Arrest 136164 - - 18/10/2004

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 18 oktober 2004 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2004:ARR.136.164 Rolnummer: A. 151375/IX-4511 Zaak: Arrest 136164 - - 18/10/2004 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2004-10-26 Raadplegingen: 58 - laatst gezien 2026-07-04 11:47 Fiche Arrest nr 136.164 van 18 oktober 2004 - Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE. nr. 136.164 van 18 oktober 2004 in de zaak A. 151.375/IX-

1. In zake : Herman DE JONGHE, die woonplaats kiest bij advocaat P. CRISPYN, kantoor houdende te MARIAKERKE, Mazestraat 16 tegen : de politiezone KORTRIJK-KUURNE-LENDELEDE, die woonplaats kiest bij advocaat B. STAELENS, kantoor houdende te BRUGGE, Canadesen Hof, Bevrijdingslaan 4, bus
2. --------------------------------------------------------------------------------------------------- DE Wnd. VOORZITTER VAN DE IXe KAMER, Gezien het verzoekschrift dat Herman DE JONGHE op 14 mei 2004 heeft ingediend om de schorsing te vorderen van de tenuitvoerlegging van het besluit van 23 april 2004 van het politiecollege van de politiezone KORTRIJK/KUURNE/LENDELEDE waarbij hem de tuchtstraf van het ontslag van ambtswege wordt opgelegd met ingang van 30 april 2004; Gezien het op 9 juni 2004 ingediende verzoekschrift, waarbij dezelfde verzoekende partij de vernietiging vordert van dezelfde beslissing; Gezien de nota van de verwerende partij; Gezien het verslag opgemaakt door auditeur H. COLIN; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan partijen; Gelet op de beschikking van 11 augustus 2004 waarbij de terecht- zitting bepaald wordt op 6 september 2004; Gehoord het verslag van staatsraad A. VANDENDRIESSCHE; IX-4511-1/32 Gehoord de opmerkingen van advocaat P. CRISPYN, die verschijnt voor verzoeker, en van advocaat B. STAELENS, die verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van auditeur H. COLIN; Gelet op de artikelen 17 en 18 en titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
3. Overwegende dat de gegevens van de zaak kunnen worden samengevat als volgt: 1.
4. Verzoeker was, vooraleer hem middels de bestreden beslissing het ontslag van ambtswege met ingang van 30 april 2004 werd opgelegd, inspecteur van politie bij de lokale politie van de politiezone Kortrijk-Kuurne-Lendelede (hierna : de politiezone VLAS). 1.
5. Met een nota van 4 juni 2003 deelt commissaris van politie CREPEL van de politiezone GAVERS aan de politiezone VLAS mee wat volgt : "- Op 17.05.2003 om 04.45 uur is een interventieploeg moeten tussenkomen in Bora Bora (Hulste-Brugsesteenweg) voor nachtlawaai. Op dat ogenblik waren eveneens een aantal collega's van de zone Gavers, buiten dienst, aanwezig. Op het ogenblik dat deze collega's, buiten dienst, toekwamen (ongeveer 04.15 uur) waren er eveneens 2 collega's van de PZ-VLAS in de zaak aanwezig. De collega's van VLAS waren in uniform en hadden hun gordel met dienstwapen aan. Ze dronken pils en één ervan danste met andere aanwezige klanten. Twee aanwezige dames stonden met ontbloot bovenlijf te dansen, samen met een politieagent. Eén van de collega's van VLAS heeft één van de meisjes vastgegre- pen bij de borsten en 'meegedanst'. Omstreeks 05.15 uur kregen de collega's van VLAS een oproep, waarna ze de zaak verlieten. Eén van de collega's herkende een collega van VLAS als Herman DEJONGHE. Zijn collega kenden ze niet, doch achteraf bleek dit hoogst waarschijnlijk DEPREITERE Koen te zijn. Het dienstvoertuig van de patrouille is niet opgemerkt geweest, mogelijks stond dit aan de achterzijde van het gebouw. - Reeds vroeger diezelfde avond (omstreeks 23 uur) werd diezelfde patrouille eveneens opgemerkt te Kortrijk. Zij dienden tussen te komen in de omgeving van de Boerderijstraat te Kortrijk m.b.t. een kapotgeslagen bril van een jongetje. Daarna is deze patrouille binnengegaan in café 'Wielsbeke'. Het slachtoffer werd er samen met zijn moeder aangesproken en terug naar hun wagen begeleid. Daarop zijn ze in hun dienstvoertuig gestapt en hebben een blokje omgereden om bijna onmiddellijk terug aan te komen in hetzelfde café. Ook daar zouden ze bier gedronken hebben en met klanten gedanst hebben. IX-4511-2/32 Ook hier waren de agenten in uniform en drager van hun gordel met dienst- wapen. Achteraf werd vernomen dat deze patrouille gedurende een zeer lange tijd in café 'Wielsbeke' vertoefde om dan naar café Bora Bora te Hulste te gaan. - Ik hield eraan u deze feiten kenbaar te maken, temeer daar na hun vertrek uit 'Bora Bora' aanwezige klanten de aanwezigheid van '... de politie van Harelbeke in uniform ...' en hun gedrag niet erg op prijs stelden". 1.
