Arrest 161079 - - 07/07/2006

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 07 juli 2006 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2006:ARR.161.079 Rolnummer: A. 82234/XII-1841 Zaak: Arrest 161079 - - 07/07/2006 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2006-07-28 Raadplegingen: 53 - laatst gezien 2026-07-01 00:17 Fiche Arrest nr 161.079 van 7 juli 2006 - Beslissing : Vernietiging Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE. nr. 161.079 van 7 juli 2006 in de zaak A. 82.234/XII-

1. In zake : Jan GOFFIN, die woonplaats kiest bij advocaat A. Coolsaet, kantoor houdende te Antwerpen, Arthur Goemaerelei 69 tegen : het VLAAMSE GEWEST, dat woonplaats kiest bij advocaat B. Staelens, Stockhouderskasteel Gerard Davidstraat 46, bus
2. --------------------------------------------------------------------------------------------------- D E R A A D V A N S T A T E, XIIe K A M E R, Gezien het verzoekschrift dat Jan Goffin op 28 januari 1999 heeft ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het ministerieel besluit van 27 november 1998 waarbij het besluit van de gemeenteraad van Duffel van 20 april 1998 houdende aanpassing van de weddeschaal van de politiecommissaris met ingang van 1 januari 1997 wordt vernietigd; Gezien de memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien het verslag opgesteld door auditeur H. Colin; Gelet op de beschikking van 19 februari 2002 die de neerlegging ter griffie van het verslag en van het dossier gelast; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan partijen en gezien de laatste memories; Gelet op de beschikking van 16 februari 2006 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 28 maart 2006; Gehoord het verslag van kamervoorzitter D. Verbiest; XII-1841-1/14 Gehoord de opmerkingen van advocaat A. Coolsaet, die verschijnt voor verzoeker, en van advocaat N. De Clercq, die loco advocaat B. Staelens verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van auditeur H. Colin; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
3. De gegevens van de zaak. Overwegende dat de gegevens van de zaak als volgt kunnen worden samengevat : 1.
4. Verzoeker is commissaris van politie bij de gemeente Duffel. 1.
5. Met het koninklijk besluit van 20 juni 1994 tot vaststelling van de algemene bepalingen betreffende de bezoldiging van het personeel van de openbare brandweerdiensten en het personeel van de gemeentepolitie, worden het minimum en het maximum van de weddeschalen per graad vastgesteld voor onder meer het personeel van de gemeentepolitie, uitgezonderd wat betreft de commissarissen van politie, de hoofdcommissarissen van politie, de commissarissen van politie-korpschef en de brigadecommissarissen. In zijn omzendbrief BA-94/09 van 13 juli 1994 met betrekking tot het “Sectoraal akkoord van 12 juli 1994 Veiligheidspersoneel” deelt de Vlaamse minister van Openbare Werken, Ruimtelijke Ordening en Binnenlandse Aan- gelegenheden mee dat er in het Belgische Staatsblad van 12 juli 1994 vier koninklijke besluiten van 20 juni 1994 verschenen -waaronder het hierboven vernoemd koninklijk besluit-, dat de onderhandelingen over deze koninklijke besluiten, die uitsluitend algemene bepalingen vastleggen, door de federale minister van Binnenlandse Zaken werden gevoerd in het federale comité C, dat in de respectieve onderafdelingen in de gewesten de algemene bepalingen verder werden geconcretiseerd ten einde in de gemeenten, binnen de grenzen van de koninklijke besluiten, een uniforme regeling uit te werken, dat het in de Vlaamse onderafdeling van Comité C gesloten protocol van 12 juli 1994 aansluit op dat van 18 juni 1993 