Arrest 149381 - - 26/09/2005

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 26 september 2005 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2005:ARR.149.381 Rolnummer: A. 161366/IX-4841 Zaak: Arrest 149381 - - 26/09/2005 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2005-09-28 Raadplegingen: 55 - laatst gezien 2026-07-03 00:51 Fiche Arrest nr 149.381 van 26 september 2005 - Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE. nr. 149.381 van 26 september 2005 in de zaak A. 161.366/IX-

1. In zake : Koen DEPREYTERE, die woonplaats kiest bij advocaat J.-B. PETITAT, kantoor houdende te SINT-KRUIS-BRUGGE, Sportstraat 49 tegen : de politiezone VLAS (Kortrijk-Kuurne-Lendelede), die woonplaats kiest bij advocaat B. STAELENS, kantoor houdende te BRUGGE, Canadesen Hof, Bevrijdingslaan 4, bus
2. --------------------------------------------------------------------------------------------------- DE Wnd. VOORZITTER VAN DE IXe KAMER, Gezien het verzoekschrift dat Koen DEPREYTERE op 31 maart 2005 heeft ingediend om de schorsing te vorderen van de tenuitvoerlegging van “alle beschikkingen van de beslissing van 28 januari 2005 genomen door het Politiecollege van de Politiezone VLAS en aan verzoeker middels schrijven van 28 januari 2005 ter kennis gebracht vanaf 1 februari 2005, waarbij verzoeker onder meer de tuchtstraf ontslag van ambtswege wordt opgelegd met ingang vanaf 1 februari 2005”; Gezien het gelijktijdig ingediende verzoekschrift, waarbij dezelfde verzoekende partij de vernietiging vordert van dezelfde beslissing; Gezien de nota van de verwerende partij; Gezien het verslag opgemaakt door auditeur H. COLIN; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan partijen; Gelet op de beschikking van 8 juni 2005 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 27 juni 2005; IX-4841-1/32 Gehoord het verslag van staatsraad A. VANDENDRIESSCHE; Gehoord de opmerkingen van advocaat M. LIERMAN die, loco advocaat J.-B. PETITAT verschijnt voor de verzoekende partij, en van advocaat B. STAELENS, die verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van auditeur H. COLIN; Gelet op de artikelen 17 en 18 en titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
3. Overwegende dat de gegevens van de zaak zijn uiteengezet in het arrest nr. 137.414 van 22 november 2004 waarbij de schorsing van de tenuitvoer- legging bevolen is van het besluit van 23 april 2004 houdende het ontslag van ambtswege van verzoeker met ingang van 30 april 2004; dat, na de betekening van dit schorsingsarrest, de zaak als volgt geëvolueerd is: 1.
4. Op 22 december 2004 beslist het politiecollege van de politiezone VLAS (hierna: het politiecollege) : “artikel 1 : de bestreden beslissing van 23 april 2004 houdende het ontslag van INP Koen DEPREYTERE in te trekken met ingang van 1 mei 2004, met name de dag van de ingang van de effecten van het ontslag van ambtswege; artikel 2 : de procedure opnieuw op te nemen vanaf het ogenblik dat door het tussen- gekomen arrest van 22 november 2004 van de Raad van State de onwettigheid van de procedure werd vastgesteld, met name vanaf het intentiebesluit van 12 maart 2004 om van het advies van de tuchtraad van 20 februari 2004 af te wijken; artikel 3 : de intentie te uiten om INP Koen DEPREYTERE terug te plaatsen in de administratieve toestand zoals deze op hem van toepassing was op het ogenblik van de betekening van het initiële intentiebesluit om van het advies van de tuchtraad af te wijken, met name 12 maart 2004, en bijgevolg te overwegen hem te plaatsen in een toestand van voorlopige schorsing met behoud van wedde; artikel 4 : INP Koen DEPREYTERE kennis te geven van de intentie van het politie- college houdende de voorlopige schorsing onder de voorwaarden zoals deze waren gesteld, met name met het behoud van wedde, met ingang van 1 januari 2005; artikel 5 : INP Koen DEPREYTERE in kennis te stellen van voornoemde beslissing tot intrekking en herneming van de tuchtprocedure en de intentie tot voorlopige schorsing met de mededeling en de uitnodiging om zijn rechten van verdediging IX-4841-2/32 te laten gelden inzake de voorlopige schorsing op 30 december 2004 om 9u00 in de nieuwe schepenzaal van het stadhuis te Kortrijk, Grote markt 54". 1.
5. Met een nota van 22 december 2004 deelt het politiecollege aan verzoeker zijn beslissing mee om - in afwijking van het advies van de tuchtraad - het voorstel tot zware tuchtstraf houdende het ontslag van ambtswege te behouden, en wijst zij hem op het recht om een verweerschrift in te dienen. Die intentienota is gemotiveerd als volgt : “
