Arrest 150784 - - 26/10/2005

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 26 oktober 2005 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2005:ARR.150.784 Rolnummer: A. 126648/XIV-11664 Zaak: Arrest 150784 - - 26/10/2005 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2005-12-13 Raadplegingen: 66 - laatst gezien 2026-07-03 03:35 Fiche Arrest nr 150.784 van 26 oktober 2005 - Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE. nr. 150.784 van 26 oktober 2005 in de zaak A. 126.648/XIV-11.

1. In zake : XXX, die woonplaats kiest bij Advocaat C. NADIN, kantoor houdende te 4000 LUIK, Boulevard d’Avroy 188 tegen : de Belgische Staat, vertegenwoordigd door de Minister van Binnenlandse Zaken. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -- DE VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER, Gezien het verzoekschrift dat XXX, van Joegoslavische nationaliteit, op 11 september 2002 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van de beslissing van 21 augustus 2002 van de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen, Eerste Nederlandse Kamer, waarbij wordt geweigerd haar als vluchteling te erkennen; Gelet op de beschikking van 19 september 2002 waarbij aan de verzoekende partij het voordeel van de kosteloze rechtspleging wordt verleend; Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien het verslag opgemaakt door Adjunct-auditeur M. VAN LIMBERGEN, op grond van artikel 23, van het koninklijk besluit van 9 juli 2000 houdende bijzondere procedureregeling inzake geschillen over beslissingen betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan de partijen en gelet op het verzoek tot voortzetting teneinde te worden gehoord van de verzoekende partij; Gelet op de beschikking van 12 juli 2005 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 5 oktober 2005; Gehoord het verslag van Kamervoorzitter A. BEIRLAEN; XIV-11.664-1/28 Gehoord de opmerkingen van Advocaat F. LANDUYT die, loco Advocaat C. NADIN verschijnt voor de verzoekende partij en van Advocaat C. DECORDIER, die verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van Adjunct-auditeur M. VAN LIMBERGEN; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
2. Over de gegevens van de zaak. Overwegende dat de gegevens van de zaak als volgt kunnen worden samengevat: 1.
3. XXX, van Joegoslavische nationaliteit, komt op 30 september 2001 België binnen en vraagt op 1 oktober 2001 om de erkenning van de hoedanigheid van vluchteling. 1.
4. Deze aanvraag wordt op 5 maart 2002 door de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen verworpen. 1.
5. Verzoekster tekent tegen deze weigeringsbeslissing op 19 maart 2002 hoger beroep aan bij de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen. 1.
6. Op 24 mei 2002 beslist de gemachtigde bijzitter van de Eerste Nederlandse Kamer van de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen dit beroep, dat “kennelijk ongegrond voorkomt”, zelf als alleenrechtsprekend lid te behandelen. 1.
7. Op de zitting van 25 juni 2002 wordt verzoekster, bijgestaan door advocaat C. VAN BOXSTAEL, loco advocaat V. PUZAJ, gehoord. 1.
8. Op 21 augustus 2002 neemt de gemachtigde bijzitter van de Eerste Nederlandse Kamer van de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen de thans bestreden beslissing, waarbij het beroep ontvankelijk, maar ongegrond wordt verklaard en de erkenning van de hoedanigheid van vluchteling derhalve wordt geweigerd. Deze beslissing is als volgt gemotiveerd: “Overwegende dat appellante ter zitting geen bezwaren laat gelden omtrent de vertolking van de gezegden; XIV-11.664-2/28 Overwegende dat in de bestreden weigeringsbeslissing de feitelijke omstandigheden als volgt aan appellante worden toegeschreven: “Volgens uw verklaringen bent u een Slavische moslim, een Bosniak, geboren in Tucanje, Montenegro. U woont echter al meer dan 40 jaar in Dobruša (gemeente Istok), Kosovo. U bent Kosovo ontvlucht op 23 september 2001 en bent hier in België aangekomen op 30 september
9. U hebt hier een asielaanvraag ingediend op 1 oktober
10. U bent in het bezit van een identiteitskaart, uitgereikt te Istok op 12 september
