Arrest 147047 - - 30/06/2005

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 30 juni 2005 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2005:ARR.147.047 Rolnummer: Zaak: Arrest 147047 - - 30/06/2005 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2005-07-05 Raadplegingen: 68 - laatst gezien 2026-07-02 20:30 Fiche Arrest nr 147.047 van 30 juni 2005 - Beslissing : Verwerping Samenvoeging Opheffing Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE. nr. 147.047 van 30 juni 2005 in de zaken A. 126.455/VII-27.895 (I) A. 126.451/VII-27.837 (II) In zake : I + II 1. Yvette SOETE, 2. de gemeente KNOKKE-HEIST, die woonplaats kiezen bij Advocaat A. LUST, kantoor houdende te SINT-ANDRIES, Burggraaf de Nieulantlaan 14 tegen : I + II de Belgische Staat, vertegenwoordigd door de Minister van Consumentenzaken, Volksgezondheid en Leefmilieu, thans de Minister van de Noordzee die woonplaats kiest bij Advocaten F. MARTENS en E. DE WALSCHE, kantoor houdende te BRUSSEL, Louizalaan 250. tussenkomende partijen : I + II 1. de n.v. ELECTRABEL, 2. de n.v. ONDERNEMINGEN JAN DE NUL, samen vormende de tijdelijke vereniging ELECTRABEL-Ondernemingen Jan DE NUL, die woonplaats kiezen bij Advocaten T. VANDEPUT en P. DE MAEYER, kantoor houdende te BRUSSEL, Louizalaan 390, bus 12. DE RAAD VAN STATE, VIIe KAMER, Gezien het verzoekschrift dat Yvette SOETE en de gemeente KNOKKE-HEIST op 6 september 2002 hebben ingediend om de vernietiging te vorderen van het besluit van de Minister van Consumentenzaken, Volksgezondheid en Leefmilieu van 25 juni 2002 houdende toekenning aan de tijdelijke vereniging ELECTRABEL-ONDERNEMINGEN JAN DE NUL van een machtiging voor de bouw, overeenkomstig de aanvraag, van een park van vijftig windmolens met een nominaal vermogen van 2 megawatt, ten noorden van de VLAKTE VAN DE RAAN, overeenkomstig het koninklijk besluit van 20 december 2000 houdende de VII-27.837-1/98 procedure tot vergunning en machtiging van bepaalde activiteiten in de zeegebieden onder de rechtsbevoegdheid van België en met naleving van de gebruiksvoorwaarden die in bijlage II van dit besluit zijn opgenomen (A. 126.455/VII-27.895); Gezien het verzoekschrift dat dezelfde partijen op 6 september 2002 hebben ingediend om de vernietiging te vorderen van het besluit van de Minister van Consumentenzaken, Volksgezondheid en Leefmilieu van 25 juni 2002 houdende toekenning aan de tijdelijke vereniging ELECTRABEL- ONDERNEMINGEN JAN DE NUL van een vergunning voor de exploitatie, overeenkomstig de aanvraag, van een park van vijftig windmolens met een nominaal vermogen van 2 megawatt, ten noorden van de VLAKTE VAN DE RAAN, overeenkomstig het koninklijk besluit van 20 december 2000 houdende de procedure tot vergunning en machtiging van bepaalde activiteiten in de zeegebieden onder de rechtsbevoegdheid van België en met naleving van de gebruiksvoorwaarden die in bijlage II van dit besluit zijn opgenomen (A. 126.451/VII-27.837); Gelet op het arrest nr. 117.482 van 25 maart 2003 waarbij de zaken worden gevoegd voor wat betreft het administratief kort geding, de schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden besluiten wordt bevolen en de vordering, in zoverre ze werd ingediend door de tweede verzoekende partij, wordt verworpen; Gezien de verzoekschriften tot voortzetting ingediend door de tweede verzoekende partij, de verwerende partij en de belanghebbende partijen; Gezien de verzoekschriften tot tussenkomst van 26 april 2003; Gelet op de beschikkingen van 10 juni 2003 die de tussenkomst van de n.v. ELECTRABEL en de n.v. ONDERNEMINGEN JAN DE NUL, samen vormende de tijdelijke vereniging ELECTRABEL-Ondernemingen Jan DE NUL toelaten; Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien het verslag opgemaakt door Eerste Auditeur E. LANCKSWEERDT; VII-27.837-2/98 Gelet op de beschikkingen van 26 januari 2004 die de neerlegging ter griffie van het verslag en van de dossiers gelast; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan de partijen en gezien de regelmatig gewisselde laatste memories; Gelet op de beschikkingen van 21 maart 2005 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 14 april 2005; Gehoord het verslag van Kamervoorzitter M.