betreffende de overige categorieën van het gemeentepersoneel en, binnen de grenzen bepaald door de federale overheid, een XII-1841-2/14 maximale overeenstemming nastreeft tussen het veiligheidspersoneel en het overige personeel van de gemeenten, dat in de voormelde Vlaamse onderafdeling, net zoals voor het andere personeel, onderhandeld werd over vier documenten namelijk de gemeenschappelijke krachtlijnen voor een samenhangend personeelsbeleid in de lokale besturen betreffende het veiligheidspersoneel, een technische nota, de weddeschalen en een inschakelingstabel en dat de inhoud van deze documenten in belangrijke mate overeenkomt met hetgeen in het protocol van 18 juni 1993 werd gesteld. Vervolgens wordt in de omzendbrief toelichting gegeven bij de voormelde koninklijke besluiten van 20 juni 1994 en bij de voornoemde documenten waarover in de Vlaamse onderafdeling werd onderhandeld. Daarbij worden, voor een vlotte afhandeling van de administratieve dossiers bij de uitoefening van het administratief toezicht, de gemeenten verzocht met deze toelichtingen en aanbevelingen rekening te houden. In zijn omzendbrief BA-94/12 van 21 september 1994 “over de wet van 30 juli 1994 tot wijziging van titel I, hoofdstuk I, afdeling 7, onderafdeling 2, van de nieuwe gemeentewet, wat de bezoldigingsregeling van de gemeentesecretaris betreft” deelt de Vlaamse minister van Openbare Werken, Ruimtelijke Ordening en Binnenlandse Aangelegenheden mee dat de weddeschalen van de gemeentesecretaris- sen bij wet van 30 juli 1994 worden aangepast, dat artikel 1 van deze wet de minimum- en maximumgrenzen vastlegt waarbinnen de gemeenteraden de wedde- schalen van de gemeentesecretaris vaststellen, dat hij van oordeel is dat bij het vaststellen van het verloop van de weddeschaal van de gemeentesecretaris, de gemeenteraden binnen de bij de wet bepaalde grenzen dezelfde regeling dienen te volgen die eveneens geldt voor de rest van het gemeentepersoneel, dat zulks in concreto betekent dat, zoals voor alle graden van niveau A, een loopbaan van drieëntwintig jaar wordt aanbevolen met een gelijkmatige verdeling van de tweejaarlijkse verhogingen, dat deze aanbeveling des te meer verantwoord is vanuit de bekommernis om de vermelde uniformiteit inzake loopbaan aan te houden voor alle personeelsleden van niveau A ten einde zeker geen discrepantie te laten ontstaan tussen de graden van het gemeentelijk topmanagement, te dezen de gemeente- secretaris, de gemeenteontvanger, de politiecommissaris en eventueel de korpschef van de brandweer, en dat voor deze laatste ambtenaren de minimum- en maximum- grenzen van de weddeschaal eerlang door de Koning zullen worden vastgesteld. XII-1841-3/14 Met het koninklijk besluit van 28 november 1994 tot wijziging van het koninklijk besluit van 20 juni 1994 tot vaststelling van de algemene bepalingen betreffende de bezoldiging van het personeel van de openbare brandweerdiensten en het personeel van de gemeentepolitie, worden de minimum- en maximumgrenzen van de weddeschaal van onder meer de commissarissen van politie en de commissarissen van politie-korpschef vastgesteld. In zijn omzendbrief BA-95/06 van 1 juni 1995 “betreffende het sectoraal akkoord van 12 juli 1994 over veiligheidspersoneel Aanvulling” verwijst de Vlaamse minister van Openbare Werken, Ruimtelijke Ordening en Binnenlandse Aangelegenheden naar voornoemd koninklijk besluit van 28 november 1994, en deelt hij mee dat, zoals hij reeds in zijn omzendbrief BA-94/12 van 21 september 1994 aankondigde, ook hier werd geopteerd voor een loopbaanspreiding van 23 jaar, waardoor alle schalen van graden van niveau A dezelfde loopbaanspreiding hebben. 1.
