Arrest 160426 - - 22/06/2006

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 22 juni 2006 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2006:ARR.160.426 Rolnummer: A. 79448/VII-16903 Zaak: Arrest 160426 - - 22/06/2006 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2006-06-30 Raadplegingen: 56 - laatst gezien 2026-06-30 22:28 Fiche Arrest nr 160.426 van 22 juni 2006 - Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE. nr. 160.426 van 22 juni 2006 in de zaak A. 79.448/VII-16.

1. In zake :
2. de n.v. EIKENAAR,
3. Theophiel EIKENAAR, die woonplaats kiezen bij advocaat J. GHIJSELS, kantoor houdende te BRUSSEL, Terhulpsesteenweg 187 tegen : het Vlaamse Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering, dat woonplaats kiest bij advocaat H. SEBREGHTS, kantoor houdende te ANTWERPEN, Mechelsesteenweg
4. --------------------------------------------------------------------------------------------------- D E R A A D V A N S T A T E, VIIe K A M E R, Gezien het verzoekschrift dat de n.v. EIKENAAR en Theophiel EIKENAAR op 20 juli 1998 hebben ingediend om de vernietiging te vorderen van artikel 2,2/, van het besluit van de Vlaamse regering van 24 maart 1998 houdende vaststelling van de lijst van de bodemsaneringen waarvan de uitvoering ambtshalve door de Openbare Afvalstoffenmaatschappij voor het Vlaamse Gewest in de loop van 1998 zal worden begonnen of voortgezet; Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien het verslag opgemaakt door Adjunct-auditeur St. DE TAEYE; Gelet op de beschikking van 6 juni 2005 die de neerlegging ter griffie van het verslag en van het dossier gelast; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan de partijen en gezien de regelmatig gewisselde laatste memories; VII-16.903-1/16 Gelet op de beschikking van 16 februari 2006 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 9 maart 2006; Gehoord het verslag van Staatsraad R. STEVENS; Gehoord de opmerkingen van advocaat K. ROELANDT die, loco advocaat J. GHIJSELS verschijnt voor de verzoekende partijen, en van advocaat Y. LOIX die, loco advocaat H. SEBREGHTS verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van Auditeur St. DE TAEYE; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
5. Rechtspleging Overwegende dat de verzoekende partijen in de memorie van wederantwoord doen gelden dat de memorie van antwoord van de verwerende partij onontvankelijk is en uit de debatten moet worden geweerd; dat zij ter terechtzitting afstand doen van deze exceptie;
6. Feiten Overwegende dat de voor de oplossing van dit geschil relevante feitelijke gegevens van de zaak als volgt kunnen worden samengevat: 2.
7. De verzoekende partijen zijn eigenaar van de terreinen in Bocholt en Meeuwen-Gruitrode waarop eertijds de arseenfabriek van de n.v. METALLUR- GIE HOBOKEN-OVERPELT was gevestigd en die sterk vervuild blijken te zijn. Tussen de Openbare Afvalstoffenmaatschappij voor het Vlaamse Gewest (OVAM) en de eigenaars van de kwestieuze percelen bestaat er betwisting over de omvang en de implicaties van de noodzakelijke saneringswerken. 2.
8. Na jaren van overlegpogingen mét, en aanmaningen en ingebrekes- tellingen van de eigenaars, neemt de Vlaamse Executieve op 30 juli 1992 een besluit waarbij aan OVAM formeel opdracht wordt gegeven over te gaan tot de onmiddellij- ke ambtshalve sanering van de terreinen van de voormalige arseenfabriek. OVAM VII-16.903-2/16 wordt tevens gemachtigd om tot de onteigening van de terreinen over te gaan en om een beroep te doen op de rijkswacht om zich toegang tot de terreinen te verschaffen. 2.