6. Met een nota van 4 juni 2003 deelt de hoofdcommissaris van politie, korpschef van de politiezone VLAS (Stefaan EECKHOUT) aan de hoofdcommissaris van politie-directeur personeel Rino DEFOOR (hierna de directeur-personeel) mee wat volgt : "Gelet op art. 831 Gerechtelijk wetboek dat van overeenkomstige toepassing is op tuchtcolleges (Cass. 4 maart 1991, Pas. 1991, I, 628); Overwegende de moeilijkheden uit het verleden tussen HCP EECKHOUT Stefaan en INP DEJONGHE Herman, meer bepaald een klacht aanhangig gemaakt door laatstgenoemde bij het Comité P; Overwegende dat de noodzakelijke sereniteit moet kunnen worden gewaarborgd inzake dossier intern toezicht TU346 ten laste van INP DEJONGHE Herman en INP DEPREYTERE Koenraad; De Zonechef beslist dat de tuchtbevoegdheid, voor wat betreft de integrale toepassing van de tuchtwet, bij uitzondering (inzake dossier intern toezicht TU 346) wordt gedelegeerd aan HCP DEFOOR Rino". 1.
7. Nog op 4 juni 2003 wordt verzoeker door de directeur-personeel en door commissaris van politie BILLIOUW verhoord over de gebeurtenissen. Verzoeker verklaart, voorafgaand aan zijn verhoor, wat volgt : "Ik neem kennis van het feit dat om reden van moeilijkheden uit het verleden tussen mij en de Zonechef HCP EECKHOUT Stefaan een ad hoc procedure wordt gestart waarbij de tuchtbevoegdheid, voor wat betreft de integrale toepassing van de tuchtwet, bij uitzondering werd gedelegeerd aan HCP DEFOOR Rino. Ik heb hieromtrent geen bezwaren". Na verzoeker te hebben gehoord, beslist de directeur-personeel op 4 juni 2003 verzoeker bij dringende noodzakelijkheid voorlopig te schorsen. 1.
8. Op 5 juni 2003 deelt de directeur-personeel aan commissaris van politie BILLIOUW en hoofdinspecteur van politie BUYCK mee wat volgt : "In mijn hoedanigheid van tuchtoverheid, behoorlijk gedelegeerd voor deze zaak door de Zonechef, heb ik op datum van 05/06/2003 aangewezen als voorafgaande onderzoekers inzake TU346; Commissaris van politie BILLIOUW Peter Hoofdinspecteur van politie BUYCK Johan". IX-4511-3/32 1.
9. Op 6 juni 2003 richt de directeur-personeel een nota aan het politiecollege van de politiezone VLAS in verband met de voorlopige schorsing van verzoeker en zijn collega. Als bijlage voegt hij onder meer de in sub 1.
10. vermelde nota van 4 juni 2003 waarbij de korpschef hem delegeert om de tuchtprocedure te voeren. Dezelfde dag beslist het politiecollege, onder meer "overwegende de beslissing tot delegatie van de bevoegdheden van de gewone tuchtoverheid aan de personeelsdirecteur", de beslissing tot voorlopige schorsing van verzoeker, voor een termijn van vier maanden ingaand op 4 juni 2003 met behoud van wedde, te bekrachtigen. Die voorlopige schorsing wordt nadien verlengd. 1.
11. Met een brief van 18 juli 2003 wordt verzoeker door de directeur- personeel opgeroepen om op 31 juli 2003 gehoord te worden over de feiten die in de nota van de politiezone GAVERS worden aangehaald. In fine van zijn brief deelt de directeur-personeel mee dat hij in zijn hoedanigheid van gewone tuchtoverheid op 5 juni 2003 commissaris van politie BILLIOUW en hoofdinspecteur van politie BUYCK heeft aangewezen in de hoedanigheid van voorafgaande onderzoekers. 1.
12. Op 31 juli 2003 wordt verzoeker door de voorafgaande onder- zoekers gehoord. Hij verklaart, voorafgaand aan het eigenlijk verhoor, wat volgt : "Ik heb kennis van uw aanstelling als voorafgaande onderzoekers in de zaak waarin ik als betrokkene word opgeroepen. Ik neem kennis van de bepalingen van art. 25 van de tuchtwet en neem er kennis van dat ik deze verklaring afleg in het raam van een vooronderzoek, dat voorafgaat aan een mogelijke tuchtprocedure en dat deze verklaring in een tuchtprocedure ten mijnen laste zou kunnen worden gebruikt. Ik neem kennis van het feit dat om reden van moeilijkheden uit het verleden tussen mijzelf en de Zonechef HCP EECKHOUT Stefaan een ad hoc procedure werd gestart waarbij de tuchtbevoegdheid, voor wat de integrale toepassing van de tuchtwet betreft, bij uitzondering wordt gedelegeerd aan HCP DEFOOR Rino. Ik heb hieromtrent geen bezwaren". 1.
