Arrest 168179 - Dienst Vreemdelingenzaken - 22/02/2007

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 22 februari 2007 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2007:ARR.168.179 Rolnummer: A. 159288/XIV-21613 Zaak: Arrest 168179 - Dienst Vreemdelingenzaken - 22/02/2007 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2007-03-20 Raadplegingen: 249 - laatst gezien 2026-07-04 04:15 Fiche Arrest nr 168.179 van 22 februari 2007 Vreemdelingen - Dienst Vreemdelingenzaken Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING ADMINISTRATIE. nr. 168.179 van 22 februari 2007 in de zaak A. 159.288/XIV-21.

1. In zake : XXX, die woonplaats kiest bij Advocaat F. LANDUYT, kantoor houdende te 8730 BEERNEM, Bloemendalestraat 147 tegen : de Belgische Staat, vertegenwoordigd door de minister van Binnenlandse Zaken. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------- -- DE Wnd. VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER, Gezien het verzoekschrift dat XXX, geboren op 12 januari 1967 en van Kirgizische nationaliteit, op 17 januari 2005 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van de beslissing van de minister van Binnenlandse Zaken van 11 januari 2005 waarbij de aanvraag om machtiging tot verblijf met toepassing van artikel 9, derde lid van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen (Vreemdelingenwet), onontvankelijk wordt verklaard, aan de verzoekende partij ter kennis gebracht op 11 januari 2005; Gelet op de beschikking van 24 januari 2005 waarbij aan de verzoekende partij het voordeel van de kosteloze rechtspleging wordt verleend; Gelet op het administratief dossier; Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien het verslag opgemaakt door Auditeur M. STERCK, d.d. 19 oktober 2006, op grond van artikel 23 van het koninklijk besluit van 9 juli 2000 houdende bijzondere procedureregeling inzake geschillen over beslissingen betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan de partijen en gelet op het verzoek tot voortzetting teneinde te worden gehoord van de verzoekende partij; XIV-21.613-1/27 Gelet op de beschikking van 1 december 2006 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op woensdag 24 januari 2007 om 10.00 uur; Gehoord het verslag van Staatsraad Ch. BAMPS; Gehoord de opmerkingen van Advocaat A. HAEGEMAN, die loco Advocaat F. LANDUYT verschijnt voor de verzoekende partij, en van Advocaat A. DE MEU, die loco Advocaat C. DECORDIER, verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van Auditeur M. VAN LIMBERGEN; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
2. Over de feitelijke gegevens van de zaak. 1.
3. De verzoekende partij komt België binnen op 21 augustus 2000 en verklaart zich vluchteling op dezelfde dag. 1.
4. Op 28 september 2000 neemt de minister van Binnenlandse Zaken een beslissing tot weigering van verblijf, met bevel om het grondgebied van het Rijk te verlaten. 1.
5. Op 6 april 2001 bevestigt de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen deze beslissing. 1.
6. Op 25 april 2001 dient de verzoekende partij een beroep tot nietigverklaring in tegen voormelde beslissing van de Commissaris-generaal. Bij arrest nr. 161.183 van 7 juli 2006 van de Raad van State, wordt dit beroep tot nietigverklaring verworpen. 1.
7. Op 6 juni 2002 dienen de verzoekende partij en haar echtgenote bij de burgemeester van Roeselare een aanvraag om machtiging tot verblijf in, met toepassing van artikel 9, derde lid van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen (Vreemdelingenwet). 1.
8. Op 11 maart 2004 neemt de minister van Binnenlandse Zaken de beslissing waarbij de aanvraag om machtiging tot verblijf met toepassing van artikel 9, derde lid van de Vreemdelingenwet onontvankelijk wordt verklaard. XIV-21.613-2/27 1.
9. Op 1 april 2004 dient de verzoekende partij een beroep tot nietigverklaring in tegen voormelde beslissing van de minister van Binnenlandse Zaken. Bij arrest nr. 168.177 van 22 februari 2007 van de Raad van State, wordt dit beroep tot nietigverklaring verworpen. 1.