9. Daags nadien, op 31 juli 1992, neemt de Gemeenschapsminister van Leefmilieu en Huisvesting een besluit waarbij OVAM gemachtigd wordt over te gaan tot onmiddellijke verwerving, bij wege van onteigening, van de volle eigendom en de ondergrondse inname van de te saneren percelen, tot nut van het algemeen. 2.
10. De annulatieberoepen die de eerste verzoekende partij had ingediend tegen, onder meer, de voormelde besluiten van 30 en 31 juli 1992 worden verworpen bij ‘s Raads arrest nr. 65.039 van 6 maart
11. 2.
12. Met het bestreden besluit van de Vlaamse regering van 24 maart 1998 houdende vaststelling van de lijst van de bodemsaneringen waarvan de uitvoering ambtshalve door OVAM in de loop van 1998 zal worden begonnen of voortgezet, worden onder artikel 2,2/ de voormelde gronden van de verzoekende partijen aangewezen. Voordien reeds, met name met de besluiten van de Vlaamse regering van 17 januari 1996 en 17 juni 1997, werden de zelfde verontreinigde gronden aangewezen als gronden waarvoor de uitvoering van de bodemsanering door OVAM in 1996 respectievelijk 1997 ambtshalve zal worden voortgezet Ook na het indienen van onderhavige beroep neemt de Vlaamse regering opeenvolgende, gelijkaardige besluiten waarin telkenmale de kwestieuze gronden zijn opgenomen op de lijst van gronden waarvoor de uitvoering van de bodemsanering door OVAM ambtshalve zal worden voortgezet;
13. Ontvankelijkheid van het beroep 3.
14. Standpunten van de partijen Overwegende dat de standpunten van de partijen aangaande de ontvankelijkheid van het beroep als volgt kunnen worden weergegeven : 3.1.
15. De verwerende partij werpt in haar memorie van antwoord de onontvankelijkheid van het beroep op om de volgende redenen : "III.
16. Belang? VII-16.903-3/16 Verzoekende partijen hebben zich nooit verzet tegen de opname door de Vlaamse Regering bij besluiten genomen in 1996 en 1997, van hun litigieuze terreinen in de lijst van artikel 46 van het Bodemsaneringsdecreet teneinde aldus de activiteiten van de OVAM te plannen. Zij hebben hun belang daardoor verloren. Bovendien hebben zij geen enkel nadeel. Het belang is immers het voordeel dat de verzoeker verwacht uit het verdwijnen van het nadeel dat voor hem is ontstaan uit het bestreden besluit, welke verdwijning het verhoopte gevolg is van de gevorderde vernietiging. Ten onrechte zoals hierna zal worden aangetoond, evenals in alle middelen afzonderlijk, wordt gesteld dat de plaatsing op de aangevochten lijst overeenkomstig art. 46 van het bodemsaneringsde- creet, een nadeel veroorzaakt. Dat nadeel kan niet voortvloeien uit dat besluit, gezien, zoals hierna wordt aangetoond, de sanering niet gebaseerd is op het bodemsaneringsdecreet. De vernietiging kan dan ook tot geen enkel voordeel leiden. III.
17. Heeft het aangevochten besluit rechtsgevolgen ?
18. De vordering tot vernietiging is niet ontvankelijk bij gebrek aan nadeel en belang in hoofde van verzoekende partijen, aangezien de bestreden beslissing geen rechtsgevolgen heeft, alleszins niet voor verzoekende partijen. Het is in casu louter een ‘planningsbesluit’. Het gaat niet om een besluit in het kader van een uitvoering op grond van het bodemsaneringsdecreet.
