Arrest 153899 - - 18/01/2006

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 18 januari 2006 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2006:ARR.153.899 Rolnummer: A. 161909/XIV-22355 Zaak: Arrest 153899 - - 18/01/2006 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2006-01-30 Raadplegingen: 57 - laatst gezien 2026-06-30 08:27 Fiche Arrest nr 153.899 van 18 januari 2006 - Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE. nr. 153.899 van 18 januari 2006 in de zaak A. 161.909/XIV-22.

1. In zake : XXX, die woonplaats kiest bij Advocaat V. CASSIERS, kantoor houdende te 1180 BRUSSEL, Hamoirlaan 11 tegen : de Belgische Staat, vertegenwoordigd door de Minister van Binnenlandse Zaken. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -- DE VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER, Gezien het verzoekschrift dat XXX, van Pakistaanse nationaliteit, op 21 april 2005 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van de beslissing van 18 maart 2005 van de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen, Tweede Nederlandse Kamer, waarbij wordt geweigerd hem als vluchteling te erkennen; Gelet op de beschikking van 10 mei 2005 waarbij aan de verzoekende partij het voordeel van de kosteloze rechtspleging wordt verleend; Gelet op artikel 26 van het koninklijk besluit van 9 juli 2000 houdende bijzondere procedureregeling inzake geschillen over beslissingen betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen; Gezien het verslag opgemaakt door Adjunct-auditeur R. VERCRUYSSEN, op grond van artikel 26 van voormeld koninklijk besluit; Gelet op de kennisgeving van dat verslag aan de partijen; Gelet op de beschikking van 3 oktober 2005 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 21 december 2005; Gehoord het verslag van Kamervoorzitter A. BEIRLAEN; Gehoord de opmerkingen van Advocaat V. CASSIERS, die verschijnt voor de verzoekende partij en van Advocaat E. MATTERNE, die verschijnt voor de verwerende partij; XIV-22.355-1/23 Gehoord het eensluidend advies van Eerste Auditeur-afdelingshoofd R. VANDER ELSTRAETEN; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
2. Over de gegrondheid van het beroep. 1.
3. Overwegende dat verzoeker als enig middel aanvoert : “ENIG MIDDEL : genomen uit de schending van artikel 149 van de Grondwet, de schending van artikelen 48, 57/22 en 62 van de wet van 15 december 1980 betreffende cie toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen ("de vreemdelingenwet"), de schending van het principe van behoorlijk bestuur, het plicht om met fair play te handelen, het zorgvuldigheidsbeginsel en kennelijke foutieve beoordeling.
4. Doordat, EERSTE ONDERDEEL, de bestreden beslissing van de VBC aan de bevestiging van de beslissing (feiten, motivering en besluit) van de CGVS zich beperkt; de bestreden beslissing op zogenaamde tegenstrijdigheden steunt die redelijkerwijs verklaarbaar zijn en die niet met zekerheid rechtvaardigen dat de verzoeker de hoedanigheid van vluchteling niet heeft in de zin van de recht- spraak van de Raad van State en bij gebreke aan een duidelijk onderzoek naar de ware toedracht van de zaak onvoldoende is gemotiveerd. De feiten zijn een essentieel element in het behandeling van een asielaanvraag omdat het relaas van de asielaanvrager aan de basis van zijn asielaanvraag ligt. Het relaas van de feiten is dus ook de meeste belangrijk element van de motivering van de bestreden beslissing. De feiten aan de basis van de bestreden beslissing worden woord voor woord aan de beslissing van de CGVS hernomen (stukken 1 en 4). De feiten zijn cursief geschreven en tussen aanhalingsteken gezet. De VBC vermeldt duidelijk dat zij de beslissing van CGVS kopieert omdat "de beslissing [van de CGVS] reeds uitvoerig inging op de tegenstrijdigheden met betrekking tot het aanta(a)l ontvoeringen waarvan [de verzoeker] het slachtoffer werd" (stuk 1, p. 3), De VBC heeft de feiten - die aan de basis van de asielaanvraag van de verzoeker liggen niet onderzocht en heeft het relaas van de verzoeker zoals onjuist in de beslissing van de CGVS beschreven, hernomen. De CGVS had de verklaringen van de verzoeker op de Dienst vreemdelingenzaken ("DVZ") in 2000 met de verklaringen van de verzoeker op de CGVS in 2004 - vier jaar later en dus ook tien jaar na de oudste feiten, in 1995 - vergeleken (stuk 4). In zijn beslissing, had de CGVS vastgesteld dat de verklaringen van de verzoeker op de CGVS meer volledig dan zijn verklaringen op de DVZ waren. Op grond van de verschillen tussen de twee verklaringen van de verzoeker, had de CGVS besloten dat de verklaringen van de verzoeker tegenstrijdig waren wat verzoeker altijd betwist heeft. De zogenaamde tegenstrijdig karakter van de verklaringen van de verzoeker was de enig motief van de beslissing van de CGVS. Tegen de beslissing van de CGVS, heeft de verzoeker een geschreven beroep bij de VBC ingediend. In zijn beroep, heeft de verzoeker de presentatie van zijn verklaringen door de beslissing van de CGVS ernstig geprotesteerd (stuk 3). In zijn beroep bij de VBC, heeft de verzoeker vastgesteld dat "de interviewer van de Verzoeker bij de Commissariaat Generaal heel haast had om de interview te beëindigen en niet het noodzakelijke tijd heeft genomen om het verhaal van de Verzoeker - die sinds vier jaar de erkenning van de hoedanigheid van vluchteling aanvraagt - volledig en correct te horen en te