6. Inzake het advies van de tuchtraad 3.1 Wat de procedure betreft 3.1.
7. Inzake de samenstelling van het dossier De tuchtraad roept de miskenning in van de discretieplicht in de mate dat geen afzonderlijke tuchtvorderingen werden gevoerd lastens de inspecteurs DE JONGHE en DEPREYTERE, evenals het in rekening brengen van maatregelen uit het verleden; De HTO beoogt evenwel af te wijken van dit advies overwegende dat: Inzake de samenstelling van het dossier: - de discretieplicht erin bestaat om geen ruchtbaarheid te geven aan de feiten en documenten van een dossier waarvan de leden van de overheid in hun hoedanigheid van tuchtverantwoordelijken kennis hebben gekregen; - deze plicht niet wordt geschonden door het enkele feit dat een dossier, lastens twee personeelsleden betrokken bij dezelfde feiten, op gronden van connexiteit en degelijke procesvoering, worden gevoegd teneinde te komen tot een deugdelijke feitenvinding en gegronde tuchtrechtelijke conclusies; - een scheiding van de dossiers manifest zou leiden tot een ondeugdelijke feitenvinding; - het loutere feit dat beide betrokken personeelsleden kennis kunnen nemen van gemeenschappelijke en individuele elementen die functioneel zijn gebonden aan het dossier, geen inbreuk maken op de schending van de discretieplicht die in tuchtzaken rust op de overheid; - tot op heden geen enkel feitelijk gegeven aan een externe instantie werd meegedeeld zodoende dat de discretieplicht, in het raam van de tucht- wetgeving, niet werd overschreden; - de elementen inzake het tuchtrechtelijk verleden, gelinkt aan de samen- stelling van het dossier, worden infra besproken. Inzake de voorgewende onduidelijkheid van het document dd 18 juli 2003: - door de tuchtraad inderdaad de vraag werd gesteld duidelijkheid te verschaffen inzake de ‘nieuwe’ beslissing tot aanwijzing van een vooraf- gaand onderzoeker op 18 juli 2003; - de hogere tuchtoverheid in dit verband de nodige opzoekingen heeft gedaan in het licht van de gestelde vraag inzake een ‘dubbele aanstelling’ meer bepaald; - er geen ‘dubbele aanstelling’ is geweest van een voorafgaand onderzoeker doch dat deze ‘vroegere’ en enige aanduiding dd 5 juni 2003 aan betrokkenen werd ‘bevestigd’ in het raam van de loutere kennisgeving tot oproeping tot verschijning voor precies de eerder aangeduide voorafgaand onderzoeker; - het bijgevolg niet duidelijk was wat de nieuwe aanduiding kon betekenen; IX-4841-3/32 - het loutere materiële stuk in uitvoering van de eerdere aanduiding van de voorafgaand onderzoeker dd 5 juni 2003 een procedureel zo weinig relevant en evident gegeven is dat het niet bij het dossier werd gevoegd; - het gaat om het stuk aan betrokkenen bekend is gelet op het feit dat ze zich hebben aangeboden voor het verhoor waarvoor in het bedoeld stuk uitgenodigd; - het stuk allesbehalve een ‘essentieel procedurestuk’ is dat naderhand bij het dossier werd gevoegd, zonder hierdoor tot enige schending van de zorgvuldigheidsplicht te kunnen of moeten leiden; 3.1.
8. inzake de delegatie door de GTO De tuchtraad roept de nietigheid in van de bewijsgaring door het feit dat een onwettige delegatie werd gegeven door de GTO aan HCP DEFOOR en steunt hiervoor in essentie op: - de wraking door de gewone tuchtoverheid (GTO) op weinig gegevens is gesteund; - als van de rechtsfiguur van de wraking zou moeten toepassing worden gemaakt, moet rekening gehouden worden met de geldende regels; - dat deze regels zijn vertaald in ‘het rechtsbeginsel volgens het welk enkel de overheid die een (tucht)bevoegdheid toekent, de delegatie kan toestaan’; - het niet aan de korpschef toekwam om zelf zijn tuchtbevoegdheid te delegeren door het feit dat hij niet de wettelijke of discretionaire bevoegd- heid bezit om zelf in zijn vervanging te voorzien; - de aanstelling in strijd is met artikel 46 WGP; - de regels inzake bevoegdheid en delegatie van openbare orde zijn; - het voeren van een tuchtonderzoek of het aanstellen van een voorafgaand onderzoek exclusief ressorteren onder de bevoegdheid van een tucht- overheid; De HTO beoogt evenwel af te wijken van dit advies overwegende dat: - enerzijds de gehele aangelegenheid, gelet op de te nemen beslissing over de voorlopige schorsing van betrokkene, onmiskenbaar een hoogdringend karakter had terwijl het tijdverlies, noodzakelijk verbonden met de samenstelling van het politiecollege, het onverwijld handelen van de tuchtoverheid had kunnen verhinderen en anderzijds, de beslissing van het politiecollege niet anders had kunnen luiden, aangezien de directeur personeel de enige hoofdcommissaris van politie is die -buiten de korpschef- binnen de zone actief is; - bovendien uit het verloop van de feiten blijkt dat het politiecollege op 6 juni 2003, toen het zich uitsprak over de vraag tot bekrachtiging van de voorlopige schorsing van betrokkene door de directeur personeel -en waarbij de verleende delegatie formeel ter sprake was gebracht- impliciet maar zeker de delegatie heeft aanvaard; - in die omstandigheden, de formele tekortkoming van artikel 46 WGP, het delegatiebesluit van 4 juni 2003 niet vitieert; - in toepassing van de opbouw van de Tuchtwet, gekoppeld aan beginselen van onpartijdigheid, wraking, continuïteit en plaatsvervanging, de overdracht van bevoegdheid door de korpschef aan de feitelijk vervangen- de korpschef, zijnde de directeur personeel, niet als onwettig moet worden beschouwd in het licht van de bepalingen van de tuchtwet; 3.1.
9. inzake de tenlastelegging, de toerekenbaarheid en de omschrijving van de feiten De tuchtraad adviseert dat : bewezen is dat inspecteur DEPREYTERE, als lid van de interventieploeg, tijdens de nacht van 16 op 17 mei 2003: - zich gedurende ongeveer 4 uur 30 minuten heeft onttrokken aan de verplichting tot het uitvoeren van politionele activiteiten; IX-4841-4/32 - tijdens de dienst, drager van het uniform en dienstwapen, alcoholische dranken verbruikt, deze dranken in hoofdzaak aangeboden zijnde; - tijdens de dienst, drager van het uniform en dienstwapen, in een openbare gelegenheid geparticipeerd heeft aan activiteiten in een losgeslagen sfeer en in het bijzonder gedanst heeft met zowel vrouwen met ontbloot bovenlichaam als met mannen; - een dienstvoertuig heeft bestuurd na het gebruik van alcoholische dranken. deze tenlasteleggingen kunnen worden toegerekend aan inspecteur DEPREY- TERE; verwijzend naar de feiten hiervoor als bewezen beschouwd, in het bijzonder de feiten een ernstige tuchtinbreuk uitmaken doordat inspecteur DEPREYTERE: - het vertrouwen van het publiek in zijn persoon en in de politiedienst heeft geschaad; - zich intern deloyaal heeft gedragen; - grovelijk is tekort gekomen aan zijn dienstverplichting; - afkeuring heeft opgewekt bij de leiding, collega’s en burgers; - zijn integriteit en de waardigheid van het ambt heeft geschonden; - dit heeft versterkt door de handelingen te stellen in uniform; - zich normvervagend heeft gedragen; - het korps heeft in opspraak gebracht; - zijn voorbeeldfunctie heeft overtreden; De HTO beoogt dit advies te volgen. 3.
