Arrest 167193 - Federale reglementen (binnenlandse zaken en lokale besturen) - 29/01/2007

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 29 januari 2007 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2007:ARR.167.193 Rolnummer: A. 144261/IX-3982 Zaak: Arrest 167193 - Federale reglementen (binnenlandse zaken en lokale besturen) - 29/01/2007 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2007-02-07 Raadplegingen: 67 - laatst gezien 2026-06-29 14:37 Versie(s): Vertaling FR Vertaling samenvatting(en) DE Fiche Arrest nr 167.193 van 29 januari 2007 Instellingen, Binnenlandse zaken en lokale besturen - Federale reglementen (binnenlandse zaken en lokale besturen) Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE. nr. 167.193 van 29 januari 2007 in de zaak A. 144.261/IX-

1. In zake : Jozef STEVENS, wonende te HEIST-OP-DEN-BERG, Kleine Steenweg 75, tegen : de Belgische Staat, vertegenwoordigd door :
2. de minister van Binnenlandse Zaken,
3. de auditeur-generaal van de Raad van State tussenkomende partij : Raf AERTGEERTS wonende te BIERBEEK (KORBEEK-LO), Sterrenlaan
4. --------------------------------------------------------------------------------------------------- D E R A A D V A N S T A T E, IXe K A M E R, Gezien het verzoekschrift dat Jozef STEVENS op 21 november 2003 heeft ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het koninklijk besluit van 8 september 2003 houdende benoeming van Raf AERTGEERTS tot eerste auditeur-afdelingshoofd in de Raad van State alsmede van het advies van 7 juli 2003 aan de minister van Binnenlandse Zaken houdende voordracht van Raf AERTGEERTS voor deze benoeming; Gezien het verzoekschrift tot tussenkomst van 13 januari 2004; Gelet op de beschikking van 23 januari 2004 die de tussenkomst van Raf AERTGEERTS toelaat; IX-3982-1/23 Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien het verslag opgemaakt door auditeur D. MAREEN; Gelet op de beschikking van 16 maart 2006 die de neerlegging ter griffie van het verslag en van het dossier gelast; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan partijen en gezien de regelmatig gewisselde laatste memories; Gelet op de beschikking van 9 oktober 2006 waarbij de terechtzit- ting bepaald wordt op 13 november 2006; Gehoord het verslag van voorzitter J. DE BRABANDERE; Gehoord de opmerkingen van verzoeker, van advocaat M. STOMMELS, die verschijnt voor de verwerende partij, en van de tussenkomende partij; Gehoord het andersluidend advies van auditeur D. MAREEN; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
5. Overwegende dat de gegevens van de zaak kunnen worden samengevat als volgt: 1.
6. Met een dienstbrief van 19 mei 2003 wordt een oproep tot de kandidaten gedaan voor een vacante betrekking van eerste auditeur-afdelingshoofd in het auditoraat van de Raad van State. Het bericht vermeldt dat de betrekking te begeven is “in een binnen afzienbare tijd op te richten tweede Nederlandstalige IX-3982-2/23 afdeling wetgeving” en dat de kandidaten hun kandidaatstelling met redenen moeten omkleden terwijl “tot alle nuttige doeleinden als bijlage het profiel wordt gevoegd”. 1.
7. Op 5 juni 2003 dient verzoeker zijn gemotiveerde kandidaatstel- ling, samen met zijn curriculum vitae in. Op 2 juni 2003 dient ook Raf Aertgeerts een gemotiveerde kandidaatstelling in. Er zijn daarnaast nog vijf andere kandidaten. 1.