6. Op 20 april 1998 besluit de gemeenteraad van Duffel de weddeschaal die van toepassing is op de politiecommissaris met ingang van 1 januari 1997 in die zin aan te passen dat de weddeverhogingen gespreid worden over een periode van 15 jaar. In dat besluit wordt verwezen naar twee brieven van de Vlaamse minister van Binnenlandse Aangelegenheden, Stedelijk Beleid en Huisvesting, de ene van 13 augustus l997, de andere van 5 januari
7. In de eerste brief deelt de minister mee zich niet te zullen verzetten tegen gemeenteraadsbeslissingen waarin de geldelijke loopbaan van de wettelijke graden wordt vastgesteld conform de bepalingen van artikel 30, derde lid, van de nieuwe gemeentewet, “omdat binnen dit wettelijk kader de gemeentelijke autonomie ten volle moet kunnen spelen en de gemeentelijke overheid zelf zal oordelen in welke mate zij een dynamisch management wil en kan belonen”. In de tweede brief bevestigt de minister het in zijn eerste brief ingenomen standpunt, maar acht hij het wel verkieslijk “dat de opbouw van de weddeschalen van de wettelijke graden van de lokale besturen overeenstemt met de principes die krachtens de beginselen van de algemene weddeschaalherziening ook voor andere graden gelden”. Om deze reden beveelt hij aan “dat de verhogingen zoveel mogelijk gelijk zijn”. XII-1841-4/14 1.
8. Bij besluit van de gouverneur van de provincie Antwerpen van 25 juni 1998 wordt voornoemd gemeenteraadsbesluit in zijn uitvoering geschorst op grond van de overweging dat de gemeenteraad weddeschalen van secretaris en ontvanger heeft vastgesteld met een spreiding over 15 jaar, dat thans ook de weddeschaal van de politiecommissaris naar analogie gespreid wordt over 15 jaar, dat van de graden van commissaris-korpschef en hoofdcommissaris-korpschef weliswaar sprake is in de nieuwe gemeentewet maar deze niet als wettelijke graden in de strikte zin van het woord mogen worden aangemerkt, vermits hun geldelijk statuut, in tegenstelling tot dat van de secretaris en ontvanger, niet door de gemeentewet geregeld wordt, dat dit geldelijk statuut daarentegen geregeld is door het sectoraal akkoord voor het veiligheidspersoneel van 12 juli 1994, zoals dit werd bekendgemaakt bij omzendbrieven van de Vlaamse minister van Openbare Werken, Ruimtelijke Ordening en Binnenlandse Aangelegenheden BA-94/09 en BA-95/06, respectievelijk van 13 juli 1994 en 1 juni 1995, dat in dit sectoraal akkoord werd overeengekomen om de weddeschalen van de commissarissen-korpschefs en de hoofdcommissarissen-korpschefs vast te stellen met een loopbaanspreiding van 23 jaar, zonder dat hierop in enige afwijking werd voorzien, en dat het gemeente- raadsbesluit van 20 april 1998 strijdig is met voornoemd sectoraal akkoord “en derhalve met de wet sensu lato”. 1.
9. Op 21 september 1998 beslist de gemeenteraad van Duffel zijn geschorst besluit van 20 april 1998 te handhaven. In dat handhavingsbesluit wordt onder meer overwogen dat volgens artikel 189 van de nieuwe gemeentewet het de gemeenteraad is die, binnen de perken van de door de Koning vastgestelde algemene bepalingen, onder meer de bezoldigingsregeling en de weddeschalen bepaalt van de leden van het gemeente- politiekorps, dat de vaststelling van de weddeschaal van de politiecommissaris op 20 april 1998 geheel gebeurde binnen de perken van het koninklijk besluit van 20 juni 1994, gewijzigd bij koninklijk besluit van 28 november 1994, dat deze vaststelling volledig in overeenstemming is met de uitdrukkelijke aanbeveling in de omzendbrief BA-94/12 dat er geen discrepantie mag ontstaan tussen de graden van het gemeente- lijk topmanagement, en dat in de omzendbrief BA-95/06 enkel wordt “geopteerd” voor een loopbaanspreiding van 23 jaar voor de weddeschaal van de politie- commissaris, maar dat een kortere spreiding niet expliciet verboden wordt, mits dit uiteraard gebeurt binnen de minima en maxima bepaald in het koninklijk besluit van 20 juni