-R. BRACKE en van Staatsraad E. BREWAEYS; Gehoord de opmerkingen van Advocaat A. LUST, die verschijnt voor de verzoekende partijen, van Advocaat F. MARTENS, die verschijnt voor de verwerende partij en van Advocaat P. DE MAEYER, die verschijnt voor de tussenkomende partijen; Gehoord het eensluidend advies van Eerste Auditeur E. LANCKSWEERDT; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973; 1. De rechtspleging Overwegende dat beide zaken dermate verknocht zijn dat het, in het belang van een goede rechtsbedeling, wenselijk is ze samen te voegen; 2. Juridisch kader Overwegende dat het juridisch kader van de zaken zich als volgt aandient : Voorliggende zaak heeft betrekking op de inplanting van een windmolenpark op het Belgisch gedeelte van de Vlakte van de Raan. Voor het bouwen van de windturbines werd een machtiging verleend, voor het exploiteren ervan een vergunning. VII-27.837-3/98 - De aanvraagprocedures Hoofdstuk VI van de wet van 20 januari 1999 ter bescherming van het mariene milieu in de zeegebieden onder de rechtsbevoegdheid van België heeft betrekking op "vergunningen en machtigingen". Artikel 25, §1, van die wet bepaalt : "§ 1 In de zeegebieden zijn de hiernavermelde activiteiten onderworpen aan een voorafgaande vergunning of machtiging verleend door de minister: (

1. i)de burgerlijke bouwkunde; (
2. ii)het graven van sleuven en het ophogen van de zeebodem; (iii) het gebruik van explosieven en akoestische toestellen met een groot vermogen; (
3. iv)het achterlaten en het vernietigen van wrakken en gezonken scheepsladingen; (
4. v)industriële activiteiten; (
5. vi)de activiteiten van publicitaire en commerciële ondernemingen". Het windmolenpark ressorteert onder de punten (i), (
6. ii)en (v). Artikel 26, eerste lid van de wet van 20 januari 1999 stelt : "De Koning bepaalt de voorwaarden en de procedure voor de toekenning, de opschorting en de intrekking van de in artikel 25 bedoelde vergunningen of machtigingen". Ter uitvoering van die bepaling werd het koninklijk besluit van 20 december 2000 genomen houdende de procedure tot vergunning en machtiging van bepaalde activiteiten in de zeegebieden onder de rechtsbevoegdheid van België (KB VEMA). Het besluit bepaalt onder meer wat de vergunnings- en/of machtigingsaanvraag dient te omvatten (onder meer een milieueffectenrapport), het regelt de inspraakprocedure, het legt regels vast inzake het onderzoek en de advisering van de aanvraag, en het omvat nadere bepalingen omtrent de te nemen eindbeslissingen en de inhoud ervan. Wat betreft het onderzoek en de advisering van de aanvraag weze aangestipt dat het besluit in een verplicht overleg met andere landen voorziet indien het een activiteit met grensoverschrijdende dimensie betreft (artikel 20). In casu heeft het windmolenpark een impact op Nederland, zodat ten aanzien van dat land een overlegverplichting bestaat. Voorts weze genoteerd dat de zogenaamde "Beheerseenheid van het Mathematisch Model van de Noordzee en het Schelde-estuarium BMM" het bestuur is dat voor de advisering moet instaan (artikel 1, 3/ van het KB). De BMM moet instaan voor de milieueffectenbeoordeling (MEB) van het windmolenproject, zowel voorafgaandelijk aan het verlenen van de vergunning en/of machtiging, als achteraf (artikel 28, §1 van de wet van 20 januari 1999). VII-27.837-4/98 Het weze genoteerd dat voornoemd koninklijk besluit van 20 december 2000 ondertussen werd opgeheven door artikel 52 van het besluit van 7 september 2003 houdende de procedure tot vergunning en machtiging van bepaalde activiteiten in de zeegebieden onder de rechtsbevoegdheid van België. - Internationale verplichtingen van België inzake de reductie van de emissies van broeikasgassen en de bevordering van electriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen Tot de globale juridische context van de voorliggende zaak behoren ook een aantal internationale verplichtingen van België. In de aanhef van de bestreden beslissingen wordt in dat verband overwogen wat volgt : "Overwegende dat de activiteit aanzienlijk kan bijdragen tot het naleven van de nationale verplichtingen die voortvloeien uit de beschikking 2002/358/EG van de Raad van de Europese Unie van 25 april 2002 betreffende de goedkeuring, namens de Europese gemeenschap, van het Protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering en de