13. Met een nota van 21 augustus 2003 brengt commissaris van politie BILLIOUW aan de directeur personeel verslag uit inzake het voorafgaand onderzoek. In de nota wordt een synthese gemaakt van alle afgelegde verklaringen. De verslaggever komt tot het besluit dat : "A/ de patrouille - gedurende ongeveer een vijftal uren zich heeft onttrokken aan de verplichting tot het uitvoeren van politionele activiteiten IX-4511-4/32 - een herbergbezoek heeft gebracht aan twee herbergen/tavernes - met kennis van het terrein en zonder dienstreden de zone heeft verlaten - in één drankgelegenheid minstens twee alcoholische dranken heeft verbruikt (café Wielsbeke) - in de tweede drankgelegenheid alcoholische dranken aangeboden heeft gekregen (Bora-Bora) - dranken heeft getrakteerd aan en getrakteerd gekregen door de aanwezigen en/of uitbaters - in beide drankgelegenheden heeft gedanst met de aanwezige klanten (café Wielsbeke zowel mannen als vrouwen; Bora Bora enkel met vrouwelijke aanwezigen) - actief heeft geparticipeerd aan de gebeurtenissen in een losgelaten sfeer - waarbij - in de gelegenheid Bora Bora - twee vrouwen met ontbloot bovenlichaam aan de dans deelnamen - met dracht van het uniform en de wapengordel - in een niet-besloten drankgelegenheid - in aanwezigheid van burgers en politieambtenaren als dusdanig gekend doch in burger gekleed - zich bewust heeft onttrokken aan de collega's politieambtenaren in uniform gekleed B/ INP Herman DEJONGHE in het bijzonder - heeft genipt aan de aangeboden alcoholische dranken in de tweede drank- gelegenheid (Bora Bora) - bij het dansen in Bora Bora de borsten heeft ontbloot en vastgenomen van één van de dansende dames - prestaties als overwerk heeft laten registreren". De verslaggever oordeelt voorts dat die feiten vaststaan en als bewezen moeten worden beschouwd. Hij zet uiteen welke tuchtvergrijpen deze feiten uitmaken, en stelt in zijn hoedanigheid van vooronderzoeker voor een zware tuchtstraf op te leggen. 1.
14. Op 28 augustus 2003 stelt de directeur-personeel een "ontwerp inleidend verslag"op ten behoeve van het politiecollege, waarin hij : - de conclusies van het voorafgaand onderzoek integraal onderschrijft; - in navolging van de voorafgaand onderzoek, van mening is dat de feiten de volgende tuchtvergrijpen uitmaken : 1/) in hoofde van beide politieambtenaren : het dienstverzuim door gedurende het grootste gedeelte van de nachtelijke permanentie zich te hebben onttrokken aan de verplichting tot het uitvoeren van politionele activiteiten; het schenden van het principe van de integriteit, onkreukbaarheid en de onafhankelijkheid door alcoholische dranken te hebben verbruikt tijdens de dienst bij het dragen van uniform en dienstwapen en deze dranken in hoofdzaak te zijn aangeboden geworden; het schenden van de waardigheid verbonden aan het ambt door tijdens de dienst bij het dragen van uniform en dienstwapen in een openbare gelegenheid te hebben geparticipeerd aan activiteiten in een losgelaten sfeer IX-4511-5/32 en in het bijzonder gedanst te hebben met zowel vrouwen met ontbloot bovenlichaam als met mannen; 2/) in hoofde van verzoeker in het bijzonder : het schenden van de naam en de faam van het korps en de politieambtenaren en -diensten in het algemeen door in het openbaar seksuele aanrakingen te hebben gesteld ten aanzien van een vrouw in aanwezigheid van burgers en derden of seksueel getinte gedragingen te hebben gesteld in het openbaar; - meedeelt dat de feiten volgens zijn overtuiging moeten gestraft worden met een zware tuchtstraf en dat hij de hogere tuchtoverheid (het politiecollege) heeft gevat. Eveneens op 28 augustus 2003, adieert de directeur-personeel de hogere tuchtoverheid. 1.
15. Op 29 augustus 2003 beslist het politiecollege : - kennis te nemen van de adiëring van de tuchtoverheid in het dossier van verzoeker en zijn collega en de lagere tuchtoverheid te ontlasten van verder optreden. - in dat dossier geen bijkomend voorafgaand onderzoek meer te bevelen, de feiten te beschouwen als ernstig en te moeten leiden tot het overwegen van een zware tuchtstraf en over te gaan tot de betekening van het inleidend verslag opgesteld door de hogere tuchtoverheid. 1.
16. In zijn inleidend verslag van 2 september 2003 deelt het politiecol- lege aan verzoeker zijn voornemen mee om hem de zware tuchtstraf van de afzetting op te leggen. Verzoeker stelt daartegen een uitgebreid verweerschrift op, waarin hij aanvoert dat de beslissing van 4 juni 2003 van de korpschef tot bevoegdheids- delegatie aan de directeur-personeel onwettig is en dat alle handelingen die volgen op en gesteund zijn op die onwettige beslissing eveneens als onwettig en nietig moeten worden beschouwd. Hij vraagt tevens dat een aantal getuigen zouden worden opgeroepen voor de geplande hoorzitting. 1.
17. Op 10 oktober 2003 wordt verzoeker, bijgestaan door zijn tuchtverdedigers, door het politiecollege gehoord. Nog dezelfde dag beslist het politiecollege het tuchtdossier met betrekking tot verzoeker in staat van wijzen te beoordelen en geen bijkomende voorafgaande onderzoeksverrichtingen meer te beleven, en over te gaan tot de betekening van het voorstel tot de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege. IX-4511-6/32 1.
18. Op 20 oktober 2003 dient verzoeker tegen dat voorstel van zware straf een verzoek tot heroverweging in bij de Tuchtraad. 1.
19. Op 10 december 2003 worden de afgevaardigde van de hogere tuchtoverheid en verzoeker, bijgestaan door zijn tuchtverdedigers, door de Tuchtraad gehoord. De inspecteur-generaal van de lokale en federale politie stelt in zijn advies dat hij de hoofdlijnen van de stellingnames geformuleerd in het strafvoorstel naar aanleiding van verweerschrift van verzoeker momenteel kan bijtreden, maar dat hij in verband met het verloop van de tuchtprocedure niettemin zeven punten toegelicht of beantwoord wenst te zien. De Tuchtraad beslist de zaak voort te zetten op 29 januari
20. Met een brief van 16 december 2003 beantwoordt het politie- college de door de Inspecteur-generaal gestelde vragen. Op 28 januari 2004 formuleert de inspecteur-generaal zijn schriftelijke beschouwingen. Hij is van mening dat het opleggen bij tuchtmaatregel van een schorsing van lange duur meer passend zou zijn. 1.