begrijpen" (stuk 3). Ter staving van zijn beroep en teneinde het gebrek van de CGVS aan een duidelijk onderzoek naar de ware toedracht van de zaak vast te stellen, heeft de verzoeker, in zijn beroep bij de VBC, uitdrukkelijk onderstrepen dat de beslissing van de CGVS XIV-22.355-2/23 tegenstrijdigheden van de Commissaris Generaal bevatte. Zo, heeft de verzoeker verklaard dat : "Inderdaad, beweert de Commissaris Generaal in de betwiste beslissing dat : ‘kan eveneens zeer ernstig getwijfeld worden aan de oprechtheid van uw engagement ten aanzien van de UKPNP in België’, Toch, beweert de Commissaris Generaal ook in de betwiste beslissing, op dezelfde pagina, dat :'De door u voorgelegde documenten (namelijk....) zijn niet in staat bovenstaande appreciatie in positieve zin om te buigen, daar deze enkel u lidmaatschap en u activiteiten bij de UKPNP in België bevestigen' (wij onderstrepen); Deze twee bovenvermelde beweringen zijn manifest tegenstrijdig" (stukken 3 en 4) Voor de goede orde en zonder de feiten door de Raad van State proberen te laten oordelen, wil de verzoeker hier een toelichting wat betreft de zogenaamde tegenstrijdig- heden brengen. De zogenaamde tegenstrijdigheden betreffen het aantaal (aantal) ontvoeringen waarvan de verzoeker slachtoffer in Pakistan was. Volgens de CGVS, zou de verzoeker hebben verklaard op de DVZ dat hij tweemaal werd, ontvoerd; en op de CGVS dat hij acht tot tien maal werd ontvoerd wat tegenstrijdig verklaringen zou zijn. Deze presentatie van de feiten - door de VBC, woord voor woord, hernomen - stemt niet met de werkelijkheid overeen. De verzoeker werd meermaals van zijn vrijheid door de geheime diensten van Pakistan illegaal beroofd. De geheime diensten van Pakistan hebben meermaals de verzoeker ontvoerd teneinde hem te kunnen ondervragen of zonder expliciet motief. De verzoeker werd twee keer in een kamp van de geheime diensten gevangene. De verzoeker werd ook meermaals, regelmatig, door de geheime diensten van Pakistan aanvoert en hij werd in een afgezonderd plaats - dat hij niet vrij kon verlaten - tegen zijn wil onthouden. Kashmir is een plattelandsgebied waar er vele ruimte is en waar het gemakkelijk is om een geïsoleerde plaats te vinden om iemand te ondervragen en tegen zijn wil onthouden. Daarom werden de geheime diensten niet systematisch verplicht om de verzoeker in hun speciaal kamp te detineren. De verzoeker werd door de geheime diensten van Pakistan in een instabel staat geplaatst waar hij vrij, of gedetineerd, of gezocht, of ondervraagd, of gevolgd... kon zijn. Dit context en deze feiten zijn een vervolging in de zin van de Conventie van Genève van
5. De presentatie van het relaas van de verzoeker in de beslissing van de CGVS en ook in de beslissing van de VBC is dus helemaal verkeerd. Het relaas van de verzoeker is meer ingewikkeld en kan niet worden begrepen in een simpel oppositie tussen "vrij" en "ontvoerd". De verzoeker was niet een vrij activist van de UKPNP die enkel op een aantaal (aantal) bepaalde en precies momenten werd ontvoerd. De vervolging van de verzoeker werd door herhaaldelijk illegale daden en indringringen van de geheime diensten van Pakistan gevormd. Ter staving van zijn ingewikkeld relaas en teneinde de VBC te laten begrijpen waarover spraak was, heeft de verzoeker aan zijn beroep bij de VBC, het verslag van de Heer Beersmans gevoegd (stuk 13, annex l). In zijn verslag, verklaar de Heer Beersmans zijn arrestatie door de geheime diensten van Pakistan als volgt : "
6. On 18 July 1995 I went to HAJIRA (a small town at more than 10 km from the line of control) where I had a very interesting meeting with the Bar Association and the Judges of the Court (see also Par
7. Q). After these meetings the intention was to go to ABAS PUR. As I was not sure if this village was located within or without the 10 km security zone along the line of control, I went to the Police Station in HAJ1RA explained that I had the autorisation of the Prime - Minister of AZAD KASHMIR and the Ministry of Foreign Affairs to visit AZAD KASHMIR, except of a zone of 10 km along the line of control and wanted to obtain a decisive answer in order not to violate this restriction. The constable was not sure and he had to contact his superiors. I told him that I didn't want to create problems and that, in case of the slightest doubt, I wouldn't go to ABAS PUR and visit other places not within the 10 km security zone. I was told that I couldn't leave the Police Station and had to wait. Than I was interrogated consecutively by 3 different persons in civilian dress (“Shalwar kameez”) who didn't introduce themselves. They didn't give any XIV-22.355-3/23 explanation and when I asked if I was arrested the answer was negative but on the other hand I was not allowed to leave the Police Station. This interrogation/ intimidation (the same questions were always repeated: “Who are you?”, “What are you doing here?”, “since when are you in AZAD KASHMIR?”, “how did you come here?”, “Where did you stay and what places did you visit?”, “Whom did you meet and what did the say to you?”, “What did you do?”,, ........ As they saw in my passport the visa of my visit to INDIA in November 1994: “What did you do in INDIA?", 'Who did you meet there?", "how is the situation there?", ...........) went on for a couple of hours after which I was "evacuated" tinder 'protection" by a "civilian " to RAWALAKOT.