11. Na het einde van de Kosovo-oorlog bent u op een dag op de markt van Peƒ fysiek mishandeld door een aantal Albanezen. U bent samen met uw familie meermaals het slachtoffer geworden van pesterijen en mishandelingen uitgevoerd door onbekende Albanezen. Zo werden uw auto, traktor en koeien gestolen. In december 2000 werd uw zoon, I (O.V. 5.137.630), op zijn werk zo geslagen dat hij diende opgenomen te worden in het ziekenhuis. Na zijn opname werden u en uw schoondochter bedreigd door onbekende Albanezen om de namen van de aanvallers van uw zoon niet vrij te geven. In de nacht voor uw vertrek zijn vier onbekende Albanezen uw huis binnengevallen en hebben u en uw hele familie fysiek mishandeld. Ze hebben u ook bedreigd: indien u binnen de 24 uur uw huis niet zou ontruimen, zou u worden vermoord. De volgende dag bent u samen met uw zoon, schoondochter en kleinkinderen gevlucht uit Kosovo”; dat deze beschrijving niet wordt betwist; Overwegende dat de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen haar oordeel moet steunen op de feitelijke situatie, zoals deze zich voordoet in het land van oorsprong op het ogenblik van haar beslissing (J. HATHAWAY, The Law of Refugee Status, Butterworths, Toronto-Vancouver, 1991, 74-75; R.v.St., Munsiensi, nr. 46.530, 16 maart 1994; R.v.St., Vitaj, nr. 96.562, 18 juni 2001); dat deze stelling voortvloeit uit de definitie van vluchteling zoals geformuleerd in artikel 1 van het Verdrag van Genève van 28 juli 1951, waarin het criterium “gegronde vrees voor vervolging” het wezenlijke is; dat determinerend is bij het onderzoek van dit criterium of de asielzoeker thans een toevluchtsoord nodig heeft voor een te verwachten risico van vervolging in zijn land van oorsprong; dat het behoren tot de minderheid van de Slavische Moslims (Bosniaks) in Kosovo niet zonder meer leidt tot de erkenning van de status van vluchteling; dat de situatie van deze groep blijkens betrouwbare bronnen als gestabiliseerd kan worden aangezien (Ministerie van Buitenlandse Zaken van Nederland, Ambtsbericht van 25 januari 2001, Kosovo-situatie, rubriek 3.5.5; Country Reports on Human Rights Practices for 2001, Washington, 2002, V/ Yugoslavia); dat vooral een gebrek aan perspectief in het huidige Kosovo en in het bijzonder taalproblemen voor een aantal Slavische Moslims de aanleiding vormen om Kosovo te verlaten; dat appellante moet aantonen dat er in haren hoofde feiten en omstandigheden bestaan waardoor zij gegronde reden heeft te vrezen voor vervolging in vluchtelingenrechtelijke zin; Overwegende dat de verklaringen van de kandidaat-vluchteling een voldoende bewijs kunnen zijn van zijn hoedanigheid van vluchteling op voorwaarde dat ze mogelijk, geloofwaardig en eerlijk zijn (J. HATHAWAY, o.c., 84); dat de afgelegde verklaringen niet in strijd mogen zijn met algemeen bekende feiten; dat de kandidaat-vluchteling een poging moet ondernemen het relaas te staven; dat het voordeel van de twijfel slechts kan worden toegestaan als alle elementen werden onderzocht en men overtuigd is van de geloofwaardigheid van de afgelegde verklaringen (UNHCR, Guidé des procédures et critères á appliquer pour déterminer le statut de réfugié, Genève, 1992, nr. 204); dat appellantes relaas, zoals blijkt uit de hiernavolgende redengevingen, niet aan deze vereisten voldoet; Overwegende dat appellante zelfs geen begin van bewijs omtrent haar reisweg, noch omtrent het tijdstip dat zij in België toekwam, bijbrengt; Overwegende dat in een eerste redengeving in de bestreden beslissing het volgende wordt gesteld: “Vooreerst dient gesteld te worden dat de gebeurtenissen die u aanhaalt, niet in overeenstemming kunnen worden gebracht met de informatie waarover het Commissariaat-generaal beschikt. Noch de aanval op uw zoon, noch de aanval de dag voor uw vertrek zijn terug te vinden in de zeer gedetailleerde dagrapporten van KFOR en CIVPOL, Dit is zeer verwonderlijk, temeer omdat bij de beide gebeurtenissen de KFOR is opgetreden”; dat appellante deze oordeelkundige vaststelling noch in haar beroepsverzoekschrift, noch in het verhoorgesprek ter zitting, weerlegt; dat haar zoon, I, ter zitting volhoudt XIV-11.664-3/28 naar aanleiding van deze incidenten klachten te hebben ingediend bij de UNMIK en bij de KFOR; dat hiervan geen bewijs wordt bijgebracht; dat dienende getuigschriften nochtans probleemloos bij de plaatselijke administraties van de internationale organisaties kunnen worden.