21. Op 20 februari 2004 geeft de Tuchtraad zijn advies. In het luik "De procedure" : - merkt de Tuchtraad onder punt 3 ("De samenstelling van het dossier") op dat het, ondanks de feitelijke verwevenheid die bestaat in de dossiers lastens verzoeker en zijn collega, tot de opdracht en verplichting van de tuchtoverheid behoorde de afzonderlijke tuchtvorderingen derwijze te voeren dat de individuele rechten op discretie van beide personeelsleden maximaal gevrijwaard bleven, hetgeen in de voorliggende zaak totaal werd miskend, en dat de tuchtoverheid "onduidelijkheid" voorwendt wanneer wordt verzocht een document met vaste datum (18 juli 2003) toe te voegen waarbij door de gewone tuchtoverheid destijds een vooronderzoek werd aangesteld, ingevolge waarvan het document in kwestie door de verdediging zelf moest aangebracht worden; - gaat de Tuchtraad onder punt 4 ("De delegatie") uitgebreid in op de beslissing van 4 juni 2003 van de korpschef waarbij hij zijn tuchtbevoegdheid delegeert aan de directeur personeel; hij stelt vast dat de aanstelling van de directeur personeel geen wettelijke grondslag heeft en daarenboven in strijd is met artikel 46 WGP. Vermits de regels inzake bevoegdheid en delegatie van openbare orde zijn, adviseert de Tuchtraad alle stukken opgesteld naar aanleiding van deze delegatie buiten beschouwing te laten, inclusief de bewijsgaring die onrechtstreeks het gevolg is van IX-4511-7/32 het onregelmatig optreden van de directeur personeel. Hij adviseert dan ook in hoofdorde af te zien van verdere tuchtvervolging. In ondergeschikte orde adviseert de Tuchtraad : - dat het bewezen is dat verzoeker, met dienst belast zijnde gedurende de nacht van 16 op 17 mei 2003 als lid van een interventieploeg, zich gedurende ongeveer 4 uur 30 minuten onttrokken heeft aan de verplichting tot het uitvoeren van politionele activiteiten, tijdens de dienst, drager van uniform en dienstwapen, alcoholische dranken heeft gebruikt, deze dranken in hoofdzaak aangeboden zijnde, en tijdens de dienst, drager van uniform en dienstwapen, in een openbare gelegenheid geparticipeerd heeft aan activiteiten in een losgelaten sfeer en in het bijzonder gedanst heeft met zowel vrouwen met ontbloot bovenlichaam als met mannen; - dat die feiten worden toegerekend aan verzoeker en een tuchtinbreuk uitmaken in de zin van artikel 3 Tuchtwet; - dat uit hoofde van de ten laste gelegde feiten een schorsing bij tuchtmaatregel zou worden opgelegd voor de duur van drie maanden. 1.
22. Op 12 maart 2004 beslist het politiecollege het advies van de Tuchtraad te volgen inzake het bestaan van de feiten, de toerekening ervan en de omschrijving van de feiten als tuchtvergrijp, van het advies van de Tuchtraad af te wijken inzake de samenstelling van het dossier, de delegatie en de beteugeling van de feiten, en het voorgenomen ontslag van ambtswege in hoofde van verzoeker te behouden. Met een nota van 15 maart 2004 deelt de hogere tuchtoverheid aan verzoeker haar beslissing mee om, in afwijking van het advies van de Tuchtraad, het voorstel tot zware tuchtstraf houdende het ontslag van ambtswege te behouden. Zij geeft daarvoor een zeer uitgebreide motivering op. 1.
23. Op 16 maart 2004 dienen de tuchtverdedigers van verzoeker een bijkomend verweerschrift in. 1.
24. Op 23 april 2004 beslist het politiecollege, na analyse en weerlegging van het bijkomend verweerschrift, aan verzoeker de zware tuchtstraf houdende het ontslag van ambtswege met ingang van 30 april 2004 op te leggen. Verzoeker erkent dat die beslissing, die het voorwerp uitmaakt van de onderhavige vordering tot schorsing hem op 27 april 2004 ter kennis is gebracht. IX-4511-8/32
25. Overwegende dat overeenkomstig artikel 17, § 2, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State slechts tot de schorsing van de tenuitvoerlegging kan worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat ernstige middelen worden aangevoerd die de vernietiging van de aangevochten beslissing kunnen verantwoorden en dat de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de beslissing een moeilijk te herstellen ernstig nadeel kan berokkenen; 3.