10. Wat de sanctie betreft Heeft de tuchtraad op datum van 20 februari 2004 voorgesteld om een schorsing bij tuchtmaatregel voor de duur van 3 maanden op te leggen, welke afwijkt van het initieel voorstel van de HTO, zijnde het ontslag van ambtswege, overwegende dat: - in het licht van de ernst van de feiten niet redelijk kan voorgehouden worden dat hierdoor elke samenwerking onmogelijk wordt; - geen ruchtbaarheid is gegeven aan de feiten; - het geschonden vertrouwen op geen enkel concreet en relevant gegeven is gesteund; - het onomstotelijk bewijs niet is geleverd dat de inspecteur niet meer enige taak als politieagent kan uitvoeren; - betrokkene een blanco strafregister heeft, een jarenlange loopbaan heeft en geen negatieve gegevens zijn inzake zijn dienstuitvoering. De HTO beoogt evenwel af te wijken van dit advies en het initiële voorstel tot ontslag van ambtswege te behouden, overwegende dat: bij herhaling, met verwijzing naar motieven opgenomen in de verschillende stukken van het dossier, zoals daar zijn: - ref 1.6 : het voorafgaand onderzoek; - ref 1.7 : het inleidende verslag van de GTO; - ref 1.10 : het inleidend verslag van de HTO; - ref 1.13 : de deliberatie van de HTO na het horen van betrokkene; - ref 1.14 : het voorstel tot ontslag van ambtswege; met betrekking tot de ernst van de bewezen en toerekenbare tuchtrechtelijke feiten, ten overvloede, kan worden gesteld dat: - inzake de ernst van de feiten, het geschonden vertrouwen, en de onmogelijkheid tot verdere samenwerking: - de ernst van de alleenstaande feiten van 17 mei 2003 op zichzelf, zoals bewezen beschouwd door de tuchtraad, leiden manifest tot de onverenigbaarheid met de hoedanigheid van personeelslid van de politiediensten door het feit dat politieambtenaren die, tijdens de dienst en herkenbaar in uniform, handelingen stellen waarvan de ernst IX-4841-5/32 onbetwistbaar is, op geen enkele wijze nog credibel kunnen optreden ten aanzien van of ten behoeve van de burgers van eender welke zone; - het personeel steeds en zonder enige voorwaarde respect moet kunnen afdwingen bij de bevolking en mede door de waardigheid waarvan de politieambtenaren blijk geven, het mogelijk moet worden dat een politiedienst het vertrouwen van de burger verwerft en behoudt daar een politieman, als lid van een openbare macht, ook een maatschap- pelijk mandaat te vervullen heeft; - de houding van betrokkene op het ogenblik van de feiten manifest enig vertrouwen voor de toekomst heeft uitgesloten en zijn aanwezigheid in om het even welke politionele hoedanigheid onmogelijk maakt; - inzake de ruchtbaarheid: - de gewone tuchtoverheid werd ingelicht door een officier van een andere zone zodat bij evidentie hieromtrent ruchtbaarheid is gegeven; - het aanbrengen van feiten door collega’s inzake collega’s de uitzondering en bijgevolg slechts gebeurt wanneer deze een zekere weerklank hebben gekregen; - de loutere aanwezigheid van publiek in beide drankgelegenheid bij evidentie en blijkens het verslag van de politiezone GAVERS aanlei- ding heeft gegeven tot het geven van een commentaar op de gestelde handelingen; - het in hoofde van de overheid bij evidentie niet mogelijk is hiervan het bewijs te leveren. - inzake het geschonden vertrouwen, de disproportie van de maatregel en de onmogelijkheid tot verdere samenwerking: - de hogere tuchtoverheid -tegelijk werkgever- vanaf het eerste moment van de kennisgeving van de feiten de voorlopige schorsing bij hoog- dringendheid heeft bekrachtigd, inclusief de argumenten die hiervoor door de GTO werden aangehaald; - deze argumenten zijn gesteund op volgende overwegingen die wij ten overvloede wensen te herhalen: ‘ Overwegende de hoogdringendheid om onmiddellijk een beslissing te nemen gelet op het feit dat betrokkenen opgenomen zijn in de normale dienstplanning en -werking en dat de handelingen met onmiddellijke ingang na de kennisgeving op heel ernstige wijze de integrale en toekomstige werking van het korps schaden zodat op grond van een ogenschijnlijk onmiddellijke onverenigbaarheid tussen de gestelde handelingen en de vereiste waardigheid van het ambt, een verdere inzetbaarheid op heden onmogelijk wordt; Rekening houdende met onderstaande motivering ben ik van oordeel dat met deze handelingen onmiskenbaar de eer en de waardigheid van het ambt zijn geschonden. In duidelijk herkenbare dienstkledij, met een voertuig dat onmiskenbaar de identiteit van de politiezone VLAS draagt, zijn handelingen gesteld die de reputatie van de politiezone onherroepelijk schade hebben toegebracht. Deze zijn ook van aard om meteen het vertrouwen van de burgers in het korps in vraag te laten stellen of de gehele houding van de bedoelde personeelsleden in vraag te stellen. Het feit dat de gedragingen werden gesteld in publieke gelegenheden in aanwezigheid van derden, tijdens het dragen van het uniform met wapen en daarbij handelingen werden gesteld die ingaan tegen de goede zeden, bevestigt de onverenigbaarheid van de aan- wezigheid. Bijgevolg is, in de huidige stand van zaken en indien de feiten ten gronde worden bewezen zoals aangehaald in de bedoelde nota en in de mate dat ze op dit ogenblik inzake de grond van de feiten bij de verhoren werden bevestigd door minstens één van de IX-4841-6/32 betrokkenen, de aanwezigheid van het betrokken personeelslid absoluut onverenigbaar met het belang van de dienst. Op dit ogenblik kan geen enkele bediening worden toevertrouwd aan betrokkene waarbij op geen enkele wijze het extern en intern dienst- belang niet zou worden geschaad gelet op de bedoelde handelingen.’ - inspecteur DE JONGHE, betrokken bij de voornoemde feiten, onmiddellijk zelf heeft geconcludeerd dat de bedoelde handelingen vermoedelijk tot een ontslag zouden leiden gelet op de vertrouwens- breuk ingevolge de ernst van de misstap; - de werkgever, bij bekrachtiging, in voorgaande motivering van de beslissing tot voorlopige schorsing bij hoogdringendheid, onmiddellijk heeft duidelijk gemaakt dat er geen plaats meer is voor betrokkene binnen het politiewezen van de politiezone; - de werkgever meent dat personeelsleden die zich -!! tijdens de dienst en herkenbaar als politiemensen gekleed- aan dergelijke uitwassen schuldig maken, op geen enkele credibele wijze nog kunnen optreden ten aanzien van of ten behoeve van de burgers van eender welke zone; - het college ten aanzien van de bevolking van de volledige zone verantwoordelijk is voor het aanbieden van politiepersoneel dat steeds en zonder enige voorwaarde respect moet kunnen afdwingen bij de bevolking; - de handelingen gesteld op 17 mei 2003 van een dergelijke aard zijn om onvermijdelijk te leiden tot de uitsluiting uit een organisatie die er juist op gericht is op basis van de waardigheid van de personeelsleden, het vertrouwen van de burger te verwerven en te behouden; - politiemensen immers gedelegeerde houders zijn van een deel van de openbare macht die hen toegekend wordt om er ten aanzien van gelijken op gepaste wijze gebruik van te maken; - manifest en ongepast gedrag, in een openbare drankgelegenheid in aanwezigheid van publiek, dan ook uitsluit dat aan deze mensen een maatschappelijk mandaat wordt gegeven; - dat de bij de feiten betrokken personeelsleden -en heel expliciet inspecteur DE JONGHE- echt weten dat de grenzen van het aanvaard- bare manifest werden overschreden; Tot slot: - gelet op voorgaande overwegingen niet kan worden gesteld dat de overheid een manifest disproportionele maatregel voorstelt in de vorm van een definitief ontslag, zijnde een straf waarvan het in redelijkheid ondenkbaar is dat enige overheid ze voor die fout zou opleggen.” 1.