8. In RAWALAKOT I was dropped in a building where it all started again from the beginning. I was again interrogated consecutively, this time by 5 different persons in civilian dress who didn't introduce themselves. They came in and out, asked again and again the same questions (see Par 4.), took my passport, went out with it, came back and returned it to me, asked my passport again, and this went on for a couple of hours. I told them that I was a guest of the Government of PAKISTAN and the Prime - Minister of AZAD KASHMIR, that they could contact the Ministry of Foreign Affairs in ISLAMABAD and the Office of the Prime - Minister in MLIZAFFARABAD All in vain. At about 6.30 PM a man came in and said You come with me, now you are in good hands and you are free like a bird". I came to know that he was the Deputy Chief of Police of RAWALAKOT. He took me to his home and asked me about my intentions. I told him there were two solutions: First solution: I continue my visit to AZAD KASHMIR as authorised by the Prime - Minister; in this case 1 wanted to return to my host in TRARKHEL; Second solution. If the first solution was not allowed, I cut short my visit to AZAD KASHMIR and return to ISLAMABAD. After some hesitation I was allowed to return to TRARKHEL where I arrived at about 8.30 PM.
9. I thought that this detention was over, but it wasn't. Under a thunderstorm and a heavy monsoon shower, in the middle of the night, at about 2 AM I was woken up by knocking at the door of my bedroom: one constable and two "civilians" wanted to see me. After an interrogation of about 30 minutes I was allowed to return to bed. The constable stayed in front of my bedroom.
10. Under these circumstances it was not possible to make a “free visit” of AZAD KASHMIR as authorised by the Prime - Minister and the Ministry of Foreign Affairs. Next morning (19 July 1995) I decided to return to ISLAMABAD; but also this was a problem. First I had to pass through an interrogation of about one hour at the Police Station in TRARKHEL; than I was taken to the same building in RAWALAKOT where I went through another session of interroga- tion/examination/intimidation (on both occasions again the same questions)." (stuk 13, annex 1). Vrije vertaling: "Op 18 Juli 1995, ging ik naar HAJIRA (een kleine stad bij meer dan 10 km van de lijn van controle) waar ik een zeer interessante vergadering met de Vereniging van de Balie en de Rechters van het Hof had (zie ook Par.
11. Q.). Na deze vergaderingen de bedoeling was naar ABAS PUR te gaan. Aangezien ik niet zeker was als dit dorp binnen of buiten de streek van de 10 km veiligheidszone bij de lijn van controle werd gevestigd, ging ik naar de Politiekantoor in HAJIRA, verklaarde ik dat ik de vergunning van Eerste - Minister van AZAD KASHMIR en het Ministerie van Buitenlandse zaken had om AZAD KASHMIR te bezoeken, behalve van een streek van 10 km bij de lijn van controle en dat ik een beslissend antwoord wilde verkrijgen om deze beperking niet te overtreden. De beambte was niet zeker en hij moest zijn hoger contacteren. Ik vertelde hem dat ik geen problemen wilde tot stand brengen en dat, in het geval van de lichtste twijfel, ik niet naar ABAS PUR zou gaan en andere plaatsen niet binnen de streek van de 10 km veiligheid ZOU bezoeken. Ik werd verteld dat ik niet de Politiekantoor kon verlaten en moest wachten. Dan werd ik ondervraagd achtereenvolgens door 3 verschillende personen in burgerlijke kleding ("shalwar kameez”) die zich niet voorstelden. Zij gaven geen verklaring en toen ik vroeg of werd ik gearresteerd het antwoord was negatief XIV-22.355-4/23 maar enerzijds mocht ik niet de Politiekantoor niet verlaten. Deze ondervra- ging/intimidatie (de zelfde vragen werden altijd herhaald: “Wie bent u?”, “Waarom bent u hier ?”, "Sinds wanneer bent u in AZAD KASHMIR?", "hoe kwam u hier?", 'Waar bent u gebleven en welke plaatsen hebt U bezochten?", “wie hebt u ontmoet en wat hebben ze aan u gezegd? “Wat hebt u gedaan?”. Aangezien zij in mijn paspoort het visum van mijn bezoek aan INDIA in November 1994 zagen: “Wat deed u in INDIA?”, “Wie hebt u daar ontmoet?", "hoe is de situatie daar?",...) ging voor een paar uren waarna werd ik "geëvacu- eerd" onder "bescherming"door een "burger"naar RAWALAKOT
12. In RAWALAKOT werd ik gelaten in een gebouw waar het opnieuw van het begin begon. Ik werd opnieuw achtereenvolgens ondervraagd, dit keer door 5 verschillende personen in burgerlijke kleding die zich niet voorstelden. Zij ging uit en binnen en, opnieuw vroegen en opnieuw de zelfde vragen (zie Par 4.), zij hebben mijn paspoort genomen, gingen met het weg, kwamen terug en gaven het aan me terug, vroegen mijn paspoort opnieuw, en dit ging voor een paar uren. Ik vertelde hen dat ik een gast van de Regering van PAKISTAN en de Eerste Minister van AZAD KASHMIR, dat zij het Ministerie van Buitenlandse zaken in ISLAMABAD en het Bureau van Eerste Minister in MUZAFFARABAD konden contacteren... Allen vergeefs. Bij ongeveer 6,30 PM kwam een man binnen en zei "u komt met mij, nu bent u in goede handen en u bent vrij als een vogel....". Ik heb later vernomen dat hij de Directeur van de Politie van RAWALAKOT was. Hij nam me aan zijn huis en vroeg me over mijn bedoeling- en. Ik vertelde hem dat er twee oplossingen waren: Eerste oplossing: Ik zet mijn bezoek aan AZAD KASHMIR voort zoals die door Eerste - Minister wordt gemachtigd,- in dit geval dat ik bij mijn gastheer in TRARKHEL wilde terugkeren; Tweede oplossing: Als de eerste oplossing niet werd toegestaan, sneed ik kort mijn bezoek aan AZAD KASHMIR en ik ga te ISLAMABAD terug. Na wat aarzeling mocht ik te TRARKHEL terugkeren waar ik ongeveer te 8,30 PM aankwam.