-verkregen; dat de uitleg van appellantes zoon, dat zijn klachten bij monde van een Albanese tolk zijn gebeurd, geen beletsel vormen om een bewijs van de klacht te bekomen; Overwegende dat in de bestreden beslissing wordt gewezen op tegenstrijdigheden tussen appellantes opeenvolgende verklaringen en ook tussen haar verklaringen en deze van haar voornoemde zoon en van zijn echtgenote, M; dat terzake het volgende wordt gesteld: "Zo beweerde u tijdens uw interview op de Dienst Vreemdelingenzaken dat uw zoon Izet meermaals door mensen in uniform en burger werd meegenomen voor ondervraging (DVZ-verhoorverslag, vraag 42). In uw interviews op het Commissariaat- generaal stelde u dat nooit te hebben beweerd en u deze gebeurtenissen niet meer te herinneren (CGVS-verhoorverslag DB p. 4, CGVS-verhoorverslag TG p. 8). Ook beweerde u tijdens het verhoor in dringend beroep geen rechtstreekse getuige te zijn geweest van de aanval de dag voor uw vertrek uit Kosovo (CGVS verhoorverslag DB p. 5). Tijdens het verhoor ten gronde weerlegde u deze bewering door te stellen dat u wel aanwezig was en zelfs persoonlijk werd mishandeld (CGVS-verhoorverslag TG p. 7-8). Ook beweerde u na deze aanval niet door vertegenwoordigers van de KFOR te zijn verhoord (CGVS-verhoorverslag TG p. 9). Deze bewering is in strijd met de verklaringen afgelegd door uw zoon, die stelde dat u wel werd verhoord door vertegenwoordigers van KFOR (CGVS-verhoorverslag zoon TG p. 10). Deze tegenstrijdigheden hebben als gevolg dat uw geloofwaardigheid bijkomend wordt ondermijnd”; Overwegende dat appellante noch in haar beroepsverzoekschrift, noch tijdens het verhoorgesprek ter zitting, deze tegenstrijdigheden afdoende weerlegt; dat de vastgestelde tegenstrijdigheden concreet en wezenlijk zijn; dat het geen details betreft, die omwille van de gewelddadige en traumatiserende agressies niet meer herinnerd worden; dat de Commissie overigens vaststelt dat appellante in haar beroepsverzoekschrift (p. 3) beweert dat in de nacht van 22 op 23 september 2001 een granaat op het huis van haar zoon werd geworpen, waarbij aanzienlijke schade werd toegebracht; dat appellante zelf noch haar zoon, noch zijn echtgenote, tijdens het verhoor op de Dienst Vreemdelingenzaken (verslagen van 1 oktober 2001, rubriek 42) echter gewag maken van deze traumatische gebeurtenis, die ongetwijfeld in het geheugen zou gegrift zijn zo zij zich in werkelijkheid zou hebben voorgedaan; dat appellantes relaas ongeloofwaardig is; Overwegende dat hoe dan ook een binnenlands verblijfsalternatief voorhanden is; dat kan worden verwezen naar de stad Prizren waar ongeveer 25.000 Slavische Moslims verblijven in vreedzaam samenleven met de Albanese bevolkingsgroep (Home Office U.K., Country Information and Policy Unit, Country Assessment, Federal Republic of Yugoslavia, oktober 2001, rubriek 6.13); Overwegende dat appellantes verwijzing naar de erkenning als vluchteling van enkele familieleden niet dienend is; dat immers asielaanvragen één voor één moeten worden getoetst (R.v.St., Issa Ghassan Mansur, nr. 51.392, 27 januari 1995); dat, zoals hoger werd vermeld, geen sprake is van een groepsvervolging van Slavische Moslims in Kosovo; dat het geïndividualiseerd onderzoek van appellantes asielaanvraag leidt tot het besluit dat deze aanvraag ongegrond is; dat appellante ook niet inroept ten laste van deze familieleden te zijn; Overwegende dat, in acht genomen wat voorafgaat, in hoofde van appellante geen vrees voor vervolging in de zin van artikel 1 (A)2 van het Verdrag van Genève van 28 juli 1951 in aanmerking kan worden genomen, OM DEZE REDENEN : verklaart het beroep ontvankelijk doch ongegrond en weigert derhalve aan H de erkenning van de hoedanigheid van vluchteling.
