Arrest 142692 - - 29/03/2005

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 29 maart 2005 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2005:ARR.142.692 Rolnummer: A. 144770/XIV-17841 Zaak: Arrest 142692 - - 29/03/2005 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2005-04-12 Raadplegingen: 55 - laatst gezien 2026-07-02 09:43 Fiche Arrest nr 142.692 van 29 maart 2005 - Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE. nr. 142.692 van 29 maart 2005 in de zaak A. 144.770/XIV-17.

1. In zake :
2. XXX,
3. XXX, verblijvende te 3900 OVERPELT, Opvangcentrum Valkenhof, Napoleonweg 51 tegen : de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -- DE VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER, Gezien het verzoekschrift dat XXX en XXX, beide van Pakistaanse nationaliteit, op 1 december 2003 hebben ingediend om de vernietiging te vorderen van de beslissingen van de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen van 3 november 2003 tot bevestiging van de beslissingen van de gemachtigde van de Minister van Binnenlandse Zaken van 6 augustus 2003 tot weigering van verblijf, met bevel om het grondgebied van het Rijk te verlaten; Gelet op de beschikking van 4 december 2003 waarbij aan de verzoekende partijen het voordeel van de kosteloze rechtspleging wordt verleend; Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien het verslag opgemaakt door Eerste Auditeur-afdelingshoofd H. VERHULST, op grond van artikel 23, van het koninklijk besluit van 9 juli 2000 houdende bijzondere procedureregeling inzake geschillen over beslissingen betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan de partijen en gelet op het verzoek tot voortzetting teneinde te worden gehoord van de verzoekende partijen; Gelet op de beschikking van 9 november 2004 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 2 maart 2005; Gehoord het verslag van Kamervoorzitter A. BEIRLAEN; XIV-17.841-1/14 Gehoord de opmerkingen van Advocaat V. SCHIPPERS die, loco Advocaat L. CRAPS verschijnt voor de verzoekende partijen en van Attaché M. HUYGHE, die verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van Eerste Auditeur-afdelingshoofd H. VERHULST; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
4. Over de gegevens van de zaak. Overwegende dat de gegevens van de zaak als volgt kunnen worden samengevat: 1.
5. XXX en zijn echtgenote XXX, beide van Pakistaanse nationaliteit, zijn in België binnengekomen op 26 juli 2001 en hebben zich op 24 juli 2003 voor de tweede keer vluchteling verklaard. 1.
6. Op 6 augustus 2003 neemt de gemachtigde van de Minister van Binnenlandse Zaken de beslissingen tot weigering van verblijf, met bevel om het grondgebied van het Rijk te verlaten. 1.
7. Op 3 november 2003 neemt de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen de beslissingen tot bevestiging van de beslissingen van de gemachtigde van de Minister van Binnenlandse Zaken van 6 augustus 2003 tot weigering van verblijf. Dit zijn de bestreden beslissingen, die als volgt luiden: Wat XXX betreft: “(...) A. Vluchtrelaas U verklaarde de Pakistaanse nationaliteit te bezitten en een ahmadi-moslim te zijn afkomstig uit Mahmoudabad, provincie Sindh. U bent gehuwd met XXX (OV n/ 5.118.071). Omdat u in Mahmoudabad wegens uw geloof problemen kende met plaatselijke maulvi's (moslimpriesters) vluchtte u eind mei 2001 met uw gezin naar uw schoonfamilie in Karachi. U leefde er tot 10 augustus 2001 ondergedoken bij uw schoonbroer A. terwijl uw gezin bij een vriend van uw