11. Op 3 januari 2005 dienen de tuchtverdedigers van verzoekers een verweerschrift in tegen de intentiebeslissing van 22 december
12. 1.
13. Op 28 januari 2005 beslist het politiecollege, na onderzoek van het verweerschrift, aan verzoeker de zware tuchtstraf houdende het ontslag van ambtswege met ingang van 1 februari 2005 op te leggen. In die beslissing, die het voorwerp uitmaakt van de onderhavige vordering tot schorsing en die met een op 28 januari 2005 ter post aangetekend verzonden zending aan verzoeker wordt betekend wordt, bijkomend, op het verweerschrift gerepliceerd als volgt : IX-4841-7/32 “
14. Bijkomend onderzoek van het verweerschrift Het college heeft een eerste maal kennis genomen van het uitgebreid verweerschrift van inspecteur K. DEPREYTERE tijdens de zitting van het college van 7 januari
15. De middelen die daarin zijn ontwikkeld hebben, samengevat, betrekking op: - de beslissing houdende de intrekking van de beslissing en de aankon- diging van de herneming van de procedure met de beslissing van de HTO van 22 december 2004; - de motivering opgenomen in voormelde beslissing om af te wijken van het advies van de tuchtraad; - de delegatie van de bevoegdheid van de GTO aan HCP DEFOOR; - de samenstelling van het dossier en de deugdelijke feitenvinding daaruitvolgend; - de onvolledigheid van het dossier en in het bijzonder het ontbreken van het stuk van 18 juli 2003; - de toerekenbaarheid en ten lastelegging van de feiten; - een verwijzing naar de procedurebezwaren aangehaald voor de tucht- raad; - de disproportie van de voorgestelde maatregel. Het verweerschrift herhaalt in essentie de middelen die zijn ontwikkeld voor de tuchtraad, die door de tuchtraad zijn onderzocht en met bijgaand advies zijn overgemaakt aan de hogere tuchtoverheid in het Nr. VTH/03-30 op 20 februari 2004, ontvangen op 25 februari 2004 en supra zijn beantwoord. Het college wenst echter nog uitdrukkelijk het volgende te expliciteren naar aanleiding van voormeld verweerschrift en weerlegt dit als volgt:
16. Ten onrechte betwist dhr. DEPREYTERE de tuchtbevoegdheid en tuchtrechtsmacht van het Politiecollege. Het feit dat dhr. DEPREYTERE de politiezone in burgerlijk kortgeding heeft gedagvaard, kan op geen enkele wijze van aard zijn om tuchtrechtelijke verdere afhandeling onmogelijk te maken. Een tuchtrechtelijk vervolgde vermag niet door het instellen van welkdanige vordering ook, verdere tuchtrechtelijke afhandelingen onmogelijk te maken. De door dhr. DEPREYTERE vermelde “mogelijkheden van wrakingen en dergelijke meer” mogen er verder nooit toe leiden, dat de tuchtrechte- lijke afhandeling zelf niet meer mogelijk zou zijn. Het feit dat dhr. DEPREYTERE zelf de onafhankelijkheid en onpartijdigheid van het politiecollege in vraag stelt, is bovendien op zichzelf evenmin van aard om de bevoegdheid van het politiecollege in het gedrang te brengen.
17. Ten onrechte beroept dhr. DEPREYTERE zich op het beginsel ‘non bis in idem’. Na het arrest van de Raad van State dd. 22 november 2004, ter kennis gebracht op 30 november 2004, is het tuchtbesluit dd. 23 april 2004, bij besluit dd. 22 december 2004 ingetrokken. Op 22 december 2004 is evenzeer besloten om de tuchtprocedure te hernemen vanaf het ogenblik van ontsporing. Er valt dan ook niet in te zien hoe er kan geponeerd worden dat er sprake zou zijn van ‘bis in idem’. De tuchtprocedure zelve wordt zondermeer verdergezet.
18. De notulen van de vergadering dd. 22 december 2004 zijn ter kennis gebracht van partij DEPREYTERE. Dhr. DEPREYTERE is van meet af aan op de hoogte gesteld van het feit dat de tuchtprocedure hernomen werd vanaf het ogenblik van ontsporing. Er valt dan ook niet in te zien waarop de heer DEPREYTERE zich baseert om te poneren dat hij daaromtrent geen discussie zou kunnen voeren, wat hij overigens toch doet, met de volstrekt verkeerde stellingen dat het politiecollege geen IX-4841-8/32 bevoegdheid meer zou hebben of zich zou bezondigen aan het tweemaal opleggen van een sanctie voor dezelfde feiten.
19. De heer DEPREYTERE stelt dat de mogelijkheid om een verweernota op te stellen, slechts zou getuigen van een pro forma uiting van de rechten van verdediging. De tuchtwet dient zondermeer te worden toegepast en het toeschrijven van intentieprocessen aan het politiecollege, is ongegrond en ook volstrekt zinloos. Dhr. DEPREYTERE heeft zijn verweer, overigens bijzonder uitvoerig, ontwikkeld, het verweer wordt onderzocht en de middelen en argumen- taties van dhr. DEPREYTERE worden door het college getoetst, ook al geeft dhr. DEPREYTERE op pagina 4 van zijn verweerschrift aan dat hij zijn opmerkingen louter voor de volledigheid geeft.