19. Op voorstel van OVAM stelt de Vlaamse regering, overeenkomstig artikel 46 van het Bodemsaneringsdecreet, elk jaar een lijst vast van de bodemsaneringen waarvan de uitvoering ambtshalve door OVAM in de loop van het volgende jaar zal worden begonnen of voortgezet. Deze lijst betreft geen individuele rechtshandeling die beoogt rechtsgevolgen te creëren voor derden, doch een louter plannings- en financieringsinstrument in hoofde van de Vlaamse regering en OVAM. Artikel 46 behelst een louter planningsinstrument, nu de middelen van OVAM beperkt zijn, en derhalve alle ambtshalve saneringen niet gelijktijdig door OVAM kunnen worden aangevat. De lijst van artikel 46 van het Bodemsaneringsdecreet beoogt uitsluitend de materiële en financiële organisatie van de saneringswerken optimaal te laten verlopen, zonder dat de opname op de lijst een conditie sine qua non is voor de uitvoering van saneringswerken. In de rechtsleer wordt door D. RYCKBOST aangaande artikel 46 overwogen : 'Teneinde de materiële en financiële organisatie van de werkzaamheden optimaal te laten verlopen, bepaalt artikel 46 van het Bodemsaneringsdecreet dat elk jaar een lijst wordt vastgesteld van de saneringen die in de loop van het volgende jaar door OVAM ambtshalve zullen worden uitgevoerd. Deze lijst bevat een prioriteitenstelling maar is enkel richtinggevend'. (...) Aangezien de lijst van artikel 46 van het Bodemsaneringsdecreet slechts als een richtinggevend planningsinstrument kan worden beschouwd, vloeien hieruit geen rechtstreekse rechtsgevolgen voor verzoekende partijen. Alleen uitvoerbare rechtshandelingen zijn nochtans vatbaar voor schorsing of voor vernietiging door Uw Raad. Het beroep waarbij een handeling zonder rechtsgevolgen wordt aangevochten, is niet ontvankelijk. Een voor de Raad van State aangevochten beslissing moet uitvoerbaar zijn, waarmee wordt bedoeld dat ze rechtsgevolgen moet doen ontstaan. Het besluit (van) de Vlaamse regering van 24 maart 1998 houdende vaststelling van de lijst van de bodemsaneringen waarvan de uitvoering ambtshalve door de OVAM in de loop van 1998 zal worden voortgezet, is geen uitvoerbare rechtshandeling met rechtsgevolgen, zodat de annulatievordering wegens onontvankelijkheid dient te worden verworpen. Niet alleen is de bestreden beslissing geen uitvoerbare rechtshandeling met rechtsgevolgen, bovendien was de opname van de percelen van verzoekende VII-16.903-4/16 partijen geenszins vereist voor de voortzetting van de saneringswerken Verwerende partij licht haar stelling nader toe. De sanering van de litigieuze percelen geschiedt niet op grond van de bepalingen van het bodemsaneringsdecreet, doch op grond van oud artikel 21 § 2, c van het Afvalstoffendecreet zoals ingevoerd door artikel 54, 5/ van het Decreet Bestuurlijk Beleid van 12 december
20. Dit artikel werd weliswaar opgeheven door het decreet van 20 april 1994 tot wijziging van het het decreet van 2 juli 1981 betreffende het beheer van afvalstoffen, doch in artikel 14 van dit decreet werd in een overgangsbepaling voorzien. De volledige tekst van voormeld artikel 14 luidt als volgt : 'De maatregelen tot ambtshalve sanering van verontreinigde bodems en buiten gebruik gestelde industriële installaties op grond van artikel 21, §2, C van het decreet van 2 juli 1981 betreffende het beheer van afvalstoffen, waarvan de uitvoering is aangevangen vóór de datum van inwerkingtreding van dit decreet, worden voltooid en de kosten ervan verhaald overeenkom- stig de regels die golden voor de inwerkingtreding van dit decreet'. Onderhavige casus valt binnen het toepassingsgebied van deze in artikel 14 opgenomen