26. Overwegende dat verzoeker in het eerste middel de schending aanvoert van artikel 33 van de Grondwet en van de artikelen 19 en 27 van de wet van 23 mei 1999 houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten (hierna: de Tuchtwet), daarbij ook wijzend op “bevoegdheidsoverschrijding”; dat hij, samengevat, uiteenzet wat volgt : op 4 juli 2003 heeft de korpschef met verwijzing naar artikel 831 van het Gerechtelijk Wetboek zijn bevoegdheid in de onderhavige tuchtzaak gedelegeerd aan de directeur-personeel; aangezien de korpschef zijn bevoegdheid in tuchtzaken rechtstreeks put uit de wet -artikel 19 van de tuchtwet- zijn delegaties beperkt tot de gevallen die de wet toestaat; artikel 831 van het Gerechtelijk Wetboek kan hier geen toepassing vinden omdat die bepaling betrekking heeft op rechters en omdat de Tuchtwet niets bepaalt over de wraking; verwijzen naar artikel 46 van de wet van 7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst gestructureerd op twee niveaus (hierna: de WGP) is irrelevant aangezien de korpschef zich voor de delegatie uitdrukkelijk gesteund heeft op artikel 831 van het Gerechtelijk Wetboek en aangezien de korpschef noch verhinderd, noch afwezig was; de plaatsvervangende korpschef heeft zijn aanstelling ook niet gekregen van het politiecollege; met artikel 27 van de Tuchtwet, dat de overheid toelaat een beroep te doen op de Algemene Inspectie van de federale en de lokale politie, heeft het bestuur de mogelijkheid -de enig wettelijke- om een tuchtzaak sereen aan te pakken; de aanwijzing van de directeur-personeel, die een ondergeschikte is van de korpschef, en vervolgens het toevertrouwen van het voorafgaand onderzoek aan “eigen personeel”, vormen geen garantie voor een onpartijdig onderzoek, wat wel het geval is wanneer gebruik gemaakt wordt van de mogelijkheid voorzien in artikel 27 van de Tuchtwet, aangezien de Algemene Inspectie geen hiërarchische verhouding heeft met de betrokkenen; rekening houdend met de onwettigheid van de verleende delegatie zijn alle handelingen, dossierstukken en beslissingen die nadien tot stand zijn gekomen, onwettig en nietig; 3.
27. Overwegende dat de verwerende partij in haar nota met opmerkingen uiteenzet wat volgt: verzoeker heeft bij de aanvang van het onderzoek IX-4511-9/32 tegen hem verklaard dat hij geen bezwaar zag tegen het optreden van de directeur- personeel als gewone tuchtoverheid, waardoor hij het recht verbeurd heeft om nadien aan te voeren dat dit optreden onrechtmatig zou zijn; zo artikel 19 van de Tuchtwet bepaalt dat de korpschef de gewone tuchtoverheid is voor verzoeker, dan kan die korpschef toch niet optreden wanneer het beginsel van de onpartijdigheid in zake is, hetgeen verzoeker nooit heeft betwist; artikel 63 van de Tuchtwet geeft aan de gewone tuchtoverheid de bevoegdheid om, vooraleer het politiecollege op enige wijze in de zaak betrokken wordt, een personeelslid voorlopig te schorsen en daarvoor moet in ieder geval een begin van uitvoering gegeven worden aan het tuchtonderzoek; de Tuchtwet voorziet niet in een plaatsvervanging van een korpschef die wegens gevaar voor partijdigheid verhinderd is; artikel 46 WGP biedt geen oplossing voor de problematiek van een voorlopige schorsing en de continuïteit van de openbare dienst vereist dat het tuchtonderzoek wordt gevoerd door de persoon die daarvoor normaliter in aanmerking komt, in dit geval hoofdcommissaris van politie DEFOOR; overigens heeft het politiecollege het optreden van de directeur- personeel zodra mogelijk en expliciet bevestigd; artikel 831 van het Gerechtelijk Wetboek betreft de structurele partijdigheid; 3.3.
28. Overwegende, wat de opgeworpen exceptie betreft, dat in de huidige stand van de rechtspleging vastgesteld wordt dat de regels inzake de bevoegdheid van openbare orde zijn, dat daar, zelfs met het akkoord van de betrokkene, niet van afgeweken kan worden maar dat integendeel de miskenning van de wettelijke regeling ter zake in elke fase van de procedure ingeroepen kan worden; dat in dit geval ook niet blijkt dat verzoeker, aangezien hij op het ogenblik dat hem gevraagd werd of hij er bezwaar tegen had dat de procedure zou gevoerd worden door de directeur-personeel nog geen bijstand had van een raadsman, met volledige kennis van zaken ingestemd heeft met de verleende delegatie en dat er bijgevolg ook geen reden is om hem op grond van het algemeen rechtsbeginsel ‘fraus omnia corrumpit’ het recht te ontzeggen de bevoegdheidsvraag nadien nog aan de orde te stellen, hetgeen hij overigens gedaan heeft zodra hij zich in de eigenlijke tucht- procedure moest verdedigen; 3.3.
29. Overwegende dat in het onderhavige geval korpschef S. EECKHOUT onmiddellijk na de ontvangst van de nota waarin hem de feiten ten laste van verzoeker zijn medegedeeld, de tuchtbevoegdheid die hij als korpschef bezat, overgedragen heeft aan hoofdcommissaris van politie R. DEFOOR, onder verwijzing -in rechte- naar artikel 831 van het Gerechtelijk Wetboek en -in feite- naar IX-4511-10/32 “moeilijkheden uit het verleden tussen (hemzelf) en (verzoeker), meer bepaald een klacht aanhangig gemaakt door laatstgenoemde bij het Comité P” en naar de “de noodzakelijke sereniteit” die ter zake vereist is; dat verzoeker zich niet verzet tegen het feit dat de korpschef zich wegens bepaalde antecedenten buiten de zaak wenste te houden -hij betwist met name niet dat, als gevolg van zijn klacht, het optreden van de korpschef met een schijn van partijdigheid omgeven zou kunnen zijn-, maar dat hij wel van oordeel is dat hij de delegatie niet aan zijn directeur-personeel had mogen geven en dat hij het onderzoek niet door zijn hiërarchisch ondergeschikten had mogen laten uitvoeren, aangezien artikel 27 van de Tuchtwet een oplossing bevat voor die problematiek -met name een opdracht aan de Algemene Inspectie van de federale en de lokale politie- en aangezien de delegatie van bevoegdheden door artikel 46 WGP geregeld is; 3.3.3.