8. Op 7 juli 2003 brengt eerste auditeur-afdelingshoofd H. Verhulst, voor de auditeur-generaal bij de Raad van State, advies uit over de ingediende kandidaatstellingen. Hij motiveert dit onder meer als volgt: “Op 19 mei 2003 heb ik alle eerste auditeurs uitgenodigd, zich eventueel kandidaat te stellen voor benoeming tot eerste auditeur-afdelingshoofd. De benoembaarheidsvoorwaarden vervullen, in dalende volgorde van anciënniteit, de heren Emiel Haesbrouck, Raf Aertgeerts, Robert Vander Elstraeten, Paul Depuydt, Jos Stevens, Bruno Seutin, Eric Lancksweerdt en Wilfried Van Vaerenbergh. Met uitzondering van de eerste auditeurs Marc Lefever en Eric Lancksweerdt hebben zij zich allen kandidaat gesteld. De vacante betrekking is bedoeld ter versterking van het aantal leden van het Auditoraat dat met de afdeling wetgeving van de Raad van State samenwerkt. De aanzienlijke wijzigingen die de wet van 2 april 2003 in de inrichting van de afdeling wetgeving heeft aangebracht vereisen dat de te benoemen kandidaat de grote aanpassing van de werkwijze die dit voor het Auditoraat betekent, kan begeleiden en sturen. Dit houdt in, dat niet alleen eerste auditeurs die thans met wetgeving belast zijn, in aanmerking zouden kunnen komen. Wel is enige ervaring met het wetgevingswerk wenselijk. Dit laatste is uiteraard het geval voor de heren Paul Depuydt, Bruno Seutin en Wilfried Van Vaerenbergh, die sedert jaren met wetgeving belast zijn. De heer Bruno Seutin is zelfs reeds gedurende een tiental jaren waarnemend eerste auditeur-afdelingshoofd. Doch ook de heren Emiel Haesbrouck en Raf Aertgeerts hebben een aanzienlijke ervaring met wetgevingswerk. De heer Haesbrouck (...) Aangezien de heer Haesbrouck sedertdien niet meer aan de met wetgevings- zaken belaste afdeling verbonden was, acht ik het riskant, gelet op de problemen in verband met de toepassing van de wet van 2 april 2003 waarvan hierboven sprake, hem voor de thans vacante betrekking te laten benoemen. Voor de heer Aertgeerts, die op een na de grootste anciënniteit heeft, gelden deze bezwaren niet. Naar aanleiding van zijn benoeming tot auditeur in 1988 IX-3982-3/23 schreef de toenmalige auditeur-generaal : ‘Eerste Auditeur en sectieoverste, Mevrouw De Koster-Mannens, onderstreept in haar verslag nopens de activiteit van de heer Aertgeerts, de ernst en toewijding waarmede hij de over twee materies verspreide stof in vaak moeilijke omstandigheden (talrijke volmachtsbe- sluiten inzake onderwijs en dringende adviesaanvragen) heeft behandeld’. Aangezien de andere kandidaten geen duidelijk grotere aanspraken kunnen laten gelden die tegen zijn grotere anciënniteit opwegen, verzoek ik U met toepassing van artikel 71 § 3bis, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State de heer R. Aertgeerts aan het Staatshoofd voor benoeming voor te dragen.”; 1.
9. In een nota aan de minister van 18 augustus 2003 wordt erop gewezen dat wijlen de heer Roelandt vanaf 20 september 2002 zijn functies van auditeur-generaal heeft gedelegeerd aan de heer Ph. Bouvier, adjunct-auditeur- generaal, die op zijn beurt zijn functies heeft gedelegeerd aan de heer H. Verhulst, eerste auditeur-afdelingshoofd, bij brief van 23 september
10. 1.
11. Bij koninklijk besluit van 8 september 2003 wordt R. Aertgeerts benoemd tot eerste auditeur-afdelingshoofd. Dat besluit overweegt o.m. : “Overwegende dat naar aanleiding van deze oproep zeven kandidaturen ingediend zijn (…); Overwegende dat de auditeur-generaal in zijn advies van 7 juli 2003 na een grondig onderzoek en een uitvoerige beoordeling van de titels en verdiensten van de kandidaten het advies uitgedrukt heeft volgens hetwelk de heer eerste auditeur Raf Aertgeerts alle intellectuele en menselijke kwaliteiten aantoont om aanspraak te maken op een benoeming in het gesolliciteerde ambt; Overwegende dat de conclusies van dit advies geenszins ontkracht worden door het onderzoek van de kandidatuursakte van de heer Raf Aertgeerts; dat dit advies derhalve gevolgd moet worden;(…)”. Dat is het bestreden besluit. Het wordt bij uittreksel gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad van 23 oktober
12. 2.1.1.
