Arrest 150135 - - 13/10/2005

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 13 oktober 2005 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2005:ARR.150.135 Rolnummer: A. 153111/VII-34314 Zaak: Arrest 150135 - - 13/10/2005 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2005-10-18 Raadplegingen: 56 - laatst gezien 2026-07-03 02:08 Fiche Arrest nr 150.135 van 13 oktober 2005 - Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE nr. 150.135 van 13 oktober2005 in de zaak A. 153.111/VII-34.314 In zake : XXX, die woonplaats kiest bij Advocaat L. CASIER, kantoor houdende te 9051 GENT/SINT-DENIJS-WESTREM, Pleispark 31 tegen : de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -- DE VOORZITTER VAN DE VIIe KAMER, Gezien het verzoekschrift dat XXX, van Cubaanse nationaliteit, op 24 juni 2004 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van de beslissing van de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen van 25 mei 2004 tot bevestiging van de beslissing van de Minister van Binnenlandse Zaken van 7 april 2004 tot weigering van verblijf, met bevel om het grondgebied van het Rijk te verlaten; Gelet op de beschikking van 13 juli 2004 waarbij aan de verzoekende partij het voordeel van de kosteloze rechtspleging wordt verleend; Gelet op het administratief dossier; Gezien de memories van antwoord en wederantwoord; Gezien het verslag opgemaakt door Eerste Auditeur-afdelingshoofd H. VERHULST, op grond van artikel 23 van het koninklijk besluit van 9 juli 2000 houdende bijzondere procedureregeling inzake geschillen over beslissingen betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen; Gelet op de kennisgeving van dit verslag aan de partijen en gezien het verzoek tot voortzetting van de verzoekende partij teneinde te worden gehoord; Gelet op de beschikking van 26 juli 2005 waarbij de terechtzitting wordt bepaald op 6 september 2005; Gehoord het verslag van Kamervoorzitter M.-R. BRACKE; VII-34.314-1/14 Gehoord de opmerkingen van Advocaat , die, loco Advocaat L. CASIER, verschijnt voor de verzoekende partij, en van Attaché F. VEREEKEN, die verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van Eerste Auditeur-afdelingshoofd H. VERHULST; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;

1. Overwegende dat de voornaamste gegevens van de zaak als volgt kunnen worden samengevat : 1.
2. De verzoekende partij kwam België binnen op 21 maart 2004 en verklaarde zich vluchteling op 23 maart
3. 1.
4. Op 7 april 2004 nam de Minister van Binnenlandse Zaken een beslissing tot weigering van verblijf, met bevel om het grondgebied van het Rijk te verlaten. 1.
5. Op 25 mei 2004 bevestigde de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen deze beslissing als volgt : "A. Vluchtrelaas U verklaarde de Cubaanse nationaliteit te bezitten en te Havana gewoond te hebben. Sinds eind 2000 zou u, samen met een studiegenoot, Roberto Mejia, een dissidente groep gevormd hebben, die gekant was tegen het regime in Cuba. De groep zou geen specifieke naam gehad hebben. Op 27 maart 2003, toen u aan de bushalte stond, zou u gezien hebben hoe een jongen op zijn fiets tegengehouden werd door de politie. Ze zouden hem zijn identiteitsbewijs gevraagd hebben en gevraagd hebben om zijn zak te openen. De jongen zou echter geweigerd hebben en daarop zou één agent hem geslagen hebben. Aan de bushalte zou een grote groep mensen gestaan hebben, die, samen met u reageerden op de harde aanpak van de politie die niet gerechtvaardigd was. De politie zou de jongen alsnog meegenomen hebben en even later teruggekomen zijn. U zou nog steeds aan de bushalte gestaan hebben samen met enkele andere mensen. De agenten zouden daarop uw identiteitskaart gevraagd hebben en u gezegd hebben dat u geen commentaar hoefde te leveren over de mensenrechten. Ze zouden u de