20. De heer DEPREYTERE geeft aan dat ‘alle door hem aangegeven argumenten, zowel mondeling als schriftelijk voor het politiecollege en de tuchtraad, zowel als voor de Raad van State’ volledig zouden hernomen worden. Het in te dienen verweerschrift dient precies de verweermiddelen op te geven en dient er niet van uit te gaan als zou er geen volledige procedure zijn gevoerd waar elk argument ten gepasten tijde is onderzocht. Het is overigens ondoenbaar om te pogen te reconstrueren wat er mondeling zou gepleit zijn voor de tuchtraad, voor de Raad van State, enzovoort. Het verweerschrift wordt dan ook onderzocht in de mate er in het verweerschrift zelf middelen worden ontwikkeld. Er mag uiteraard niet verwacht worden van het politiecollege dat het politiecollege zelf argumenten zou gaan distilleren uit de vroegere mondelinge en schriftelijke uiteenzettingen van de heer DEPREYTERE. Het politiecollege erkent uiteraard wel dat het aan de heer DEPREYTERE vrijstaat om duidelijk aan te geven dat hij volhardt in al hetgeen hij in de procedures vroeger ooit heeft beweerd, zonder dat daarom in huidig besluit zou moeten opnieuw ingegaan worden op alles wat ooit zou kunnen beweerd zijn.
21. Onder ‘III. Algemeen’ wordt de gehele tuchtprocedure in zeer algemene termen als onaanvaardbaar bestempeld. Het politiecollege kan enkel herhalen dat de ingeroepen feiten door het politiecollege tuchtrechtelijk zijn onderzocht en beoordeeld en dat er ten onrechte op overigens bijzonder vage wijze beweerd wordt dat er andere bedoelingen zouden bestaan of dat er ‘achterliggende redenen die nog steeds niet ter berde gekomen zijn’, en die overigens in het verweer- schrift niet ‘ter berde’ komen, zouden bestaan. Onder deze algemene beweringen wordt er ook detailkritiek uitgebracht m.b.t. de delegatie, kritiek die verder zal onderzocht worden bij de behandeling van het middel zelf. Het feit dat een advies van de tuchtraad aan een rechtspersoon dient gericht te worden door toedoen van een fysieke persoon, is nu eenmaal eigen aan het wezen van een rechtspersoon zelf, en strekt uiteraard niet tot enige schending van artikel 28 van de wet van 13 mei
22. Een onvolkomen verwijzing naar de ingetrokken intentienota is natuurlijk al evenzeer irrelevant.
23. De heer DEPREYTERE poneert ten onrechte dat de rechten van verdediging in het gedrang zouden gebracht zijn omdat er geen twee aparte dossiers, die dan volstrekt gelijk zouden zijn, zijn aangelegd. De heer DEPREYTERE heeft samen met de heer DEJONGHE een aantal feitelijkheden begaan zodat er niet valt in te zien hoe de rechten van verdediging of de discretieplicht zouden geschonden worden, door IX-4841-9/32 weergave van de stukken m.b.t. feitelijkheden die van begin tot einde samen zijn begaan. Onbegrijpelijk is de verwijzing naar politiediensten, parketten en onderzoeksrechters. De strafdossiers inzake misdrijven worden precies niet opgesplitst per dader, mededader en medeplichtige, precies omdat dit tot onoverkomelijke organisatorische problemen zou leiden en precies omdat het de rechten van verdediging zou schenden als de mededaders en/of medeplichtigen niet in de mogelijkheid zouden zijn om discussie te voeren m.b.t. de respectievelijke verantwoordelijkheden. In concreto valt er overigens niet in te zien hoe de rechten van verdedi- ging van de heer DEPREYTERE zouden geschonden zijn. Door de beide tuchtzaken, m.b.t feitelijkheden die van begin tot einde samen zijn begaan, in een dossier te onderzoeken, zijn in casu op geen enkele wijze de discretieplicht en de rechten van verdediging geschonden, laat staan op een wijze die het onderzoek zou vitiëren. M.b.t. het schrijven van 18 juli 2003, kan er verwezen worden naar de hogere vermelde motivering. Er valt overigens niet in te zien hoe de heer DEPREYTERE zich kan beklagen m.b.t. het niet aan het dossier toevoegen op een gegeven ogenblik van een door de heer DEPREYTERE vermeld schrijven, waar precies de heer DEPREYTERE zelf dit stuk in het bezit had, kon voor- leggen en uiteindelijk voorgelegd heeft. Er valt ook niet in te zien wat de relevantie zou kunnen zijn van allerlei beweringen nopens het schrijven dat door CP CREPEL aan de politie- zone is bezorgd. Dit schrijven is duidelijk en allerlei fantasieën daarom- trent zijn niet dienend.