gezamenlijke nakoming van de in dat kader aangegane verplichtingen, en meer bepaald gelet op het artikel 2 en de Bijlage II van deze Beschikking, die de verplichting inhouden voor België om tegen de periode van 2008 tot en met 2012 en ten opzichte van het basisjaar 1990, de emissies van broeikasgassen -waaronder CO2- met 7,5% te reduceren en om hiertoe de nodige maatregelen te treffen, en rekening houdend met richtlijn 2001/77/EG van 27 september 2001 betreffende de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen". Artikel 1 van de beschikking van de Raad van 25 april 2002 betreffende de goedkeuring, namens de Europese Gemeenschap, van het Protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering en de gezamenlijke nakoming van de in dat kader aangegane verplichtingen (P.B. L. 130/1) bepaalt dat het op 29 april 1998 te New York ondertekende Protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering, hierna "het Protocol", namens de Europese Gemeenschap wordt goedgekeurd. De tekst van het Protocol is opgenomen in bijlage I bij de beschikking. Het Protocol omvat gekwantificeerde verplichtingen inzake de emissiebeperking en -reductie van broeikasgassen, zulks met het oog op de bevordering van duurzame ontwikkeling. Artikel 2 van de beschikking bepaalt in zijn tweede lid : "De gekwantificeerde verplichtingen inzake emissiebeperking en -reductie die door de Europese Gemeenschap en haar lidstaten zijn overeengekomen voor de bepaling van de respectieve emissieniveaus die voor hen gelden in de eerste periode waarin een gekwantificeerde verplichting inzake emissiebeperking en -reductie van toepassing is, van 2008 tot en met 2012, zijn VII-27.837-5/98 vermeld in bijlage II. In bijlage II zijn de gekwantificeerde verplichtingen inzake emissiebeperking of -reductie opgenomen, en voor België komt het erop neer dat het broeikasgasemissieniveau nog slechts 92,5% mag bedragen ten opzichte van het basisjaar 1990, hetzij een reductie dus met 7,5% t.o.v. 1990 tegen 2008-2012". Daarnaast is er ook nog de Richtlijn 2001/77/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2001 betreffende de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen op de interne elektriciteitsmarkt (PB L 283/33). Luidens artikel 1 heeft de Richtlijn tot doel een verhoging van het aandeel van hernieuwbare energiebronnen in de elektriciteitsproductie binnen de interne elektriciteitsmarkt te bevorderen en de grondslag te leggen voor een toekomstige kaderregeling van de Gemeenschap daarvoor. Luidens artikel 3 dienen de Lidstaten passende maatregelen te nemen om het verbruik van elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen (zoals windenergie) te stimuleren overeenkomstig nationale indicatieve streefcijfers. - De algemene beginselen van milieubeleid In deze zaak komen herhaaldelijk een aantal algemene beginselen van het milieubeleid ter sprake, en inzonderheid het voorzorgsbeginsel. Deze beginselen zijn in diverse internationale en nationale teksten verankerd, doch in dit dossier dient vooral artikel 4 van de reeds genoemde wet van 20 januari 1999 zich aan als een concrete vertaling en verankering van deze beginselen. Artikel 4, § 3, heeft betrekking op het voorzorgsbeginsel. - De MER en de MEB-plicht Artikel 28 van de wet van 20 januari 1999 bepaalt dat een vergunningsaanvraag vergezeld moet zijn van een MER, en volgens diezelfde bepaling moet voorafgaandelijk aan het verlenen van een vergunning en/of machtiging, alsook nadien, een MEB worden doorgevoerd door de BMM. Artikel 29 van de wet van 20 januari 1999 bepaalt dat na het verlenen van de vergunningen of de machtigingen de activiteiten onderworpen worden aan toezichtsprogramma’s en permanente milieueffectenonderzoeken. Indien uit dit onderzoek blijkt dat zich nieuwe nadelige gevolgen voor het mariene milieu hebben voorgedaan, kunnen de vergunningen of machtigingen opgeschort of ingetrokken worden. Artikel 30, §1, van diezelfde wet bepaalt dat de Koning regels vaststelt in verband met de procedure, de inhoud, de voorwaarden en de vorm VII-27.837-6/98 waaraan het MER en de MEB dienen te voldoen. Verdere uitvoering aan deze bepaling werd gegeven door het koninklijk besluit van 20 december 2000 houdende de regels betreffende de milieueffectenbeoordeling in toepassing