handboeien omgedaan hebben en meegenomen hebben. Eenmaal aangekomen in het politiekantoor zouden ze u in een kamer opgesloten hebben. Rond drie uur ’s nachts zouden twee personen u meegenomen hebben en u naar een andere zaal gebracht hebben waar een man in uniform zat die zich voorstelde als Hosmel Lovaina, uw instructeur. De andere man zou zich niet voorgesteld hebben en ook niets gezegd hebben. Hosmel Lovaina zou het bevel gegeven hebben om u over te brengen naar de gevangenis '100 y alda voz'. U zou samen met enkele anderen in een cel voor vier personen gezeten hebben. De volgende morgen zouden ze u uit uw cel gehaald hebben en foto’s en uw vingerafdrukken genomen hebben. Na een week zouden ze u uit de cel gehaald hebben en u meegenomen hebben naar Hosmel voor ondervraging. Hij zou u ondervraagd hebben over mensenrechten en u gevraagd hebben met wie u omging. Hij zou u foto’s getoond hebben en u gevraagd hebben of u de mensen kende die op de foto’s afgebeeld stonden. Ze zouden u eveneens geslagen hebben. Zonder enige regelmaat, soms wekelijks of om de twee weken, zou u uit uw cel gehaald zijn en op deze manier ondervraagd en geslagen zijn. Na 2,5 maand opsluiting zou u geen bezoek VII-34.314-2/14 meer mogen ontvangen hebben. In de gevangenis zou u Ricardo Latambli ontmoet hebben. Na zijn vrijlating zou hij zich aangesloten hebben bij de dissidente beweging waar u deel van uitmaakte. Op 5 oktober 2003 zou u voorwaardelijk vrijgelaten zijn. Na uw vrijlating zou u zich steeds op maandag in het politiekantoor moeten melden en een document ondertekenen. ’s Avonds mocht u het huis niet verlaten. Er zou geen officiële beschuldiging tegen u geweest zijn. Ze zouden u opgedragen hebben om niets te zeggen over uw opsluiting, enkel dat u zou vastgezeten hebben voor 'causa 178', voor economische activiteiten. Eind 2003 zou uw dochter op een nacht ziek geworden zijn. Samen met uw echtgenote zou u naar buiten gegaan zijn om haar naar het ziekenhuis te brengen. Onderweg zou u echter tegengehouden zijn door de politie en meegenomen zijn naar het politiekantoor. Ze zouden u de hele nacht vastgehouden hebben en pas de volgende dag weer vrijgelaten zijn. Op 27 februari 2004 zou uw vriend, Mejia, die in Matanzas woont, u opgebeld hebben. Hij zou u gevraagd hebben of hij bij u kon logeren en u zou hem bij u thuis uitgenodigd hebben. U zou echter geen toestemming gevraagd hebben aan het CDR (Comite de Defensa de la Revolucion) en twee dagen na de aankomst van Mejia zou de voorzitter van CDR naar uw huis gekomen zijn en gezegd hebben dat u geen logies mocht ontvangen zonder toestemming van CDR. Samen met Mejia zou u gepland hebben om op 5 maart 2004 aan de busterminal in Havana folders te verspreiden met de anti-revolutionaire slogans. U zou ook Ricardo Latambli gecontacteerd hebben en samen zouden jullie die dag folders verspreid hebben. Na afloop van de actie zou Ricardo echter niet naar de afgesproken plaats gekomen zijn. Mejia en u zouden niet langer gewacht hebben en naar huis gegaan zijn. Mejia zou zijn spullen genomen hebben en meteen daarna vertrokken zijn. Ook u zou niet langer thuis gebleven zijn en tot de avond bij een vriend gebleven zijn. ’s Avonds zou u terug naar huis gegaan zijn. De volgende dag, op 6 maart 2004 zou u naar uw schoonzus Jolesi gegaan zijn voor haar verjaardag. Samen met uw gezin zou u daar de dag en de nacht doorgebracht hebben. De volgende dag zou u naar uw vriend Reinaldo gebeld hebben, die vaak bij u thuis is, en hij zou u gezegd hebben dat de politie naar uw huis gekomen was. Via Reinaldo zou u eveneens vernomen hebben dat Ricardo opgepakt werd en zou gedood worden. U zou daarop naar uw vriend Chirino gebeld hebben, die op de Amerikaanse ambassade werkt. Hij zou u bij uw schoonzus opgehaald hebben en mee naar huis genomen hebben. Tot uw