10. XII-1841-5/14 1.
11. Bij besluit van 27 november 1998 van de Vlaamse minister van Binnenlandse Aangelegenheden, Stedelijk Beleid en Huisvesting wordt het besluit van de gemeenteraad van Duffel van 20 april 1998 vernietigd. In dat besluit, waarvan verzoeker voor de Raad van State de nietigverklaring vordert, wordt overwogen dat artikel 30, derde lid, van de nieuwe gemeentewet bepaalt dat de weddeverhogingen van de gemeentesecretaris niet mogen worden gespreid over meer dan 26, noch over minder dan 15 jaar, dat deze bepaling ingevolge artikel 65, § 1, van de nieuwe gemeentewet mutatis mutandis van toepassing is op de gemeenteontvangers, dat de wetgever het niet nodig geacht heeft voor de overige graden een gelijkaardige bepaling op te nemen, dat bij koninklijk besluit van 28 november 1995 [lees : 1994] tot wijziging van het koninklijk besluit van 20 juni 1994 de minima en maxima van de weddeschalen van de politiecommissa- rissen vastgesteld werden, dat de bedragen feitelijk vastgesteld werden op 97,5% van de wedde van de gemeentesecretaris, dat er echter geen expliciete band is tussen de weddeschaal van de gemeentesecretaris en deze van de politiecommissaris, dat het geldelijk statuut van de commissarissen van politie geregeld wordt door het sectoraal akkoord van 12 juli 1994 voor het veiligheidspersoneel, dat in dit sectoraal akkoord overeengekomen werd om de weddeschalen van de commissarissen van politie vast te stellen met een loopbaanspreiding van 23 jaar, waarop in geen enkele afwijking werd voorzien, en dat het gemeenteraadsbesluit van 20 april 1998, waarin de loopbaan van de politiecommissaris gespreid wordt over 15 jaar, naar analogie van die van de gemeentesecretaris en -ontvanger, “strijdig is met het sectoraal akkoord van 12 juli 1994”, “strijdig is met het algemeen beleid van de hogere overheid en dus met het algemeen belang”;
12. De gegrondheid van het beroep. 2.
13. Overwegende dat verzoeker een enig middel ontleent aan de “schending van de gemeentelijke autonomie zoals neergelegd in art. 162 van de gecoördineerde Grondwet en in art. 189 N.Gem.W., schending van de materiële motiveringsplicht als algemeen rechtsbeginsel en van de formele motiveringsplicht zoals opgelegd door art. 30, § 3 van het Decreet van 28 april 1993 houdende regeling voor het Vlaamse Gewest, van het administratief toezicht op de gemeenten en door art. 2 en art. 3 van de Wet Motivering Bestuurshandelingen”; dat hij daartoe betoogt dat de bestreden beslissing het gemeenteraadsbesluit van 20 april 1998 vernietigt wegens strijdigheid met het sectoraal akkoord van 12 juli 1994 en wegens strijdigheid XII-1841-6/14 met het algemeen beleid van de hogere overheid en dus met het algemeen belang, terwijl, eensdeels, het sectoraal akkoord van 20 april 1998 helemaal niet bindend is, zodat de loutere strijdigheid van een beslissing met dit akkoord geen in rechte aanvaardbare grondslag is voor het vernietigingsbesluit en dat besluit daarenboven de gemeentelijke autonomie terzake miskent en, anderdeels, er in de bestreden beslissing geen enkele motivering terug te vinden is, laat staan een afdoende en in rechte aanvaardbare motivering, voor de beweerde strijdigheid met het algemeen beleid van de hogere overheid en het algemeen belang; dat verzoeker zijn middel, samengevat, als volgt toelicht : - het sectoraal akkoord van 12 juli 1994 is geen juridisch bindende norm, vermits de overheid enkel verplicht is om de onderhandelings- en overlegprocedure zoals voorgeschreven in de wet van 19 december 1974 te respecteren, maar geen enkele bepaling de overheid ertoe verplicht de tot stand gekomen sectorale akkoorden ook uit te voeren, zodat die akkoorden geen rechtskracht hebben; de omzend- brieven terzake zijn evenmin een bindende rechtsnorm, vermits de toezichthouden- de overheid onbevoegd is om algemeen bindende rechtsregels op te leggen aan