30. Overwegende dat het beginsel van onpartijdigheid, dat in artikel 831 van het Gerechtelijk Wetboek een specifieke toepassing ten aanzien van de rechter heeft gekregen, ook van toepassing is in tuchtzaken, voor zover de toepassing van het beginsel de uitoefening van de tuchtbevoegdheid niet onmogelijk maakt; dat de omstandigheid dat de Tuchtwet terzake geen uitdrukkelijk regeling bevat, niet kan beletten dat binnen het bestuur een oplossing wordt gegeven aan dat probleem; dat die oplossing wel in overeenstemming moet zijn met de onderscheiden bevoegdheden die de Tuchtwet en de WGP aan verschillende bestuursorganen hebben toegekend; Overwegende dat, in de mate aangenomen kan worden dat de korpschef in het kader van de bestaande organisatie van de politiestructuren regelmatig kon besluiten tot de overdracht van zijn bevoegdheid aan de directeur- personeel van zijn politiezone, de omstandigheid dat de korpschef in zijn besluit verkeerdelijk verwijst naar artikel 831 Gerechtelijk Wetboek niet moet leiden tot de onwettigheid van het besluit van 4 juni 2003; 3.3.3.
31. Overwegende dat overeenkomstig artikel 19, 1/, a, van de Tuchtwet de korpschef de gewone tuchtoverheid is voor verzoeker; dat krachtens artikel 32, eerste lid, van dezelfde wet zijn eerste opdracht bij het voeren van een tuchtactie erin bestaat een inleidend verslag op te stellen “na eventueel een onderzoek te hebben bevolen”; dat artikel 63 van de Tuchtwet hem, binnen het raam van dergelijk tuchtonderzoek, tevens de bevoegdheid toekent om, “in geval van dringende noodzakelijkheid” het betrokken personeelslid voorlopig te schorsen en hem te horen; dat in dit geval de vraag rijst of die toegewezen bevoegdheden door de korpschef IX-4511-11/32 gedelegeerd konden worden aan de directeur-personeel van hetzelfde korps, die zijn hiërarchisch ondergeschikte is; dat te dien aanzien artikel 27 van de Tuchtwet en artikel 46 WGP ter sprake worden gebracht; 3.3.3.
32. Overwegende dat volgens verzoeker de wet zelf, met name in artikel 27 van de Tuchtwet, een uitkomst biedt om een tuchtprocedure zo correct mogelijk te laten verlopen, onder meer wanneer kan worden gevreesd dat de normaal bevoegde overheid haar opdracht niet onpartijdig zal uitvoeren; dat die bepaling de tuchtoverheid toelaat een beroep te doen op de algemene inspectie van de federale en de lokale politie wanneer zij van oordeel is “dat er ernstige redenen zijn om een onderzoek (in een tuchtaangelegenheid) niet toe te vertrouwen aan de hiërarchische overheid”; dat evenwel die bepaling uitsluitend betrekking heeft op het voeren van het onderzoek bevolen door de wettelijk aangeduide tuchtoverheid en niet op het treffen van beslissingen; dat artikel 27 niet voorziet in de mogelijkheid om de korpschef in zijn hoedanigheid van gewone tuchtoverheid te laten vervangen; 3.3.3.
33. Overwegende dat, binnen het kader van datzelfde artikel 27, verzoeker ook kritiek heeft op het feit dat het voorafgaand onderzoek toevertrouwd is aan hiërarchisch ondergeschikten van de korpschef; dat evenwel te dien aanzien opgemerkt wordt dat, waar artikel 7, derde lid, van het koninklijk besluit van 26 november 2001 tot uitvoering van de wet van 13 mei 1999 houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten bepaalt dat het personeels- lid dat ernstige redenen ontwaart die kunnen verantwoorden dat en onderzoek door de algemene inspectie wordt uitgevoerd, die redenen schriftelijk aan de bevoegde tuchtoverheid ter kennis moet brengen”, verzoeker die melding niet heeft gedaan hoewel hij met de brief van 18 juli 2003 van de directeur-personeel in kennis was gesteld van de personeelsleden van het eigen korps die met het vooronderzoek waren belast; dat hij zijn eigen stilzitten niet kan goedmaken door aan de tuchtoverheid -die overigens ook in dat geval nog te oordelen had over het bestaan van “ernstige omstandigheden”- te verwijten dat zij zelf op dat vlak geen initiatief heeft genomen; 3.3.3.