vertrek uit Cuba zou u bij hem gebleven zijn. Chirino zou uw reis geregeld hebben en op 20 maart 2004 zou u vanuit Havana naar Brussel gereisd zijn, waar u op 21 maart 2004 zou aangekomen zijn. Op 23 maart 2004 vroeg u hier asiel aan. U legde geen documenten voor ter staving van uw asielrelaas. B. Motivering Vooreerst dient te worden gesteld dat slechts weinig geloof kan gehecht worden aan uw verklaringen tijdens het gehoor in dringend beroep als zou u in uw land van herkomst politieke activiteiten gehad hebben. Zo verklaarde u tijdens het gehoor in dringend beroep dat u sinds eind 2000 actief was voor een dissidente groep, die u samen met uw studievriend Mejia zou opgericht hebben (zie gehoorverslag dringend beroep p. 4-5). Uit het gehoorverslag van de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) blijkt echter dat u ontkennend antwoordde op de vraag naar uw politieke activiteiten (zie gehoorverslag DVZ p. 14). U vermeldde weliswaar dat uw vriend Roberto Mejia mensenrechtenactivist was, maar u vermeldde geenszins dat ook u actief zou geweest zijn voor de groep waar hij deel van uitmaakte (zie gehoorverslag DVZ p. 14). Toen u geconfronteerd werd met uw eerdere verklaring op de DVZ verklaarde u dat ze u tijdens het gehoor op de DVZ geen details vroegen (zie gehoorverslag dringend beroep p. 6), wat echter allerminst verklaart waarom u ontkennend antwoordde op de vraag naar uw politieke activiteiten in Cuba. Gelet op deze cruciale tegenstrijdige verklaring kan geen verder geloof gehecht worden aan uw beweerde politiek engagement in uw land van herkomst. Gezien precies uw politiek engagement in twijfel getrokken wordt, kan evenmin geloof gehecht worden aan uw verklaringen omtrent uw rechtstreekse vluchtaanleiding die u in verband brengt met uw politieke activiteiten. Tijdens het gehoor in dringend beroep verklaarde u immers dat u, kort voor uw vertrek uit Cuba, op 5 maart 2004, folders zou verspreid hebben met anti-revolutionaire slogans samen met Mejia en Ricardo. Ricardo zou na afloop van de actie niet naar de afgesproken plaats gekomen zijn en enkele dagen na deze actie zou u door de politie gezocht zijn VII-34.314-3/14 (zie gehoorverslag dringend beroep p. 19). Tijdens het gehoor op de DVZ vermeldde u echter niets over deze actie waarbij u folders zou verspreid hebben samen met Mejia en Ricardo. U vermeldde enkel dat Mejia bij u te gast was begin maart 2004 en dat u dacht dat de politie u zocht omdat u onderdak verleende aan uw vriend (zie gehoorverslag DVZ p. 14-15). Toen u gevraagd werd waarom u dit feit onvermeld liet tijdens het gehoor op de DVZ, verklaarde u dat u geen vertrouwen had in het gehoor omdat u hoorde dat ze zeiden dat u een Afrikaans accent had (zie gehoorverslag DVZ p. 21). Dit is echter allerminst afdoende om te verklaren waarom u dergelijk belangrijk incident onvermeld liet tijdens het gehoor op de DVZ; temeer daar u uw politiek engagement en het incident dat uiteindelijk geleid heeft tot uw vertrek uit Cuba eveneens onvermeld liet in uw uitgebreid en gemotiveerd verzoekschrift dringend beroep dd.08/04/
6. Voorts zijn ook uw verklaringen over de omstandigheden van uw arrestatie en detentie weinig coherent waardoor ook kan getwijfeld worden aan de oprechtheid van uw verklaringen hieromtrent. Zo blijkt uit het gehoorverslag van de DVZ dat de jongen die door de politie tegengehouden werd, te voet was (zie gehoorverslag DVZ p. 13), terwijl u tijdens het gehoor in dringend beroep verklaarde dat hij aan het fietsen was (zie gehoorverslag dringend beroep p. 8). Uit het gehoorverslag van de DVZ blijkt voorts dat beide politie-agenten de jongen sloegen (zie gehoorverslag DVZ p. 13), terwijl u tijdens het gehoor in dringend beroep verklaarde dat slechts één van beide agenten de jongen sloeg (zie gehoorverslag dringend beroep p. 