schoonvader in Karachi verbleef. U verliet het land op 10 augustus 2001 en deed een eerste asielaanvraag in België op 13 augustus 2001 Nadat uw asielaanvraag geweigerd werd keer(de) u niet naar Pakistan terug. U diende een tweede asielaanvraag in op 24 juli 2003 die u op volgende nieuwe elementen baseerde: u werd op 21 juni 2001 in de buurt van uw onderduikadres in Karachi gearresteerd terwijl u sigaretten ging kopen. U werd in het Landi-politiekantoor opgesloten. U vernam er dat maulvi's in Karachi een klacht tegen u hadden ingediend wegens uw uitspraken tegen een betoging van maulvi's en andere gelovigen eind mei 2001 in Mahmoudabad. Er was een "FIR" opgesteld (First XIV-17.841-2/14 Information Report). U werd tot 26 juli 2001 in het politiekantoor opgesloten. Uw schoonvader kreeg u met behulp van een advocaat en na betaling van 150000 roepies vrij. Ondertussen was uw echtgenote al naar België gevlucht en had ze hier op 26 juli 2001 asiel aangevraagd. U vernam ongeveer zes maanden geleden via een familielid in Duitsland dat er tegen u een nieuw arrestatiebevel loopt verbonden aan het "FIR" van 21 juni
8. U vernam tevens dat uw broer M. in 2002 door onbekenden werd aangevallen en dat de politie weigerde hierover een klacht op te stellen. B. Motivering Er dient te worden opgemerkt dat cruciale elementen in uw verklaringen voor de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) en het Commissariaat-generaal (CGVS) bij uw tweede asielaanvraag niet overeenstemmen met uw verklaringen afgelegd in de loop van uw eerste asielprocedure. Zo spreekt u plotseling bij deze tweede aanvraag over een arrestatie daterende van 21 juni 2001 terwijl u in Karachi verbleef (DVZ 2, p. 12; CGVS 2, p. 5). U hebt echter nooit eerder over een arrestatie gesproken. U beweerde zelfs tijdens uw eerste asielaanvraag zowel op DVZ als in dringend beroep op het CGVS nooit gearresteerd te zijn (DVZ 1, p. 17: CGVS 1, p. 4). Ook tijdens de procedure voor de Raad van State werd zoals uit het administratief dossier blijkt nergens gewag gemaakt van een arrestatie op 21 juni 2001, dus nog voor u Pakistan verliet. Deze procedure werd afgesloten met een verwerpingsarrest nr. 110.321 van 17 september
9. Aan dit nieuw element kan dan ook weinig geloof worden gehecht. De verklaring die u gaf voor het niet vermelden van deze toch niet onbelangrijke gebeurtenis is niet afdoende. U beweerde dat uw echtgenote deze arrestatie in haar eerste verklaring voor DVZ nooit heeft vermeld en dat u het daarom ook niet vermeldde (CGVS 2, p. 13). Ze had immers schrik dat door haar verklaring in België uw eventuele vrijlating in Pakistan in het gedrang zou komen (CGVS 2, p. 13). Nochtans werd ook na uw komst in België in verdere verklaringen nooit over een arrestatie gesproken, terwijl u er dan toch in geslaagd was veilig het land te verlaten. Dat u op dat moment geen enkel begin van bewijs kon aanbrengen van deze arrestatie is evenmin een afdoende verklaring (CGVS 2, p. 13). Er kan immers van u verwacht worden dat u, los van het feit of u de nodige bewijsstukken kan voorleggen, omtrent uw vluchtrelaas waarachtige en volledige verklaringen aflegt. U hebt evenmin vóór uw tweede asielaanvraag geprobeerd via uw familieleden in het buitenland de nodige documenten ter staving van deze arrestatie te bezorgen, dit terwijl het “FIR” van 21 juni 2001 dateert. U legde ter staving van uw tweede asielaanvraag een fax van een "FIR”, een arrestatiebevel en faxen van uw advocaat in Pakistan voor. Hierbij dient te worden