24. Ten onrechte wordt in het verweerschrift opnieuw gesteld dat het niet rechtmatig zou zijn dat HCP DEFOOR als GTO is opgetreden. Dat overeenkomstig artikel 19 ten eerste a van de tuchtwet de korpschef inderdaad normaliter de GTO is ten aanzien van de heer DEPREYTERE. Ten aanzien van de korpschef bestaat er echter een onmogelijkheid om ten aanzien van huidige tuchtzaak als GTO op te treden. Het was hem immers onmogelijk om in structurele onpartijdigheid op te treden m.b.t. de heer DEJONGHE en bijaldien ook in het dossier ten aanzien van de heer DEPREYTERE. Want ware de korpschef opgetreden als GTO ten aanzien van de heer DEPREYTERE, dan zou de mogelijkheid rijzen dat de heer DEJONGHE poneert dat via de tuchtvervolging van de heer DEPREYTERE, de structureel niet onpartijdige korpschef hem zou willen raken. En anderzijds zou de heer DEPREYTERE desgevallend kunnen beweren dat er ten aanzien van hemzelf niet correct zou zijn opgetreden, precies met de bedoeling om de heer DEJONGHE te raken. Bovendien, dit staat buiten kijf, ware het onmogelijk om m.b.t. de tuchtfeiten waarbij de heer DEJONGHE en de heer DEPREYTERE van in den beginnen samen de feitelijkheden begingen, met aparte GTO’s op te treden. De tuchtwet voorziet niet in een specifieke en uitdrukkelijke regeling voor de gevallen waar de GTO niet kan optreden omwille van gemis aan - in casu structurele - onpartijdigheid. Het is een grondgegeven van het tuchtrecht dat de toepassing van de algemene beginselen van het behoorlijk bestuur, er niet kan toe leiden dat er een tuchtrechtelijke immuniteit zou ontstaan. Dit impliceert dat het bestuur, binnen het wettelijke kader, een oplossing dient te geven aan het probleem. De verwijzing naar artikel 831 moet in die zin gelezen worden. In zijn letterlijkheid is artikel 831 Ger. Wb. in casu niet van toepassing; maar artikel 831 Ger. Wb. voorziet in regelge- IX-4841-10/32 ving m.b.t. een toepassing van hetzelfde principe, weze het uiteraard in een jurisdictionele context. Daarbij verliest de heer DEPREYTERE uit het oog dat de tuchtwet er in voorziet dat de GTO desgevallend zeer snel kan handelen, overeen- komstig artikel 63 van de tuchtwet. Artikel 63 van de tuchtwet geeft de GTO de bevoegdheid om, voorafgaand aan enige mogelijke tussenkomst van het politiecollege, bij hoogdringendheid over te gaan tot voorlopige schorsing van een personeelslid wiens aanwezigheid bij de lokale politie onverenigbaar is met het belang van de dienst. Deze beslissing tot voorlopige schorsing is onderworpen aan de wettelijke voorwaarde (artikel 59 Tuchtwet) dat ofwel een strafonderzoek, ofwel een tucht- onderzoek loopt. Bijgevolg moet voor een wettige toepassing van artikel 63 tuchtwet, bij hoogdringendheid, minstens een begin van uitvoering van een tuchtonderzoek worden gedaan. In toepassing van het voor- gaande werd op dezelfde dag, door de plaatsvervangende GTO HCP DEFOOR, een voorafgaand onderzoek bevolen bij wijze van eerste stap van de uitvoering van de tuchtprocedure. Dit kon enkel gebeuren mits de korpschef in casu bij verhindering op grond van een vermoeden van structurele partijdigheid, toepassing maakte van de plaatsvervanging. Dit kon niet tijdig gebeuren door een voorafgaande toepassing van artikel 46 WGP, waarbij door het politiecollege zelf een vervangende korpschef zou worden aangesteld. De heer DEPREYTERE blijft echter uit het oog verliezen dat in de nota van de GTO aan het politiecollege expliciet was aangegeven dat HCP DEFOOR optrad in plaats van de korpschef omdat de korpschef dit niet kon. Het politiecollege heeft dit optreden van de HCP DEFOOR in plaats van de korpschef uitdrukkelijk bekrachtigd. Het politiecollege had overigens enkel en alleen HCP DEFOOR kunnen aanstellen, gezien hij de enige hoofdcommissaris van politie is, die buiten de korpschef binnen de zone actief is. Dat er nog commissarissen binnen de zone actief zijn, verandert daar niets aan, gezien een commissaris geen hoofdcommissaris is. Dat een commissaris als waarnemend korpschef kan optreden als zowel de korpschef als HCP DEFOOR verhinderd zijn, is terzake al evenzeer irrelevant. Onbegrijpelijk is ook de redenering dat “wanneer een vervanger dient aangewezen te worden wegens afwezigheid wordt hij in zijn geheel vervangen en de korpschef kan dus niet een beetje afwezig zijn” volstrekt ongegrond. In casu trad HCP DEFOOR als GTO op in plaats van de korpschef, omwille van de voormelde redenen en dit optreden als GTO door HCP DEFOOR impliceert uiteraard niet dat de korpschef daardoor zijn andere taken, buiten de behandeling van huidige tuchtzaak als GTO, niet zou kunnen vervullen. Het weze herhaald dat op 6 juni 2003, op het ogenblik dat het politie- college zich uitsprak over de vraag tot bekrachtiging van voorlopige schorsing van verzoeker door HCP DEFOOR, het politiecollege impliciet, maar uiteraard zeker heeft aanvaard dat HCP DEFOOR als GTO optrad.
25. Het politiecollege sluit zich uiteraard volkomen aan bij het pertinente advies van de tuchtraad m.b.t. de tenlastelegging, de toerekenbaarheid en de omschrijving van de feiten. Terzake wordt er geen middel ontwikkeld door de heer DEPREYTERE. In de mate er zou moeten geoordeeld worden dat het een middel zou vormen, quod non, dat er verwezen wordt naar de zogenaamde weigering om getuigen te horen, weze er onderstreept dat het verzamel- de feitenmateriaal ruim voldoende was voor het politiecollege om een oordeel te vormen. Op geen enkel ogenblik is overigens aangegeven IX-4841-11/32 krachtens welk getuigenverhoor er desgevallend een feit in twijfel zou kunnen getrokken worden of een toerekenbaarheid in twijfel zou kunnen getrokken worden of een omschrijving van de feiten anders zou kunnen gebeuren. Uit geen enkele element blijkt, laat staan dat een dergelijk element ooit door de heer DEPREYTERE is aangedragen, dat nog bijkomende getuigenverhoren een meerwaarde aan het onderzoek zouden kunnen verlenen.
26. Onder een vierde middel wordt door de heer DEPREYTERE een amalgaan van argumenten ontwikkeld. In de mate er puur verwezen wordt naar vroegere herhalingen, zonder met precisie een verweermiddel te ontwikkelen, volstaat het te verwijzen naar hetgeen er vroeger daaromtrent is overwogen en te verwijzen naar het advies van de tuchtraad zelf. Het feit dat in de intentienota er verwezen werd naar de argumentatie van de GTO m.b.t. de voorlopige schorsing bij hoogdringendheid, houdt niet in dat enig besluit van meet af aan zou vaststaan. Dit houdt enkel in dat na de zeer uitvoerige feitengaring en de na de uitputting van de procedu- re, er bij het einde van de tuchtprocedure moet worden vastgesteld dat de ab initio aangehaalde motieven, onverkort zijn blijven bestaan. De detailkritiek m.b.t. de plaatsing van de wagen verandert daar niets aan. De heer DEPREYTERE verliest uit het oog dat het politievoertuig voor café Wielsbeke wel degelijk in volle openheid was geparkeerd en het feit dat de politiewagen voor Bora Bora enigszins verdekt was opgesteld, neemt uiteraard niet weg dat deze politiewagen nog steeds de kentekens droeg. Er valt al evenmin in te zien hoe een uithaal naar HINP Servaege, deel uitmakend van een andere politiezone trouwens, de belangen van de heer DEPREYTERE zou kunnen dienen.
