten, zelfs indien deze talrijk zijn en lang en herhaaldelijk voorkomen, is niet voldoende om van een concessie te kunnen spreken. Uit het feit dat de naam van de concessiegever en de naam van de concessienemer worden vermeld op een aantal gadgets (meter, aansteker, potloden) kan niet worden besloten tot het bestaan van een concessieovereenkomst. Eiseres mocht de merknaam (Cometal) van verweerster gebruiken. Zo werd er doorgaans op de producten vermeld: "Concrete Systems Cometal Bekistingstechniek" Ook de firma NV Hout-Bois Vansteenberge - waarvan gesteld wordt dat ze geen concessienemer is (zie hoger) - mag dit doen en vermeldt: "Cometal - Vansteenberge uw partner in bekisting" Verweerster benadrukt dat eiseres geen enkele verplichting heeft t.o.v. haar. Eiseres spreekt juist over vele verplichtingen t.o.v. verweerster. Eiseres stelt dat er een concurrentieverbod was en verwijst dienaangaande naar een voorval betreffende kolomkopschotten (stuk 28b eiseres). Eiseres stelt dat zij het verbod kreeg van verweerster om bepaalde kolomkopschotten, die niet van verweerster afkomstig waren, te verkopen. Verweerster stelt dat er echter meer aan de hand was. Zij stelt dat eiseres bij haar stalen profielen aankocht onder het voorwendsel dat zij daarmee Cometal verhuurmateriaal zou herstellen, doch in werkelijkheid deze profielen gebruikte om zelf producten aan te maken en verder te verkopen onder de naam Cometal, hetgeen in strijd was met het toen nog geldende octrooi van verweerster. Verweerster maande eiseres aan hiermee te stoppen; eiseres heeft de inhoud van deze brief van verweerster nimmer weerlegd. Eiseres stelt dat zij diverse opleidingen diende te volgen en/of te geven. Eiseres heeft effectief diverse opleidingen gevolgd/gegeven, doch het is niet bewezen dat zij dit moest doen vanwege verweerster. Eiseres stelt dat zij van computersysteem diende te veranderen door verweerster. Verweerster stelt dat enkel de artikelcodes op elkaar werden afgestemd, doch niet meer. Eiseres bewijst geen verdere veranderingen. Verweerster benadrukt dat eiseres geen bepaalde quota's diende te halen, dat zij geen voorraad diende aan te leggen, dat er geen minimumafname hoeveelheid werd afgesproken, dat zij geen roerende of onroerende investeringen diende te doen. Eiseres levert het bewijs van het tegendeel niet. Eiseres stelt belangrijke investeringen te hebben gedaan om de producten van verweerster op de markt te introduceren , doch zij bewijst dit niet. Zij bewijst evenmin dat zij daartoe opdracht kreeg van verweerster of daartoe verplicht werd door verweerster. Eiseres stelt dat er op regelmatige basis vergaderingen werden gehouden en dat er duidelijke afspraken werd gemaakt over het territorium, de prijzen en kortingen, de deelname in de kosten voor reclame en beurzen. Eiseres legt betreffende de periode 1997 t.e.m. 2005 (9 jaar) slechts drie verslagen van vergaderingen voor (zie hoger: III.1.a). In het verslag van de meeting dd. 10/03/03 wordt trouwens vermeld: "(...) 9. CS en Cometal gaan er meer aan denken relevante informatie uit te wisselen : informatie over concurrenten, ideeën over eindejaarsgeschenken, andere initiatieven. Door maandelijks te vergaderen (afwisselend in Roeselare en Opglabbeek) gaan wij ook meer zien en eraan denken.(...)" (eigen onderlijning) Hieruit blijkt dat er voorheen zekerlijk geen geregeld overleg was. Het wordt ook niet bewezen dat er nadien maandelijks of op regelmatige basis werd vergaderd. Het is immers onwaarschijnlijk dat er van deze vergaderingen geen verslagen zouden worden gemaakt (op drie verslagen na). Er werden wel regelmatiger vergaderingen gehouden vanaf mei 2005. Diverse aspecten kwamen aan bod: de kredietlimiet (zie verder), enkele klantendossiers, een eventuele agentuurovereenkomst met eiseres voor prefabproducten, ... Verweerster stelt dat eiseres eind 2004 de toen bestaande kredietlimiet (250.000,00 euro) had overschreden (nl. 341.000,00 euro) (stuk 73 eiseres) en dat er daarom vanaf 2005 op regelmatige tijdstippen overleg was om de situatie te bespreken. Er werd voorgesteld aan eiseres om agent te worden voor gans België betreffende bepaalde producten (stuk 65a); de financiële problemen zouden dan verdwijnen. De agentuurovereenkomst werd niet gesloten. Eiseres stelt dat zij niet akkoord kon gaan met de voorwaarden die verweerster oplegde (o.a. kapitaalverhoging). Verweerster benadrukt dat er telkens opnieuw een overeenkomst diende te worden gesloten tussen partijen betreffende de eventuele gezamenlijke initiatieven inzake publiciteit. Ook het Europees samenwerkingsproject