de lokale besturen via omzendbrieven, zodat die omzendbrieven slechts de waarde hebben van indicatieve omzendbrieven, bedoeld als richtlijnen en verduidelijkingen bij het geciteerde sectoraal akkoord; het sectoraal akkoord en de omzendbrieven hebben de gemeentelijke autonomie terzake onverlet gelaten, vermits de gemeenteraad luidens artikel 117 van de nieuwe gemeentewet alles regelt wat van gemeentelijk belang is, en hij krachtens artikel 189 van de nieuwe gemeentewet daarenboven uitdrukkelijk bevoegd is om binnen de perken van de door de Koning vastgestelde algemene bepalingen, onder meer de weddeschalen van de leden van het gemeentelijk politiekorps vast te leggen; door louter te verwijzen naar de strijdigheid met het sectoraal akkoord van 12 juli 1994 is de bestreden beslissing dan ook niet gesteund op deugdelijke en in rechte aanvaardbare motieven en schendt zij de gemeentelijke autonomie; - enerzijds heeft de gemeenteraad rekening gehouden met de aanbevelingen geformuleerd in de omzendbrief BA-94/l2 van 21 september 1994, anderzijds werd er in het raam van het sectoraal akkoord slechts voor “geopteerd” om de weddeverhogingen te spreiden over een periode van 23 jaar; het vernietigde XII-1841-7/14 gemeenteraadsbesluit is dan ook volkomen wettig én in overeenstemming met het beleid van de hogere overheid; het is verzoeker dan ook een raadsel waarom in het bestreden besluit wordt gesteld dat het gemeenteraadsbesluit strijdig is met het algemeen beleid van de overheid en dus met het algemeen belang; in de bestreden beslissing wordt overigens niet gemotiveerd waarin deze strijdigheid zou bestaan; de verwijzing naar het algemeen beleid kan op zich geen geldige motivering zijn, daar dit een loutere verwijzing is naar de voorwaarden waaronder het administra- tief toezicht kan worden uitgeoefend; 2.
14. Overwegende dat de verwerende partij tegenwerpt dat zij bij het administratief toezicht niet alleen rekening diende te houden met het koninklijk besluit van 28 november 1995 [lees : 1994], dat het geldelijk statuut van de commissaris van politie immers ook geregeld wordt door het sectoraal akkoord van 12 juli 1994 voor het veiligheidspersoneel, dat sectorale akkoorden niet puur aanbevelend zijn, maar een aantal materies betreffen die tot de grondregelingen van het administratief en geldeljk statuut van het overheidspersoneel behoren, en dat verzoeker uit het oog verliest dat de wet van 19 december 1974 tot regeling van de betrekkingen tussen de overheid en de vakbonden van haar personeel, ook van toepassing is op de gemeenten; dat volgens de verwerende partij verzoeker haar dan ook ten onrechte het recht ontzegt om inzake deze grondregelingen van het administratief en geldelijk statuut van het overheidspersoneel, grondregelingen die aangemerkt moeten worden als aangelegenheden van algemeen belang, akkoorden te sluiten en ter zake een beleid te voeren, hetgeen zij als volgt toelicht : “II.3.1 De Wet van 19 december 1974 bepaalt in artikel 2, §1, de materies die een verplichte onderhandelingmaterie vormen in de daartoe opgerichte comités. Het betreft de grondregelingen aangaande o.m het administratief en het geldelijk statuut van het overheids-perso- neel. Krachtens deze wet wijst de Koning de grondregelingen aan. Dit gebeurde op een exhaustieve wijze in het koninklijk besluit van 29 augustus 1985 tot aanwijzing van de grondregelingen in de zin van artikel 2, § 1, 1/ van de wet van 19 december