34. Overwegende, wat betreft de beslissing van de korpschef om zijn bevoegdheid als gewone tuchtoverheid voor verzoeker te delegeren aan de directeur- personeel van de zone, dat het beletsel om het dossier van verzoeker te behandelen wegens het bestaan van een schijn van partijdigheid, voor hem een geval van morele verhindering uitmaakt; dat, overeenkomstig artikel 46 WGP, het derhalve aan het politiecollege hoorde een “vervangende korpschef” aan te duiden “onder de leden van IX-4511-12/32 het politiekorps met de hoogste graad”; dat te dezen vastgesteld wordt dat zulks niet gebeurd is, aangezien de korpschef eigener gezag zijn plaatsvervanger heeft aangewezen; Overwegende dat daar dan wel tegenover staat enerzijds dat de aangelegenheid, gelet op de te nemen beslissing over de voorlopige schorsing van verzoeker, onmiskenbaar een hoogdringend karakter had terwijl niet aannemelijk wordt gemaakt dat het tijdverlies, dat noodzakelijk verbonden is met de samen- roeping van het politiecollege, het onverwijld handelen van de tuchtoverheid niet zou vertragen en anderzijds dat de beslissing van het politiecollege niet anders had kunnen luiden, aangezien -zoals de verwerende partij voor de tuchtraad heeft toegelicht en verzoeker zulks niet betwist- de directeur personeel de enige hoofdcommissaris van politie is die -buiten de korpschef- binnen de zone actief is; dat bovendien uit het verloop van de feiten blijkt dat het politiecollege op 6 juni 2003, toen het zich uitsprak over de vraag tot bekrachtiging van de voorlopige schorsing van verzoeker door de directeur-personeel -en waarbij de verleende delegatie formeel ter sprake was gebracht- impliciet maar zeker de delegatie heeft aanvaard; dat, in die omstandighe- den, de formele tekortkoming aan artikel 46 WGP, het delegatiebesluit van 4 juni 2003 niet vitieert; 3.3.
35. Overwegende dat, in het licht van wat voorafgaat, de delegatie- beslissing van 4 juni 2003 geen schending inhoudt van de artikelen 19 en 27 van de tuchtwet noch, op een algemener vlak, van artikel 33 van de Grondwet; dat het middel niet ernstig is; 4.
36. Overwegende dat het tweede middel als volgt wordt aangebracht: “Schending van de rechten van de verdediging en van het recht op een eerlijk proces en schending van het zorgvuldigheidsbeginsel en het achterhouden van stukken en informatie. Onwettige bewijsgaring en bewijsverkrijging. Onrechtmatige bewijs- voering. Nietigheid van het onderzoek.”; dat verzoeker dit middel adstrueert met een verwijzing naar een groot aantal gebrekkigheden die bij de samenstelling van het tuchtdossier en bij de afhandeling van de tuchtprocedure zouden begaan zijn; dat volgens hem die veelheid van gegevens aantonen dat het dossier tendentieus opgebouwd is; 4.
37. Overwegende dat de verwerende partij daar in haar nota met opmerkingen in wezen op antwoordt dat het onderzoek grondig en correct gevoerd IX-4511-13/32 is, met oog voor de positieve zaken die over verzoeker te vermelden zijn en dat verzoeker zich in feite begeeft aan detailkritiek, zonder de feiten te weerleggen, dat volgens haar er geen nuttige stukken buiten het tuchtdossier gehouden zijn, dat er ook geen stukken toegevoegd zijn die betrekking hebben op de gepleegde feiten en waarover verzoeker zich niet heeft kunnen verdedigen en dat met betrekking tot geen enkele fase van de tuchtprocedure aangetoond wordt dat de redelijke termijn overschreden zou zijn; 4.3.
38. Overwegende dat verzoeker vooreerst stelt dat de tuchtoverheid de brief van 18 juli 2003, waarbij de directeur-personeel hem opriep voor verhoor en die hem op 22 juli 2003 ter kennis gebracht is, bewust achtergehouden heeft zodat die brief geen deel uitmaakte van het dossier dat aan de tuchtraad overgemaakt is; dat volgens hem die brief een nieuwe aanwijzing bevatte van voorafgaande onderzoekers; Overwegende dat de brief van 18 juli 2003, waarvan verzoeker voorhoudt dat hij “bewust werd achtergehouden”, de oproeping bevat vanwege de directeur-personeel om in het kader van het voorafgaand onderzoek gehoord te worden op 30 juli 2003; dat in die brief melding wordt gemaakt van de klacht die over verzoeker was binnengekomen en dat hem, onder verwijzing naar de toepasselij- ke reglementaire bepalingen en naar het delegatiebesluit van de korpsoverste van 4 juni 2003, medegedeeld wordt dat de directeur-personeel op 5 juni 2003 commissaris van politie BILLIOUW en hoofdinspecteur van politie BUYCK als “voorafgaande onderzoekers” had aangewezen; dat, in tegenstelling met wat verzoeker aanvoert en gelet op zijn inhoud, die brief zeker niet als “een nieuwe beslissing met betrekking tot de aanwijzing van een vooronderzoeker” opgevat kan worden; dat, aangezien hij geen enkel nieuw gegeven bevat, uit de omstandigheid dat hij niet in het tuchtdossier opgenomen zou geworden zijn, niet afgeleid moet worden dat de verwerende partij de zorgvuldigheidsplicht geschonden heeft; dat overigens verzoeker in de uiteenzet- ting van zijn middel uiteindelijk toegeeft dat hij de brief zelf bij de tuchtraad heeft neergelegd; 4.3.