16). Voorts verklaarde u tijdens het gehoor op de DVZ dat u één dag na uw aankomst in de gevangenis reeds verhoord werd (zie gehoorverslag DVZ p. 14), terwijl u tijdens het gehoor in dringend beroep verklaarde dat u pas na één week verhoord werd (zie gehoorverslag dringend beroep p. 12 en p. 16). Uit het gehoorverslag van de DVZ blijkt verder dat u regelmatig in een andere cel opgesloten werd (zie gehoorverslag DVZ p. 14). Tijdens het gehoor in dringend beroep verklaarde u dan weer dat u steeds in dezelfde cel zat (zie gehoorverslag dringend beroep p. 13 en p. 17). Na confrontatie met uw eerdere verklaringen, zei u dat u de verklaringen zoals ze genoteerd staan op het gehoorverslag van de DVZ niet aflegde en dat u evenmin details gaf tijdens het gehoor op de DVZ (zie gehoorverslag dringend beroep p. 15-16), wat geen afdoende verklaringen zijn om deze incoherenties te verantwoorden. Bij verdere confrontaties met uw eerdere verklaringen tijdens het gehoor op de DVZ, gaf u geen verklaring en bleef u zwijgen (zie gehoorverslag dringend beroep p. 16-17). Gelet op bovenvermelde tegenstrijdigheden en omissies in uw verklaringen kan geen geloof gehecht worden aan uw asielrelaas. Bovendien legde u geen enkel document voor ter staving van uw asielrelaas waardoor noch uw identiteit en uw afkomst, noch de door u voorgehouden problemen met de Cubaanse autoriteiten kunnen gestaafd worden. C. Conclusie Op basis van de elementen uit uw dossier, bevestig ik de beslissing van de gemachtigde van de Minister van Binnenlandse zaken waarbij u het verblijf op het grondgebied werd geweigerd. Steunend op artikel 52 van de vreemdelingenwet meen ik dat uw asielaanvraag bedrieglijk is. Ik meen bovendien dat u in de huidige omstandigheden mag worden teruggeleid naar de grens van het land dat u ontvlucht bent, en waar volgens uw verklaring, uw leven, uw fysieke integriteit of uw vrijheid in gevaar zou verkeren. Behoudens een andere beslissing van de Minister van Binnenlandse zaken of zijn gemachtigde dient u binnen de 5 dag(en), ingaand op de datum van de kennisgeving van deze beslissing het grondgebied te verlaten (Koninklijk Besluit van 19/05/1993: artikel 17, par. 2, al.2.).". Dit is de bestreden beslissing; VII-34.314-4/14 2.
7. Overwegende dat de verzoekende partij een enig middel aanvoert dat luidt als volgt: "Enig middel: schending van de beginselen van behoorlijk bestuur, inzonderheid van de motiveringsplicht en van het zorgvuldigheidsbeginsel.
8. In de bestreden beslissing beperkt de overheid zich bij het motiveren van haar beslissing tot een vergelijking tussen het eerste interview voor de Dienst Vreemdelingenzaken en het interview welk plaatsvond n.a.v. het dringend beroep. 1.1 Nochtans heeft verzoeker een dringend beroep ingesteld tegen de beslissing dd. 07.04.2004 tot weigering van verblijf met bevel om het grondgebied te verlaten van de gemachtigde van de Minister van Binnenlandse zaken juist om reden dat hij van oordeel was dat hij niet de kans had gekregen zijn verhaal in detail uiteen te zetten, nu hem enkel korte vragen werden gesteld waardoor de beslissing op grond van een verkeerd en onvolledig beeld van de feiten was genomen. Zo bijvoorbeeld de vraag naar zijn politieke activiteit beantwoordt de verzoeker tijdens het verhoor voor de DVZ dat hij geen lid is van een politieke partij (waarmee hij wou aangeven dat er slechts één partij is in Cuba). Pas tijdens het verhoor voor de CGVS kan de verzoeker dit verhaal aanvullen en verduidelijken (zie pagina 4 t.e.m. 6 gehoorverslag Commissaris-Generaal) dat hij daarentegen deel uitmaakt van een dissidente (dissident aan de voormelde alleenheersende partij ) groep met contra-revolutionair gedachtengoed in het kader waarvan hij politiek actief was. 1.2 Verzoeker heeft tevens het dringend beroep ingesteld omdat hij van oordeel