15. Deze wet voorziet verder in de oprichting van het comité voor de provinciale en de plaatselijke overheidsdiensten. De werkwijze en de XII-1841-8/14 samenstelling van de bevoegde comités wordt door de Koning bepaald. II.3.2 Bij koninklijk besluit van 28 september 1984 tot uitvoering van de wet van 19 december 1974 tot regeling van de betrekkingen tussen de overheid en de vakbonden van haar personeel, werd de bevoegd- heid tot onderhandelen m.b.t. het personeel van de provinciale en gemeentelijke overheden, althans wat de aangelegenheden van algemeen belang betreft toegewezen aan, het comité voor de provinciale en plaatselijke overheidsdiensten en aan de onder- afdeling Vlaams Gewest en Vlaamse Gemeenschap van dit comité. Deze onderafdeling werd bij koninklijk besluit van 2 augustus 1990 tot wijziging van het KB van 28 september 1984 opgericht om recht te doen aan de nieuwe toestand ingevolge de institutionele her- vormingen van
16. Uit het Verslag aan de Koning bij dit wijzigingsbesluit (B.S. nr 16741 van 31/8/90) blijkt dat het bestaan van de twee onder- handelingsniveaus (het federale en het gewestelijke) rechtstreeks verband houdt met de nog bestaande federale bevoegdheid m.b.t. de algemene normen (cfr. de toenmalige artikelen 145 en 148) enerzijds, en met de uitoefening van het toezicht door de gewesten anderzijds. II.3.3 De wet van 16 juli 1993 tot vervollediging van de federale staats- structuur die in de nieuwe gemeentewet de bevoegdheid van de Koning in de artikelen 145 en 148 schrapt, bouwt voort op deze realiteit. Aan de bestaande wetgeving op het syndicaal statuut werd niet geraakt, noch wat de verplichte onderhandelingsmateries betreft, noch wat de bevoegde comités betreft. De schrapping van de bevoegdheid van de Koning om de algemene bepalingen inzake het administratief en geldelijk statuut van het gemeentepersoneel vast te stellen, niet een grotere autonomie, laat staan de totale autonomie, van de lokale besturen tot gevolg, maar wel een verschuiving naar het gewestelijk onderhandelingsniveau en naar het gewestelijk beleidsniveau om t.a.v. die algemene normen die tot de grond- regelingen behoren, onderhandelingen te voeren, akkoorden af te sluiten en een beleid uit te stippelen. De schrapping maakt zodoende een grotere samenhang tussen de uitoefening van het toezicht en het algemeen beleid t.a.v. het lokaal personeel mogelijk. Overigens moet de schrapping ook gezien worden in het perspectief van de regionalisering van de nieuwe gemeentewet die met de verklaring tot herziening van de grondwet van 7 april 1995 in het vooruitzicht werd gesteld. II.3.4 Sectorale akkoorden hebben de waarde van een politieke ver- bintenis of m.a.w. van een beleidsverbintenis (Verslag aan de Koning bij het KB van 28 september 1984 over artikel. 21, §2, tweede lid). De sectorale akkoorden van 18 juni 1993 en van 12 juli 1994 die tot stand gekomen zijn in de onderafdeling Vlaamse XII-1841-9/14 Gewest van het comité C binden t.a.v. de inhoud van deze akkoor- den de Vlaamse regering en de toezichthoudende overheid. Ze vertegenwoordigen het beleid van de Vlaamse regering inzake materies die tot de grondregelingen behoren en die binnen de sfeer van het algemeen belang te situeren zijn. Het afdwingen van het respect voor deze akkoorden is hiermee dan ook volledig consistent en allerminst een aantasting van de gemeentelijke autonomie. Bovendien kan er in deze aangelegenheden geen enkel beleid gestalte krijgen dan na onderhandelingen in de daartoe bevoegde comités. Dat in het wettelijk systeem de nodige onderhandeling slechts mogelijk is binnen de bevoegde comités, impliceert de mogelijkheid dat het onderhandelde resultaat door middel van administratief toezicht wordt afgedwongen. Want onderhandelen over een materie waaromtrent er bij de specifieke overheden dan een volstrekte beleidsvrijheid zou bestaan, ook bij een akkoord !!!, ware zinloos. In de stelling van de verzoekende partij zou art. 1 par. 1,3/ Wet 19 december 1974 volstrekt zinloos zijn. Een dergelijke interpretatie ware uiteraard strijdig met de potius ut valeat regel. II.3.5 Kortom, autonomie en responsabilisering staan niet in de weg dat er via het goedkeuringstoezicht wordt toegezien op het respect voor de sectorale akkoorden, gesloten in het kader van de Wet van 19 december