opgemerkt dat u nooit eerder vermeldde dat u officieel beschuldigd zou zijn in Pakistan. Nochtans beweerde u op het CGVS bij uw eerste asielaanvraag dat er geen “FIR” tegen u werd opgesteld omdat "er tegen ahmadi's geen “FIR” wordt opgesteld" (CGVS 1, p. 6-7). Het is dan ook uiterst bevreemdend dat u nu plots tóch een “FIR” voorlegt. Bovendien beweerde u nu bij deze arrestatie van 21 juni 2001 zelf vernomen te hebben dat er een “FIR” was opgesteld (CGVS 2, p. 9). Er kan dan ook ernstig getwijfeld worden aan de authenticiteit van het "FIR", evenals aan die van het arrestatiebevel dat ermee verbonden is. U beweerde aanvankelijk niet te weten of het geld dat voor uw vrijlating betaald werd als smeergeld of borgsom diende, maar voegde er daarna aan toe te vermoeden dat het om smeergeld ging (CGVS 2, p. 6, 12). De fax van uw advocaat in Pakistan vermeldt dat u zou zijn vrijgelaten na betaling van een borgsom. Uit het “FIR” blijkt dat u zou beschuldigd zijn onder artikel 295-B van de strafwet. Uit informatie waarover het CGVS beschikt en waarvan een kopie aan het administratief dossier werd gevoegd blijkt dat het misdrijf gepleegd onder dit artikel "not bailable" is. Dat u dan als ahmadi tóch op borgtocht zou zijn vrijgelaten is uiterst merkwaardig en trekt de geloofwaardigheid van de beschuldiging en arrestatie verder in twijfel. De bijgevoegde rapporten over de algemene situatie van ahmadi's in Pakistan worden niet concreet op uw persoonlijke situatie betrokken en volstaan niet om aan te tonen dat u in uw land van herkomst persoonlijk wordt vervolgd. De overige documenten die u ter staving van uw asielrelaas voorlegde doen evenmin afbreuk aan de bedrieglijkheid van de asielaanvraag en dit wordt dan ook in de bestreden beslissing vastgesteld. Het gaat om volgende documenten: documenten in verband met de problemen van uw broer M. in Pakistan, een PV dd. 20 november 2001 met bijhorend medisch attest, documenten in verband met de erkenning van familieleden in Duitsland en XIV-17.841-3/14 Groot-Brittannië en omtrent de medische en psychologische problemen van uw gezinsleden in België. Het medisch attest dd. 7 juni 2002 betreft psychologische problemen als gevolg van een onzekere verblijfssituatie in België en vermeldt geen rechtstreeks verband met problemen in het land van herkomst. Zoals blijkt uit de hierboven opgesomde motieven werd met de opmerkingen en de bijgevoegde stukken door uw raadsman Mter Craps in zijn brief van 16 september 2003 bij het nemen van deze beslissing rekening gehouden. De in deze brief aangebrachte gegevens zijn niet van die aard dat zij de beslissing kunnen wijzigen. C. Conclusie Op basis van de elementen uit uw dossier, bevestig ik de beslissing van de gemachtigde van de Minister van Binnenlandse zaken waarbij u het verblijf op het grondgebied werd geweigerd. Steunend op artikel 52 van de vreemdelingenwet meen ik dat uw asielaanvraag bedrieglijk is. Ik meen bovendien dat u in de huidige omstandigheden mag worden teruggeleid naar de grens van het land dat u ontvlucht bent, en waar volgens uw verklaring, uw leven, uw fysieke integriteit of uw vrijheid in gevaar zou verkeren. (...)”. Wat XXX betreft: “(...) A. Vluchtrelaas U verklaarde de Pakistaanse nationaliteit te bezitten en afkomstig te zijn uit Karachi, provincie Sindh. U bent ahmadi-moslim. U bent gehuwd met XXX en woonde sinds uw huwelijk in Mahmoudabad. U verliet het land op 25 juli 2001 en vroeg hier de eerste keer asiel aan op 26 juli