hypothese. Verzoekende partijen werden overeenkomstig (oud) artikel 21, §2, C van het decreet betreffende het beheer van afvalstoffen, na een voorafgaand bodemonderzoek dd. 1 december 1986, dd. 4 maart 1987 tot sanering aangemaand. Op 20 december 1989 hechtte de Vlaamse Executieve haar goedkeuring aan de ontwerp-overeenkomst tussen OVAM en de n.v. Belgroma betreffende een studieopdracht en het opmaken van een aanbeste- dingsdossier met het oog op de ambtshalve sanering. Bij brief dd. 15 februari 1990 deelde OVAM mede dat de werkzaamheden in verband met deze opdracht een aanvang zouden nemen op 15 februari
21. Op 25 februari 1992 werden verzoekende partijen nogmaals gewezen op de aanmaning dd. 4 maart 1987, en deelde OVAM mede dat overeenkomstig artikel 21, §2, C van het Afvalstoffen- decreet tot de ambtshalve sanering zou worden overgegaan. Op 13 maart 1992 werd door de gemachtigde ambtenaar een bouwvergunning verleend, strekkende tot het saneren van de voormalige arseenfabriek. Bij schrijven dd. 25 maart 1992 werd vervolgens door OVAM de tijdelijke vereniging n.v. Soils, nv. Dapemo en n.v. Dredging International ervan in kennis gesteld dat ze met de uitvoering van de saneringswerken werden belast, en waarin werd vastgelegd : 'De aanvang der werken wordt in overleg met OVAM vastgesteld op de eerste coördinatieverga- dering, te houden binnen een maand'. Vervolgens verhinderden verzoekende partijen de tijdelijke vereniging toegang tot de te saneren percelen. Op 24 april belegde de OVAM daarop een vergadering te Bocholt met o.m. afgevaardigden van het gemeentebestuur, de aannemers en de eigenaars van de terreinen en hun raadslieden en verzoekende partijen, dewelke evenwel de toegang bleven weigeren. Bij gebreke aan enige reactie heeft de Vlaamse Executieve alsdan dd. 30 juli 1992 formeel aan OVAM de opdracht gegeven over te gaan tot de onmiddellijke ambtshalve sanering van de litigieuze terreinen van verzoekende partijen, waarbij ze tevens werd gemachtigd om tot de onteigening van de terreinen over te gaan, en om een beroep te doen op de rijkswacht om zich een gedwongen toegang te verschaffen. Nu uit het voorgaande met zekerheid blijkt dat verzoekende partijen niet enkel in gebreke werden gesteld vóór de inwerkingtreding van het decreet van 20 april 1994 tot wijziging van het decreet van 2 juli 1981 betreffende het beheer van afvalstoffen, doch eveneens de formele beslissing tot de onmiddellijke ambtshalve sanering' dd. 30 juli 1992, en de aanstelling, en bijeenkomsten van de aannemers reeds werden gerealiseerd , staat onomwonden vast dat de sanering is aangevat overeenkomstig de hypothese van artikel 14 van het decreet. De aanvang der werken vóór 7 mei 1994 impliceert overeenkomstig artikel 14 dat de 'saneringswerken worden voltooid en de kosten ervan verhaald VII-16.903-5/16 overeenkomstig de regels die golden vóór de inwerkingtreding van dit decreet'. In de rechtsleer wordt dienaangaande eveneens overwogen : 'Alle historische verontreiniging vastgesteld voor 7 mei 1994 en waarvan de sanering reeds ambtshalve is aangevat door OVAM vóór 7 mei 1994, ressorteert nog onder het toepassingsgebied (overgangsregeling) van artikel 21, §2, C'. Voorgaande vaststelling houdt in dat voor de ambtshalve sanering van de litigieuze terreinen niet de regels van het Bodemsaneringsdecreet dienen te worden gevolgd, doch uitsluitend deze van het oude Afvalstoffendecreet, en in het bijzonder artikel 21, §2, C. Aangezien de bepalingen van het Bodemsaneringsdecreet geen toepassing vinden op de sanering van de litigieuze terreinen, was verwerende partij geenszins gehouden deze terreinen te weerhouden