17. Integendeel, gemis aan adequaat toezicht ter zake zou precies de Wet van 19 december 1974 geweld aandoen. II.3.
18. Het bestreden besluit is dus wel degelijk afdoende gemotiveerd. De strijdigheid van het gemeenteraadsbesluit met het sectoraal akkoord impliceert een strijdigheid met het algemeen beleid van de overheid en derhalve met het algemeen belang.”; 2.
19. Overwegende dat de verwerende partij in haar laatste memorie haar stelling herhaalt, dat sectorale akkoorden kunnen worden afgedwongen door middel van het administratief toezicht en voorts nog betoogt dat sprake kan zijn van “strijdigheid met het algemeen beleid van het Vlaamse Gewest” waarbij sectorale akkoorden “worden afgesloten als aspect van dit algemeen beleid”; 2.4.
20. Overwegende dat artikel 189 van de nieuwe gemeentewet ten tijde van het nemen van de bestreden beslissing als volgt luidde : “Binnen de perken van de door de Koning vastgestelde algemene bepalingen, bepaalt de gemeenteraad de formatie, de bezoldigingsregeling en het administra- tief statuut, de weddeschalen, de toelagen of vergoedingen alsook de voorwaar- XII-1841-10/14 den van werving, benoeming en bevordering van de leden van het gemeentepolitiekorps”; dat ter uitvoering van dat artikel 189 het voormeld koninklijk besluit van 28 november 1994 de maxima en minima van de weddeschalen van de politie- commissarissen vaststelt; Overwegende dat het feit dat het voornoemde koninklijk besluit geen bepalingen bevat met betrekking tot de duur van de loopbaan of tot de spreiding van de weddeschaal, op zich niet noodzakelijkerwijze tot de vaststelling moet leiden dat de toezichthoudende overheid niet kan optreden tegen een gemeenteraadsbesluit waarbij -zoals te dezen- de geldelijke loopbaan van de politiecommissaris wordt gespreid over 15 jaar; dat immers luidens artikel 162 van de gecoördineerde Grondwet, de toezichthoudende overheid tegen een door een gemeentelijke overheid genomen besluit kan optreden om te beletten dat de wet wordt geschonden of het algemeen belang wordt geschaad; dat aldus een dergelijk gemeenteraadsbesluit kan worden geschorst of vernietigd, hetzij indien een andere rechtskrachtige norm zich tegen een spreiding over 15 jaar verzet, hetzij indien een dergelijke spreiding het algemeen belang schaadt; 2.4.
21. Overwegende dat luidens artikel 30, §§ 1, 3 en 4, van het decreet van 28 april 1993 houdende regeling, voor het Vlaamse Gewest, van het administratief toezicht op de gemeenten, dat in het onderhavig geval van toepassing was, de toezichthoudende overheid bij gemotiveerd besluit bevoegd is om een besluit te schorsen of te vernietigen waarbij een gemeenteoverheid de wet schendt of het algemeen belang schaadt; dat luidens paragraaf 5 van voornoemd artikel 30 voor de toepassing van dat artikel als strijdig met het algemeen belang worden beschouwd, “de besluiten die strijdig zijn met de beginselen van een behoorlijk en goed bestuur of die strijdig zijn met het algemeen beleid of met de belangen van de hogere overheid”; XII-1841-11/14 Overwegende dat in het bestreden besluit wordt overwogen dat het geldelijk statuut van de commissarissen van politie geregeld wordt door het sectoraal akkoord van 12 juli 1994 en dat het besluit van de gemeenteraad van Duffel strijdig is met voornoemd sectoraal akkoord; dat er bijkomend wordt overwogen dat voornoemd gemeenteraadsbesluit strijdig is “met het algemeen beleid van de hogere overheid en dus met het algemeen belang”. 2.4.