12. Over de gegrondheid van het beroep. XIV-11.664-4/28 2.1.
13. Overwegende dat verzoekster als eerste middel aanvoert: “A PREMIER MOYEN PRIS DE LA VIOLATION DES PRINCIPES DU RESPECT DES DROITS DE LA DÉFENSE, DE BONNE ADMINISTRATION, D'EQUITABLE PROCÉDURE ET DU CONTRADICTOIRE EN TANT QUE PRINCIPES GÉNÉRAUX DE DROIT ATTENDU QU'il est absolument inadmissible que la CPRR rejette les arguments développés par la requérante sur base de sources absolument critiquables, QU'il est absolument anormal que la CPRR invoque des rapports qu'elle refuse de produire; que la CPRR écrit en effet dans la décision litigieuse ... "(...) la Commission Permanente de Recours (les Réfugiés soutient son jugement sur la situation réelle, telle qu'elle existe dans le pays d'origine ait moment (le sa décision (J. HATHAWAY, The Law of Refugee Status, Butterworths, Toronto-Vancouver, 1991, 74-75; CE, Munsiensi, n/ 46.530, 16 mars 1996; CE, Vitaj, n/ 96.562, 18juin 2001); que cette position résulte de la définition du réfugié telle qu'elle est formulée dans l'article 1 de la Convention de Genève du 28juillet 195 1, où le critère “crainte fondée (le persécution” est essentiel; que le fait que le demandeur d’asile ait besoin d'un refuge pour éviter le risque (le persécution dans son pays d'origine est déterminant lors de l'examen de ce critère; qu'il n’appartient pas simplement à la minorité des Slaves Musulmans (Bosniaques) au KOSOVO de décider (le la reconnaissance du statut de réfugié; que la situation de ce groupe est, selon des sources fiables, considérées comme stabilisée (Ministère de l’Intérieur des Pays-Bas, Ministère (le la Justice du 25janvier 2001, Kosovo - situation, rubrique 3.5.5; Country Reports on Human Rights Practices pour 2001, Washington, 2002, V/ Yougoslavie); QUE la moindre des choses est que la CPRR communique ses pièces, et ce intégralement et dans la langue de la requérante; QU'à supposer même que l’Etat Belge produise des documents complets et surtout lisibles, encore ne faudrait-il examiner ces documents qu’avec la plus grande prudence, que les rapports invoqués ont en effet été rédigés par des émissaires spéciaux envoyés ait KOSOVO; que ces émissaires spéciaux ont été accueillis par les autorités en place de manière royale! que dans les meilleurs hôtels, ils ont reçu la meilleure nourriture, les meilleurs guides et assistants culturels; que (le tolite évidence, ces émissaires spéciaux ont été accueillis de manière telle à ce que leurs rapports ne puissent ternir l'image des régimes en place; QUE l’histoire nous a appris que ce sont justement les régimes les plus autoritaires et exécrables qui arrivent le mieux "il dorer la pilule" aux émissaires, commissions d'enquêtes et autres journalistes internationaux; que les exemples sont extrêmement nombreux; quels étaient les rapports des émissaires dit Pape oit des représentants de la Croix Rouge qui avaient visités l'Allemagne nazie dans les années 1933 à 1945? qu'aucun na pli se rendre compte (le l'existence (les camps de la mort, (le la politique d'extermination, etc.; que cela ne signifie bien entendu pas que ces émissaires manquaient d'objectivité; que cela signifie tout simplement qu'ils n’ont pli voir que ce qu'on a bien voulu leur montrer; QUE l'histoire nous apprend encore que ces situations se sont reproduites à de multiples reprises, que ce soit pour les exactions et autres crimes de Staline, les génocides en Corée du Nord, au Cambodge, en Irak, etc.; QUE ce sont justement les régimes les plus détestables, qui rendent les contrôles internationaux les plus difficiles, voire impossibles; qu'il suffit pour sen convaincre de se rappeler la situation des juifs fiiyant l'Allemagne nazie (laits les années 1930; que ces "demandeurs d'asile juifs " étaient rejetés par les puissances occidentales notamment la France et même les Etats- Unis!, sous prétexte que les problèmes qu'ils invoquaient pour fuir leur Allemagne natale étaient fantaisistes!; QUE ce n’est jamais (le gaieté de coeur que des personnes quittent leur pays, leurs racines, leur maison, leur terre, leurs biens, leurs amis, leur culture pour demander aide et protection à un pays certes réputé riche et démocratique mais tout de même inconnu!; QUE certes, l'afflux massif d’immigrants pose un réel problème au monde occidental en général, et à la Belgique en particulier; que ces problèmes appellent sinon une solution mondiale, en tous cas une solution européenne; que malheureusement celle-ci ne semble pas prête à apparaître; XIV-11.664-5/28 QUE, ce n’est pas une raison suffisante que pour tourner le dos à un examen individuel et objectif de chaque situation humaine qui se pose; que ce n’est pas une raison suffisante que pour invoquer des rapports autorisés et inspirés par les régimes, qui sont à l'origine même des graves problèmes rencontrés par les diverses minorités ethniques obligées à fuir; QUE, ces rapports ne peuvent en aucun cas justifier la décision critiquée; QUE le premier moyen pris de la violation des principes du respect des droits de la défense, de bonne administration, d'équitable procédure et du contradictoire en tant que principes de droit, est fondé ”; 2.1.