13. Ik dacht dat deze detentie over was, maar het was niet. Onder een onweersbui en zware moesson, in het midden van de nacht, bij ongeveer 2 AM, was ik ontwaakt door kloppen bij de deur van mijn slaapkamer één beambte en twee "burgers" wilden me zien. Na een ondervraging van ongeveer 30 minuten mocht ik in mijn bed terugkeren. De beambte bleef voor mijn slaapkamer. In deze omstandigheden was het niet mogelijk om een “Vrij bezoek” van AZAD KASHMIR af te leggen zoals gemachtigd door Eerste - Minister en het Ministerie van Buitenlandse zaken. Volgende ochtend (19 Juli 1995) besliste ik naar ISLAMABAD terug te keren; maar ook was dit een probleem. Eerst moest ik door een ondervraging van ongeveer één uur bij de Politiekantoor in TRARKHEL overgaan; dan werd ik genomen aan het zelfde gebouw in RAWALAKOT waar ik door een andere zitting van ondervraging/onderzoek/intimidatie ging (bij beide gelegenheden opnieuw de zelfde vragen). " Dit stuk van de verzoeker in het kader van zijn beroep bij de VBC klaarblijkelijk bewijs dat de staat van vervolging - die door de geheime diensten van Pakistan wordt gecreëerd - verward is. Weet de Heer Beersmans welke zijn de reden van zijn arrestatie ? Zou hij het moeten weten ? Is hij in het bezit van een bewijs van zijn arrestatie ? Zou hij in het bezit van een bewijs moeten zijn ? Werd de Heer Beersmans eenmaal gearresteerd ofwel moeten de verschillende verplaatsingen van de Heer Beersmans (sommige verplaatsingen vrij werden gedaan) als vier arrestaties worden beschouwd ofwel werd de Heer Beersmans helemaal niet gearresteerd maar alleen aan een regelmatig politiecontrole onderworpen ? Indien de Heer Beersmans zijn verhaal had moeten in 2000 vertellen en daarna, vier jaar later, in 2004 opnieuw vertellen, zou het niet gemakkelijk zijn om een zogenaam- de vergelijking tussen de twee relaas te bewerken teneinde zogenaamde "tegenstrijdigheden" vast te stellen ? De hier bovenvermelde verwarring is een element van de vervolging en maakt het moeilijk om de vervolging volledig en correct te begrijpen en klaar te presenteren. In deze omstandigheden, is een onderzoek naar de ware toedracht XIV-22.355-5/23 van de zaak meer dan ooit nodig om de asielaanvraag van de verzoeker te kunnen handelen. In de bestreden beslissing van de VBC, is er geen melding van het verslag van de Heer Heersmans (stuk 7 van het beroep van de verzoeker bij de VBC, stuk 13 in het kader van dit beroep) noch van zijn invloed over de onderzoek naar de feiten gedaan. Ter zitting bij de VBC, poogde nog de verzoeker zijn relaas toe te lichten. De gematigde van, de voorzitter van de VBC weigerde om de verklaringen van de verzoeker te horen. De raadsman van de verzoeker was aanwezig op de zitting en kan ervan getuigen. De voorzitter heeft aan de verzoeker de vraag gesteld : "Werd u tweemaal of acht a tien maal ontvoerde?". De verzoeker begon zijn antwoord: "De zaak is meer ingewikkeld...". De gematigde van de voorzitter heeft onmiddellijk de verzoeker onderbroken en heeft verklaard : "de verzoeker weigert om op de vraag te antwoorden". Duur van de dialoog: 1 minuut. De gematigde heeft zijn vraag niet opnieuw gesteld; zij wilde alleen “tweemaal” of "acht á tien maal” als antwoord horen. De verzoeker kon dit "zwart of wit" antwoord niet geven omdat dit soort antwoord met de werkelijkheid van de feiten niet kan overeenstemmen. De verzoeker kon zich niet uitleggen. Er was geen dialoog en geen onderzoek. De "zwart of wit" vraag van de gematigde was het enige (project van) onderzoek van de feiten dat door de VBC werd gedaan. Zo'n gedrag van de VBC is een frontaal schending van zijn plicht om met fair-play te handelen. De VBC heeft de zaak niet onderzocht. Meer, weigerde de gematigde ter zitting de zaak te onderzoeken. De VBC heeft simpel de verkeerde feitenrelaas van de CGVS hernomen want ''de beslissing [van de CGVS] reeds uitvoerig inging op de tegenstrijdigheden met betrekking tot het aantaal (aantal) ontvoeringen waarvan [de verzoeker] het slachtoffer werd” (stuk 1, p. 3). De VBC heeft zich beperkt om de bestreden beslissing van de CGVS, zonder eigen onderzoek, te bevestigen. TERWIJL, de VBC de zaak opnieuw moest onderzoeken. In een gelijksoortig zaak, heeft de Raad van State al onderstrepen dat “de Vaste Beroepscommissie haar beslissing motiveerde door te verwijzen naar de beslissing van de Commissaris-generaal, waarin uitvoerig werd ingegaan op de contraditorische en leugenachtige van de verzoeker; ( ... ) de Vaste Beroeps- commissie voor vluchtelingen verplicht is de zaak opnieuw te onderzoeken; dat haar beslissing genoegzaam moet doen blijken waarom de asielaanvraag wordt verworpen; dat deze motivering de Raad van State moet toelaten de beslissing op haar regelmatigheid te toetsen; dat in het voorliggende geval de Vaste Beroepscommissie de motieven die aan de afwijzende beslissing van de Commissaris-generaal ten grondslag lagen niet overnam: dat uit de loutere verwijzing in de aanhef van haar beslissing naar de uitspraak n quo van de Commissaris-generaal men niet kan afleiden dat de Commissie