in de lijst van artikel 46 van het Bodemsaneringsdecreet. De opname op deze lijst was immers geen voorwaarde om overeenkomstig oud artikel 21, §2, C tot ambtshalve sanering te kunnen overgaan. Het enige motief van verwerende partij tot opname van de terreinen op de bestreden lijst heeft betrekking op de planning en begroting van verwerende partij en OVAM. Uit wat voorafgaat blijkt dat de sanering van terreinen van verzoekende partij volstrekt mogelijk is zonder de opname ervan in de bestreden lijst, zodat uit de bestreden beslissing geen enkel nadeel vloeit voor verzoekende partijen. Opdat een schorsingsvordering (sic) nochtans ontvankelijk zou worden verklaard, dient de aangevochten handeling een effectief nadeel toe te brengen aan de verzoekende partijen. Deze laatste zal immers slechts een voldoende belang hebben bij de vernietiging indien de bestreden beslissing voor hem griefhoudende gevolgen kent, m.a.w. hem schaadt. Beroepen gericht tegen beslissingen die geen enkel nadeel toebrengen aan de verzoekende partijen zijn niet ontvankelijk bij gebrek aan belang. Bij gebrek aan enig effectief nadeel is de vordering van verzoekende partijen onontvankelijk bij gebrek aan belang. Het verzoekschrift tot nietigverklaring vanwege verzoekende partijen is KENNELIJK niet ontvankelijk"; 3.1.
22. De verzoekende partijen repliceren in hun memorie van wederantwoord als volgt : "
23. Artikel 21, §2, c) werd opgeheven bij artikel 14 van het Decreet van 20 april 1994 (B.S., 29 april 1994) tot wijziging van het Decreet van 2 juni 1981 betreffende het beheer van afvalstoffen. Deze opheffing heeft, ingevolge artikel 15 van het decreet van 20 april 1994, haar uitwerking vanaf 7 mei
24. Artikel 14, derde lid van het Decreet van 20 april 1994 luidt als volgt : '... De maatregelen tot ambtshalve sanering van verontreinigde bodems en buiten gebruik gestelde industriële installaties op grond van artikel 21, § 2, c van het decreet van 2 juli 1981 betreffende het beheer van afvalstoffen, waarvan de uitvoering is aangevangen voor de datum van inwerkingtreding van dit decreet, worden voltooid en de kosten ervan verhaald overeenkomstig de regels die golden voor de inwerkingtreding van dit decreet'. (...) Uit de parlementaire werkzaamheden volgt dat men met de opheffing van artikel 21, §2, c) een punt wou zetten achter al hetgeen tot nu toe inzake bodemsanering gebeurd was.
25. In deze werden de saneringswerken niet aangevangen vóór 7 mei 1994 en konden zij voor die datum ook niet worden aangevangen. Saneringswerken kunnen uiteraard enkel worden aangevangen op grond van een wettige beslissing. De Raad heeft geoordeeld dat de aangetekende brief van VII-16.903-6/16 OVAM dd. 25 februari 1992, die verwijst naar de aangetekende brief van 4 maart 1987 geen wettige beslissing is. Sterker nog de Raad heeft geoordeeld dat het gaat om een niet bestaande beslissing. (...) Ook het besluit van de Vlaamse Executieve van 30 juli 1992 (B.S., 14 augustus 1992), waarbij opdracht wordt gegeven om tot ambtshalve sanering over te gaan, kan een wettige aanvang van de uitvoering niet schragen. Dit besluit werd op zijn beurt door de Raad van State geschorst, eerst voorlopig bij arrest nr. 40.115 van 25 augustus 1992, later bevestigd bij arrest nr. 40.480 van 24 september