is dat de tolk tijdens het eerste interview van de Dienst Vreemdelingenzaken partijdig was. Immers maakte de betreffende tolk de subjectieve opmerking dat verzoeker Spaans zou spreken met een Afrikaans accent (en waardoor aan de interviewer de onterechte indruk zou kunnen gegeven worden- justice must not only be done but also be seen to be done - dat verzoeker zijn Cubaanse nationaliteit en afkomst zou voorliegen). Het is uiteraard niet aan de tolk om persoonlijke opvattingen mede te delen aan de interviewer, zijn taak bestaat enkel in het getrouw weergeven van het verhaal aan de interviewer. Door dit feit voelde verzoeker zich geviseerd en geremd om zijn verhaal op een volledige wijze weer te geven (zie motivering dringend beroep en p. 21 gehoorverslag van de Commissaris-Generaal voor de Vluchtelingen en Staatslozen). Verzoeker heeft overigens reeds bij zijn motivering van het dringend beroep, alsook tijdens de behandeling van zijn dringend beroep steeds volgehouden en benadrukt dat de neerslag van het eerste interview voor de Dienst Vreemdelingenzaken en dus de eerste beslissing niet op basis van een volledig beeld van de feiten is genomen. De argumentatie van de Commissaris-Generaal dat een aantal belangrijke elementen door verzoeker aanvankelijk niet zouden zijn aangehaald in zijn verzoekschrift dd. 08.04.2004, kan geenszins weerhouden worden. Het dringend beroep moet immers niet noodzakelijk de motieven waarom de asielzoeker het niet eens is met de beslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken bevatten. Zeker wanneer slechts weinig tijd is om het beroep aan te tekenen ( zie K. VERSTREPEN (ed.), Inleiding tot het vreemdelingenrecht, Brugge, Die Keure, 2002, p. 11 en 17). 1.3 Dienvolgens heeft hij zijn recht conform art. 62/2§2 van de Wet van 15.12.1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen uitgeoefend om dringend beroep aan te tekenen tegen de beslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken. 1.3.1 Met het instellen van een dringend beroep had verzoeker de bedoeling tot en had hij toch recht op een nieuw onderzoek, zodat dit keer een beslissing kon worden genomen op basis van een correct verhoor en dienvolgens correct feitenrelaas. Immers dienen de feiten waarop de overheid zich baseert te bestaan en juist te zijn, zoniet is er gebrek aan draagkracht van de motivering. Aan de grondslag van een besluit dienen dienvolgens zorgvuldig vastgestelde feiten te liggen (A. VAN MENSEL, Het beginsel van Behoorlijk Bestuur, Mys&Breesch, 1997, nr. 100- 10 1). VII-34.314-5/14 Het aanwenden van een rechtsmiddel veronderstelt dat de hogere instantie (in casu de Commissaris-Generaal voor de Vluchtelingen en de Staatslozen) de feiten aan een volledig nieuw onderzoek (zowel in feite als in rechte) dient te onderwerpen. Een administratief beroep dient de degelijkheid van de besluitvorming te bevorderen aangezien het bestuur erdoor wordt aangezet een tweede onderzoek te wijden aan de betrokken zaak (zie A. MAST, J. DUJARDIN, M. VANDAMME en J. VANDE LANOTTE, Overzicht van het Belgisch administratief recht, Kluwer, Antwerpen, 1999,p.650). Dit impliceert tevens dat de Commissaris-Generaal passend dient te oordelen of de nieuwe elementen die de kandidaat-vluchteling voorlegt ernstige aanwijzingen opleveren dat er een gewettigde vrees voor vervolging bestaat (R.v.St., 9 juli 1997, Rev. Dr.étr., 1997, 234). Het zich louter beperken tot een vergelijking tussen het eerste interview voor de Dienst Vreemdelingenzaken en het interview welk plaatsvond n.a.v. het dringend beroep, kan geenszins worden aanzien als een afdoend en volledig onderzoek van het concrete geval noodzakelijk om tot een zorgvuldige besluitvorming te komen. Verzoeker is dan ook van oordeel dat het bestuur dienaangaande het zorgvuldigheidsbeginsel heeft geschonden.
9. Bovendien beperkt de Commissaris-Generaal zich tot een aantal niet-relevante details daar waar hij de beweerdelijke tegenstrijdigheden in het verhaal van verzoeker tracht aan te tonen, zoals het feit of de jongen die werd aangehouden door de politie (welke aanhouding indirect resulteerde in de aanhouding van verzoeker) te voet of aan het fietsen was, de jongen door één dan wel twee agenten geslagen werd, verzoeker na één dag dan wel na één week gevangenschap verhoord werd en of hij in één de ene dan wel andere cel opgesloten werd, ... terwijl de essentie van het betoog van verzoeker niet of nauwelijks onderzocht wordt, zijnde de onrechtmatige arrestatie en vrijheidsberoving van verzoeker. Iedere beslissing van het bestuur dient op motieven te rusten die niet enkel in feite en in rechte aanwezig moeten zijn maar, die daarenboven pertinent moeten zijn en de beslissing moeten verantwoorden, zoniet is er sprake van een kennelijk onredelijk bestuursoptreden (zie A. MAST, J. DUJARDIN, M. VANDAMME en J. VANDE LANOTTE, Overzicht van het Belgisch administratief recht, Kluwer, Antwerpen, 1999,p.55). Betrokkene werd immers zonder aanhoudingsbevel opgepakt door de overheid ingevolge zijn kritiek op het beleid van de overheid inzake de mensenrechten, zijnde wegens zijn politieke overtuiging. Het gearresteerd en gevangen genomen worden zonder aanhoudingsbevel of enige vorm van proces, vormt een ernstige schending van de mensenrechten en vormt daardoor juist een grond om de gegrondheid van zijn vrees voor vervolging te staven (zie D. VANHEULE, CDPK Libri 2, Vluchtelingen. Een overzicht, Mys & Breesch, Gent, 1998, nr. 55). Het komt dan ook als niet redelijk voor dat het Commissariaat-Generaal louter details viseert om aan de geloofwaardigheid van verzoekers verhaal afbreuk te kunnen doen en daarbij voorbijgaat aan de essentie van diens verhaal. In dit verband weze benadrukt dat de Commissaris-Generaal dient rekening te houden met alle gegevens van het dossier en niet alleen met de gegevens die ongunstig zijn voor de erkenning van het statuut van vluchteling, zoniet maakt dit een manifeste beoordelingsfout uit aan de zijde van de Commissaris-Generaal (R.v.St., 11 juni 1996, 29 oktober 1996 en 3 december 1996, Rev. Dr. étr., 1996, blz. 745, 800 en 802). Nochtans staat, wegens de aard van de materie, in vele gevallen de kandidaatvluchteling voor de schier onmogelijke opdracht om de bewijzen te leveren van deze feiten. Wie bijvoorbeeld op onrechtmatige wijze werd gearresteerd of opgesloten zal door de vervolgende partij niet in het bezit worden gesteld van een schriftelijk bewijs. Om die reden wijkt het bewijsrecht in vluchtelingenzaken af van de gemeenrechtelijke regels in civiele gedingen. De actori incumbit probatio-regel en de voorname betekenis van het schriftelijk bewijs ruimen plaats voor een eigen regeling waarbij de asielzoeker en de onderzoeker van de aanvraag samen de pertinente feiten vaststellen en evalueren. In bepaalde gevallen zal het zelfs aan de onderzoeker toekomen om alle ter beschikking staande middelen aan te wenden om de nodige bewijzen te verzamelen. Indien dan nog geen succes is behaald of indien het onmogelijk is om bepaalde bewijzen te verzamelen, zal de asielzoeker het voordeel van VII-34.314-6/14 de twijfel genieten op voorwaarde dat zijn verklaringen geloofwaardig zijn en er geen goede reden tegen de verlening van dit voordeel bestaan (eigen onderlijning) (D. VANHEULE, CDPK Libri 2, Vluchtelingen. Een overzicht, Mys & Breesch, Gent, 1998, nr.49 en de verwijzing aldaar).
10. Verzoeker voert het feit aan dat hij werd gearresteerd en gevangen gehouden, zonder enig vorm van reden of proces maar louter omwille van zijn politieke overtuiging. Er bestaat dienvolgens ontegensprekelijk een in hoofde van de heer XXX gegronde vrees voor vervolging wegens ras, godsdienst, nationaliteit, het behoren tot een sociale groep of zijn politieke overtuiging in de zin van art. 1, A