14. Overwegende dat de verwerende partij antwoordt: “2.1 Betreffende een eerste middel van de verzoekende partij. In een eerste middel werpt verzoekster de schending op van “de eerbiediging van de rechten van verdediging en van het beginsel van behoorlijk bestuur" als algemene rechtsbeginselen. Deze schending zou zich volgens verzoekster voordoen nu in de in casu bestreden beslissing wordt gesteld dat de Vaste Beroepscommissie haar oordeel moet vormen op de feitelijke situatie, zoals deze zich voordoet in het land van oorsprong op het ogenblik van haar beslissing, en zij stelt dat het louter behoren tot de minderheid van de Slavische Moslims (Bosniaks) in Kosovo niet zonder meer tot de erkenning van de status van vluchteling leidt, temeer nu de situatie van deze groep blijkens betrouwbare bronnen als gestabiliseerd kan worden aanzien, terwijl volgens de verzoekende partij: - de betrokken waarnemers niet in staat zouden zijn een getrouw beeld weer te geven van de concrete toestand in haar land van herkomst, nu deze daar beweerdelijk op een zeer goede manier zouden zijn ontvangen en konden genieten van de beste hotels, de beste gidsen, het beste eten, ..... - de voormelde bronnen zouden verhinderen verzoeksters situatie individueel en objectief te beoordelen. Betreffende verzoeksters verwijzing naar "het beginsel van behoorlijk bestuur", herinnert de verwerende partij er vooreerst eens aan dat de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen een administratief rechtscollege is, belast met, weze het administratieve, rechtspraak en niet met actief bestuur, zodat laatstvermeld beginsel te haren opzichte geen toepassing kan vinden. De verwerende partij laat bovendien gelden dat verzoeksters kritiek enerzijds feitelijke grondslag mist, en anderzijds niet meer omvat dan vage en ongestaafde beweringen welke weinig aannemelijk zijn en geenszins afbreuk kunnen doen aan de in casu bestreden beslissing. Inderdaad blijkt genoegzaam uit de motieven vervat in de in casu bestreden beslissing dd. 21.08.2002 van de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen, houdende de verwerping van verzoeksters asielaanvraag, dat verzoeksters individuele situatie wel degelijk met de nodige zorgvuldigheid en objectiviteit werd beoordeeld, na diepgaand onderzoek waaruit bleek dat aan betrokkenes asielrelaas geen geloof kon worden gehecht. De verwerende partij is de mening toegedaan dat verzoeksters eerste middel niet kan worden aangenomen.”; 2.1.
15. Overwegende dat verzoekster repliceert: “A. PREMIER MOYEN PRIS DE LA VIOLATION DES PRINCIPES DU RESPECT DES DROITS DE LA DÉFENSE, DE BONNE ADMINISTRATION D’EQUITABLE PROCÉDURE ET DU CONTRADICTOIRE EN TANT QUE PRINCIPES GÉNÉRAUX DE DROIT ATTENDU QUE l’Etat Belge considère que le premier moyen invoqué par la requérante ne pourrait être pris en considération; ATTENDU Q U'outre l'argumentation déjà développée en termes de recours en annulation, le requérant ent ... bge,-requérant entend faire va mentaires suivants; XIV-11.664-6/28 QUE "Les principes généraux constituent une source de droit administratif qui est régulièrement invoquée par le Conseil d’Etat au contentieux de l'excès de pouvoir, et tout particulièrement, les principes généraux "de bonne administration" , Ils s'imposent à l'autorité administrative au même titre qu'une norme ayant force de loi, et ne peuvent en conséquence être écartés que par un texte législatif' (J. SOHIER, Les procédures au Conseil d’Etat, Kluwer Editions juridiques, 1998, p. 83, n/152), QUE le premier moyen est sérieux;”; 2.1.
16. Overwegende dat de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen zich bij het beoordelen van een asielverzoek kan steunen op inlichtingen vervat in voor iedereen toegankelijke documenten zoals de algemene ambtsberichten van het Nederlands Ministerie van Buitenlandse Zaken, zonder dat deze stukken vooraf bij het dossier moeten worden gevoegd, laat staan dat deze stukken in de taal van de asielzoeker ter kennis zouden moeten worden gebracht; dat de feitenrechter bovendien soeverein oordeelt over de betrouwbaarheid van zijn informatiebronnen; dat het de Raad van State als administratieve cassatierechter niet toekomt deze beoordeling over te doen; dat het eerste middel niet gegrond is; 2.2.
17. Overwegende dat verzoekster als tweede middel aanvoert: “B. SECOND MOYEN PRIS DE LA VIOLATION DE L'ARTICLE 3 DE LA CONVENTION DE GENÈVE DU 28.07.1951, DE L'ARTICLE 26 DU PACTE INTERNATIONAL DE NEW-YORK DU 19.12.1966, DE L'ARTICLE 14 DE LA CON1,ENTION DE SAUVEGARDE DES DROITS DE L’HOMME ET DES LIBERTÉS FONDAMENTALES DU 04.11.1950, DE L'ARTICLE 4 DU PROTOCOLE N/ 4 DU 16.11.1963 ET DE L'ARTICLE 1 DU PROTOCOLE N/ 12 DU 04.11.2000 A LA CONVENTION DE SAUVEGARDE DES DROITS DE L'HOMME ET DES LIBER TES FONDAMENTALES
18. Absence de décision individualisée ATTENDU QUE selon l'article 3 de la Convention de Genève dit 28.07.1951, «Les Etats contractants appliqueront les dispositions de cette convention aux réfugiés sans discrimination quant à la race, la religion oit le pays d’origine»; QUE l'article 26 dit Pacte International relatif aux droits économiques, sociaux et culturels, fait à NEW YORK le 19.12.1966 et approuvé par la loi du 15.05.1981, prescrit que: «Toutes les personnes sont égales devant la loi et ont droit sans discrimination à une égale protection de la loi. A cet égard, la loi doit interdire toute discrimination et garantit- à toutes les personnes une protection égale et efficace contre toute discrimination, notamment de race, de couleur, de sexe, de langue, de religion, d'opinion politique et de tolite autre opinion, d'origine nationale ou sociale, de fortune, de naissance ou de tolite autre situation»; QUE l'article 14 de la Convention de Sauvegarde des Droits de l’Homme et des Libertés Fondamentales du 04.11.1950 stipule que: » La jouissance des droits et libertés reconnus dans Ici présente convention doit être assurée, sans distinction aucune, fondée notamment sur le sexe, la race, la couleur, la langue, la religion, les opinions politiques oit toutes autres opinions l'origine nationale oit sociale, l'appartenance à une minorité nationale, la fortune, la naissance ou tolite autre situation»; QUE selon l'article 4 dit Protocole n/ 4 du 16.11.1963 à la Convention de Sauvegarde des Droits de l’Homme et des Libertés Fondamentales, reconnaissant certains droits et libertés autres que ceux figurant déjà dans la Convention et dans le Premier Protocole Additionnel à la Convention, tel qu’amendé par le Protocole n/ 11, «Les expulsions collectives d'étrangers sont interdites»; XIV-11.664-7/28 QUE l'article 1 du Protocole n/ 12 à la Convention de Sauvegarde des Droits de l'Homme et des Libertés Fondamentales du 04.11.2000 prévoit que: «La jouissance de tout droit prévu par la loi doit être assurée, sans discrimination aucune, fondée notamment sur le sexe, la race, la couleur, la langue, la religion, les opinions politiques ou toutes autres opinions, l'origine nationale ou sociale, l'appartenance à une minorité nationale, la fortune, la naissance ou toute autre situation. Nul ne peut faire l'objet d'une discrimination de la part d'une autorité publique quelle qu'elle soit fondée notamment sur les motifs mentionnés ait paragraphe 1»; ATTENDU QU'il appartient à chaque Etat d'examiner ait cas par cas la demande d'asile des intéressés; QUE la Belgique doit dès lors se prononcer sur chaque demande d'asile et émettre un jugement individuel; que la Belgique doit prendre en considération toits les éléments contenus dans chaque dossier; QUE conformément aux dispositions internationales précitées, aucune décision collective ne peut être adoptée par les autorités belges; QU'en l'occurrence, la requérante a été victime d'une discrimination manifeste en raison de son pays d'origine, discrimination interdite par les dispositions internationales mentionnées ci-dessus; QUE de toute évidence, il s'agit d'une nouvelle politique visant à faciliter et à accélérer l'expulsion des candidats réfugiés; QUE la demande d'asile de la requérante n'a pas été examinée par la CPRR, avec le sérieux requis en raison de sa seule nationalité; QU'avant même d'avoir entendu le récit des candidats réfugiés venant du KOSOVO, les autorités belges ont un a priori négatif à l'égard de ceux-ci; QU'en prenant la décision litigieuse, la CPRR a méconnu les conventions internationales précitées auxquelles la Belgique a adhéré;
19. Craintes légitimes de persécutions en cas de retour an KOSOVO ATTENDU QUE la requérante craint légitimement pour sa vie si elle était expulsée vers le KOSOVO; QUE la requérante a été persécutée en raison de ses origines et de ses convictions religieuses; QUE, ces persécutions endurées par la requérante sont, sinon encouragées, du moins tolérées par les autorités; QU'en cas d'expulsion, dès l'arrivée de la requérante ait KOSOVO, les autorités adopteront diverses mesures vexatoires et humiliantes à son encontre, comme c'est déjà le cas dans d'autres pays; ATTENDU QU'ainsi ait Kazakhstan, les autorités délivrent aux candidats déboutés de leur demande d'asile, un passeport spécial bleu et or; que ce passeport est manifestement différencié des autres documents dont la population kazakhe est titulaire; QUE ce passeport apparaît donc comme un signe distinctif certain exigé par les autorités kazakhes à l'encontre (les candidats réfugiés expulsés de Belgique QUE la requérante produit un article de presse du journal kazakh «KARAVAN» du 27.10.2000 (voit dossier annexe); QUE cet article de presse fait état de la visite au Kazakhstan en septembre et octobre 2000, d'une représentante de l'Office belge des Etrangers; QUE, selon cette représentante, seuls des facteurs économiques motiveraient massivement des citoyens kazakhs à fuir leur pays; que la problématique des minorités ethniques n'a même pas été abordée au cours de cette visite; QUE conformément à l'arrêté pris par le Ministère de l’Intérieur kazakh, des poursuites pénales sont intentées à l'encontre des demandeurs d’asile kazakhs déportés de Belgique (voir dossier ci-joint); QUE la requérante se trouve dès lors dans l'impossibilité absolue de retourner au KOSOVO: ATTENDU QUE la décision contestée n'est dès lors pas conforme à l’article 3 de la Convention de Genève du 28.07.1951, à l'article 26 du Pacte International de NEW-YORK du 19.12.1966, à l'article 14 de la Convention de Sauvegarde des Droits de l'Homme et des Libertés Fondamentales du 04.11.1950, à l'article 4 du Protocole n/ 4 du 16.11.1963 et à l'article 1 du Protocole n/ 12 du XIV-11.664-8/28 04.11.2000 à la Convention de Sauvegarde des Droits de l'Homme et des Libertés Fondamentales;”; 2.2.
20. Overwegende dat de verwerende partij antwoordt: “2.2 Betreffende een tweede middel van de verzoekende partij. Mits vertaling blijkt dat door verzoekster in haar tweede middel een schending wordt opgeworpen van "artikel 3 van de conventie van Genève van 28.07.1951, van artikel 26 van het internationaal pact van New York van 19.12.1966, van artikel 14 van de conventie van de bescherming van de rechten van de mens en van de fundamentele vrijheden van 04.11.1950, van het artikel 4 van protocol n/ 4 van 16.11.1963 en van het artikel 1 van protocol n/ 12 van 04.11.2000 bij de conventie van de bescherming van de rechten van de mens en van de fundamentele vrijheden van 04.11.1950". De meeste van deze door verzoekster als beweerdelijk geschonden naar voor gebrachte verdragsbepalingen hebben betrekking op het gelijkheidsbeginsel en het non- discriminatiebeginsel. Verzoekster acht deze rechtsbeginselen geschonden nu zij in het kader van haar asielaanvraag omwille van haar nationaliteit en herkomst zou zijn gediscrimineerd. Verzoekster poneert daarbij dat; - het de politiek wil zou zijn om de verwijdering van vluchtelingen te versnellen, - dat zodoende haar dossier niet op een serieuze manier is onderzocht, en dit enkel en alleen omwille van haar herkomst, - de Belgische autoriteiten zeer negatief staan t.o.v. vluchtelingen afkomstig uit Kosovo. De verwerende partij antwoordt hierop dat de beweerde discriminatie omwille van verzoeksters nationaliteit en herkomst niet ernstig kan worden genomen, nu de verzoekende partij bezwaarlijk kan stellen dat énkel in het licht van verzoeksters nationaliteit en herkomst zou zijn overgegaan tot het verwerpen van haar asielaanvraag, zonder dat hiervoor geldige gronden zouden aanwezig zijn. Inderdaad blijkt genoegzaam uit de motieven vervat in de in casu bestreden beslissing dd. 21.08.2002 van de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen dat verzoeksters asielaanvraag niet enkel en alleen werd verworpen omwille van haar nationaliteit en herkomst, maar dat de voormelde beslissing niet meer is dan het logische gevolg gegeven aan o.a. de vaststelling dat: - verzoeksters relaas niet geloofwaardig en eerlijk is, en het bovendien in strijd is met algemeen bekende feiten, - verzoekster geen begin van bewijs omtrent haar reisweg, noch omtrent het tijdstip dat zij in België aankwam bijbrengt, - verzoekster in gebreke blijft de door haar voorgehouden zaken te bewijzen, - haar opeenvolgende verklaringen tegenstrijdig zijn, - ook de verklaringen van verzoekster en deze van haar zoon en diens echtgenote tegenstrijdig zijn, - verzoeksters relaas niet geloofwaardig is, - de vastgestelde tegenstrijdigheden concreet en wezenlijk zijn en verzoekster deze niet kan weerleggen, - er een binnenlands verblijfsalternatief voorhanden is, - geen gegronde vrees voor vervolging in de zin van de Vluchtelingenconventie kan weerhouden worden in verzoeksters hoofde. Het is de verwerende partij niet duidelijk hoe de verzoekende partij, gelet op de motieven vervat in de bestreden beslissing, ernstig kan poneren dat verzoeksters asielaanvraag niet individueel en objectief zou zijn onderzocht. Gezien aldus de nationaliteit en herkomst van verzoekster voor de afwijzing van haar asielaanvraag niet meer of niet minder belangrijk is geweest dan dat het geval is voor andere vreemdelingen in dezelfde situatie, moet worden vastgesteld dat de bestreden beslissing dan ook geen van de door verzoekster ingeroepen gelijkheids- of non- discriminatiebeginselen heeft geschonden. De verwerende partij wenst nog op te merken dat daar waar verzoekster laat uitschijnen dat er in voorliggend asieldossier sprake zou zijn van een "décision collective" en in dat verband verwijst naar het bovengenoemde art. 4 van Protocol nr. 4 dd. 16.11.1993, haar grief elke feitelijke grondslag mist, nu de in casu bestreden beslissing, welke overigens XIV-11.664-9/28 geenszins strekt tot verwijdering van verzoekster uit het Rijk, enkel en alleen betrekking heeft op verzoekster en er bovendien niet is aangetoond dat de aan laatstgenoemde gerichte beslissing houdende de verwerping van haar asielaanvraag zou kaderen in een veelheid van gelijkaardige beslissingen die enkel net omwille van die veelheid zouden zijn genomen. Verzoeksters tweede middel kan niet worden aangenomen.”; 2.2.