26. Het besluit van de Gemeenschapsminister van Leefmilieu en Huisvesting dd. 31 juli 1992, waarbij OVAM wordt gemachtigd om over te gaan tot onmiddellijke verwerving, bij wege van onteigening, van de volle eigendom en de ondergrondse inname van de te saneren percelen, en waarbij deze verwervingen tot nut van het algemeen worden verklaard en waarbij eveneens beslist wordt dat het algemeen nut de onmiddellijke inbezitneming van de percelen vordert, kan evenmin een wettige aanvang van de uitvoering van saneringswerken voor datum van 7 mei 1994 motiveren, en dit om meerdere redenen. Eerst en vooral heeft dit besluit zelf geen betrekking op de uitvoering van saneringswerken. Het laat geen dergelijke werken toe. Mocht men, per impossibile, toch in dit besluit willen lezen dat daarbij saneringswerken worden bevolen en of toegelaten, dan belette het arrest nr. 41.125 van 23 november 1992, dat de schorsing van de tenuitvoerlegging van dit besluit beveelt, in ieder geval dat op grond van dit besluit wettig konden worden aangevangen met de voorgenomen saneringswerken. Men kan ook moeilijk staande houden dat de saneringswerken voor datum van 7 mei 1994 wettig zouden aangevangen zijn, zonder dat men daarbij in rechte zou erkennen dat het gezag van gewijsde geschonden is van de vonnissen van de Vrederechter van het Kanton Bree dd. 18 juni 1992 en 21 augustus
27. Bij vonnis van 18 juni 1992 (rep. 452 en 455), heeft de Vrederechter van het Kanton Bree de vordering in onteigening van OVAM dd. 5 juni 1992 niet toelaatbaar verklaard en gezegd voor recht dat er geen aanleiding bestaat om de onteigeningsprocedure verder te zetten. Tegen dit vonnis werd geen hoger beroep aangetekend. Op de bezitsvordering van EIKENAAR heeft de Vrederechter van het Kanton Bree bij vonnis van 21 augustus 1992 aan OVAM en het VLAAMS GEWEST, bij toepassing van artikel 19 van het Gerechtelijk Wetboek, verboden om, al dan niet met bijstand van de Rijkswacht, bezit te nemen van de terreinen van de N.V. EIKENAAR of deze terreinen te betreden of er enige werkzaamheid op uit te oefenen. Dit vonnis van de Vrederechter werd door de Rechtbank van Eerste Aanleg te Tongeren bij vonnis van 6 september 1993 in hoger beroep bevestigd (zie Rb. Tongeren, 6 september 1993, R.W., 1994-95, 196, met noot van VUYE, H., 'Bezitsvorderingen en milieurecht : over oude en nieuwe procedures.') Het louter nemen van beslissingen met het oog op later uit te voeren ambtshalve saneringswerken, kan niet gelden als een uitvoering, aangevangen vóór 7 mei
28. Artikel 14 vereist uitdrukkelijk een 'begin van uitvoering'. Welnu, dit is in casu niet voorhanden. Er zijn immers geen materiële daden van uitvoering gesteld. Loutere voorafgaande juridische beslissingen, die geen werken zijn, kunnen niet beschouwd worden als een begin van uitvoering (vgl. de rechtspraak van de Raad van State inzake het verval van de bouwvergunning). Onderzoeken die OVAM heeft laten doen om zich te documenteren over de noodzaak van een sanering zijn evenmin een aanvang van de saneringswerken. Dergelijk onderzoek houdt immers op zich geen machtiging in om saneringswerken uit te voeren, zodat louter en alleen op grond van een dergelijk onderzoek niet met de werken kan worden aangevangen. Ook plaatsbezoeken VII-16.903-7/16 en gesprekken met de partijen, om zich te documenteren, houden geen uitvoering van bodemsaneringswerken in. Deze onderzoeken, gesprekken en plaatsbezoeken dateren immers allen van vóór dat er sprake kan zijn van een saneringsbesluit, zoals vereist door het arrest nr. 39.715 van 12 juni
29. Al hetgeen dateert van vóór de saneringsbeslissing kan niet als uitvoering van de saneringswerken worden beschouwd. Er is dan ook geen aanvang van saneringswerken, zoals bedoeld in artikel 14 van het decreet van 20 april
30. Dit wordt met zoveel woorden bevestigd door het vonnis dd. 28 januari 1999 van de heer Vrederechter van het kanton Bree, waarbij deze uitspraak heeft gedaan over de bezitsvordering van EIKENAAR.