10. Enkele weken nadien werd u hier vervoegd door uw echtgenoot die op 13 augustus 2001 een asielaanvraag indiende. Nadat uw beider asielaanvragen geweigerd werden keerde u niet naar Pakistan terug maar deed u een tweede asielaanvraag op 24 juli
11. U baseerde deze op volgende nieuwe elementen: uw echtgenoot legde ter staving van de tweede asielaanvraag documenten voor, waaronder een FIR (First Information Report) en een arrestatiebevel. Uw echtgenoot werd op 21 juni 2001 in Karachi gearresteerd. Hij werd ervan beschuldigd tijdens een betoging in mei 2001 in Mahmoudabad maulvi's en gelovige moslims beledigd te hebben. U verbleef sinds eind mei 2001 bij een vriend van uw vader in Karachi terwijl uw echtgenoot bij de schoonfamilie van uw broer Adris was ondergedoken. U verliet het land vooraleer uw echtgenoot op 26 juli 2001 vrijkwam. B. Motivering Er dient te worden opgemerkt dat uit uw opeenvolgende verklaringen op de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) en het Commissariaat-generaal (CGVS) blijkt dat u zich voor uw tweede asielaanvraag baseert op de asielmotieven van uw echtgenoot. U verklaarde zelf geen andere elementen te hebben voor een tweede asielaanvraag (CGVS 2, p. 1, 8). Aangezien in hoofde van uw echtgenoot ook in deze tweede asielaanvraag een bevestigende beslissing tot weigering van verblijf werd genomen, kan ook aan uw asielaanvraag geen positief gevolg worden gegeven. Uit uw verklaringen blijkt verder dat ook u nu de arrestatie van uw echtgenoot op 21 juni 2001 vermeldt. U hebt echter in uw verklaringen bij uw eerste asielaanvraag nooit over deze arrestatie gesproken, alhoewel u al voor uw vertrek uit Pakistan wist dat hij was opgepakt (CGVS 2, p. 3). U beweerde zelfs tijdens uw gehoor in dringend beroep op het CGVS dat uw echtgenoot nooit werd opgepakt (CGVS 1, p. 4). De verklaring die u voor deze discrepantie bood, namelijk dat u de eerste keer schrik had dat de vrijlating van uw echtgenoot in het gedrang zou komen is niet afdoende (CGVS 2, p. 8). Bovendien hebben u noch uw echtgenoot in verdere verklaringen in de loop van uw eerste asielprocedure nooit over deze arrestatie gesproken. Ook van de beschuldiging in de vorm van een "FIR" verbonden aan deze arrestatie werd nooit gewag gemaakt. Hierdoor komt de geloofwaardigheid van de arrestatie en bijhorende beschuldiging op ernstige wijze in het gedrang. De overige documenten die ter staving van deze nieuwe asielaanvraag werden voorgelegd zijn niet van die aard dat ze de appreciatie van de Commissaris-generaal inzake uw asielaanvraag in positieve zin kunnen wijzigen. Het betreft volgende XIV-17.841-4/14 documenten: documenten in verband met de problemen van uw schoonbroer Munawar in Pakistan, een PV dd. 20 november 2001 met bijhorend medisch attest, diverse rapporten over de algemene situatie van ahmadi's in Pakistan, documenten in verband met de erkenning van familieleden van uw echtgenoot in Duitsland en Groot-Brittannië en omtrent de medische en psychologische problemen van uw gezinsleden in België. C. Conclusie Op basis van de elementen uit uw dossier, bevestig ik de beslissing van de gemachtigde van de Minister van Binnenlandse zaken waarbij u het verblijf op het grondgebied werd geweigerd. Steunend op artikel 52 van de vreemdelingenwet meen ik dat uw asielaanvraag bedrieglijk is. Ik meen bovendien dat u in de huidige omstandigheden mag worden teruggeleid naar de grens van het land dat u ontvlucht bent, en waar volgens uw verklaring, uw leven, uw fysieke integriteit of uw vrijheid in gevaar zou verkeren. (...)”.
12. Over de gegrondheid van het beroep. 2.1.
13. Overwegende dat verzoekers als eerste middel aanvoeren: “Onverminderd alle andere middelen, aan te voeren na onderzoek van het administratief dossier of ambtshalve op te werpen door de Raad van State, stellen verzoekers volgende ernstige middelen voor: "eerste middel, afgeleid uit de schending van de artikels 48, 52 en 62 van de Wet van 15 december 1980 en van art. 1, par. A al. 2 en 33 van de Conventie van Genève en van de Wet van 29 juli 1991 betreffende de formele motivering van de administratieve akten doordat de bestreden beslissing onvoldoende en gebrekkig gemotiveerd is, op basis van de door verzoekers ingediende nieuwe asielaanvraag, alsmede de beginselen van behoorlijk bestuur. De definitie van een vluchteling overeenkomstig de Conventie van Genève luidt als volgt: “geldt als vluchteling: elke persoon die zich uit gegronde vrees voor vervolging om reden van ras, godsdienst, nationaliteit, lidmaatschap van een bepaalde sociale groep of politieke overtuiging, buiten het land bevindt waarvan hij de nationaliteit bezit en die de bescherming van dat land niet kan of uit hoofde van de bovenbedoelde vrees niet wil inroepen." De bestreden beslissingen zijn vooral gebaseerd op de overweging dat omwille van beweerde bedrieglijke verklaringen, zijnde het feit dat de tweede asielaanvraag manifest gesteund is op bewijzen van ernstig gegronde vrees voor vervolging in hoofde van betrokkene: i.e. de arrestatie van XXX (stuk 3), de beschuldiging onder de vorm van “F.I.R.” (stuk 5), uitreiken van een arrestatiebevel op naam van XXX (stuk 6), e.d.m. -persoonlijke elementen die niet konden worden bijgebracht door verzoekers in het kader van hun eerste asielaanvraag-, de geloofwaardigheid ervan ernstig in het gedrang komt. De redengeving van de bestreden beslissing is op zich reeds volkomen inwendig tegenstrijdig, zelfs bedrieglijk en getuigt van ieder gebrek aan ernstig onderzoek van de divers aangebrachte nieuwe elementen evenals van het weergegeven vluchtrelaas van verzoekers (zie sub infra blz. 10). Tevens stelt men in de bestreden beslissing voorts dat "uit het "F.I.R. blijkt dat u zou beschuldigd zijn onder artikel 295-B van de strafwet. Uit informatie waarover het CGVS beschikt en waarvan een kopie aan het administratief dossier werd gevoegd blijkt dat het misdrijf gepleegd onder dit artikel "not bailable" is. Oók de inhoud van deze bewering van het Commissariaat-Generaal druist echter volkomen in tegen het overgelegde schriftelijke bewijsstuk van partijen, nl. stuk 3 waarin expliciet door hun Pakistaanse advocaat Malik Nazir Ahmad wordt gesteld: “This is to certified that Mr. XXX S/o XXX was my client in crime case hearing FIR No. IB/2001 under section 295-B Pakistan Penal Code at Police Station Landhi, East, Karachi-Pakistan. XIV-17.841-5/14 Being an advocate I moved bail application under section 497 C.P.C. in the court of District and Session Judge District East, Karachi where the bail application granted the bail to the above said person so after bail I advised to my client that he should leave Pakistan because this matter belongs to religious basis. Therefore the above said person/my client could be involved again in an other case by the Police”. In vrije vertaling : “Hierbij bevestig ik dat de heer XXX z/v XXX mijn cliënt was in een strafgeding, FIR nr. IB/2001, in toepassing van artikel 295-B van de Pakistaanse Strafwet op het politiecommissariaat Landhi, Oosten, Karachi-Patistan. Zijn advocaat zijnde diende ik namens deze cliënt een verzoek tot vrijlating onder borgtocht in toepassing van artikel 497 Pakistaanse Strafwet voor de "District en Session Judge District East, Karachi" in waarbij het vermelde verzoek tot borgtocht namens deze persoon werd ingewilligd en aan welke cliënt ik dan ook na afloop ervan het gebiedende advies verstrekte om Pakistan te verlaten gezien zijn problemen van religieuze aard zijn. Dientengevolge zou deze bovenvermelde persoon ook nog betrokken kunnen geraken in divers andere politieonderzoeken." Zoals door verzoeker weergegeven ter gelegenheid van zijn verhoren voor de bevoegde asielinstanties werd hij inderdaad door de officiële Pakistaanse autoriteiten vervolgd, op grond van artikel 295-B van de Pakistaanse Strafwet doch het door zijn raadsman ingediende verzoek tot borgtocht steunde daarentegen op artikel 497 Pakistaanse Strafwet, welk verzoek door de "District en Session Judge District East, Karachi" werd ingewilligd. Verzoeker levert dan ook onomstotelijk de vereiste bewijzen zoals voorgeschreven onder de bovenvermelde internationaalrechtelijke definitie van "vluchteling". De huidige beweringen van het Commissariaat-Generaal dienen dan ook als stemmingmakerij, en missen alleszins in casu iedere feitelijke relevantie. Ten gronde dient verder te worden vastgesteld dat geen enkele tegenstrijdigheid kon worden weerhouden in de diverse verklaringen van beide verzoekers ter gelegenheid van hun diverse interviews voor de bevoegde instanties aangaande hun asielaanvraag. Noch D.V.Z., noch C.G.V.S. maken ervan op enigerlei wijze melding in hun tussengekomen administratieve beslissingen. Het vluchtrelaas van verzoekers is dan ook gebaseerd op consistente, oprechte en waarachtige verklaringen omtrent de feiten die zij aanvoerden en die ernstige aanwijzingen uitmaken van de vrees voor vervolging in hunner hoofde, welke op objectieve wijze beoordeeld dienen te worden (R.v.St., nr. 79.046, 02.03.1999, A.P.M., 1999, 58; TRD Et I., 2001, 18), waarin het Commissariaat-Generaal in casu flagrant tekort geschoten is. In dezelfde zin: Onder "klaarblijkelijk" in de zin van artikel 52 Vreemdelingenwet wordt verstaan datgene waarvan het bestaan of de aard door een redelijke geest erkend wordt met een dergelijke overtuigingskracht dat verdere onderzoeken niet noodzakelijk lijken. Het internationale Verdrag van Genève van 28 juli 1951 betreffende de status van Vluchtelingen laat elke verdragsluitende staat weliswaar een ruime beoordelingsbevoegdheid inzake de ontvankelijkheid van de asielaanvragen en deze bevoegdheid werd toegepast bij voornoemd art. 52 Vreemdelingenwet die het de bevoegde autoriteit mogelijk maakt de onontvankelijkheid van een asielaanvraag te doen afhangen van de overlegging van een begin van bewijs van de aangevoerde vervolgingen en van een samenhangend relaas van de asielaanvrager, maar om deze wetsbepalingen volgens de regels toe te passen moeten de tegenstrijdigheden en onsamenhangendheden die door de bevoegde autoriteit naar voren worden gebracht, zo groot zijn dat ze niet redelijkerwijze kunnen worden verklaard (R.v.st., nr. 90.753, 14.11.2000, A.P.M., 2000, 211 en TRD Et I., 2001, afl. 10, 26). Zo is immers de vervolging van Ahmadiyya-gelovigen in Pakistan wettelijk geregeld, hetgeen overigens door het Commissariaat-Generaal niet wordt ontkend. Deze discriminatie is alomvattend en continu, sociaal, politiek, gerechtelijk, e.d.m. ... Pakistan is een oude Engelse kolonie, met een kastemaatschappij. Als men de Ahmadiyya 's buiten de wet stelt dan komen die maatschappelijk onder het paria-niveau terecht. Aldus blijkt overduidelijk dat verzoekers -in het verleden zowel als nu- in de onmogelijkheid verkeren om de bescherming in te roepen van de staat tot dewelke zij XIV-17.841-6/14 behoren, daar zij er geen enkele burgerrechten genieten daar ze specifiek buiten de wet zijn gesteld. Zij genieten evenmin enige godsdienstvrijheid en mogen ook niet deelnemen aan welke sportieve activiteit ook. Hun aanvraag tot asiel is dan ook manifest gesteund op de gegronde vrees voor vervolging ingevolge hun RELIGIE. Deze inlichtingen, in samenlezing met de divers door verzoekers bijgebrachte bewijzen, dienen dan ook begrepen te worden vanuit de dagdagelijkse realiteit in de Pakistaanse samenleving. In tegenstelling tot hetgeen in de overwegingen van de bestreden beslissing wordt voorgehouden hebben betrokkenen wel degelijk redenen om een gegronde vrees te koesteren in de zin van de Conventie van Genève, nu als vaststaand moet worden beschouwd dat zij om redenen van religieuze oorsprong (=Ahmadiyya) vervolgd en gearresteerd zijn door de officiële autoriteiten. Verzoeker is aldus van oordeel dat het commissariaat-generaal bij het onderzoek naar de toekenning van het verblijf op verblijf tekortgeschoten is aan de vereisten gesteld door het redelijkheidsbeginsel (zie o.m. R.v.St., nr. 28.894, 24.11.