21. Overwegende dat verzoekster repliceert: “B. SECOND MOYEN PRIS DE LA VIOLATION DE L'ARTICLE 3 DE LA CONVENTION DE GENÈVE DU 28.07.1951, DE L'ARTICLE 26 DU PACTE INTERNATIONAL DE NEW-YORK DU 19.12.1966, DE L’ARTICLE 14 DE LA CONVENTION DE SAUVEGARDE DES DROITS DE L'HOMME ET DES LIBERTÉS FONDAMENTALES DU 04.11.1950, DE L'ARTICLE 4 DU PROTOCOLE N/ 4 DU 16.11.1963 ET DE L’ARTICLE 1 DU PROTOCOLE N/ 12 DU 04.11.2000 A LA CONVENTION DE SAUVEGARDE DES DROITS DE L'HOMME ET DES LIBERTÉS FONDAMENTALES ATTENDU QUE l’Etat Belge allègue que la décision litigieuse n'aurait pas été prise compte tenu de la nationalité yougoslave de la requérante; ATTENDU QUE la requérante maintient ses considérations antérieures quant à l'absence de décision individualisée notifiée à son encontre; QUE le second moyen pris de la violation de l'article 3 de la Convention de Genève du 28.07.1951, de l'article 26 du Pacte International de New-York du 19.12.1966, de l'article 14 de la Convention de Sauvegarde des Droits de l’Homme et des Libertés Fondamentales du 04.11.1950, de l'article 4 du Protocole n' 4 du 16.11.1963 et de l'article 1 du Protocole n/ 12 du 04.11.2000 à la convention de Sauvegarde des Droits de l’Homme et des Libertés Fondamentales, est sérieux;”; 2.2.
22. Overwegende dat, daargelaten de vraag of de ingeroepen verdragsbepalingen in deze wel van toepassing zijn, het middel niet in aanmerking kan worden genomen, daar het steunt op een loutere bewering welke niet in het minst wordt gestaafd of aannemelijk gemaakt, namelijk dat de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen omwille van verzoeksters afkomst a priori negatief zou staan ten aanzien van asielzoekers van dezelfde nationaliteit; dat uit de motivering van de bestreden beslissing evenmin blijkt dat er sprake zou zijn van een “collectieve uitwijzingsbeslissing”, wel integendeel, vermits zij genoegzaam doet blijken dat de ter staving ingeroepen persoonlijke problemen wel degelijk onder ogen werden genomen doch verworpen omdat -zoals omstandig wordt toegelicht- het behoren tot de minderheid van de Slavische moslims in Kosovo niet zonder meer leidt tot de erkenning van de status van vluchteling doch dat verzoekster moet aantonen dat zij een gegronde reden heeft te vrezen in vluchtelingenrechtelijke zin, omdat evenwel geen geloof kan worden gehecht aan haar verklaringen, omdat er hoe dan ook een binnenlands vestigingsalternatief in haren hoofde voorhanden is en omdat de verwijzing naar de erkenning van enkele familieleden niet dienend is daar asielaanvragen individueel moeten worden getoetst aan het Vluchtelingenverdrag; dat het tweede onderdeel van het tweede middel ertoe strekt aan te tonen dat verzoekster wel degelijk aan de voorwaarden om als vluchteling te worden erkend beantwoordt, en derhalve niet in aanmerking kan worden genomen, vermits het niet aan de Raad van State toekomt het oordeel van de feitenrechter over de grond van de zaak over te XIV-11.664-10/28 doen; dat luidens artikel 14, § 2, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State de afdeling administratie in geval van cassatieberoep “niet in de beoordeling van de zaak zelf treedt”; dat het tweede middel niet ontvankelijk is; 2.3.
23. Overwegende dat verzoekster als derde middel aanvoert: “C TROISIÈME MOYEN PRIS DE LA VIOLATION DES ARTICLES 52 ET 57/22 DE LA LOI DU 15.12.1980, DE L'ARTICLE 14 DE LA DÉCLARATION UNIVERSELLE DES DROITS DE L’HOMME DU 10.12.1948, DES ARTICLES 1 ET 33 DE LA CONVENTION DE GENÈVE DU 28.07.1951, DE L'ARTICLE 3 DE LA CONVENTION EUROPÉENNE DES DROITS DE L’HOMME DU 04.11.1950, ATTENDU QUE la Convention de Genève du 28.07.1951 a laissé aux Etats contractants un large pouvoir d'appréciation en distinguant le stade (le la recevabilité de l'examen ait fond et en permettant d'écarter ait stade (le la recevabilité une demande d'asile sur base de certains critères expressément définis par l'article 52 (le la loi du 15.12.1980 et notamment celui de la demande manifestement fondée sur des motifs étrangers à l'asile, en particulier parce qu'elle est frauduleuse ou parce qu'elle ne se rattache ni aux critères prévus par l'article 1er , A,