31. Wat zijn nu de gevolgen van de vaststelling dat er geen aanvang van de saneringswerken is, zoals bedoeld in artikel 14 van het decreet van 20 april 1994? Dit houdt in de praktijk in dat, wanneer OVAM op de betrokken terreinen toch één of andere sanering wil uitvoeren, zij na 29 oktober 1995 de sanering dient verder te zetten overeenkomstig het decreet van 22 februari 1995 betreffende de bodemsanering (zie B.S., 29 april 1995) (zie overweging nr. 2.
32. in het arrest nr. 65.039 van 6 maart 1998). Uiteraard brengt dit mee dat OVAM slechts tot ambtshalve sanering kan overgaan, behoudens de wettelijk voorziene uitzonderingen, indien het perceel is opgenomen op de lijst bedoeld in artikel 46 van het Bodemsaneringsdecreet (cfr. infra II.2). II.
33. Het bestreden besluit heeft wel degelijk rechtsgevolgen
34. Ten onrechte voert de verwerende partij aan dat het bestreden besluit geen uitvoerbare rechtshandeling met rechtsgevolgen zou zijn. Zo zou volgens de verwerende partij het bestreden besluit een louter plannings- en financieringsinstrument in hoofde van de Vlaamse regering en OVAM uitmaken, en geen individuele rechtshandeling die beoogt rechtsgevolgen voor derden te creëren. De opname op de lijst zou zelfs volgens de verwerende partij geen conditio sine qua non uitmaken voor de uitvoering van de saneringswerken.
35. Het standpunt van de verwerende partij vindt geen enkele steun in de voorbereidende parlementaire werken. In de toelichting bij het ontwerp van decreet werd het volgende gesteld : 'Deze prioriteitenlijst is richtinggevend maar niet absoluut bindend. De meest belangrijke gevallen zullen uiteraard onder controle moeten worden gebracht in de loop van de planperiode. OVAM kan evenwel bij uitzonderlijke gevallen van ernstige bodemverontreiniging afwijken van de lijst en dit zowel wanneer veiligheidsmaatregelen noodzakelijk zijn bij onmiddellijk gevaar als bij het optreden bij in gebreke blijven van de saneringsplichtige'. (Mem.v.Toel, Gedr.St., Vl.R., zitting 1993-94, stuk 587, nr. 1, 43). De lijst, waarvan sprake in artikel 46 van het Bodemsaneringsdecreet, slaat op de ambtshalve te saneren (historisch) verontreinigde bodems. Het gaat om een prioriteitenlijst, die wel degelijk, hoewel niet absoluut, bindend is. Dit blijkt des te meer uit de redactie van artikel 46 van het Bodemsaneringsdecreet. Artikel 46, § 1 van het Bodemsaneringsdecreet bepaalt dat de Vlaamse regering op voorstel van OVAM elk jaar een lijst van de bodemsaneringen waarvan de uitvoering ambtshalve door OVAM zal worden begonnen of voortgezet, vaststelt. De uitvoering van de prioritreitenlijst is het principe. Het gaat om een lijst die in de loop van het jaar zeker zal dienen te worden uitgevoerd (DE NIJS, W. en VAN DYCK, E., 'Decreet betreffende de bodemsanering', niet gepubliceerd, 15). Artikel 46, § 2 van het Bodemsaneringsdecreet laat immers slechts toe aan OVAM om af te wijken van deze lijst