13. Overwegende dat verzoeker in een eerste middel de schending aanvoert van het gelijkheidsbeginsel, wat in casu betekent dat het advies en de benoeming door de Koning gebaseerd moeten zijn op een vergelijking van de titels en verdiensten van alle kandidaten aan de hand van objectieve en pertinente criteria IX-3982-4/23 en geschraagd door deugdelijke motieven; dat volgens hem het advies en besluit daaraan niet voldoen, omdat in het advies enkel gelezen kan worden dat verzoeker zich kandidaat heeft gesteld, doch nergens over hem nog iets wordt gezegd, laat staan “vergeleken” en dat de laatste zinsnede van het advies “Aangezien de andere kandidaten geen duidelijk grotere aanspraken kunnen laten gelden die tegen zijn grotere anciënniteit opwegen” een passe-partout formulering is welke op alle benoemingen toegepast kan worden; dat verzoeker voorts stelt dat de overweging in het bestreden besluit volgens welke “ de auditeur-generaal in zijn advies van 7 juli 2003 na een grondig onderzoek en een uitvoerige beoordeling van de titels en verdiensten van de kandidaten…”, onbegrijpelijk is nu in het advies enkel een soort beoordeling is gedaan van de titels en verdiensten van twee kandidaten, de heren Haesbrouck en Aertgeerts, en over de titels en verdiensten van de andere kandidaten niets gezegd is, zeker niet over die van verzoeker, hoewel hij nochtans zijn kandidaatstelling omstandig heeft gemotiveerd en in bijlage een overzicht heeft gegeven van zijn curriculum vitae, meer bepaald over zijn vroegere functies, werkzaamheden, publicaties, voordrachten, rendement enz…, waaraan nergens wordt gerefereerd; dat verzoeker voorts argumenteert dat het advies stelt dat de vacante betrekking bedoeld is als versterking van het aantal leden van het auditoraat dat met de afdeling wetgeving van de Raad van State samenwerkt en dat enige ervaring met het wetgevingswerk wenselijk is, dat hij ongeveer anderhalf jaar zijn functies heeft vervuld in de afdeling wetgeving, dat hem later, als lid van de afdeling administratie, nog af en toe gevraagd werd door de Raad van State zelf om op te treden als auditeur in de afdeling wetgeving voor gespecialiseerde onderwerpen, bijvoorbeeld inzake hypothecair krediet, geconsolideerde jaarrekeningen, overheidsopdrachten, erkenning van aannemers en dat sommige van de door verzoeker vermelde publicaties betrekking hebben op, of voortvloeien uit, zijn werkzaamheden in de afdeling wetgeving, zodat het hem dan ook uitermate verwondert te moeten vaststellen dat hij zelfs niet vermeld wordt bij degenen die “ervaring hebben met wetgevingswerk”; dat verzoeker meent dat het advies en het besluit in se niets anders doen dan de anciënniteitsregel toepassen, daar het advies zich beperkt tot een soort vergelijking van de kandidaten Haesbrouck en Aertgeerts, respectievelijk degene met de grootste en degene met de tweede grootste anciënniteit en ze blijkbaar nog IX-3982-5/23 uitgaan van de vroegere situatie in het auditoraat toen anciënniteit nog een criterium was waarmee rekening moest worden gehouden bij bevorderingen tot eerste auditeur, voordat de vlakke loopbaan terzake werd ingevoerd (R.v.St. nr. 31.899, Mannens, 7 februari 1989); dat volgens hem echter aan de anciënniteit geen bijzonder belang kan worden gehecht aangezien, anders dan in de zaak Mannens, voor een benoeming tot eerste auditeur-afdelingshoofd geen specifieke vereisten inzake anciënniteit worden gesteld; dat integendeel zelfs, bij de bespreking van de wet van 4 augustus 1996 in de Senaatscommissie voor Binnenlandse en Administratieve aangelegenheden een amendement ingediend werd ertoe strekkend de eerste auditeurs die als afdelingshoofd waren aangeduid, bij wijze van overgangsmaatregel, tot eerste auditeurs-afdelingshoofd te benoemen, en dat de bevoegde minister zich daartegen gekant heeft “omdat het geen automatische bevordering mag worden”, waaruit dan blijkt dat anciënniteit niet het criterium kan en mag zijn voor de bestreden benoeming; 2.1.1.