39. Overwegende dat verzoeker voort aanvoert dat niet ingegaan is op zijn vraag om, bijkomend, bepaalde getuigen te horen, dat allerlei informatie, incluis documenten, achtergehouden werden, dat het onderzoek selectief gevoerd is en bepaalde stukken geen bewijswaarde hebben; IX-4511-14/32 Overwegende dat de hogere tuchtoverheid besloten heeft het advies van de tuchtraad te volgen voor wat betreft het bestaan van de feiten, de toerekening ervan aan verzoeker en de omschrijving ervan als tuchtvergrijp; dat aldus de verwerende partij verzoeker uiteindelijk verantwoordelijk heeft bevonden voor de volgende feiten, gepleegd in de nacht van 16 op 17 mei 2003 als lid van een interventieploeg : "a) (dat hij) zich gedurende ongeveer 4 uur 30 minuten heeft onttrokken aan de verplichting tot het uitvoeren van politionele activiteiten; b) tijdens de dienst, drager van het uniform en dienstwapen, alcoholische dranken verbruikt, deze dranken in hoofdzaak aangeboden zijnde; c) (dat hij) tijdens de dienst, drager van het uniform en dienstwapen, in een openbare gelegenheid geparticipeerd heeft aan activiteiten in een losgelaten sfeer en in het bijzonder gedanst met zowel vrouwen met ontbloot bovenlichaam als met mannen". dat die door de tuchtoverheid in aanmerking genomen feiten de bekentenissen die verzoeker reeds tijdens zijn verhoor van 31 juli 2003 heeft afgelegd niet te buiten gaan; dat niet wordt ingezien op welke wijze de tekortkomingen die hij onder de aandacht van de Raad van State brengt -onvolledig onderzoek; betwistbare bewijswaarde van een aantal stukken- die logische conclusie, die overigens niet getrokken is dan na een omvattend onderzoek waarvan het “tendentieus” karakter zeker niet is aangetoond, aan het wankelen zou moeten brengen; 4.3.
40. Overwegende dat verzoeker ook nog aanvoert dat de verwerende partij, door in de motivering van het thans bestreden besluit alsnog een aantal nieuwe stukken ter sprake te brengen, haar beslissing baseert op stukken die hem niet bekend waren en die niets met deze zaak te maken hadden; Overwegende dat de eindbeslissing in haar motivering met betrekking tot de bevoegdheidsdelegatie van de korpschef, inderdaad verwijst naar drie bijlagen: vooreerst de notulen van de vergadering van het politiecollege van 6 juni 2003 tot bekrachtiging van de voorlopige schorsing van verzoeker, vervolgens een beslissing van de korpsoverste waarbij hij in gelijkaardige omstandigheden besloten heeft zijn tuchtbevoegdheid te delegeren en tenslotte een stuk waarin een gelijkaardig optreden van directeur-personeel DEFOOR niet werd gecontesteerd maar integendeel gewaardeerd op grond van de objectieve beoordeling; Overwegende, wat het eerste document betreft, dat verzoeker in zijn bemerkingen op het voornemen van de hogere tuchtoverheid om van het advies IX-4511-15/32 van de tuchtraad af te wijken, uitdrukkelijk gevraagd heeft om de notulen van de vergadering van het politiecollege voor te leggen om aldus bewezen te zien dat het politiecollege de delegatiebeslissing van 4 juni 2003 wel degelijk bekrachtigd had; dat die notulen identiek zijn aan de tekst die verzoeker ontvangen heeft bij de kennisge- ving van de bekrachtiging van zijn voorlopige schorsing; dat, gelet op de vraag van verzoeker, de verwerende partij met die toevoeging geen onregelmatigheid heeft begaan die de rechten van verdediging van verzoeker beknot zou kunnen hebben; Overwegende, wat betreft de andere bij de beslissing gevoegde stukken, dat in de intentienota van 15 maart 2004 -beslissing om af te wijken van het advies van de tuchtraad- overwogen was dat “de door de korpschef ingeroepen motieven onlangs in een ander tuchtdossier werden toegepast en hebben aanleiding gegeven tot een wraking op initiatief van de korpschef met overdracht van bevoegdheid in toepassing van de plaatsvervanging tot gevolg, en dit met goed- keuring en uitdrukkelijke schriftelijke appreciatie van inspecteur DEJONGHE”; dat verzoeker in zijn nota met bemerkingen dienaangaande geen opmerkingen heeft gemaakt; dat derhalve te dezen vastgesteld moet worden dat verzoeker niet verduidelijkt op welke wijze het voegen van de desbetreffende bewijsstukken, waaruit inderdaad blijkt dat de korpschef vroeger in een andere zaak zijn tuchtbevoegdheid ten aanzien van verzoeker had gedelegeerd en die hem uiteraard bekend waren, zijn rechten van verdediging zouden hebben beknot; 4.3.
41. Overwegende dat verzoeker tenslotte erop wijst dat het tuchtonderzoek niet met bekwame spoed gevoerd is, aangezien de feiten dagtekenen van 17 mei 2003 en het eindbesluit slechts is getroffen op 22 april 2004, terwijl hij al die tijd preventief geschorst is geweest; Overwegende dat uit chronologie van de feitelijke gegevens, zoals zij hiervoor sub
42. zijn samengevat, duidelijk blijkt dat de tuchtzaak tegen verzoeker, in de verschillende stadia van de procedure, met bekwame spoed afgehandeld is; dat geen enkel gegeven doet besluiten dat, in enige fase van de rechtsgang, nodeloos getalmd zou zijn; 4.
43. Overwegende dat het tweede middel niet ernstig is; 5.
44. Overwegende dat verzoeker het derde middel als volgt voorstelt : IX-4511-16/32 “Schending van de rechten van verdediging en van het recht op een eerlijk proces. Schending van het onpartijdigheidsbeginsel (fair play-norm) en machtsaf- wending.”; dat hij terzake de volgende aspecten onder de aandacht brengt :