van de wet van 20 januari 1999 ter bescherming van het mariene milieu in de zeegebieden onder de rechtsbevoegdheid van België (KB MEB). Het bepaalt onder meer hoe het MER moet worden opgesteld en wat het allemaal dient te omvatten. In zijn artikel 15 bepaalt het ook dat de BMM nagaat of het MER volledig en afdoende is. De BMM kan het MER aanvullen en bijwerken, en het kan hiertoe alle onderzoeken uitvoeren of doen uitvoeren die het "overeenkomstig de noodwendigheden van het dossier en naar redelijkheid, nuttig acht". Artikel 16 bepaalt dat de BMM zich in de MEB uitspreekt over de aanvaardbaarheid van de voorgenomen activiteit voor het mariene milieu. Ingeval van aanvaardbaarheid spreekt de BMM zich in de MEB ook uit over de voorwaarden waaronder de activiteit aanvaardbaar is, de monitoring van de effecten van de activiteit die dient te gebeuren en de daarvoor te betalen retributie, en de aangewezen compensatie in milieuvoordelen. Het weze genoteerd dat dit besluit ondertussen werd opgeheven door artikel 25 van het koninklijk besluit van 9 september 2003 houdende de regels betreffende de milieueffectenbeoordeling in toepassing van de wet van 20 januari 1999 ter bescherming van het marinemilieu in de zeegebieden onder de rechtsbevoegdheid van België; 3. De feiten Overwegende dat de feiten als volgt kunnen worden weergegeven : 3.1. Beschrijving van het project Het project betreft de bouw en exploitatie van een park met 50 windturbines met een totale capaciteit van 100 MW op de zandbank de "Vlakte van de Raan" in de Belgische Noordzee. De projectsite is gelegen aan de maritieme grens met Nederland, op een gemiddelde afstand van 12 km van de Belgische kust en 14 km van de Nederlandse kust (Westkapelle in de provincie Zeeland). Elke turbine bestaat uit een stalen mast, een gondel die alle nodige apparatuur inhoudt, een rotor en de funderingen. De diameter van een rotor bedraagt 80 meter en de totale hoogte van een windmolen komt uit op ongeveer 118 meter boven Main Sea Level. VII-27.837-7/98 De windturbines worden onafhankelijk gefundeerd. Een stalen buispaal wordt in de grond geheid tot op een diepte tussen de 29 en de 32 meter onder de zeebodem. Rondom de paal wordt een erosiebescherming van ongeveer 32 meter diameter aangebracht, bestaande uit stenen van verschillende groottes. De windturbines zullen worden opgesteld met een tussenafstand van 400 meter. Eerst is er een pilootfase waarbij een eerste rij van 10 turbines geplaatst wordt en de meetmast gerealiseerd. Gedurende de tweede fase worden de overige 40 turbines geplaatst, het transformatorplatform gebouwd en een 150 kV- kabel gelegd voor de afvoer van de geproduceerde energie. Het voorliggend dossier slaat enkel op een project van 50 windmolens met een gezamenlijk vermogen van 100MW. De windturbines zullen van op afstand worden geëxploiteerd en bewaakt. Er wordt voorzien in een bouwfase, een exploitatiefase en een ontmantelingsfase. 3.2. De geografische situering van het project Het windmolenpark is gesitueerd ten noorden van het Belgische deel van de Vlakte van de Raan, die zich ook in Nederland uitstrekt. De Vlakte van de Raan is een zandbank waar het zeewater niet al te diep is. De projectsite ligt ook vlak bij de Scheldemonding. De site is niet gelegen in een juridisch afgebakende speciale beschermingszone op grond van de Habitat- of Vogelrichtlijn. In de omgeving, zij het al op enige afstand, ligt het Nederlandse Natuurgebied de Voordelta en nog verderaf het Natuurgebied de Westerschelde. De Voordelta is aangewezen als Vogelrichtlijngebied, evenals de Westerschelde. Beide gebieden zijn bij de Europese Commissie aangemeld als Habitatrichtlijngebied. 