14. Overwegende dat de eerste vertegenwoordiger van de verwerende partij antwoordt dat het advies uitdrukkelijk vermeldt dat de aanzienlijke wetswijzi- gingen “vereisen dat de te benoemen kandidaat de grote aanpassing van de werkwijze die dit voor het auditoraat betekent, kan begeleiden en sturen” en dat, wanneer in een volgende zin een aantal kandidaten vermeld worden die volgens het advies voldoen aan de voorwaarden, het duidelijk is dat verzoeker daar niet aan voldoet: in het door hem neergelegde CV weidt verzoeker uit over zijn wetenschappelijk werk en zijn rendement, wat tot de conclusie leidt dat hij geen titels en verdiensten heeft in het begeleiden en sturen van de aanpassingen aan de werkwijze van het auditoraat; dat, volgens de eerste vertegenwoordiger van de verwerende partij, wanneer het advies dan uitgebreider ingaat op twee andere kandidaten, hieruit blijkt dat er wel degelijk een vergelijking is gemaakt tussen de verschillende kandidaten, weze het dat de eerste vergelijking ertoe leidt dat voor twee overblijvende kandidaten een verdere vergelijking zich opdringt; dat waar verzoeker stelt gedurende ongeveer anderhalf jaar functies te hebben vervuld in de afdeling wetgeving en zich afvraagt of dit niet mag worden beschouwd als hebbende ervaring met wetgevingswerk, het volgens de vertegenwoordiger van de eerste verwerende partij niet noodzakelijk is dat voor alle kandidaten tot in alle kleine details een motivering over hun titels en verdiensten IX-3982-6/23 wordt opgesomd: het advies vermeldt wel dat ervaring in de wetgeving wenselijk is en dat een aantal kandidaten deze ervaring hebben en de anderen geen grotere titels en verdiensten kunnen laten gelden; dat in zoverre verzoeker stelt dat het advies en het koninklijk besluit in se niets anders doen dan de anciënniteitsregel toepassen en dit niet het criterium kan en mag zijn, de eerste vertegenwoordiger van de verweren- de partij antwoordt dat anciënniteit een belangrijk criterium is dat op een zeer objectieve manier wijst op de ervaring van de kandidaat en dat naar aanleiding van deze benoeming geen absoluut blinde toepassing is gemaakt van de anciënniteitsregel, aangezien de kandidaat met de op één na grootste anciënniteit werd voorgesteld; dat volgens hem het amendement, bij de bespreking van de wet van 4 augustus 1996, in de senaatscommissie, waar verzoeker naar verwijst, evenmin aantoont dat anciënniteit geen criterium kan en mag zijn en dat, wanneer het advies vaststelt dat andere kandidaten geen grotere titels en verdiensten hebben, er een objectief criterium is toegepast en het gelijkheidsbeginsel werd geëerbiedigd; dat hij besluit dat de aanspraken van verzoeker op de benoeming in redelijkheid niet als kennelijk groter moeten worden beoordeeld dan die van de benoemde; 2.1.1.
15. Overwegende dat de tweede vertegenwoordiger van de verwerende partij antwoordt dat het feit dat bij de bespreking van de wet van 4 augustus 1996 in de Senaatscommissie een amendement werd ingediend ertoe strekkend de eerste auditeurs die als afdelingshoofd waren aangewezen bij wijze van overgangsmaatregel te benoemen en dat de minister daar bezwaren tegen had “omdat het geen automatische bevordering mag worden”, niet aantoont dat anciënniteit geen criterium “kan en mag zijn”; dat volgens hem de anciënniteit een belangrijk criterium blijft, aangezien zij wijst op ervaring die het meest objectieve criterium is en dat er in het onderhavige geval geen absolute toepassing van is gemaakt, zoals blijkt uit de benoeming van een kandidaat die niet de grootste anciënniteit had; dat de tweede vertegenwoordiger van de verwerende partij ook stelt dat het begrijpelijk is dat bij een groot aantal kandidaten niet tot in het kleinste detail alle titels en verdiensten kunnen worden opgesomd: in het advies wordt wel vermeld dat ervaring in de afdeling wetgeving wenselijk is, dat de kandidaten met de grootste respectievelijk op één na de grootste anciënniteit deze ervaring hebben en de andere geen grotere titels IX-3982-7/23 en verdiensten kunnen laten gelden die tegen hun grotere anciënniteit opwegen; dat dit laatste criterium, juist doordat het, het meest objectieve is, de zuiverste eerbiediging van het gelijkheidsbeginsel uitmaakt; 2.1.1.4 Overwegende dat de tussenkomende partij betoogt dat het bestreden advies er de aandacht op vestigt dat de vacature bedoeld is ter versterking van het aantal leden van het auditoraat dat met de afdeling wetgeving van de Raad van State samenwerkt en dat de aanzienlijke wetswijzigingen in de inrichting van de afdeling wetgeving vereisen dat de te benoemen kandidaat de grote aanpassing van de werkwijze die dit voor het auditoraat betekent, kan begeleiden en sturen, wat volgens haar inhoudt dat enige ervaring met het wetgevingswerk wenselijk is en dat hierbij aansluitend wordt vastgesteld dat onder de verschillende kandidaten er drie met naam genoemde kandidaten zijn (P. Depuydt, B. Seutin en W. Van Vaerenbergh) die sedert jaren met wetgeving belast zijn, doch dat er nog twee andere kandidaten zijn (E. Haesbrouck en de tussenkomende partij) die een aanzienlijke ervaring hebben met wetgevingswerk; dat bij de verdere vergelijking tussen E. Haesbrouck en de tussenkomende partij dan wordt gewezen op een aantal bezwaren op grond waarvan het riskant wordt geacht om E. Haesbrouck te laten benoemen; dat het advies stelt dat deze bezwaren niet gelden voor de tussenkomende partij die op één na de grootste anciënniteit heeft; dat tot slot wordt vastgesteld dat de andere kandidaten geen duidelijk grotere aanspraken kunnen laten gelden die tegen de grotere anciënniteit van de tussenkomende partij opwegen; Overwegende dat in het advies nergens wordt gesteld dat verzoeker geen titels en verdiensten zou bezitten, dat de kandidaatstelling van verzoeker wel in aanmerking werd genomen doch dat hij volgens het advies geen duidelijk grotere aanspraken kan laten gelden en dat waar verzoeker stelt dat hij ongeveer anderhalf jaar zijn functies vervuld heeft in de afdeling wetgeving, erop gewezen mag worden dat de tussenkomende partij als auditeur een grotere ervaring heeft in de afdeling wetgeving, namelijk van maart 1986 tot het najaar 1988, hetzij meer dan twee jaar en half en zij daarenboven een onmiskenbaar grotere ervaring heeft in de Raad van State (sedert 19 maart 1986), terwijl voor verzoeker de IX-3982-8/23 anciënniteit in de Raad van State slechts een aanvang heeft genomen in september 1988; dat de tussenkomende partij nog stelt dat het advies niet voor alle kandidaten tot in de kleinste details een motivering van de vergelijking van titels en verdiensten dient te bevatten en dat, voor zover verzoeker stelt dat aan de anciënniteit geen bijzonder belang gehecht kan worden, de vergelijking in concreto dient te worden beoordeeld, in relatie tot de vacante betrekking en dat in het advies uitdrukkelijk rekening werd gehouden met het feit dat deze was te begeven ter versterking van het aantal leden van het auditoraat dat met de afdeling wetgeving samenwerkt; dat zij betoogt dat in het advies vooral aandacht werd besteed aan twee beoordelings- criteria, te weten de ervaring met de werkzaamheden van de afdeling wetgeving én de anciënniteit, dat verzoeker en de tussenkomende partij beiden ervaring hebben met betrekking tot de afdeling wetgeving, doch dat de ervaring van tussenkomende partij terzake onmiskenbaar groter is, dat de anciënniteit bij een benoeming naar keuze ook een belangrijk beoordelingsgegeven kan zijn, aangezien zij wijst op beroepservaring en tegelijk het meest objectieve criterium is en dat er geen absolute toepassing is gemaakt van het anciënniteitscriterium, aangezien er één kandidaat blijkt te zijn die meer anciënniteit had dan de tussenkomende partij; dat volgens haar tenslotte de aanspraken van verzoeker op de benoeming in redelijkheid niet als kennelijk groter moeten worden beoordeeld dan die van de benoemde; 2.1.1.
16. Overwegende dat verzoeker repliceert, vooreerst, dat in het advies enkel kan worden gelezen dat hij zich kandidaat heeft gesteld en verder over hem niets wordt gezegd, laat staan dat er iets vergeleken zou worden; dat waar de tweede verwerende partij antwoordt dat “het begrijpelijk is dat bij een groot aantal kandidaten niet voor allen tot in het kleinste detail alle titels en verdiensten kunnen worden opgesomd”, hij opmerkt dat er zeven kandidaten waren, wat bezwaarlijk gelijk kan worden gesteld met “een groot aantal” kandidaten, vooral wanneer wordt vastgesteld dat vier van de kandidaatstellingen louter een korte brief zijn met een paar algemeenheden zonder bijlagen; dat hij opmerkt dat hij ervaring heeft in de afdeling wetgeving en hij meer bepaald ook toen hij auditeur in de afdeling administratie was door kamervoorzitters van de afdeling wetgeving meermaals werd gevraagd om op te treden als auditeur-verslaggever in de afdeling wetgeving voor gespecialiseerde IX-3982-9/23 ontwerpen; dat het volgens verzoeker opzienbarend is te lezen dat “het criterium van de anciënniteit, juist doordat dit het meest objectieve is, de zuiverste eerbiediging van het gelijkheidsbeginsel is”, wat zou betekenen dat titels en verdiensten geen belang meer hebben; dat verzoeker vervolgens betoogt dat de minister het advies niet juist leest: het stelt dat “enige ervaring met het wetgevingswerk wenselijk is” en somt dan de eerste auditeurs Depuydt, Seutin, Van Vaerenbergh, Haesbrouck en Aertgeerts op als degenen die ervaring hebben met wetgevingswerk en niet verzoeker, alhoewel hij dat ook heeft en expliciet vermeld had; dat hij het ook opzienbarend noemt te lezen dat “het wetenschappelijk werk en het rendement van verzoeker als opsteller van verslagen en/of adviezen tot de conclusie leidt dat hij geen titels en verdiensten heeft in het begeleiden en sturen van de aanpassingen aan de werkwijze van het auditoraat”; dat volgens verzoeker, tenslotte, het bestreden besluit en advies niets anders doen dan de anciënniteitsregel toepassen terwijl dit niet hét criterium mag zijn voor de benoeming; dat waar verwerende partijen stellen dat er geen absoluut bindende toepassing is gemaakt van die regel, aangezien de kandidaat met de tweede grootste anciënniteit is benoemd, verzoeker zulks wel wist; 2.1.2.
17. Overwegende dat artikel 71, § 3bis, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State, zoals het gold toen het bestreden besluit werd genomen, als volgt luidt: “Onverminderd § 1, vijfde lid, worden de eerste auditeurs-afdelingshoofden, op eensluidend advies van de auditeur-generaal, benoemd door de Koning, na te zijn gekozen uit de eerste auditeurs die hierom verzoeken.” 2.1.2.
18. Overwegende dat in dezen de Koning zich heeft aangesloten bij het verplicht eensluidend advies van de eerste auditeur-afdelingshoofd die als auditeur- generaal optreedt, wijl het koninklijk besluit ook uitdrukkelijk stelt “dat de conclusies van dat advies geenszins ontkracht worden door het onderzoek van de kandidatuurs- akte van de heer Raf Aertgeerts”; dat diens -verplicht eensluidend- advies van 7 juli 2003 geacht moet worden de formele motivering van de bestreden benoeming weer te geven; IX-3982-10/23 2.1.2.
19. Overwegende dat de redenering die in dat advies wordt gevolgd in wezen als volgt kan worden samengevat: het begint met een opsomming van de kandidaten volgens anciënniteit, stelt dan vast dat de vacante functie bestemd is om te worden begeven in de sectie wetgeving waaromtrent de nieuwe wet van 2 april 2003 belangrijke wijzigingen heeft aangebracht, zodat gezocht moet worden naar iemand die de daaruit voortvloeiende aanpassing van de werkwijze kan begeleiden en sturen; dat houdt niet in dat alleen auditeurs die thans met wetgevingswerk belast zijn in aanmerking komen, wel dat “enige ervaring” met wetgevingswerk wenselijk is; vervolgens worden degenen opgesomd die ervaring hebben met wetgevingswerk en daarbij wordt vastgesteld dat de eerste auditeurs Depuydt, Seutin en Van Vaerenbergh “sedert jaren” met wetgeving belast zijn en dat twee anderen - te weten die met de grootste anciënniteit- ook een “aanzienlijke” ervaring daarmee hebben; daarbij wordt verzoeker niet vermeld; het is te riskant om de eerste auditeur met de grootste anciënniteit met de leiding van de afdeling wetgeving van het auditoraat te belasten; voor de tussenkomende partij, die de op één na grootste anciënniteit heeft, stellen die problemen zich niet en de andere kandidaten kunnen geen grotere aanspraken laten gelden die tegen haar grotere anciënniteit opwegen; 2.1.2.
20. Overwegende dat uit wat voorafgaat kan worden afgeleid dat de anciënniteit als eerste onderscheidingscriterium wordt gehanteerd; dat, immers, ware het criterium “ervaring met wetgeving”, zonder meer geweest -hetgeen overigens tegengesproken wordt door wat is gezegd in de vorige paragraaf van het advies- dan zou de keuze gedaan moeten zijn tussen de eerste auditeurs Depuydt, Seutin en Van Vaerenbergh, die een veel langere ervaring hadden met wetgeving, waarbij eerste auditeur Seutin overigens al sedert jaren de sectie wetgeving feitelijk geleid had; dat in de veronderstelling dat de ervaring wetgeving van verzoeker dan onder ogen ware genomen, hij toch niet in aanmerking zou zijn genomen, te meer daar hij zowel in anciënniteit als in ervaring met wetgeving voorafgegaan wordt door eerste auditeur Depuydt; dat vervolgens wordt nagegaan of de kandidaten, volgens hun rangorde, ook geschikt zijn om de aangepaste werkwijze in de sectie wetgeving ingevolge de nieuwe wet te kunnen begeleiden en sturen; dat wat betreft de kandidaat met de meeste anciënniteit, zulks niet het geval zou zijn, voor de volgende, de tussenkomen- IX-3982-11/23 de partij, is dit echter wel het geval; dat daar dan ook met de vergelijking wordt gestopt; dat de betrokken capaciteiten van de volgenden, noch van verzoeker noch van de andere vóór hem gerangschikten, niet worden besproken, behalve dat wordt vastgesteld dat zij geen duidelijk grotere aanspraken kunnen laten gelden om aan de anciënniteit van de tussenkomende partij voorbij te gaan; 2.1.2.
21. Overwegende dat het advies derhalve de rangorde als eerste criterium heeft gehanteerd, met dien verstande dat de kandidaat bekwaam moest zijn om de leiding van een afdeling te nemen en dat hij een voldoende kennis moest hebben van het werk in de afdeling wetgeving van het auditoraat; dat in die omstandigheden de auteur van het advies gemeend heeft de kwaliteiten van de volgende kandidaten op het stuk van dat laatste niet meer te moeten bespreken; 2.1.2.
22. Overwegende dat uit de sub 2.1.2.
23. aangehaalde tekst van artikel 71, § 3bis, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State blijkt dat de anciënniteit van de kandidaten geen onderscheidingscriterium uitmaakt met het oog op de aanstelling tot eerste auditeur-afdelingshoofd, dat zulks, in tegenstelling tot wat verzoeker beweert, ook nooit het geval is geweest onder de gelding van de vroegere wetgeving voor een functie vergelijkbaar met die van eerste auditeur-afdelingshoofd, dat evenwel ook geen andere voorwaarde is gesteld dan deze om de functie van eerste auditeur te bekleden; dat traditioneel aan de anciënniteit echter een groot belang werd gehecht en dat in het verleden in de regel de kandidaten in de volgorde van hun anciënniteit werden benoemd tot het hogere ambt; dat een hogere anciënniteit het vermoeden schept dat de betrokken kandidaat een grotere ervaring heeft opgedaan en het daarvoor het meest objectieve criterium is; dat benoemingen in de volgorde van de anciënniteit tot betrekkingen die, zoals in casu voor een groot deel gelijkwaardig zijn, ook het voordeel bieden dat zij aan de legitieme verwachting- en tegemoet komen en aldus de goede werking van de instelling vrijwaren; dat dan ook geen onregelmatigheid kan worden ontwaard in een werkwijze waarbij, zoals te dezen, de kandidaten in volgorde worden getoetst aan een beperkt aantal vereisten - in dezen het vermogen van de kandidaat om de uit een wetswijziging volgende grote aanpassing van de werkwijze te begeleiden en te sturen, wat een bepaalde ervaring IX-3982-12/23 met het wetgevingswerk impliceert - en dat de vergelijking stopt bij de oudste kandidaat die daaraan voldoet, tenzij iemand anders duidelijk grotere verdiensten heeft of wanneer met betrekking tot de kandidaat met grotere anciënniteit ernstige en vaststaande feiten werden kenbaar gemaakt die ervan doen blijken dat die kandidaat kennelijk en op ernstige wijze is tekortgeschoten in zijn ambtelijke verplichtingen of nog wanneer vaststaat dat hij op persoonlijke en beroepsmatige gronden niet geschikt blijkt te zijn voor de bevordering, ook al worden de in rangorde volgende kandidaatstellingen dan niet meer besproken; 2.1.2.
24. Overwegende dat verzoeker zich niet beroept op duidelijk grotere verdiensten: zijn ervaring met wetgevingswerk is niet kennelijk groter dan die van de tussenkomende partij en indien dat criterium gold, dan moest zoals overwogen, gekozen worden tussen de eerste auditeurs Seutin, Depuydt en Van Vaerenbergh; dat bovendien publicaties en rendement op zich niet aantonen dat verzoeker meer geschikt is om de leiding van een afdeling van het auditoraat te voeren, laat staan dat hij op dat stuk blijk geeft van kennelijk grotere aanspraken; dat hij niet aanvoert dat de tussenkomende partij op ernstige wijze is tekortgeschoten in haar ambtelijke verplichtingen of dat zij op persoonlijke en beroepsmatige gronden niet geschikt blijkt te zijn voor de bevordering; dat het middel niet gegrond is; 2.2.1.
25. Overwegende dat verzoeker in een tweede middel de schending aanvoert van de formele en materiële motiveringsplicht en van het zorgvuldigheidsbe- ginsel met name doordat, zoals gesteld in het eerste middel, de titels en verdiensten van de kandidaten en zeker die van verzoeker, niet vergeleken zijn en dat in die zin het bestreden advies en besluit niet afdoende gemotiveerd zijn en zij niet voldoen aan de eisen van de materiële motiveringsplicht en van het zorgvuldigheidsbeginsel; dat verzoeker daaraan toevoegt dat bij de oproep een profiel werd gevoegd met de taken van de eerste auditeurs-afdelingshoofden, doch de kandidaten in het advies of besluit daaraan niet werden getoetst; dat volgens verzoeker het feit dat de eerste auditeur- afdelingshoofd moet toezien op het rendement en op de behandeling van de vorderingen tot schorsing van de leden van zijn afdeling, veronderstelt dat hij eerst op zijn eigen rendement en eigen behandeling van die vorderingen dient geëvalueerd IX-3982-13/23 te worden en dat hetzelfde geldt ten aanzien van de opleiding van adjunct-auditeurs gerelateerd aan de inhoud van de eigen verslagen en betreffende de vertegenwoordi- ging bij de academische, gerechtelijke en bestuurlijke overheden en nopens de “statistieken”, die verzoeker in bijlage bij zijn kandidaatstelling heeft gevoegd; dat verzoeker ook stelt dat nergens in het advies of besluit sprake is van de door wijlen auditeur-generaal Roelandt opgestelde rapporten over de kandidaten terzake de beoordeling van de verslagen; dat verzoeker vraagt dat de neerlegging van die rapporten zou worden bevolen; dat verzoeker ook vaststelt dat in het advies enkel sprake is van een brief van maart 1997 van de auditeur-generaal betreffende E. Haesbrouck en een advies van 1988 – 15