de door de Commissaris-generaal aangevoerde redenen tot verwerping van de aanvraag tot de hare heeft gemaakt; dat de gemotiveerde beslissing van de Commissaris- generaal dan ook niet kan worden ingeroepen om de beslissing van de Vaste Beroepscommissie te verantwoorden; dat om verzoekers aanvraag te verwerpen de Vaste Beroepscommissie zich ertoe beperkte te overwegen dat het bewijs van een vrees voor vervolging niet was geleverd; dat deze motivering zodanig vaag en algemeen is dat ze de Raad van State niet toelaat na te gaan of de Commissie haar opdracht naar behoren heeft vervuld; dat voorts de motivering van de aangevochten beslissing te summier is eensdeels om na te gaan of de door verzoeker afgelegde verklaringen en voorgebrachte stukken in aanmerking werden genomen en anderdeels om de redenen waarom met zijn betoog geen rekening is gehouden op hun wettigheid te toetsen; dat de in volstrekt algemene bewoordingen gestelde motivering het niet mogelijk maakt uit te maken of verzoekers aanvraag om al dan niet rechtens verantwoorde motieven werd afgewezen; dat de bestreden beslissing niet genoegzaam met redenen omkleed is; dat in zoverre het middel gegrond is." (R.v.St., 29 juli 1998, arrest nr. 75.485 ). XIV-22.355-6/23 De Raad van State heeft reeds op de plicht tot motivatie en tot onderzoek van de VBC in zijn arrest van 22 mei 1997 gewezen: Overwegende dat de Vaste Beroepscommissie voor vluchtelingen de grond van de zaak moet onderzoeken; dat uit haar beslissing genoegzaam moet blijken waarom de aanvraag om erkenning van de hoedanigheid van vluchteling wordt geweigerd; dat te dezen de Vaste Beroepscommissie verwijst naar de gemotiveer- de beslissing van de Commissaris-generaal en voorts zich enkel steunt op de overweging dat geen nieuwe bewijselementen werden aangebracht; dat in de bestreden beslissing niet wordt aangegeven waarom de eerdere ten overstaan van de Commissaris-generaal afgelegde verklaringen en voorgebrachte stukken niet in aanmerking konden worden genomen; dat aldus uit de redengeving van de bestreden beslissing niet genoegzaam blijkt waarom de erkenning van de hoedanigheid van vluchteling wordt geweigerd; dat; de bestreden beslissing niet naar behoren is gemotiveerd; dat het middel gegrond is". (R.v.St., 22 mei 1997, arrest nr. 66.370). De plicht van de VBC om de asielaanvraag opnieuw te onderzoeken wordt versterkt in de gevallen waar, zoals in casu, de beslissing van de CGVS tegenstrijdigheden van de CGVS. Zelf bevat en klaarblijkelijk niet geldig is. Er werd hierboven vastgesteld dat de CGVS de asielaanvraag van de verzoeker niet correct had onderzocht en dat de beslissing van de CGVS tegenstrijdigheden van CGVS betreffende de politieke activiteiten van de verzoeker bevatte. Er werd eveneens hierboven vastgesteld dat de CGVS had verklaard dat de vergelijking van de verhalen die door de verzoeker bij de CGVS en bij de DVZ werden geleverd, tegenstrijdigheden zouden laten blijken terwijl in feite het relaas van de verzoeker bij CGVS alleen vollediger was dan het relaas dat bij de DVZ werd geleverd. Daaruit volgt dat de beslissing van CGVS klaarblijkelijk niet geldig was. Inderdaad, heeft de Raad van State, wat betreft zogenaamde "tegenstrijdigheden", al onderstrepen dat : "Considérant, quant au premier point, que la requérante ne conteste pas l'existence des contradictions relevées par la décision attaquée; qu'elle explique toutefois dans le recours urgent qu'à l'Office des Etrangers, elle n'a pas eu le courage de parier de certains faits qu'elle avait subis; que même si un candidat réfugié est en principe tenu de faire entièrement confiance aux autorités du pays dont il sollicite la protection, il ne peut raisonnablement être reproché à la requérante d'avoir été moins précise lors de l'interview à l’Office des Etrangers qu'au cours des étapes ultérieures de la procédure, ne serait-ce qu'en raison de la brièveté de cet interview, et qu'il est naturel qu'elle ait à ce moment tu ce dont elle avait le plus de réticences à parler; que ces circonstances sont de nature à expliquer les quatre premières contradictions relevées; qu'en ce qui concerne la dernière, au sujet de laquelle la demande de suspension ne propose aucune explication, il convient de relever que l'existence même de la condamnation du frère de la requérante n'est pas douteuse, et que l'erreur quant à la durée de la condamnation assortie de sursis porte sur une question de détail relative à la situation d'une personne autre que la requérante." (R.v.St., l ste oktober 2001, arrest nr. 99.324). Vrije vertaling: "Overwegende dat, wat het eerste punt betreft, dat de verzoekster het bestaan van de tegenstrijdigheden die door de aangevochten beslissing worden vastgesteld niet betwist; dat zij echter in het dringende beroep uitlegt dat aan bij de Dienst Vreemdelingenzaken, zij de moed niet heeft gehad om over bepaalde feiten te spreken die zij had ondergaan; dat zelfs wanneer een gevluchte kandidaat in principe verplicht is om een volledig vertrouwen in de autoriteiten van het land waarvan hij de bescherming