3.3. Het verloop van de aanvraagprocedure Op 29 januari 2001 bezorgde de n.v. Electrabel een kennisgevingsdossier aan de BMM. Op 27 februari 2001 werd de ontvangst ervan bevestigd door de BMM en werden een aantal opmerkingen gemaakt. Voorafgaandelijk aan het indienen van de aanvraag werd door tussenkomende tijdelijke vereniging ELECTRABEL-ONDERNEMINGEN JAN VII-27.837-8/98 DE NUL op 1 maart 2001 een conceptrapport aan de BMM toegestuurd, die hierop op 19 april 2001 opmerkingen maakte. De aanvraag met betrekking tot de bouw en uitbating van het windturbinepark, samen met het MER van juni 2001, werd door de tijdelijke vereniging ELECTRABEL-ONDERNEMINGEN JAN DE NUL op 5 juli 2001 ingediend. Op 27 juli 2001 berichtte de BMM aan de tussenkomende partijen dat het dossier ontvankelijk en volledig was. In het Belgisch Staatsblad van 4 september 2001 verscheen het bericht dat de aanvraag was ingediend, werd een korte omschrijving gegeven van het voorwerp van de aanvraag, en werd aangegeven waar en wanneer het dossier kon worden ingekeken. Er volgde een publieke consultatieronde die aanleiding gaf tot 19 brieven met opmerkingen, standpunten en bezwaren. Bijlage 1 bij bijlage I bij de bestreden beslissingen omvat een overzicht van de brieven n.a.v. de inspraakprocedure en de bespreking daarvan door de BMM. De bezwaren hebben betrekking op: scheepvaart en veiligheid, morfologie en geologie, locatie en ruimtelijke ordening, ecologie, avifauna, benthos en vissen (waaronder de weerslag op de visserij), landschap en uitzicht, en nog enkele andere problemen. Er greep overleg plaats tussen België en Nederland, en er vond ook briefwisseling plaats. De BMM evalueerde het MER en bracht zelf een MEB van april 2002 (met bijlagen) tot stand, waarin ook stilgestaan wordt bij de voorwaarden, monitoring en milieucompensaties. De BMM bracht op 16 april 2002 op basis van de MEB een advies uit en stuurde het hele bundel door naar de minister. Op 17 mei 2002 ontvingen de tussenkomende partijen ontwerpbesluiten met de bedoeling hierop te reageren, wat ook gebeurde. Op 25 juni 2002 verleende de minister enerzijds een machtiging tot het bouwen van de windturbines, en anderzijds een vergunning voor de exploitatie ervan. Beide beslissingen omvatten een reeks bijlagen : - Bijlage I: het advies van de BMM. - Bijlage II: de voorwaarden. - Bijlage III: monitoring van de effecten. - Bijlage IV: inhoud van het jaarlijks uitvoeringsverslag. - Bijlage V: provisie voor herstel van de site na ontmanteling. VII-27.837-9/98 Bij de exploitatievergunning is er ook nog een bijlage VI, met name de bouwmachtiging. De bestreden beslissingen werden bij uittreksel in het Belgisch Staatsblad van 12 juli 2002 bekendgemaakt . Bij arrest nr. 117.482 van 25 maart 2003 werden deze beslissingen geschorst wegens het prima facie onwettig bevinden van de koninklijk besluiten van 20 december 2000 waarop de bestreden beslissingen waren gesteund. Zoals reeds vermeld werden deze besluiten opgeheven en vervangen door de koninklijke besluiten van respectievelijk 7 september 2003 en 9 september 2003. Kort daarna hebben de tussenkomende partijen op 1 oktober 2003 een nieuwe aanvraag voor een machtiging voor de bouw en exploitatie van hetzelfde windmolenpark ingediend, die evenwel als onontvankelijk werd verworpen; 4. De ontvankelijkheid van de beroepen 4.1.1. Overwegende dat de verzoekende partijen in de laatste memories opwerpen dat de vraag rijst of de beroepen niet "zonder voorwerp" zijn; dat zij betogen dat na het schorsingsarrest nr. 117.482 de koninklijke besluiten van 20 december 2000 werden opgeheven en vervangen door de koninklijke besluiten van 7 (lees: en 9) september 2003, dat in aansluiting daarop de tussenkomende partijen een nieuwe aanvraag voor de bouw en de exploitatie van hetzelfde windmolenpark hebben ingediend, die onontvankelijk werd verklaard, dat tegen die laatste beslissing blijkbaar geen annulatieberoep werd ingesteld, dat overeenkomstig de "rechtspraak van de Raad van State” het aanvragen van een nieuwe vergunning noodzakelijkerwijze betekent dat afstand wordt gedaan van de eerste verkregen vergunning, dat het verzakend effect ook geldt wanneer naderhand op die aanvraag afwijzend is beslist en tegen die afwijzing geen annulatieberoep werd ingesteld, dat ook de omstandigheid dat de tenuitvoerlegging van de besluiten van 25 juni 2002 geschorst was toen de tussenkomende partijen een nieuwe aanvraag indienden, niet relevant is, vermits dit niets afdoet aan het bestaan ervan; dat de verzoekende partijen een opsomming van een aantal arresten ter ondersteuning van hun standpunt geven; dat zij besluiten dat zij derhalve geen actueel belang "meer lijken te hebben bij de vordering, behoudens wat betreft het alsnog formeel uit het rechtsverkeer nemen van het bestreden besluit omwille van de rechtszekerheid"; 4.1.2. Overwegende dat de