27. De heer DEPREYTERE stelt tevens dat niet zou bewezen zijn dat hij het korps in opspraak zou gebracht hebben en betwist, klaarblijkelijk in dezelfde lijn, de sanctiemaat. De ernstige feitelijkheden waaraan DEPREYTERE zich plichtig heeft gemaakt, zijn op zichzelf van aard om er toe te leiden dat op geen enkele credibele wijze nog kan worden opgetreden ten aanzien van of ten behoeve van de burgers van eender welke zone en het komt het personeel toe om zonder enige voorwaarde respect te moeten kunnen afdwingen hij de bevolking. Door de waardigheid waarvan de politie-ambtenaren blijk geven, moet het mogelijk zijn dat de politiedienst het vertrouwen van de burger verwerft en behoudt. Als politieman is men lid van de openbare macht en heeft men een maatschappelijk mandaat te vervullen. Het politiecollege kan niet akkoord gaan met het argument van verzoeker dat dit alles zou neerkomen op loze stellingen. Eigenlijk gaat het om de kern. De sanctiemaat van ontslag is dan ook correct. Het feit dat de tuchtraad heeft geadviseerd een andere sanctie op te leggen, neemt de bevoegdheid van het politiecollege niet weg. De tuchtwet voorziet er niet in dat de tuchtraad in plaats van het politie- college de sanctiemaat zou kunnen bepalen en de beslissingsbevoegdheid van het politiecollege terzake wordt door de tuchtwet intakt gelaten. Gezien de heer DEPREYTERE door zijn onaanvaardbaar handelen elke credibiliteit heeft verloren, zoals reeds uiteengezet, is de sanctie van ontslag de gepaste sanctie.”
28. Overwegende dat overeenkomstig artikel 17, § 2, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State slechts tot de schorsing van de tenuitvoerlegging kan worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat ernstige middelen worden aangevoerd die de vernietiging van de aangevochten beslissing kunnen verantwoorden en dat de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de beslissing een moeilijk te herstellen ernstig nadeel kan berokkenen; IX-4841-12/32 3.
29. Overwegende dat verzoeker in een eerste middel, ontleend aan “formele gebreken in de beslissing - schending van substantiële of op straffe van nietigheid voorgeschreven vormvoorschriften”, aanvoert wat volgt: overeenkomstig artikel 23 van de wet van 7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus (hierna: WGP) wordt het politiecollege gevormd door de burgemeesters van de verschillende gemeenten die de meer- gemeentezone vormen; voornoemd artikel bepaalt tevens dat het lid van het politiecollege dat afwezig is of verhinderd, wordt vervangen overeenkomstig artikel 14 van de nieuwe gemeentewet; in casu bestaat de meergemeentezone VLAS uit de gemeenten Kortrijk, Kuurne en Lendelede, maar de beslissing van het politiecollege van 28 januari 2005 werd niet ondertekend door de burgemeester van de gemeente Lendelede, die blijkbaar ook afwezig was bij het nemen van deze beslissing; in het uittreksel van de notulen van de zitting van het politiecollege van 28 januari 2005 wordt niet vermeld dat de burgemeester van Lendelede afwezig of verhinderd was; voor zover de verwerende partij zou wijzen op de eenheid tussen de samenstelling van het politiecollege bij de kennisname van het geschil en de samenstelling van het politiecollege bij het nemen van de beslissing, dient opgemerkt dat de beslissing van het politiecollege van 13 oktober 2003 evenmin aan voormelde bepaling voldoet; aan deze kennisgeving is wel een uittreksel van de notulen van de zitting van het politiecollege van 10 oktober 2003 gevoegd; daaruit blijkt dat de burgemeester van Lendelede niet als afwezig of verhinderd werd opgegeven, zodat diens aanwezigheid overeenkomstig artikel 23 WGP vereist was om een correcte en wettelijke beslissing te kunnen nemen; er werd evenmin in zijn vervanging voorzien overeenkomstig artikel 14 van de nieuwe gemeentewet, en dit zowel wat betreft de beslissing van 10 oktober 2003 als de beslissingen van 22 april 2004 en de (thans bestreden) beslissing van 28 januari 2005; de eventuele stemmenweging binnen het politiecollege doet niets af aan de voormelde wettelijke bepalingen; de kwestieuze beslissing vertoont dan ook vormelijke gebreken die de nietigheid ervan met zich meebrengen; het komt niet toe aan het lid van de politie, dat het voorwerp uitmaakt van een tuchtmaatregel, om zelf de stemmenweging van de leden van het betrokken politiecollege na te gaan; de beslissing dient formeel aan te geven dat het betrokken lid van het politiecollege wettig verhinderd is en niet in zijn vervanging overeen- komstig artikel 14 van de nieuwe gemeentewet kan voorzien worden en dat de beslissing derhalve op wettige wijze genomen werd; bij gebreke aan dergelijke vermelding in de beslissing dient de beslissing als vormelijk in gebreke te worden beschouwd en derhalve als nietig te worden aangemerkt. 3.
30. Overwegende dat de verwerende partij daar in haar nota met opmerkingen, samengevat, op antwoordt wat volgt : gezien de stemmenverdeling, was het voor het politiecollege mogelijk om tot besluitvorming over te gaan zonder de burgemeester van Lendelede; verzoeker weet en betwist ook niet dat de aanwezige burgemeesters over een duidelijk overwegend aandeel stemmen beschikken, vermits hij weet dat de gemeente Lendelede de allerkleinste gemeente IX-4841-13/32 is van zijn zone en de stad Kortrijk de allergrootste; artikel 30 van de tuchtwet schrijft voor dat de leden van het politiecollege die niet permanent tijdens het geheel van de hoorzittingen aanwezig waren, niet mogen deelnemen aan de beraadslaging en de stemming over de op te leggen tuchtstraf; de burgemeester van Lendelede was afwezig bij de beslissing houdende de bekrachtiging van de voorlopige schorsing, en heeft zich nadien consequent bij elke verdere stap onthouden van deelname aan het dossier; verzoeker poneert ten onrechte dat er ook nog eens zou moeten gemotiveerd worden waarom de burgemeester van Lendelede niet aanwezig was; hij meent eveneens ten onrechte dat het noodzakelijk zou zijn dat een afwezige burgemeester zou vervangen worden, vermits er enkel een vervangingsmogelijkheid bestaat; 3.3.
31. Overwegende dat, overeenkomstig artikel 23, eerste lid WGP, het politiecollege van de zone VLAS bestaat uit de burgemeesters van Kortrijk, Kuurne en Lendelede; dat artikel 30 van de wet van 13 mei 1999 houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiedienst (hierna : de tuchtwet) bepaalt dat, bij het opleggen van een tuchtstraf, de leden van het politiecollege die de hoorzittingen niet integraal hebben bijgewoond, niet mogen deelnemen aan de beraadslaging en de stemming over de tuchtstraf; dat blijkens het desbetreffende proces-verbaal, het verhoor van verzoeker afgenomen is door de burgemeesters van Kortrijk en Kuurne; dat, aangezien de burgemeester van Lendelede niet op de hoorzitting van 10 oktober 2003 aanwezig was, hij niet mocht deelnemen aan het besluitvormingsproces over de tuchtstraf die aan verzoeker zou opgelegd worden; dat in de huidige stand van de rechtspleging niet wordt ingezien op welke wijze het niet verwijzen, in de notulen van de vergadering, naar de wettige verhindering van de burgemeester van Lendelede de rechtsgeldigheid van de genomen tuchtstrafbeslissing zou kunnen aantasten; 3.3.
32. Overwegende dat, naar luid van artikel 23, derde lid, WGP, het afwezige of verhinderde lid van het politiecollege vervangen wordt overeenkomstig artikel 14 van de nieuwe gemeentewet, dat naar luid van artikel 24, eerste en tweede lid WGP elke burgemeester in het politiecollege over een aantal stemmen beschikt naar evenredigheid van de dotatie die zijn gemeente in de politiezone inbrengt en dat het politiecollege slechts geldig kan beraadslagen en beslissen wanneer de meerder- heid van de stemmen vertegenwoordigd zijn en dat artikel 24, derde lid, bepaalt dat het politiecollege beslist bij meerderheid van stemmen; dat die bepalingen niet inhouden dat het politiecollege slechts rechtsgeldig kan beraadslagen en beslissingen nemen wanneer alle burgemeesters eraan deelnemen; dat die bepalingen ook de verplichting niet instellen om een afwezig of verhinderd lid te vervangen; dat verzoeker niet betwist dat het politiecollege, bestaande uit de burgemeester van Kortrijk en Kuurne, vanuit het oogpunt van de stemmenweging, rechtsgeldig kon vergaderen en beslissen, terwijl geen bepaling van de WGP voorschrijft dat elke beslissing ervan moet doen blijken dat de aanwezige burgemeesters over voldoende stemmen beschikken opdat het college rechtsgeldig zou kunnen beraadslagen; IX-4841-14/32 3.
33. Overwegende dat het eerste middel niet ernstig is; 4.
34. Overwegende dat verzoeker in het tweede middel, ontleend aan bevoegdheidsoverschrijding, uiteenzet wat volgt : - op 4 juni 2003 heeft hoofdcommissaris van politie DEFOOR (hierna: de directeur- personeel), verzoeker overeenkomstig artikel 63 van de tuchtwet bij dringende noodzakelijkheid geschorst en het politiecollege heeft die beslissing op 6 juni 2003 bekrachtigd; daarbij werd voornoemd artikel geschonden, aangezien hij een eerste maal werd verhoord vóór de beslissing tot voorlopige schorsing, zodat het geen verhoor inzake de tuchtprocedure betrof, en aangezien het latere verhoor - waarvan artikel 63 van de tuchtwet vereist dat dit onverwijld zou gebeuren - pas op 31 juli 2003 plaats vond; - naar luid van artikel 19 van de tuchtwet, is de korpschef zijn gewone tuchtover- heid; op 4 juni 2003 heeft de korpschef een beslissing genomen tot bevoegdheids- delegatie aan de directeur-personeel; een dergelijke bevoegdheidsdelegatie is niet voorzien in de tuchtwet; delegatie op basis van artikel 831 van het Gerechtelijk Wetboek (wraking) is evenmin voorzien in de tuchtwet; dat artikel kan derhalve geen toepassing vinden; de beslissing van 4 juni 2003 van de korpschef is dan ook onwettig; de daaruit voortvloeiende onderzoekshandelingen en de daarop steunende stukken en documenten zijn eveneens onwettig en moeten als nietig worden geweerd; krachtens artikel 33 van de Grondwet kan enkel een overheid die een bevoegdheid toekent de delegatie ervan toestaan; de gewone tuchtoverheid beschikt niet over de bevoegdheid om haar wettelijke tuchtbevoegdheid te delegeren aan één van zijn personeelsleden; derhalve is ook dat grondwetsartikel miskend; - de korpschef verwijst naar artikel 831 van het Gerechtelijk Wetboek; in de thans bestreden beslissing geeft de verwerende partij expliciet toe dat voornoemd artikel niet van toepassing is, maar wel het principe van dat artikel; vermits de tuchtwet- geving als uitzonderingsrecht strikt moet geïnterpreteerd worden, mogen evenwel geen principes gehanteerd worden die in de juridisdictionele context van toepassing zijn; - de redengeving tot bevoegdheidsdelegatie kan niet worden aanvaard, vermits de korpschef verwijst naar problemen in het verleden met inspecteur DEJONGHE waar verzoeker geen uitstaans mee heeft; de korpschef had ten overstaan van verzoeker dan ook geen reden tot wrakingen; er was evenmin een reden om zijn bevoegdheid te delegeren; de uitleg in de bestreden beslissing dat het de korpschef onmogelijk was om in structurele onpartijdigheid op te treden met betrekking tot DEJONGHE en bijaldien ook in het dossier ten aanzien van verzoeker, gaat niet op vermits het niet is omdat er een onpartijdigheidsprobleem zou kunnen hebben bestaan ten aanzien van DEJONGHE dat de korpschef zich diende te wraken voor wat verzoeker betreft; in zoverre in de bestreden beslissing wordt gesteld dat het buiten kijf staat dat er ten aanzien van de feiten onmogelijk met twee gewone IX-4841-15/32 tuchtoverheden kon opgetreden worden, ziet verzoeker niet in waarin die onmogelijkheid zou kunnen bestaan, vermits er zich weliswaar feitelijkheden samen hebben voorgedaan maar er aparte tuchtdossiers dienden te bestaan; - de verwerende partij gaat voorbij aan het feit dat de delegatie van de tuchtbevoegdheid losstaat van de aanstelling van de onderzoekers; dat de gewone tuchtoverheid verschillend zou zijn doet daar niets aan af; bovendien