verzoekt te hebben, kan er niet redelijkerwijs aan de verzoekster verweten worden om minder nauwkeurig geweest te zijn bij het interview aan de Dienst Vreemdelingenzaken dan tijdens de latere stappen van de procedure, zou het slechts door de kortstondigheid van dit interview zijn, en dat het natuurlijk is dat zij op dit ogenblik zij het die heeft zij had meer dan terughoudendheid om te spreken; dat deze omstandigheden de vier eerste vastgestelde tegenstrijdigheden kunnen uitleggen; dat wat de laatste betreft, over die de vraag van opschorting geen enkele verklaring voorstelt, is er op gewezen XIV-22.355-7/23 dat het bestaan zelfs van de veroordeling van de broer van de verzoekster niet twijfelachtig is, en dat de fout wat de duur van de veroordeling betreft op een detail element betreffende de situatie van een andere persoon dan de verzoekster betrekking heeft." De Raad van State heeft nog eraan herinnerd dat: “que dès lors, de la seule circonstance que les déclarations faites par le demandeur au Commissariat général comportent des éléments qui ne figurent pas dans le rapport d'audition à l'Office des étrangers, le Commissaire général adjoint ne pouvait, sans méconnaître les dispositions légales visées au moyen ni commettre d'erreur manifeste d'appréciation, en déduire qu'il s'agissait d'incohérences entre les deux récits." (R.v.St., 25 oktober 2001, arrest nr. 100.275). Vrije vertaling : “dat derhalve, van de enige omstandigheid dat de verklaringen die door de aanvrager aan het Commissariaat Generaal worden afgelegd, elementen omvatten die niet in het verslag van de zitting op het Dienst Vreemdelingenzaken werden geschreven, de adjunct commissaris generaal, zonder de wettelijke beschikkingen die in het middel worden vermeld te miskennen, noch zonder een duidelijke beoordelingsfout begaan, niet kon erover afleiden dat er om tegenstrijdigheden tussen beide verhalen ging.” Volgens de constante rechtspraak van de Raad van State, werd de beslissing van de CGVS niet correct gemotiveerd en was dus niet geldig. Daaruit volgt dat de beslissing van de VBC evenmin juist wordt gemotiveerd en dus niet geldig is omdat de VBC alleen de beslissing van , de CGVS heeft gekopieerd en bevestigd zonder een duidelijk onderzoek betreffende de ware toedracht van de zaak uit te voeren. De VBC kon niet als vastgesteld houden de presentatie van de feiten die door de CGVS werd gedaan zonder de wettelijke beschikkingen te schenden die in het middel worden vermeld. Inderdaad, heeft de Raad van State reeds onderstrepen dat : "la décision attaquée ne répond pas aux exigences de l'obligation de motivation formelle dans la mesure où elle se réfère simplement à un avis qui ne répond lui même pas à ces exigences; que la première branche du moyen unique est sérieuse, en ce qu'elle invoque une violation de l'obligation de motivation formelle." (R.v.St., 2 oktober 2001, arrest nr. 99.353) Vrije vertaling: “de bestreden beslissing beantwoordt niet aan de eisen van de verplichting tot formele motivatie in zoverre zij enkel naar een advies verwijst dat zelf aan deze eisen niet beantwoordt; dat de eerste onderdeel van het enige middel ernstig is, doordat zij een overtreding van de verplichting tot formele motivatie aanvoert." Dit middel wordt nog versterkt door het feit dat de verzoeker formeel de presentatie van de feiten door de CGVS heeft betwist (stuk 3); dat hij zijn presentatie van de feiten - die hijzelf persoonlijk heeft gekend - naar voren heeft gebracht dat de VBC heeft geweigerd om zijn verhaal te horen. De verzoeker heeft zijn presentatie van de feiten door verschillende overtuigend stukken gesteund (stuk 3; stukken 6-21) waarvan de VBC geen enkele rekening heeft gehouden. De beslissing van de VBC vermeldt niet de presentatie van de feiten van de verzoeker en geeft in geen geval aan waarom zij niet deze presentatie vermeldt en het impliciet verwerpt. Bovendien, geeft de beslissing van de VBC niet aan waarom zij niet van de stukken van de verzoeker rekening houdt terwijl deze stukken de nauwkeurigheid van het verhaal van de verzoeker vaststellen. De beslissing van VBC moet dus vernietigd worden. Bovendien wijst de Raad van State op het feit dat: "les contradictions et incohérences relevées par l'autorité compétente doivent être d'une importance telle qu'elles ne sont pas raisonnablement explicables et qu'elles justifient avec certitude que le demandeur d'asile n'a pas la qualité de réfugié." (R.v.St., 25 oktober 2001, arrest nr. 100.275). Vrije vertaling: "de tegenstrijdigheden en de incoherenties dat de bevoegde overheid doet opmerken moeten van een zo grote belang zijn dat zij niet redelijkerwijs verklaarbaar zijn en dat zij met zekerheid rechtvaardigen dat de asielaanvrager de hoedanigheid van vluchteling niet heeft. " XIV-22.355-8/23 In het onderhavige geval, betreffen de zogenaamde tegenstrijdigheden slechts bijzonderheden zoals, bijvoorbeeld, het aantal personen die met de verzoeker werden ontvoerd. De verzoeker zal hieronder aantonen dat de VBC toegeeft dat de eiser een politieke activist in Kashmir en België is en dat de Pakistaanse overheid de politieke activisten vervolgt die, naar het voorbeeld van de verzoeker, de onafhankelijkheid van Kashmir verzoeken. Het is dus nodig om te benadrukken dat de verzoeker geen enkel belang bij had om het aantal ontvoeringen te overdrijven waarvan hij slachtoffer is geweest om de erkenning van de hoedanigheid van vluchteling te kunnen verkrijgen. De twee ernstigste ontvoeringen waarvan hij slachtoffer is geweest - en die bij zijn politiek activisme voor de onafhankelijkheid van Kashmir zowel in zijn land van herkomst als in België komen, welke activisme uitdrukkelijk door de VBC in de bestreden wordt erkend voldeden opdat hij de erkenning van de hoedanigheid van vluchteling kon verkrijgen alsmede, de positieve beslissing uitsproken door VBC in een gelijksoortig geval (ref.: 01-1216/E452) erover getuigt. De VBC kan dus niet van mening zijn dat de tegenstrijdigheden die door CGVS werden vermeld "met zekerheid rechtvaardigen dat de asielaanvrager de hoedanigheid van vluchteling niet heeft”, integendeel. De zogenaamde tegenstrijdigheden hebben derhalve weinig invloed op de grond van de zaak. Bovendien zijn zij "redelijkerwijs verklaarbaar" en zij zijn ook door de verzoeker verklaard. De verzoeker stuurt terug aan wat hierboven met betrekking tot de context van de vervolgingen werd uiteengezet waarvan hij het onderwerp in zijn land van herkomst is geweest, en in het bijzonder aan het verslag van de Heer Paul Beersmans (stuk 13, annex 1). De verzoeker heeft dus de zogenaamde tegenstrijdighe- den verklaard. De zogenaamde tegenstrijdigheden vermeld door de CGVS en gekopieerd zonder onderzoek door de VBC kunnen eveneens door de context van de hoorzitting aan de CGVS verklaard worden. De verzoeker heeft zijn asielaanvraag in juni 2000 ingediend en een ontvankelijkheidsbeslissing van de DVZ in juli 2000 verkregen (stuk 4). Het is slechts vier jaar later, in april 2004, dat de CGVS het relaas van de verzoeker heeft gehoord en een beslissing heeft genomen (stuk 4). Op het moment van de hoorzitting aan de CGVS, is het mogelijk dat de verzoeker zijn relaas op een weinig precieze wijze heeft gepresenteerd en heeft de nadruk gelegd op de vervolgingen waarvan hij het onderwerp in zijn land van herkomst was geweest. De duidelijkheid van het relaas van de verzoeker werd noodzakelijkerwijs door het lange duur van zijn wachttijd van vier jaar (2000-2004) verminderd. De verzoeker wijst op het feit dat zijn relaas met gebeurtenissen betrekking heeft die in 1995, 1996... - dat wil zeggen bijna 10 jaar vóór de datum van de hoorzitting aan de CGVS - hebben plaatsgevonden. In deze omstandigheden, kan men redelijkerwijs van de verzoeker niet verwachten dat hij zich van de kleinste detailselementen van de gebeurtenissen zou herinneren. Wat deed u tien jaar geleden op dezelfde datum; met wie; waar; waarom; hoeveel personen werden aanwezig; om welk uur... ? Anderzijds in 2004, bij de hoorzitting aan de CGVS, wachtte de verzoeker sinds 4 jaar om zijn asielaanvraag te kunnen uitleggen terwijl hij zich in een precaire situatie in België bevond dat het met name verhinderde hem om te reizen en dat derhalve zijn politieke activiteiten belemmerde. De verzoeker moet een stabel administratief statuut hebben dat hem toelaat om zich in het buitenland te verplaatsen en om politieke verantwoordelijken te ontmoeten geschikt om zijn politiek doel te steunen, om aan seminaries te kunnen deelnemen, om manifestaties te organiseren, om aan officiële vergaderingen (bijvoorbeeld aan de Verenigde Natie te Geneve, stuk 12) zich kunnen uitspreken.... De verzoeker wijst meteen al erop dat gedurende dit periode van vier jaar, hij niet inactief is gebleven. hij heeft twee maal formeel gevraagd om door de CGVS gehoord te worden. Zijn aanvragen van hoorzittingen zijn zonder gevolgen gebleven. In deze omstandigheden, heeft de verzoeker, misschien ten onrechte, vermoed dat de administratie niet had begrepen de ernst van zijn situatie en het belangrijke karakter van zijn asielaanvraag. In deze omstandigheden, heeft de verzoeker misschien de nadruk gelegd op de ernst van de vervolgingen waarvan hij het onderwerp was geweest teneinde de aandacht van de Administratie op het gewicht van zijn dossier te trekken en omdat, gezien zijn politiek activisme, gezien de vervolgingen die hij in zijn land van herkomst heeft geleefd en gezien de positieve resultaat van de asielaanvragen ingediend XIV-22.355-9/23 door de andere leden van de UKPNP in het buitenland, hij ervan werd overtuigd dat hij de erkenning van de hoedanigheid van vluchteling zeker zou verkrijgen. Er blijkt uit wat voorafgaat dat de zogenaamde tegenstrijdigheden die door de CGVS werden vermeld, bijzonderheden betreffen, "redelijkerwijs verklaarbaar" in de zin van de constante rechtspraak van de Raad Van State en zeker geen elementen die "met zekerheid kunnen rechtvaardigen dat de verzoeker de hoedanigheid van vluchteling niet heeft". Deze zogenaamd tegenstrijdigheden zijn geen afdoende motief wat de bestreden weigeringsbeslissing betreft.
14. Doordat, TWEEDE ONDERDEEL, de bestreden beslissing van de VBC een standaardbeslissing is en bij gebreke aan een duidelijk onderzoek naar de ware toedracht van de zaak onvoldoende is gemotiveerd. In het kader van de voorbereiding van het huidig beroep, heeft de verzoeker de beslissingen van de VBC met betrekking tot de leden van UKPNP gezocht. De eiser heeft vijf beslissingen gevonden. Deze beslissingen worden in bijlage samengevoegd als stukken 31 tot
15. Al deze dossiers werden door een alleenrechtsprekend lid van de VBC behandelt. Op de zes beslissingen (vijf beslissingen en de bestreden beslissing), één is positief (stuk 32). Het enige opmerkelijke verschil tussen die positieve beslissing en de vijf andere (negatieve) beslissingen is, in het positieve geval, het feit dat de asielaanvrager zijn identiteit aan de hand van zijn originele identiteitskaart had bewezen (stuk 32). In alle gevallen betreffende UKPNP leden, waar de eisers geen originele identiteitskaart aan de VBC had geleverd, heeft VBC een negatieve beslissing uitgesproken. De motivatie van de vijf negatieve beslissingen uitgesproken door de VBC met betrekking tot UKPNP leden is kennelijk een standaardmotivatie: - de VBC kopieert de presentatie van het verhaal van de asielaanvrager door de CGVS; - stelt vast dat de asielaanvrager zijn identiteit niet bewijst; - de VBC kopieert de zogenaamde tegenstrijdigheden die CGVS in het verhaal van de asielaanvrager erop zou gewezen hebben; - de VBC vermeldt bepaalde bewijzen die door de asielaanvrager worden gebracht; - de VBC verklaart dat deze bewijzen geen bewijswaarde hebben; - de VBC benadrukt dat de asielaanvrager bewijzen, in het mate van de mogelijke, moet brengen en vermeld de verwijzingen van de werken van J. C. HATHAWAY en van de gids van de UNHCR; - de VBC stelt vast dat de asielaanvrager geen voldoende bewijs van de zijn relaas levert en verwerpt het asielaanvraag. Men merkt trouwens op dat bepaalde zinnen van de bestreden beslissing de identieke kopie van voorafgaande beslissingen zijn. De volgende zinnen van de beslissing van VBC nummer 04-0832/VV9766 van 17 september 2004, de meeste recente beslissing van de VBC betreffende UKPNP leden (de bestreden beslissing uitgesloten), werden, woord voor woord, in de bestreden beslissing gekopieerd (stuk 31): "Overwegende dat de feiten aan de basis van appelants asielrelaas door de bestreden beslissing als volgt worden samengevat: "Volgens uw verklaringen op het Commissariaat-generaal, hebt u de Pakistaanse nationaliteit en bent u afkomstig uit [NAAM], district Poonch, Azad Kashmir. U hebt uw land van herkomst verlaten op [DATUM].... Overwegende dat appelant zijn reisweg niet bewijst; dat hij niet aantoont wanneer hij het land verlaten heeft, noch wanneer hij in België aankwam; dat hij stelt dat hij in zijn paspoort afgaf aan de begeleider; dat dergelijke verklaring onvoldoende wordt geacht om appelant te ontslaan van de verplichting optimale medewerking te verlenen aan de instanties die zijn asielrelaas beoordelen; dat hij op zijn minst in het bezit moet zijn geweest van een vliegtuigticket, instapkaart of bagageticket waaruit kan blijken met welke vlucht en wanneer hij in [NAAM] is aangekomen; dat hij geen enkel reisbescheiden kan voorleggen en aldus op vrijwillige wijze iedere controle van zijn reisweg onmogelijk maakt .... een negatieve indicatie voor de geloofwaardigheid van zijn asielrelaas inhoudt... Dat het bewijs van identiteit een essentieel element is in iedere procedure en de appellant in dit verband de stukken waarover hij beschikt of kan beschikken moet voorleggen; dat Pakistaanse onderdanen beschikken over identiteitsdocu- menten, zonder dewelke zij niet officieel kunnen werken, geen rijbewijs kunnen XIV-22.355-10/23 verkrijgen, geen bankrekening kunnen openen, geen paspoort kunnen verkrijgen, niet aan de universiteit worden ingeschreven of kunnen deelnemen aan de verkiezingen; dat dan ook redelijkerwijze kan verwacht worden dat zij het belang van dit identificatiemiddel kennen" dat het ontbreken van ieder begin van bewijs omtrent de identiteit of nationaliteit een negatieve indicatie met betrekking tot zijn asielrelaas inhoudt... Overwegende dat de verklaringen van de kandidaat-vluchteling een voldoende bewijs kunnen zijn van zijn hoedanigheid van vluchteling op voorwaarde dat ze mogelijk, geloofwaardig en eerlijk zijn (HATHAWAY, J. C., The law of refugee status, Butterworths, Toronto-Vancouver 1991, 84); dat de verklaringen plausibel moeten zijn en niet in strijd met algemeen bekende feiten; dat de bewijslast in beginsel berust bij de kandidaatvluchteling die in de mate van het mogelijke elementen dient aan te brengen ter staving van zijn relaas; dat hij bij het ontbreken van dergelijke elementen een aannemelijke verklaring dient te geven; dat het voordeel van de twijfel slechts kan worden verleend indien alle elementen werden onderzocht en men overtuigd is van de geloofwaardigheid van de afgelegde verklaringen (UNHCR, Guide des procédures et critères à appliquer pour déterminer le statut de réfugié, Genève, 1992, 54),- dat de Vaste Beroeps- commissie niet moet bewijzen dat de feiten onwaar zouden zijn (R. v. St., 19 mei 1993, 43.027); dat appellants [relaas/verklaringen] niet geloofwaardig [is/zijn]; Overwegende dat appellant niet aantoont dat hij de bescherming van het land waarvan hij de nationaliteit bezit, niet kan of niet wil inroepen omwille van een gegronde vrees voor vervolging wegens zijn ras, nationaliteit, godsdienst, het behoren tot een sociale groep of zijn politieke overtuiging in de zin van artikel 1 A