tussenkomende partijen niet akkoord gaan met het standpunt van de verzoekende partijen; dat zij, samengevat, doen gelden dat VII-27.837-10/98 zij de nieuwe aanvraag voor de bouw en de machtiging van het windmolenpark hebben ingediend teneinde de nadelige gevolgen voortvloeiend uit de schorsing zoveel mogelijk te beperken en dat zij deze hebben ingediend onder uitdrukkelijk voorbehoud van alle rechten en zonder enige nadelige erkenning, dat deze nieuwe identieke aanvraag door de minister onontvankelijk werd verklaard op grond van artikel 14, § 2, van het koninklijk besluit van 7 september 2003, dat zij dan ook de vereiste retributie niet hebben betaald, terwijl artikel 17 van het koninklijk besluit van 7 september 2003 houdende de procedure tot vergunning en machtiging van bepaalde activiteiten in de zeegebieden onder de rechtsbevoegdheid van België bepaalt dat de termijn voor de behandeling pas ingaat bij de betekening van het bewijs van betaling van de retributie door de aanvrager aan het bestuur, dat dienvolgens de nieuwe aanvraag nooit formeel in behandeling is genomen; dat, tenslotte, zij nog diverse brieven aan de bevoegde minister en de BMM aanhalen waaruit blijkt dat zij geen verzaking aan hun rechten voortvloeiend uit de eerder verleende machtiging en vergunning hebben gedaan; dat zij daarop nog de door de verzoekende partijen aangehaalde rechtspraak van de Raad van State ontleden en tot de conclusie komen dat deze niet relevant is daar andere feitelijke gegevens aan de basis ervan lagen; 4.1.3. Overwegende dat de argumenten van de tussenkomende partijen steun vinden in de neergelegde stukken; dat zij op goede gronden betogen dat in casu van een verzaking aan hun rechten die zouden voortvloeien uit de bestreden beslissingen van 25 juni 2002 geen sprake kan zijn; dat, zoals de tussenkomende partijen terecht betogen, in de door de verzoekende partijen aangehaalde rechtspraak van de Raad van State niet dezelfde specifieke situatie zoals in het voorliggend geval voorhanden is; dat dienvolgens de verzoekende partijen hun actueel belang bij de annulatieberoepen niet hebben verloren door het feit dat de tussenkomende partijen een nieuwe aanvraag voor een machtiging voor de bouw en de exploitatie van een windmolenpark hebben ingediend; 4.2.1. Overwegende dat de verwerende partij in haar laatste memories nog meedeelt dat op de Ministerraad van 19 december 2003 werd beslist om zones af te bakenen voor de bouw en de exploitatie van windturbineparken, en de zandwinning in de mariene beschermde gebieden in de Belgische zeegebieden, dit binnen het kader van een plan voor duurzaam beheer van de Noordzee; dat zij stelt dat de zone die beoogd wordt voor windturbineparken als volgt wordt omschreven : VII-27.837-11/98 "Deze zone wordt begrensd door het huidige project ‘C-Power’ en de gasleiding ‘Interconnector’die België met het Verenigd koninkrijk verbindt, door de Belgisch-Nederlandse grens, en in de lengte door de internationale scheepvaartroute. De ligging van deze zone is tevens positief voor de landschapsbeleving. Tevens wordt een zone (32,58 km²) kustwaarts gelegen van de C-Power concessie, gereserveerd voor het leggen van kabels’ (zie persmededeling van 30 december 2003-stuk I.22)", en dat aldus de Vlakte van de Raan niet begrepen is in de zone die in de toekomst zal voorzien worden voor de inplanting van windturbineparken; 4.2.2. Overwegende dat de verwerende partij geen beslissingen of regelgeving bijbrengt waaruit op een vaststaande wijze blijkt dat het juridisch onmogelijk is geworden om op de Vlakte van de Raan nog een windmolenpark te bouwen en te exploiteren; dat weliswaar blijkens het koninklijk besluit van 17 mei 2004 tot wijziging van het koninklijk besluit van 20 december 2000 betreffende de voorwaarden en de procedure voor de toekenning van domeinconcessies voor de bouw en exploitatie van installaties voor de productie van elektriciteit uit water, stromen of winden, in de zeegebieden waarin België rechtsmacht kan uitoefenen overeenkomstig het internationaal zeerecht, de zone waarin windturbines zouden kunnen worden gebouwd en geëxploiteerd gelegen zijn ter hoogte van de Thorntonbank, en dus niet op de Vlakte van de Raan, maar dat het betrokken koninklijk besluit evenwel enkel van toepassing is op aanvragen tot het verkrijgen van een domeinconcessie die ná 30 juni 2004 zijn ingediend; dat, aangezien de tussenkomende partijen op 17 maart 2002 de domeinconcessie voor het bestreden windmolenpark hebben verkregen, dit koninklijk besluit niets verandert aan het belang van de verzoekende partijen; dat, tenslotte, er vooralsnog geen juridisch bindend plan voor een duurzaam beheer van de Noordzee, waarvan de verwerende partij in haar laatste memorie gewag maakt, blijkt voor te liggen; dat dienvolgens de beslissing van de Ministerraad van 19 december 2003 evenmin het actueel belang van de verzoekende partijen bij de annulatieberoepen ontneemt; 4.3.1. Overwegende dat de verwerende partij in de memories van antwoord opwerpt dat de verzoekende partijen geen belang hebben bij de vernietiging van de bestreden beslissingen; dat zij doet gelden dat de verzoekende partijen de Raad van State voorhouden dat zij thans zouden genieten van een onbedorven zicht op de horizon, dat evenwel het zicht op de horizon thans geenszins onbedorven is, gelet op de voorbijvarende schepen, de boeien en de nabijheid van de haven van Zeebrugge, dat het geplande windturbinepark aan de bestaande toestand geen significante wijziging zal aanbrengen, vermits het zich op minstens VII-27.837-12/98 12 km van de kust zal bevinden en in schutkleuren zal worden geverfd, dat in het milieueffectenrapport staat dat de beleving van het windturbinepark een subjectief gegeven is, dat de auteurs van het MER ook fotosimulaties maakten waaruit de impact blijkt, dat zelfs bij helder weer en blauwe lucht de landschappelijke impact beperkt is; dat zij stelt dat eerste verzoekster niet is ingegaan op haar verzoek om foto’s vanuit haar appartement te laten maken, en dat zij alsdan in de buurt van verzoeksters appartement een fotosimulatie liet maken waaruit blijkt dat er geen significante wijzigingen zullen zijn aan het gezichtsveld van eerste verzoekster; dat zij nog aanstipt dat, zo er al enig zicht zou zijn op het windturbinepark, dit geenszins permanent zal zijn, en de zonsondergang vanuit Knokke-Heist niet beïnvloed zal worden, daar de zon nooit ondergaat achter het windturbinepark; dat, wat het belang van de tweede verzoekende partij betreft, de verwerende partij opwerpt dat het persoonlijk belang en de procesbekwaamheid van de gemeente Knokke geenszins bewezen worden; dat zij betoogt dat deze partij slechts bekwaamheid en belang heeft om in rechte op te treden in de mate dat dit haar door een wet is toegekend, dat de tweede verzoekende partij de wettelijke bepalingen niet aanwijst op grond waarvan zij optreedt voor de belangen van (een bepaald deel van) de toeristische sector of de subjectieve esthetische schoonheid van het zeezicht, dat voorts de gemeente geen bevoegdheid heeft tot een stedenbouwkundig beleid in de territoriale zee en dat zij als rechtspersoon geen visuele hinder kan ervaren, dat niet blijkt welke persoonlijke belangen en bevoegdheden van de gemeente zijn geschonden, dat het ingeroepen belang louter potentieel is, nu het niet duidelijk is waarom het bestaan van een windturbinepark automatisch de reputatie of het toeristisch beleid van Knokke-Heist zou schenden, dat de windturbines ver in zee staan, niet op het grondgebied van de gemeente zelf en een milieuvriendelijk imago hebben, dat de schade aan reputatie en toerisme dan ook louter potentieel is en geenszins bewezen, dat ook uit de beoordeling van de BMM blijkt dat er geen onaanvaardbare effecten worden aangetoond onder meer wat betreft het landschap, dat de ingeroepen nadelen hypothetisch en speculatief zijn; dat zij nog betoogt dat er geen oorzakelijk verband is tussen het nadeel en de bestreden beslissingen, nu een vernietiging van de bestreden beslissingen nooit kan leiden tot een ongerepte horizon, en dat, vermits het belang gesitueerd wordt bij de visuele hinder, de verzoekende partijen er geen belang bij hebben de exploitatievergunning aan te vechten; 4.3.2. Overwegende dat de verwerende partij in ondergeschikte orde vraagt dat de Raad van State, alvorens recht te doen, overeenkomstig artikel 20 van het algemeen procedurereglement een oogarts-deskundige zou aanstellen met als opdracht eerste verzoekster te onderzoeken en zijn advies uit te brengen over het feit VII-27.837-13/98 of deze verzoekster scherp kan zien over een afstand van minstens 12 km, hetgeen niet voor de hand liggend is, gezien haar leeftijd; 4.3.3. Overwegende dat in de memories van tussenkomst eveneens wordt opgeworpen dat de verzoekende partijen, die zich uitsluitend beroepen op een esthetisch nadeel, niet van het rechtens vereiste belang doen blijken; dat het betoog van de tussenkomende partijen als volgt kan worden samengevat : Het is niet de exploitatie die het esthetisch nadeel doet ontstaan, maar uitsluitend de bouwmachtiging. Het exploiteren van de windmolens doet geen bijkomend esthetisch nadeel ontstaan. Het verzoekschrift dat strekt tot de nietigverklaring van de vergunning voor het exploiteren van de windmolens is bijgevolg onontvankelijk bij gebrek aan belang. De tweede verzoekende partij is geen natuurlijke persoon en zij kan dan ook niet rechtstreeks en persoonlijk lijden onder een onesthetisch zicht, indien het betrokken nadeel zich niet op haar grondgebied voordoet, zoals in casu. Krachtens het specialiteitsbeginsel kan een gemeente slechts voor de Raad van State optreden teneinde het specifieke doel te verdedigen dat haar door de wet werd toevertrouwd. Dit is ratione loci beperkt tot het grondgebied van de gemeente. Het exploiteren van de windmolens zal niet op haar grondgebied geschieden en zij toont niet concreet aan dat deze exploitatie enige weerslag zal hebben op haar grondgebied. De gemeente heeft geen persoonlijk belang bij de nietigverklaring van de bestreden beslissing. Het esthetisch nadeel dat de gemeente aanvoert vloeit niet voort uit de exploitatievergunning zodat zij geen rechtstreeks belang heeft om die vergunning aan te vechten. De eerste verzoekster beweert dat de windmolens zich zullen situeren in haar dagelijks gezichtsveld, doch zij geeft geen nadere uitleg en brengt geen stavingsstukken bij. Het is echter niet vanzelfsprekend dat de Vlakte van de Raan (om nog niet te spreken over de windmolens zelf) vanuit alle gebouwen zichtbaar is. In de mate dat eerste verzoekster niet concreet aantoont dat de betrokken windmolens vanuit haar woonplaats zichtbaar zullen zijn en dat dit zicht nadelig is, zal haar vordering eveneens als onontvankelijk dienen te worden afgewezen. Eerste verzoekster heeft geen rechtstreeks belang om de exploitatievergunning aan te vechten, vermits de beweerde visuele hinder slechts kan voortvloeien uit de bouwmachtiging; 4.3.4. Overwegende dat de verzoekende partijen in de memories van wederantwoord betogen dat de Raad van State in het schorsingsarrest reeds het belang van eerste verzoekster heeft aangenomen, dat de verwerende partij niet het VII-27.837-14/98 onderscheid maakt tussen het belang en het moeilijk te herstellen ernstig nadeel, dat het belang in niet meer moet bestaan dan in het bekomen van een voordeel of het vermijden van een nadeel, dat het geen verschil uitmaakt of dit voordeel, respectievelijk nadeel, groot of klein is, hetgeen overigens een subjectieve inschatting inhoudt, dat de verwerende partij niet aantoont dat, anders dan in het MER staat, het turbinepark voor eerste verzoekster vanuit haar leefruimte niet dagelijks zichtbaar zou zijn, dat het betoog dat de zonsondergang desgevallend naast de windmolens plaatsvindt geen afbreuk doet aan het belang, en dat de simulaties vanop de torenkraan irrelevant zijn; dat, wat de tweede verzoekende partij betreft, zij aanstippen dat het optreden van de gemeente in rechte geenszins gebonden is aan het bestaan van een wet die haar daartoe verplicht, dat het zeegebied paalt aan het grondgebied van de tweede verzoekende partij, en dat het beeld en het zicht op de zee er niet enkel is voor wandelaars op de zeedijk, maar voor een aanzienlijk aantal bewoners van de gemeente en mitsdien medebepalend voor hun leefomgeving, dat het federaal plan inzake duurzame ontwikkeling 2000-2004 sub 315 de "toenemende druk op de kustgemeenten" als één van de belangrijkste pijnpunten qua milieuproblematiek aanstipt, dat sub 318 wordt gezegd dat "de biodiversiteit wordt bedreigd door de verschillende vormen van exploitatie van de kustgebieden", dat in datzelfde actieplan de overheid het op zich neemt "een gezond marinemilieu (
7. te)verkrijgen en (
8. te)behouden zonder eutrofiëring"