22. Overwegende, wat de vraag betreft of het geldelijk statuut van de commissarissen van politie inderdaad “geregeld wordt door het sectoraal akkoord van 12 juli 1994”, dat de conclusies van de betrokken onderhandelingen een wezenlijk politiek karakter hebben; dat ze niet uit zichzelf de rechtsverhoudingen wijzigen, noch zelfs maar van aard zijn de overheid in rechte te binden; dat aldus de overweging in het bestreden besluit, dat het geldelijk statuut van de commissarissen van politie “geregeld wordt” door het sectoraal akkoord van 12 juli 1994 voor het veiligheidspersoneel, niet opgaat; dat a fortiori de overweging, dat het gemeenteraadsbesluit van 20 april 1998 strijdig is met het sectoraal akkoord van 12 juli 1994, op zich geen deugdelijke rechtsgrond oplevert voor de bestreden beslissing; 2.4.
23. Overwegende, wat de vraag betreft of het gemeenteraadsbesluit van 20 april 1998, door af te wijken van hetgeen in het sectoraal akkoord van 12 juli 1994 werd overeengekomen met betrekking tot de spreiding van de loopbaan van de commissarissen van politie, strijdig is “met het algemeen beleid van de hogere overheid”, dat de verwerende partij haar “algemeen beleid” in elk geval niet als vrijgeleide kan inroepen om, zoals te dezen, een gemeenteraadsbesluit te vernietigen omdat in het sectoraal akkoord van 12 juli 1994 “geen enkele afwijking werd voorzien” op een loopbaanspreiding van 23 jaar, vermits zij daardoor aan de resultaten van haar algemeen onderhandelingsbeleid binnen de onderafdeling “Vlaams Gewest en Vlaamse Gemeenschap” de facto een algemeen verordenend beleid koppelt; dat voorts, aangenomen tenminste dat een sectoraal akkoord, hij de uitoefening van het bestuurlijk toezicht, als richtlijn mag worden gehanteerd, dit de toezichthoudende overheid er niet van ontslaat om in elk afzonderlijk geval in XII-1841-12/14 concreto de toepassing van dat akkoord na te gaan en zich ervan te vergewissen of er geen motieven bestaan die een alsnog een afwijking van dergelijk akkoord kunnen rechtvaardigen; dat te dezen van zulke afweging geen sprake is; Overwegende dat dienvolgens het enige middel in de hiervoor vermelde mate gegrond is, BESLUIT: Artikel
24. Vernietigd wordt het besluit van 27 november 1998 van de Vlaamse Minister van Binnenlandse Aangelegenheden, Stedelijk beleid en Huisvesting waarbij het besluit van de gemeenteraad van Duffel van 20 april 1998 houdende aanpassing van de weddeschaal van de commissaris van politie met ingang van 1 januari 1997, wordt vernietigd. Artikel
25. De kosten van het beroep, bepaald op 173,53 euro, komen ten laste van de verwerende partij. XII-1841-13/14 Aldus te Brussel uitgesproken in openbare terechtzitting, op zeven juli 2006, door de XIIe kamer, die was samengesteld uit : de HH. D. VERBIEST, kamervoorzitter, J. LUST, staatsraad, G. VAN HAEGENDOREN, staatsraad, Mevr. S. DOMS, griffier. De griffier, De voorzitter, S. DOMS. D. VERBIEST. XII-1841-14/14 PDF document ECLI:BE:RVSCE:2006:ARR.161.079 Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab <div