Arrest 144025 - - 02/05/2005

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 02 mei 2005 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2005:ARR.144.025 Rolnummer: A. 86023/IX-1970 Zaak: Arrest 144025 - - 02/05/2005 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2005-05-19 Raadplegingen: 55 - laatst gezien 2026-06-29 04:20 Fiche Arrest nr 144.025 van 2 mei 2005 - Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE. nr. 144.025 van 2 mei 2005 in de zaak A. 86.023/IX-

1. In zake : Geert VAN OVERSCHELDE, die woonplaats kiest bij advocaat A. LUST, kantoor houdende te BRUGGE-SINT-ANDRIES, Burggraaf de Nieulantlaan 26 tegen : de Belgische Staat, vertegenwoordigd door de minister van Volksgezondheid, die woonplaats kiest bij advocaten R. DEPLA en R. STUBBE, kantoor houdende te BRUGGE, Karel van Manderstraat
2. tussenkomende partij : Myriam VERHAEGHE, die woonplaats kiest bij advocaat P. D’HOOGHE, kantoor houdende te BRUGGE-SINT-KRUIS, Altebijstraat
3. --------------------------------------------------------------------------------------------------- D E R A A D V A N S T A T E, IXe K A M E R, Gezien het verzoekschrift dat Geert VAN OVERSCHELDE op 10 augustus 1999 heeft ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het besluit genomen op 1 juli 1999 door de minister belast met Volksgezondheid waarbij deze aan Myriam VERHAEGHE de vergunning verleent om een apotheek voor het publiek te mogen openen te Ruiselede, Bruggesteenweg, op een perceel kadastraal bekend onder sectie F, nr. 601E; IX-1970-1/34 Gelet op het arrest nr. 84.440 van 28 december 1999 waarbij de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit en de vordering tot het opleggen van een dwangsom worden verworpen; Gezien het verzoek tot voortzetting van de rechtspleging ingediend op 18 februari 2000 door verzoeker; Gezien het verzoekschrift tot tussenkomst van 22 maart 2000; Gelet op de beschikking van 18 april 2000 die de tussenkomst van Myriam VERHAEGHE toelaat; Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien de memorie van de tussenkomende partij; Gezien het verslag opgemaakt door auditeur L. VERMEIRE; Gelet op de beschikking van 1 maart 2004 die de neerlegging ter griffie van het verslag en van het dossier gelast; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan partijen en gezien de regelmatig gewisselde laatste memories; Gelet op de beschikking van 21 februari 2005 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 14 maart 2005; Gehoord het verslag van kamervoorzitter J. DE BRABANDERE; IX-1970-2/34 Gehoord de opmerkingen van advocaat S. HINDERYCKX, die loco advocaten R. DEPLA en M. STUBBE verschijnt voor de verwerende partij, en van advocaat P. D’HOOGHE, die verschijnt voor de tussenkomende partij; Gehoord het eensluidend advies van adjunct-auditeur St. DE TAEYE, daartoe gemachtigd bij beslissing van de auditeur-generaal van 16 februari 2005; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
4. Over de gegevens van de zaak. Overwegende dat de gegevens van de zaak kunnen worden samengevat als volgt : 1.
5. Op 14 juli 1986 dient Myriam VERHAEGHE, huidige tussenkomende partij, een aanvraag in met het oog op de vergunning voor de opening van een apotheek te Ruiselede, Bruggesteenweg, kadastraal bekend onder sectie A, nr. 818z. Blijkbaar beroept de tussenkomende partij zich daartoe op het afwijkingscriterium van artikel 1, § 3, b, van het koninklijk besluit van 25 september 1974 betreffende de opening, de overbrenging en de fusie van voor het publiek opengestelde apotheken, aangezien de geplande apotheek gelegen is op een afstand van ongeveer 3 km van de dichtstbijgelegen apotheek en de behoeften zou dekken van 2.000 inwoners. 1.
6. Het advies van de provinciegouverneur is gunstig, de adviezen van de provinciale geneeskundige commissie, van de farmaceutische inspecteur, van de twee meest representatieve farmaceutische beroepsorganen, de Algemene Pharmaceutische Bond en Ophaco, en van de inspecteur-generaal zijn ongunstig. 1.
7. De vestigingscommissie verleent op 30 mei 1988 een ongunstig advies. IX-1970-3/34 1.
8. Het advies van 24 januari 1989 van de commissie van beroep, na beroep van de tussenkomende partij, is eveneens ongunstig aangezien weliswaar is voldaan aan de afstandsvoorwaarde maar geen invloeds- of behoeftensfeer van minstens 2.000 inwoners is bewezen. Het steunt daartoe op volgende considerans : “dat, wat de tweede voorwaarde betreft, de elementen waarover de Commissie beschikt niet toelaten te besluiten dat ook aan deze voorwaarde is voldaan; dat verzoeker (-hier tussenkomende partij-) een deskundig verslag van landmeter D’HAENE voorlegt waarin deze laatste door inachtneming van de vaststellingen van de middenafstanden tussen de nieuwe vestiging en omliggende apotheken besluit dat de invloedssfeer van de geplande apotheek een totaal bevat van 2.066 inwoners samengesteld als volgt : op grondgebied Ruiselede : 1.709 inwoners, op grondgebied Wingene : 184 inwoners, op grondgebied Tielt : 87 inwoners, op grondgebied Aalter : 86 inwoners; dat de Commissie van beroep de zienswijze van de Vestigingscommissie deelt waar deze laatste van mening is dat enkel een deel van de aldus omschreven invloedssfeer zich op de nieuwe vestiging in Klaphulle zou kunnen beroepen; dat het hoogstwaarschijnlijk is dat een deel van de betrokken inwoners van Ruiselede zich verder zal bevoorraden bij de apotheken van het centrum van Ruiselede dat normaler wijze een aantrekkingskracht heeft; dat het ook heel waarschijnlijk is dat een deel van de inwoners van Wingene-Tielt en Aalter waarop verzoekster zich beroept aangewezen zal blijven op de in hun gemeente gevestigde apotheek; dat de attesten door de burgemeesters van de verschillende gemeenten afgeleverd geen afdoend bewijs leveren; dat de betrokken burgemeesters zich vergenoegd hebben de verschillende bevolkingscijfers aan te duiden voor de adressen waarvan verzoekster een omstandige lijst had medegedeeld; (dat), bij gevolg, het niet bewezen is dat het vereist minimum 2.000 zal bereikt worden en het ongunstig advies van de Vestigingscommissie dient bevestigd te worden”. 1.
9. De staatssecretaris voor Volksgezondheid besluit op 17 april 1989 niettemin de aangevraagde vergunning te verlenen, overwegende : “... Anderzijds zijn de twee voorwaarden voor de toepassing van de uitzonderingsbepalingen voorgeschreven door art. - 1, § 3 B van het k.b. van 25.9.1974 wel vervuld in casu : de dichtste apotheek ligt op 2,8 km van de geplande apotheek wat neerkomt op een afstand van ongeveer 3 km. Een deskundig verslag van landmeter D’HAENE heeft de invloedssfeer van de ontworpen officina vastgelegd rekening houdend met het principe van de halverwege-afstanden. Hij heeft namelijk een gebied afgebakend waarvan de inwoners dichter bij de geplande apotheek wonen dan bij om het even welke andere bestaande apotheek. De inwoners die in deze straten of straatgedeelten wonen werden geattesteerd door de respectievelijke gemeentebesturen : dit geeft de volgende resultaten : voor de gemeente Ruiselede : 1.709 inwoners, voor de gemeente Wingene : 184 inwoners, voor de gemeente Tielt : 87 inwoners, voor de gemeente Aalter : 86 inwoners. In totaal zijn er dus 2.066 inwoners welke in de invloedssfeer van de geplande IX-1970-4/34 apotheek vallen, wat alleszins meer dan 2.000 is, zodat voldaan is aan beide voorwaarden gesteld door artikel 1, § 3 B van het genoemd k.b., zodat de door U aangevraagde vergunning verleend wordt”. 1.
10. Op 8 mei 1989 dient de tussenkomende partij een aanvraag in tot adreswijziging van de vergunning naar de Bruggesteenweg, perceel bouwgrond, sectie F, 601 E (huisnummer 39), liggende op minder dan 100 meter van het oorspronkelijk adres waarvoor de vergunning werd toegekend. Deze vergunning wordt toegestaan door de staatssecretaris op 5 oktober
11. 1.
12. Met arrest nr. 72.115, VAN OVERSCHELDE en LANDUYT, van 2 maart 1998, vernietigt de Raad van State het vergunningsbesluit evenals de vergunning tot overbrenging van de officina. Het arrest overweegt : “3.1.
13. Overwegende dat de bestreden vergunning door de verwerende partij is verleend met toepassing van artikel 1, § 3, b, van het koninklijk besluit van 25 september 1974 betreffende de opening, de overbrenging en de fusie van voor het publiek opengestelde apotheken, dat bepaalt : "In afwijking van het bepaalde in § 2 mag de vestiging van een bijkomende apotheek worden toegestaan indien de dichtstbijgelegen apotheek zich op ongeveer 3 km bevindt van de geplande apotheek en indien deze laatste de behoeften dekt van 2000 inwoners"; Overwegende dat bij de aanvraag een verslag is gevoegd van een landmeter die de invloedssfeer van de geplande apotheek heeft afgebakend volgens "de methode van de halverwege-afstanden" en die de inwoners in dat gebied heeft opgeteld wat een resultaat heeft gegeven van 2066 inwoners; dat de verwerende partij uit die gegevens afleidt dat aan de tweede voorwaarde, namelijk tegemoet komen van de behoeften van 2000 inwoners, is voldaan; 3.1.
14. Overwegende dat de verwerende partij erop wijst dat het bepalen van de invloedssfeer van een officina, met name de methode en criteria die hiervoor gebruikt worden, een loutere feitelijke appreciatie is; dat de Raad van State zich hierbij niet in de plaats mag stellen van de bevoegde administratieve overheid; Overwegende dat de Raad van State een wettigheidscontrole uitoefent en derhalve onderzoekt of de beslissing gesteund is op rechtens en feitelijk aanvaardbare gegevens en daarbij, onder meer, nagaat of de feitenappreciatie niet kennelijk onredelijk was; Overwegende dat artikel 1, § 3, b, van het voormeld koninklijk besluit van 25 september 1974 de vestiging van een bijkomende apotheek toelaat in de afgelegen woonkernen indien zij op een bepaalde afstand van de dichtstbijgelegen apotheek wordt ingeplant en aan de behoeften aan geneesmiddelen van een bepaald aantal personen tegemoet komt; dat aan het criterium "afgelegen woonkern" niet is voldaan bij het louter vervullen van de afstandsvoorwaarde; dat de helft van de afstand evenmin het rechtmatig criterium is; dat vereist is dat er een van de IX-1970-5/34 omliggende apotheken afgelegen woonkern bestaat, welke niet van die apotheken zal blijven afhangen eenmaal dat de bijkomende vestiging is vergund; dat de verwerende partij, in tegenstelling tot de adviezen van de Commissie van beroep en van de vestigingscommissie, door zonder meer de inwoners die woonachtig zijn binnen de helft van de afstand tot de dichtstbijgelegen officina tot de invloedssfeer van de geplande apotheek te rekenen artikel 1, § 1, en § 3, verkeerd heeft toegepast; dat het aangevoerde middel dan ook gegrond is in de beide zaken;”. 1.
15. Het dossier wordt opnieuw voorgelegd aan de commissie van beroep. Aan de tussenkomende partij wordt gevraagd aanvullende en geactualiseerde gegevens, met name een stratenplan op schaal met aanduiding van de voorgestelde invloedssfeer, de bestaande apotheken en de vestigingsplaats, officiële bevolkingsattesten anno 1999 met inwoners per straat en de afstanden tussen de geplande apotheek en de bestaande apotheek, te bezorgen aan de commissie met afschrift voor de farmaceutisch inspecteur. 1.
16. De commissie van beroep verleent op 23 juni 1999 een positief advies. Daarin bevestigt zij het eerder ingenomen standpunt dat voldaan is aan de afstandsvoorwaarde van ongeveer 3 km aangezien de dichtstbijgelegen apotheek zich op 2.720 m bevindt en komt zij terug op haar vorig standpunt volgens welk niet bewezen was dat de behoeften van minstens 2.000 mensen zijn gedekt. Zij is thans van mening dat dit wel het geval is, zoals blijkt uit de stukken voorgelegd door de aanvraagster en aangezien geografisch en verkeerstechnisch de vestiging van aanvraagster zo ligt dat zij minstens de behoeften van 2.000 inwoners dekt en hen de mogelijkheid biedt zich op een vlotte en gerieflijke wijze te bevoorraden. Zij stelt ook vast dat de regelgeving intussen is gewijzigd. De terzake meest relevante motieven “ten gronde” van haar advies luiden als volgt : “De gemeente Ruiselede heeft een oppervlakte van 3020 ha en telde op 31 december 1998, 5076 inwoners. De officina van apotheker VERHAEGHE Myriam bevindt zich buiten het centrum van de gemeente Ruiselede in de wijk "Klaphulle", alsmede buiten een van de woonkernen van de omliggende gemeenten. De afstand tot de dichtstbijgelegen apotheek met name apotheek DECOSTER gelegen aan de Markt nr. 5, te Ruiselede, bedraagt 2.720 m. (C fr. de aanduidingen op de overgelegde topografische kaarten van Ruiselede nr. schaal I: 5.000 en de vaststellingen van de farmaceutisch inspecteur I. DESCHUTTER). IX-1970-6/34 De commissie van beroep heeft in haar vorig advies dd. 24 januari 1989 de afstand van 2.720 m aanvaard als beantwoordend aan het afstandscriterium bepaald in artikel 1 § , b, zijnde ongeveer 3 km; Andere apotheken gevestigd in de omringende gemeenten te Maria-Aalter, Wingene, Aalter en Tielt bevinden zich respectievelijk op 5.677 rn, 6.984 m, 7.526 rn en 9.021 m van de vestiging VERHAEGHE. De Commissie van beroep blijft bij haar oordeel dat de afstand van 2.720 m gezien de geografische configuratie van de vestiging, beantwoordt aan de vereisten van artikel 1 § 3, b van het Koninklijk Besluit van 25 september 1974, zoals gewijzigd, zijnde ongeveer een afstand van 3 km; De vestiging dekt de behoeften van minstens 2.000 inwoners; Dit blijkt uit de door Mevrouw VERHAEGHE Myriam neergelegde recente attesten betreffende de inwonersaantallen met betrekking tot het met een gele lijn afgebakend gebied op de neergelegde voormelde kaart als stuk IA; De Commissie van beroep is van oordeel dat geografisch en verkeerstechnisch gezien de vestiging van apotheker VERHAEGHE Myriam derwijze ligt dat zij minstens de behoeften van 2.000 inwoners dekt en hen de mogelijkheid biedt zich op een voor hen vlotte en gerieflijke wijze te bevoorraden in geneesmiddelen”. 1.
17. Bij het thans bestreden besluit van 1 juli 1999 sluit de minister zich hierbij aan en verleent hij de vergunning;
18. Over de gegrondheid van het beroep. 2.1.1.
19. Overwegende dat verzoeker in een eerste middel de schending aanvoert van artikel 7 van het koninklijk besluit van 25 september 1974 betreffende de opening, de overbrenging en de fusie van voor het publiek opengestelde apotheken, alsmede van de redelijke termijnvereiste, doordat, na de nietigverklaring van de eerste vergunning van 17 april 1989, welke terugwerkt tot de dag voor de vernietigde beslissing en ook de nietigverklaring meebrengt van het ongunstig advies van de commissie van beroep van 24 januari 1989 en waardoor de aanvraag van verzoeker opnieuw hangende is, de commissie van beroep het dossier opnieuw onderzoekt op 26 mei 1999 en op 23 juni 1999 gunstig adviseert, hetzij 13 jaar na de aanvraag en 11 jaar na het uitvoerig gemotiveerd ongunstig advies van de vestigingscommissie, tot stand gekomen na raadpleging van alle personen, instanties en organen zoals voorzien in artikel 7 van het koninklijk besluit van 25 september 1974; dat hij, verwijzende naar de arresten nrs. 59.514-59.517, FLORIZOONE, van 7 mei 1996, gewezen inzake het goedkeuren van een gewestplan, stelt dat het advies van de commissie van beroep, dat tegengesteld IX-1970-7/34 is aan het vorige advies en het uitvoerig advies van de vestigingscommissie van 30 mei 1988 in redelijkheid niet meer kan worden beschouwd als het eindpunt van een procedure begonnen in 1986, waarin het inwinnen van de adviezen voorgeschreven door dat artikel 7 en het advies van de vestigingscommissie, als de substantiële voorbereidende fase moeten worden aangezien; dat dit volgens hem des te meer klemt daar de commissie van beroep thans uitdrukkelijk verwijst naar de wijziging van artikel 1, § 1, van het koninklijk besluit van 1974 door het koninklijk besluit van 25 maart 1999, reden te meer om de procedure van meet af aan te hernemen en alle adviserende organen en instanties te verzoeken in dat licht een nieuw advies uit te brengen; 2.1.1.
20. Overwegende dat de verwerende partij antwoordt dat verzoeker erkent dat de aanvraag opnieuw behandeld diende te worden maar ten onrechte aanneemt dat de procedure van voren af hernomen had moeten worden, nu de vestigingscommissie ongunstig geadviseerd had enerzijds omdat niet voldaan was aan het bepaalde in artikel 1, § 1, 1/ en 2/, van het koninklijk besluit van 25 september 1974, punten die intussen werden afgeschaft bij koninklijk besluit van 25 maart 1999, en anderzijds omdat het bewijs niet geleverd was dat de officina in de behoeften van 2.000 inwoners zou voorzien, terwijl de commissie van beroep van oordeel is dat, blijkens de neergelegde recente attesten en plannen, de geplande officina geografisch en verkeerstechnisch zo ligt dat zij minstens de behoeften van 2.000 inwoners dekt; dat zij er voorts op wijst dat de ingeroepen arresten FLORIZOONE niet relevant zijn aangezien de commissie van beroep wel degelijk oog had voor de verlopen termijn en met kennis van zaken op basis van relevante gegevens adviseerde, aangezien zij eerst de farmaceutisch inspecteur hoorde in zijn verslag en vervolgens de aanvrager zelf, die een geactualiseerd dossier voorlegde; 2.1.1.
21. Overwegende dat de tussenkomende partij stelt dat de commissie van beroep in casu wel degelijk het dossier opnieuw onderzocht heeft en gunstig advies verleende na kennis te hebben genomen van het verslag van de farmaceutisch inspecteur en van haar geactualiseerde conclusie en dossier met geactualiseerde en officieel geattesteerde gegevens; IX-1970-8/34 2.1.1.
22. Overwegende dat verzoeker in zijn memorie van wederantwoord niet betwist dat het advies van de vestigingscommissie niet opnieuw moest worden ingewonnen en dat het probleem niet zozeer ligt bij het ontbreken van dat advies, wel van de andere adviezen die krachtens artikel 7 van het koninklijk besluit van 25 september 1974 moeten worden ingewonnen, namelijk van de provinciegouverneur, de geneeskundige commissie van het ambtsgebied, de farmaceutisch inspecteur van het ambtsgebied en de meest representatieve beroepsorganisaties, die niet opnieuw werden ingewonnen en waarbij blijkbaar enkel de farmaceutisch inspecteur opnieuw in zijn mondeling advies werd gehoord ter zitting van 26 mei 1999; dat volgens hem ook niet blijkt dat de geactualiseerde gegevens voorgelegd door de tussenkomende partij, waarop de beroepscommissie gesteund heeft, vooraf aan de farmaceutisch inspecteur werden overgelegd of dat hij daarvan voordien kennis had, zodat zijn “advies” ook niet op enig onderzoek, laat staan op het geactualiseerd dossier is gesteund; dat voorts ook een nieuw advies van de provinciegouverneur, de geneeskundige commissie en de meest representatieve beroepsorganisaties van belang zou zijn, aangezien hun advies over de eerste vernietigde beslissing onmogelijk nog actueel kan zijn; 2.1.1.
23. Overwegende dat verzoeker in zijn laatste memorie nog aanvoert dat het voor zich uitschuiven van een te nemen beslissing, zonder dat daartoe aannemelijke redenen bestaan, op zichzelf een fout is in de zin van de artikelen 1382 en 1383 van het Burgerlijk Wetboek, dat de overheid die aldus in de fout is gegaan er alles moet aan doen om de potentiële nadelige gevolgen van haar handelen en verzuim zoveel mogelijk te voorkomen, zodat dan ook elementair is dat de overheid zelf op een tegensprekelijke of toch minstens controleerbare wijze ervoor zorgt dat zij er zeker van mag zijn dat de feitelijke gegevens waarover zij moet beslissen, inmiddels ongewijzigd zijn gebleven en, zo dit laatste niet het geval blijkt te zijn, dat ze zekerheid verwerft over de aard, de intensiteit en de omvang van de inmiddels ingetreden wijzigingen, in casu vooral aangaande de bevolkingssituatie; dat volgens verzoeker de wetgever ook de adviezen van de gouverneur, de geneeskundige commissie, de farmaceutische inspectie en de meest representatieve beroepsorganisaties, mede omwille van hun veronderstelde onpartijdigheid en deskundigheid, van groot belang heeft geacht en zij voor de vestigingscommissie, respectievelijk de commissie van beroep, het IX-1970-9/34 belangrijkste feitenmateriaal leveren bij de uitwerking van het aan de minister te verlenen advies, zodat die adviezen niet alleen binnen een redelijke termijn moeten worden ingewonnen maar ook binnen een redelijke termijn worden verwerkt; dat volgens verzoeker het in het auditoraatsverslag ingeroepen arrest nr. 105.682, POOT, van 22 april 2002, waaruit afgeleid zou moeten worden dat er te dezen geen nood was aan nieuwe en geactualiseerde advisering omdat het vernietigingsarrest van 2 maart 1998 niet heeft vastgesteld dat er met de advisering zelf iets is misgelopen, niet relevant is, al ware het maar doordat het aangevoerde middel helemaal anders was : als het annulatiearrest geen fouten heeft blootgelegd bij de voorafgaande advisering, doch enkel in de eindbeslissing, staat het in de regel aan de overheid zelf te beslissen vanaf welk punt zij de procedure zal hernemen; in elk geval zal zij ze moeten hernemen vanaf het punt waar ze is misgelopen, maar naar omstandigheden kan ze evengoed beslissen verder te gaan en onder meer de voorbereidende fase geheel over te doen of zelfs, in benoemingszaken, de vacature opnieuw open te verklaren; wanneer door tijdsverloop elke redelijke termijn tussen de advisering en de beslissing overschreden is, vereist echter het zorgvuldigheidsbeginsel dat ook de voorbereidende fase wordt hernomen, wat de draagwijdte is van het te dezen aangevoerd middel, hetgeen niet het geval was in de zaak POOT; dat verzoeker voorts stelt dat, zo hij niet precies opgeworpen heeft dat ook de omringende apothekers opnieuw ondervraagd hadden moeten worden, zulks evenmin relevant is : hij verwijt het besluit in het algemeen op verouderde gegevens te zijn afgegaan, waarmede uiteraard alle ingezamelde gegevens zijn bedoeld, ook deze destijds verschaft door de gevestigde apothekers; dat volgens haar ook de rechtsplicht en voorzorgsplicht tot het inwinnen van zekere en actuele informatie, plicht die op de overheid zelf rust niet onder de vloermat kan worden geveegd door te verwijzen naar de stukken en conclusie die door de tussenkomende partij naar aanleiding van de hoorzitting werden overgemaakt; dat, immers, al kunnen eenzijdig door de belanghebbende partij verschafte feitelijke en juridische inlichtingen ongetwijfeld hun waarde hebben, niettemin die gegevens op hun waarachtigheid getoetst moeten worden en het ondenkbaar is dat de informatie van de partijen zich zou kunnen substitueren aan die van de door de wet ingestelde adviesorganen; dat ook de omstandigheid dat de tussenkomende partij aan de commissie van beroep "een geactualiseerd dossier" heeft overgemaakt er op wijst dat er inderdaad gewijzigde omstandigheden waren, IX-1970-10/34 wat een reden te meer had moeten zijn om de onafhankelijke adviesorganen opnieuw te ondervragen en hun advies te laten actualiseren; dat het feit dat de farmaceutische inspecteur "gehoord" werd, daar niet af van doet en geenszins aantoont dat aldus de commissie van beroep gesteund heeft "op geactualiseerde gegevens", ook al omdat er geen schriftelijke neerslag bestaat van wat de farmaceutische inspecteur ter zitting heeft bijgebracht, zodat niet eens geweten is op welke gegevens dat advies is gesteund; dat verzoeker ook betwist dat hij concreet diende aan te geven waarom de commissie van beroep geactualiseerde adviezen had moeten inwinnen, waarmede eigenlijk gezegd wordt dat hij niet bewijst dat er effectief relevante gewijzigde feitelijke omstandigheden waren die een invloed konden hebben op de beslissing, terwijl, om het met het arrest FLORIZOONE te zeggen, het niet aan hem staat als particulier het bewijs te leveren dat niet meer met goed gevolg kan gesteund worden op verouderde adviezen doch het de plicht van de verwerende partij is dit ambtshalve te onderzoeken op het tijdstip dat zij na het annulatiearrest de zaak hernam; dat ook de opwerping dat de onderhavige zaak onvoldoende vergelijkbaar zou zijn met de zaak FLORIZOONE niet overtuigt : beslissend is zeker niet de omstandigheid dat in de onderhavige procedure de commissie van beroep slechts enkele dagen vóór het bestreden besluit aan de minister "advies" heeft uitgebracht, zodat er wel degelijk sprake zou zijn van een recent advies; in de zeer specifieke procedure inzake apotheekvestigingen is het "advies" van de commissie van beroep omzeggens het besluit zelf, terwijl de verzoekende partij precies aan die adviesverlenende commissie verwijt te hebben "geadviseerd' op basis van een totaal verouderd dossier, althans wat de in te winnen onafhankelijke en onpartijdige overheidsadviezen betreft en dat geenszins op controleerbare wijze blijkt dat geoordeeld is geworden op "geactualiseerde gegevens", hetgeen zeker niet blijkt uit de omstandigheid dat de farmaceutische inspecteur werd "gehoord", nu niemand kan achterhalen wat de betrokkene toen ten gehore heeft gebracht; 2.1.2.
24. Overwegende dat in dezen, na de nietigverklaring bij het arrest nr 72.115 van de vergunning verleend op 17 april 1989, het nieuwe, thans bestreden vergunningsbesluit genomen werd na een nieuw advies van de commissie van beroep op verslag van de farmaceutisch inspecteur; dat de in het middel aan de orde gestelde vraag is of zulks volstond en niet in feite opnieuw de hele adviesprocedure bepaald IX-1970-11/34 in artikel 7 van het koninklijk besluit van 25 september 1974 diende te worden overgedaan; 2.1.2.
25. Overwegende dat in de regel, wanneer een administratieve rechtshandeling is nietigverklaard en het noodzakelijke rechtsherstel vereist dat zij wordt overgedaan, de administratieve procedure hernomen dient te worden vanaf het punt waar de vastgestelde onregelmatigheid zich heeft voorgedaan; dat te dezen het arrest nr. 72.115 van 2 maart 1998 de eerste vergunning heeft vernietigd wegens verkeerde toepassing door de minister van artikel 1, § 1 en § 3, van het koninklijk besluit van 25 september 1974 in de mate dat hij, in tegenstelling tot de vestigingscommissie en de commissie van beroep, zonder meer de inwoners die woonachtig zijn binnen de helft van de afstand tot de dichtstbijgelegen apotheek tot de invloedssfeer van de geplande apotheek had gerekend, zonder na te gaan of het criterium “afgelegen woonkern” was vervuld; dat in het licht van dat arrest zelfs aangenomen zou kunnen worden dat geen nieuw advies van de commissie van beroep vereist was, ten minste, indien de minister niet voornemens was om een tweede maal van dat advies af te wijken; dat de zaken uiteraard anders liggen wanneer, zoals terzake de vergunningverlenende overheid, zoals het haar taak is, wat verzoeker overigens beaamt, niet alleen wenste te weten of de commissie terecht geoordeeld had dat het niet volstaat alle binnen de zogenaamde “halve afstand” wonende inwoners tot de invloedssfeer van de geplande apotheek te rekenen, maar ook hoeveel precies dat aantal redelijkerwijze zou kunnen bedragen, op grond van criteria die rekening houden met alle gekende en wettelijk toegelaten feitelijke gegevens, er tevens rekening mee houdende dat het vereiste “afgelegen woonkern” was opgeheven; 2.1.2.
26. Overwegende dat volgens verzoeker zulks enkel mogelijk was door ook opnieuw de in artikel 7 van het koninklijk besluit van 25 september 1974 bedoelde adviezen in te winnen, omwille van het tijdsverloop tussen de aanvraag in 1986 en de adviesprocedures in 1986 - 1988 enerzijds en de nieuwe beslissing in 1999 anderzijds; dat verzoeker in zijn inleidend verzoekschrift niet eist dat de in artikel 6 van het koninklijk besluit bedoelde apothekers opnieuw worden geconsulteerd, noch dat het advies van de vestigingscommissie opnieuw ingewonnen wordt; IX-1970-12/34 2.1.2.
27. Overwegende vooreerst dat de commissie van beroep de aanvraagster uitgenodigd heeft om een geactualiseerd dossier samen te stellen en dit tevens mede te delen aan de farmaceutisch inspecteur; dat uit de voorgelegde stukken, inzonderheid het advies van de commissie van beroep, blijkt dat op 26 mei 1999 de tussenkomende partij en haar raadsman werden gehoord en de farmaceutisch inspecteur werd gehoord in zijn verslag en dat een geglobaliseerde conclusie werd neergelegd alsmede een bundel stavingsstukken, waaronder recente bevolkingsattesten; dat er geen reden is om niet aan te nemen dat, zoals was gevraagd, deze stukken vooraf aan de farmaceutisch inspecteur waren medegedeeld; dat zulks ook indirect werd bevestigd doordat de farmaceutisch inspecteur meende verslag te kunnen uitbrengen; dat uit haar advies tevens blijkt dat de commissie van beroep deze stukken inzag vooraleer, op 23 juni 1999, advies uit te brengen; dat hoe dan ook kan worden aangenomen dat het advies, en bijgevolg ook de bestreden beslissing die bij dat advies aansluit, steunt op geactualiseerde gegevens; dat zulks tevens blijkt uit de verwijzing naar het wijzigend koninklijk besluit van 25 maart 1999; 2.1.2.
28. Overwegende dat, ofschoon het bestuur van oordeel had kunnen zijn dat, gelet op het verstrijken van de lange termijn sedert de reacties en adviezen ingewonnen bij de verschillende betrokken partijen en overheden, overeenkomstig de artikelen 6 tot en met 8 van het koninklijk besluit van 25 september 1974, deze niet langer actueel zijn en dat deze met het oog op een behoorlijke voorlichting van de vergunningverlenende overheid opnieuw dienden te worden ingewonnen; dat verzoeker echter niet concreet en specifiek aantoont waarom de commissie van beroep en, desgevallend de minister, niet op basis van dit geactualiseerd dossier zoals voorgelegd door de aanvrager, met kennis van zaken en aan de hand van actuele gegevens over de toestand kon oordelen of voldaan was aan de voorwaarden om een bijkomende apotheek, op basis van artikel 1, § 3, van het koninklijk besluit van 25 september 1974, te vergunnen; 2.1.2.
29. Overwegende dat het arrest nr. 59.514, FLORIZOONE, van 7 mei 1996, uitdrukkelijk vaststelt dat uit het door de tegenpartij neergelegd dossier hoegenaamd niet blijkt dat het bezwaarschrift behoorlijk werd onderzocht, waar het IX-1970-13/34 stelt dat “de regionale commissie adviseert dat al de bezwaren die in artikel 2 en artikel 3, hiervoor niet werden overgenomen, niet kunnen aanvaard worden, gezien de gegrondheid van de schikkingen van het ontwerp-gewestplan t.o.v. deze bezwaren”, en dat de verzoekende partij in die zaak terecht deed gelden dat wanneer de Raad van State een reglementair besluit vernietigt op grond van een onwettigheid begaan tijdens de voorafgaande besluitvormingsprocedure, deze procedure in beginsel overgedaan dient te worden vertrekkende van het punt waar de onwettigheid werd vastgesteld, in dat geval het door de regionale commissie van advies uit te brengen advies, maar dat zulks niet volstond omdat de regionale commissie haar advies uitgebracht had met inachtneming van de in 1973 bestaande toestand en van in 1974 ingediende bezwaarschriften, dat ter plaatse de feitelijke toestand evenwel grondig geëvolueerd was tussen 1973-1974 eensdeels, en 1985 (waarin de regionale commissie haar laatste advies heeft uitgebracht) of 1987 (waarin het bestreden besluit werd vastgesteld), anderdeels, dat de regionale commissie met deze evolutie rekening had moeten houden, en dat ook de verzoekende partij de gelegenheid had moeten krijgen haar bezwaarschrift aan te passen; dat de verzoekende partij ook verwijst naar het arrest nr. 21.384 van 11 september 1981 inzake de VZW Werkgroep voor Milieubeheer Brasschaat; 2.1.2.
30. Overwegende dat het verlenen van een vergunning voor het openen van een voor het publiek opengestelde officina bezwaarlijk vergeleken kan worden met de vaststelling van een gewestplan dat verordenende en bindende kracht heeft; dat voorts in dezen een nieuw advies werd uitgebracht op basis van geactualiseerde maar niet fundamenteel gewijzigde gegevens, en dus ook niet enkel met inachtneming van vroegere adviezen, welke niet vergeleken kunnen worden met de bezwaarprocedure in het kader van de totstandkoming van een gewestplan; dat met andere woorden in tegenstelling tot de zaken FLORIZOONE, waar het eerste gewestplan werd vernietigd omdat geen c.q. onvoldoende rekening werd gehouden met het openbaar onderzoek, in dezen de eerste vergunning niet werd vernietigd wegens schending van artikel 7 van het koninklijk besluit van 25 september 1974 of het niet beantwoorden van ingediende bezwaren, voor zover al vereist, maar enkel omdat artikel 1, § 3, b, van het koninklijk besluit van 25 september1974 verkeerd werd toegepast; IX-1970-14/34 2.1.2.
31. Overwegende dat ook de vaststelling dat de commissie van beroep uitdrukkelijk verwijst naar de gewijzigde reglementering, te weten het koninklijk besluit van 25 maart 1999 dat in artikel 1, § 1, de criteria bepaalt die erop gericht zijn een behoorlijke spreiding van de voor het publiek opengestelde apotheken te organiseren, de criteria 2/ - voorkomen van een te grote concentratie apotheken op een bepaalde plaats- en 3/ -het voorzien in de noden van afgelegen woonkernen- heeft geschrapt in het koninklijk besluit van 25 september 1974, niet aantoont waarom dit inhoudt dat opnieuw de in artikel 7 bedoelde adviezen zouden moeten worden ingewonnen; dat, immers, het enkel een vaststelling betreft waarvan niet is aangetoond dat zij doorslaggevend was voor het gunstig advies, hetwelk immers steunt op een rechtstreekse toepassing van artikel 1, § 3, b, dat door het koninklijk besluit van 25 maart 1999 niet werd gewijzigd, terwijl de eerdere vergunning niet werd vernietigd wegens schending van artikel 1, § § 1, 2/ en 3, en terwijl het eerdere ongunstige advies van 24 januari 1989 van de commissie van beroep steunde op het feit dat niet is bewezen dat de nieuwe apotheek de behoeften dekt van 2.000 inwoners, dat is opnieuw artikel 1, § 3, b, en niet op artikel 1, §1, 2/ of 3/; dat dit des te meer klemt nu verzoeker in zijn memorie van wederantwoord inzake het tweede middel zelf argumenteert dat het koninklijk besluit van 25 mei 1999, dat de oorspronkelijke 2 spreidingscriteria herleidt tot slechts één, namelijk de bepaling van het aantal apotheken per gemeente “zoals bepaald in de hierna volgende paragrafen” niets verandert aan die concrete regeling in de navolgende paragrafen , waaronder artikel 1, § 3, dat volgens hem geschonden zou zijn; dat overigens niet kan worden ingezien waarom de versoepeling van de vestigingscriteria aanleiding zou moeten geven tot het inwinnen van nieuwe adviezen en/of raadplegingen, nu de destijds ingewonnen adviezen ook al ongunstig waren toen de oude criteria nog golden; 2.1.2.
32. Overwegende dat in zoverre in het middel ook de schending wordt aangevoerd van de redelijke termijn-vereiste, dit niet toegelicht wordt met andere elementen dan het feit dat, gelet op het tijdsverloop, de adviesprocedure bepaald in artikel 7 van het koninklijk besluit van 25 september 1974 overgedaan had moeten worden ; dat de Raad van State niet bevoegd is om uit de lange duur van de procedure af te leiden dat de betrokken overheden een fout hebben begaan welke aanleiding kan IX-1970-15/34 geven tot schadevergoeding; dat hij ook bezwaarlijk uit die lange duur kan afleiden dat dan maar nog meer formaliteiten hernomen moeten worden welke de duur van die procedure nog langer zouden rekken; dat het middel niet gegrond is; 2.2.1.
33. Overwegende dat verzoeker in een tweede middel de schending aanvoert van artikel 1, § 3, b, van het koninklijk besluit van 25 september 1974, alsmede van de motiveringsplicht en van het zorgvuldigheidsbeginsel; dat hij in een eerste onderdeel uiteenzet dat ten onrechte wordt geconcludeerd dat de dichtstbijgelegen apotheek, die zich op 2.720 m bevindt, “ongeveer 3 km” verwijderd is, aangezien een verschil van bijna 300 m, hetzij 10 % de term “ongeveer” elke betekenis ontneemt, te meer daar dit een uitzonderingsregime is dat bijgevolg strikt dient te worden geïnterpreteerd; dat volgens hem de verwijzing naar de geografische configuratie van de vestiging voorts niet pertinent noch duidelijk is om anders te concluderen, aangezien het rechtsbegrip ongeveer 3 km niet wordt beïnvloed door de aardrijkskundige configuratie van de vestiging terwijl ook het onderscheid tussen de vestiging in een stedelijk of uitgesproken landelijk gebied met verspreide bewoning, zoals in casu door de commissie van beroep vastgesteld, daarbij niet relevant is, zodat tegelijk de motivering van het bestreden besluit op dit punt niet afdoende is en ze bijgevolg de artikelen 2 en 3 van de uitdrukkelijke motiveringswet van 29 juli 1991 schendt; dat verzoeker in een tweede onderdeel van het middel stelt dat ten onrechte wordt aanvaard dat de geplande vestiging de behoeften dekt van minstens 2.000 inwoners, dit om de volgende redenen : - de commissie schakelt het wonen binnen een bepaald willekeurig rondom de geplande officina afgebakend gebied gelijk met het vereiste van artikel 1, § 3, b, inhoudende dat er minstens 2.000 inwoners van de gemeente voor hun geneesmiddelenbevoorrading blijvend van de geplande apotheek zullen afhangen; - er wordt niet aannemelijk gemaakt waarom in een gemeente met nauwelijks 5.076 inwoners met twee apotheken, voor minstens 2.000 inwoners nood is aan een derde uitzonderingsapotheek, hetgeen noodzakelijkerwijze betekent dat voor de bestaande apotheken nog slechts een maximale behoeftenkring van 1.500 inwoners elk zal overblijven; IX-1970-16/34 - het ongunstig advies van 24 januari 1989 van de vestigingscommissie, dat wijst op de overconcentratie veroorzaakt door de geplande vestiging, de reeds verzekerde doeltreffende geneesmiddelendistributie in streekverband door de twee bestaande apotheken en twee cumulerende geneesheren en het feit dat enkel een deel van de bevolking van de omschreven invloedssfeer zich zal kunnen beroepen op de geplande vestiging aangezien een deel van de bevolking uit de drie onbelangrijke gehuchten waarop de aanvrager zich beroept zeker aangewezen blijft op de apotheken in Ruiselede zelf, dat als kleine agglomeratie een zekere aantrekkingskracht heeft, terwijl het noordelijk gebied van de invloedssfeer deel uitmaakt van de invloedszone van apotheker AMPE te Aalter (ca 586 inwoners) en ook niet bewezen is dat inwoners van de aanpalende gemeenten Wingene