10. Op 26 augustus 2004 dienen de verzoekende partij en haar echtgenote bij de burgemeester van Roeselare een nieuwe aanvraag om machtiging tot verblijf in, met toepassing van artikel 9, derde lid van de Vreemdelingenwet. 1.
11. Op 11 december 2004 werd aan de verzoekende partij het bevel gegeven om het grondgebied te verlaten met beslissing tot terugleiding en beslissing tot vasthouding te dien einde. 1.
12. Op 11 januari 2005 neemt de minister van Binnenlandse Zaken de beslissing waarbij de aanvraag om machtiging tot verblijf met toepassing van artikel 9, derde lid van de Vreemdelingenwet onontvankelijk wordt verklaard. Deze beslissing, die de bestreden beslissing uitmaakt, is als volgt gemotiveerd: “(...) De aangehaalde elementen vormen geen buitengewone omstandigheid waarom de betrokkenen de aanvraag om machtiging tot verblijf niet kunnen indienen via de gewone procedure namelijk via de diplomatieke of consulaire post bevoegd voor de verblijfplaats of de plaats van oponthoud in het buitenland. Het feit dat betrokkenen hier in België verblijven sedert 2000, Nederlandse taallessen hebben gevolgd, werkwillig zijn, een zoon hebben die lid is van een voetbalclub, geïntegreerd zijn, een ruime kennissen-en vriendenkring hebben en de heer XXX diverse diploma's heeft behaald, is op zich niet uitzonderlijk en verantwoordt niet dat de aanvraag tot regularisatie op grond van art. 9 van de wet van 1980 in België wordt ingediend. Betrokkenen wisten dat hun verblijf slechts voorlopig word toegestaan in het kader van de asielprocedure en dat zij bij een negatieve beslissing het land zouden dienen te verlaten. De duur van de procedure (namelijk iets minder dan 8 maanden) was ook niet van de aard dat ze als onredelijk lang kan beschouwd worden. Uit dit langdurig illegaal verblijf kunnen geen rechten geput worden met het oog op regularisatie. De elementen met betrekking tot de integratie kunnen het voorwerp uitmaken van een eventueel onderzoek conform art
13. al 2 van de wet van 15/12/
14. Het feit dat hun kind hier naar school gaat, kan niet aanzien worden als een buitengewone omstandigheid daar betrokkenen niet aantonen dat een scholing niet in het land van herkomst kan verkregen worden. Tevens behoeft de scholing van het kind geen gespecialiseerd onderwijs, noch een gespecialiseerde infrastructuur die niet in het land van herkomst te vinden zijn. Mevrouw XXX is bevallen op 12/01/
15. Het kind heeft op dit moment een leeftijd bereikt waarop reizen mogelijk is en als zodanig wordt het gezin niet verhinderd om tijdelijk terug te keren naar het land van herkomst. Er dient opgemerkt te worden dat de aanvraag van de betrokkenen niet naar analogie met de wet van 22/12/1999 kan behandeld worden, gezien dit verzoek tot regularisatie niet ingediend werd “binnen een termijn van drie weken te rekenen van de inwerkingtreding van deze wet.” De wet van 22/12/1999 is een éénmalige en unieke operatie. De problemen in hun land hebben reeds het voorwerp uitgemaakt van een diepgaand onderzoek in het kader van de asielaanvraag. Deze aanvraag word afgewezen, hoger genoemde problemen kunnen derhalve niet meer worden aanvaard als buitengewone omstandigheden om de aanvraag in toepassing van art. 9 van de wet in België in te dienen. (...)”. XIV-21.613-3/27
16. Over de gegrondheid van de zaak. 2.1.
17. Overwegende dat de verzoekende partij een eerste middel aanvoert, dat als volgt luidt: “PREMIER MOYEN PRIS DE LA VIOLATION DES PRINCIPES DU RESPECT DES DROITS DE LA DEFENSE, DE BONNE ADMINISTRATION, D'EQUITABLE PROCEDURE ET DU CONTRADICTOIRE EN TANT QUE PRINCIPES GENERAUX DE DR0IT ATTENDU QUE la décision du délègué du Ministre de l'Intérieur du 11.01.2005, notifiée le 11.01.2005, viole les principes du respect des droits de la défense, de bonne administration, d'équitable procédure et du contradictoire en tant que principes généraux de droit; A.
18. Présomption de renonciation à la demande d'asile en cas de retour dans le pays d'origine ATTENDU QU’il est communément admis par l'Etal Belge que lorsqu'un candidat réfugié politique rejoint, même temporairement, son pays d’origine, il est réputé renoncer à sa demande d'asile; QUE selon le Conseil d’Etat, “Un étranger cesse d’avoir un intérêt à poursuivre l’annulation d’une mesure d’éloignement lorsqu’il y a obtempéré” (CE, n/ 22.482,17.09.1982); QUE le Conseil d’Etat a précisé que, dans la mesure où un ordre de quitter le territoire était exécutable une seule fois, il ne pouvait êre attaqué si l’étranger y avait obtempéré (CE, n/ 54.927, 06.09.1995): QU'en conséquence, si le requérant venait à regagner le Kazakhstan ou le Kirghizistan, il serait présumé renoncer à sa demande d’asile et donc à la procédure actuellement pendante au Conseil d’Etat; QUE les autorités belges ne se sont pas encore prononcées définitivement sur la demande d'asile du requérant; qu'un recours en annulation introduit le 25.04.2001 contre la décision du CGRA du 06.04.2001 confirmant le refus de séjour est toujours actuellement pendant au Conseil d'Etat sous la référence G/A 103.888/XI/14.301; A.
19. Retour vers le pays d’origine et arrêt futur du Conseil d’Etat annulant la décision du CGRA du 06.04.2001 ATTENDU QUE le raisonnement de l’Etat Belge est tout à fait fallacieux; QUE si la décision du CGRA du 06.04.2001 confirmant le refus de séjour devait être annulée par le Conseil d'Etat, le requérant serait dans l'impossibilité absolue de rentrer en Belgique; QUE ni les autorités kazakhes ni celles kirghizes ne délivrer ont jamais un visa de retour au requérant au vu de son origine ethnique russe et de sa fuite avortée en Belgique; QUE compte tenu des persécutions déjà subies, le requérant n'a aucun intérêt à se manifester auprès des autorités kazakhes ou kirghizes; QUE l'Etat Belge ne dispose d’aucun pouvoir coercitif auprès des autorités kazakhes ou kirghizes afin de localiser le requérant et d'organiser son retour; QUE l’Etat Belg ne peut examiner décemment le dossier du requérant avec toute l’attention voulue; QUE quand bien même, si par impossible, le requérant parvenait á rentrer en Belgique, il y lieu de s'interroger sur l'attitude qu'adopteront les autorités belges (autorisation provisoire de séjour, reprise ab initie de la procédure d’asile?...); A.
20. Violation flagrante des droits de la défense ATTENDU QUE l’argumentation de l’Etat Belge, si elle devait être retenue, constituerait un obstacle sérieux à la défense des demandeurs d'asile; QUE l'éloignement de ceux-ci dans leur pays d'origine rend pratiquement impossible tout contact avec leurs avocat; qu’il s’agit d’une atteinte grave aux droits de la défense; QUE la procédure d'asile exige une relation suivie et régulière entre le candidat réfugié politique et son avocat : QUE l'avocat doit pouvoir s’entretenir à tout moment avec le demandeur d’asile, afin de faire le point dans le dossier, et d'envisager les procédures à suivre; QUE' la présence d’un interprète est par ailleurs indispensable pour traduire les propos du candidat réfugié; QU'en l'espèce, l'expulsion du requérant vers le Kazakhstan ou le Kirghizistan annihilerait tout contact avec son avocat ; que le requérant se verrait privé du droit élémentaire d'assurer sa défense dans le cadre de la procédure introduite en son nom au Conseil d'Etat; QU'en outre, le requérant craint légitimement pour sa vie compte tenu des persécutions déjà subies au Kazakhstan et au Kirghizistan en raison de son origine ethnique russe; que le requérant se verrait contraint d'être caché dans son propre pays et de se faire oublier des autorités kazakhes et kirghizs; XIV-21.613-4/27 QUE pour sa propre sécurité, le requérant devrait changer de nom; qu’au vu de sons origine ethnique russe, il n’a aucun droit au Kazakhstan ni au Kirghizistan; A.
21. Absence de secret de la correspondance au Kazakhstan et au Kirghizistan ATTENDU QUE quand bien même un échange épistolaire pourrait avoir lieu entre le requérant et son avocat, il ne pourrait en pratique que s'avérer difficile et dangereux; QU'au Kazakhstan et au Kirghizistan, le secret de la correspondance n’existe pas; QUE tous les courriers échangés entre le requérant et son avocat seront systématiquement ouverts; QUE les autorités Kazakhes et kirghizes seront ainsi informées du lieu où le requérant se cache ou à tout le moins des personnes l’aidant au Kazakhstan et au Kirghizistan; QUE les autorités kazakhes et kirghizes n’ignoreront rien des démarches et des procédures poursuivies en Belgique par l’avocat du requérant; QUE, de même, ces autorités apprendront les craintes et les critiques développées par le requérant à leur encontre; QUE dans de telles conditions, il est tout à fait impossible d’organiser la moindre défense du requérant; ATTENDU QUE le premier moyen pris de la violation des principes généraux du respect des droits de la défense, de bonne administration, d’équitable procédure et du contradictoire en tant que principes généraux de droit, est dès lors sérieux;”; 2.1.
22. Overwegende dat de verwerende partij in haar memorie van antwoord als volgt repliceert: “2.1 Betreffende een eerste middel van de verzoekende partij. In een eerste middel werpt verzoeker de schending op van "de eerbiediging van de rechten van verdediging en van het beginsel van behoorlijk bestuur" als algemene rechtsbeginselen. Deze schending zou zich volgens verzoeker voordoen in geval betrokkene in uitvoering van de beslissing dd. 11.01.2005 van de gemachtigde van de Federale Minister van Binnenlandse Zaken, houdende de weigering van verblijf, zou worden uitgezet en teruggevoerd naar zijn land van herkomst terwijl de Raad van State nog geen uitspraak heeft gedaan over het beroep tot nietigverklaring dat hij bij de Raad van State heeft ingesteld tegen de bevestigende beslissing van weigering van verblijf die op 06.04.2001 te zijnen opzichte is genomen door de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen. Verzoeker beklaagt zich derhalve over zijn mogelijke verwijdering uit het Rijk hangende de het door hem ingestelde beroep tot nietigverklaring bij de Raad van State, gericht tegen de bevestigende beslissing dd. 06.04.2001 van de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen, hetgeen volgens hem, mits vertaling, een schending zou uitmaken "van het beginsel van eerbiediging van de rechten van verdediging en van het beginsel van behoorlijk bestuur als algemene rechtsbeginselen". Inzake de schending van het eerstgenoemde algemeen rechtsbeginsel, kan er volgens de verwerende partij mee worden volstaan op te merken dat in het kader van een beroep tot nietigverklaring dat enkel is gericht tegen een beslissing van de gemachtigde van de Federale Minister van Binnenlandse Zaken houdende de verwerping van verzoekers aanvraag om machtiging tot verblijf, genomen buiten het kader van enige jurisdictionele procedure, zoals in casu, deze schending niet dienstig wordt aangevoerd (zie R.v.St. nr. 45.529, 29.12.1993, Arr. R.v.St. 1993, z.p.). Terwijl aangaande de beweerde schending van het beginsel van behoorlijk bestuur juridisch onvoldoende wordt verduidelijkt welk te dezen relevant aspect van dit algemeen rechtsbeginsel te dezen precies zou zijn geschonden. Als zodanig faalt het eerste middel volgens de verwerende partij dan ook enerzijds naar recht en is het anderzijds niet ontvankelijk. Geheel ten overvloede, en in antwoord op verzoekers concrete kritiek, laat de verwerende partij gelden de mogelijkheid een vreemdeling het land uit te zetten niettegenstaande een hangend annulatieberoep tegen de bevestigende beslissing van de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen,wettelijk is voorzien. Het beroep tot nietigverklaring dat kan worden ingesteld tegen een bevestigende beslissing van weigering van verblijf genomen door de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen of één van zijn adjuncten, beheerst door art. 69 van de wet dd. 15.12.1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, heeft inderdaad uit hoofde van de wet geen schorsende werking, zoals a contrario blijkt uit het feit dat het mogelijk is om een specifieke vordering in te stellen teneinde toch een schorsing van deze beslissing te bekomen (zie art. 17 van de bij Koninklijk besluit dd. 12.01.1973 gecoördineerde wetten op de Raad van State). Ook het louter instellen van een beroep tot schorsing heeft geen schorsende werking zolang er geen uitspraak is over het ingestelde beroep. XIV-21.613-5/27 De algemene rechtsbeginselen waarop verzoeker zich in zijn middel beroept kunnen geen uitwerking 'contra legem' hebben (cf. Arbitragehof, nr. 32/87, 29.1.1987, TB.P. 1987, 448; R.v.St. nr. 80.225, 12.5.1999). Het geheel van de aan verzoeker ter beschikking staande rechtsmiddelen volstaat overigens opdat verzoeker zich naar behoren zou kunnen verdedigen m.b.t. de voormelde beslissing van de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen (cf. Cass. AR. P.01.0179.F ECLI:BE:CASS:2001:ARR.20010314.14, 14.3.2001). Het eerste middel kan naar oordeel van de verwerende partij niet worden aangenomen.”; 2.1.
23. Overwegende dat de verzoekende partij in haar memorie van wederantwoord het eerste middel, zoals uiteengezet in het inleidend verzoekschrift, herhaalt; 2.1.
24. Overwegende dat de verzoekende partij in een eerste middel de schending aanvoert van de rechten van verdediging; van de beginselen van behoorlijk bestuur en van het recht op tegenspraak als algemeen rechtsbeginsel; 2.1.
25. Overwegende dat, waar de verzoekende partij aanvoert dat de rechten van verdediging werden geschonden, vaststaat dat de procedure betreffende een aanvraag om machtiging tot verblijf geen jurisdictionele procedure is, maar een administratieve procedure; dat de rechten van verdediging niet onverkort van toepassing zijn op beslissingen die worden genomen in het kader van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen (Vreemdelingenwet); Overwegende dat de verzoekende partij niet kan worden gevolgd waar zij aanvoert dat het voor haar onmogelijk zou zijn om naar België terug te keren indien de bevestigende beslissing van weigering van verblijf van de Commissaris-generaal d.d. 6 april 2001 door de Raad van State zou worden vernietigd, noch waar zij stelt dat er bij een terugkeer naar haar land van herkomst een vermoeden van afstand van haar asielaanvraag zou gelden, terwijl het beroep tot nietigverklaring tegen voormelde beslissing van de Commissaris-generaal d.d. 6 april 2001 alsnog hangende is; dat de verzoekende partij in het kader van onderhavige procedure een beroep tot nietigverklaring heeft ingediend tegen de beslissing van de minister van Binnenlandse Zaken van 11 januari 2005 waarbij de aanvraag om machtiging tot verblijf met toepassing van artikel 9, derde lid van de Vreemdelingenwet onontvankelijk wordt verklaard; dat de verzoekende partij tevens een beroep tot nietigverklaring bij de Raad van State heeft ingediend tegen de beslissing van de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen van 6 april 2001 tot bevestiging van de beslissing van de minister van Binnenlandse Zaken van 28 september 2000 tot weigering van verblijf; dat, behoudens het feit dat de verzoekende partij voorbijgaat aan de onmiddellijke uitvoerbaarheid van administratieve rechtshandelingen, het feit dat het louter instellen van een beroep tot nietigverklaring bij de Raad van State tegen de bevestigende beslissing van de Commissaris-generaal d.d. 6 april 2001 van weigering van verblijf geen schorsende werking heeft, en het feit dat de overheid geenszins verplicht is het resultaat van deze procedure af te wachten alvorens verdere beslissingen te XIV-21.613-6/27 nemen, dient te worden vastgesteld dat het beroep tot nietigverklaring tegen de beslissing d.d. 6 april 2001 bij arrest nr. 161.183 van 7 juli 2006 van de Raad van State werd verworpen; dat de verzoekende partij niet kan worden gevolgd waar zij stelt dat haar rechten van verdediging zouden worden geschonden bij een eventuele verwijdering van het grondgebied omdat ieder contact met haar raadsman hierdoor onmogelijk zou worden gemaakt; dat de verzoekende partij, waar zij aanvoert dat het voor haar onmogelijk zou zijn om terug te keren naar België vermits de Kazakse en Kirgizische overheid haar nooit een visum zouden afleveren, en waar zij stelt dat het briefgeheim in Kazachstan niet wordt geëerbiedigd, blijkt dat zij zich beperkt tot algemeenheden en vage beweringen, doch nalaat deze te staven met een begin van bewijs; dat de verzoekende partij als dusdanig geen schending van “de rechten van verdediging, van de beginselen van behoorlijk bestuur en van het recht op tegenspraak als algemeen rechtsbeginsel” aannemelijk maakt; dat het eerste middel ongegrond is; 2.2.
26. Overwegende dat de verzoekende partij een tweede middel aanvoert, dat als volgt luidt: “SECOND MOYEN PRIS DE LA VIOLATION DE L’ARTICLE 3 DE LA CONVENTION DE GENEVE DU 28.07.1951, DE L'ARTICLE 26 DU PACTE INTERNA- TIONAL DE NEW YORK DU 19.12.1966, DE L'ARTICLE 14 DE LA CONVENTION DE SAUVEGARDE DES DROITS DE L'HOMME ET DES LIBERTES FONDAMENTALES DU 04.11.1950, DE L'ARTICLE 4 DU PROTOCOLE N/4 DU 16.11.1963 ET DE L’ARTICLE 1 DU PROTOCOLE N/ 12 DU 04.11.2000 A LA CONVENTION DE SAUVEGARDE DES DROITS DE L'HOMME ET DES LIBERTES FONDAMENTALES
27. Absence de décision individualisée ATTENDU QUE selon l'article 3 de la Convention de Genève du 28.07.1951, « Les Etats contractants appliqueront les dispositions de cette convention aux réfugiés sans discrimination quant il la race, la religion ou le pays d'origine »; QUE l'article 26 du Pacte International relatif aux droits économiques, sociaux et culturels, fait à NEW YORK le 19.12.1966 et approuvé par la loi du 15.05.1981, prescrit que : « Toutes les personnes sont égales devant la loi et ont droit sans discrimination à une égale protection de la loi. A cet égard, la loi doit interdire toute discrimination et garantir à toutes les personnes une protection égale et efficace contre toute discrimination, notamment de race, de couleur, de sexe, de langue, de religion, d'opinion politique et de toute autre opinion, d'origine nationale ou sociale, de fortune, de naissance ou de toute autre situation » , QUE l'article 14 de la Convention de Sauvegarde des Droits de l’Homme et des Libertés Fondamentales dit 04.11.1950 stipule que: « La jouissance des droits et libertés reconnus dans la présente convention doit être assurée, sans distinction aucune, fondée notamment sur le sexe, la race, la couleur, la langue, la religion, les opinions politiques ou toutes autres opinions l'origine nationale ou sociale, l'appartenance à une minorité nationale, la fortune, la naissance ou toute autre situation »; QUE selon l’article 4 du Protocole n/4 du 16.11.1963 à la Convention de Sauvegarde des Droits de l’Homme et des Libertés Fondamentales, reconnaissant certains droits et libertés autres que ceux figurant déjà dans la Convention et dans le Premier Protocole Additionnel à la Convention, tel qu’amendé par le Protocole n/ 11, «Les expulsions collectives d’étrangers sont interdites »; QUE l’article 1 du Protocole n/ 12 à la Convention de Sauvegarde des Droits de l’Homme et des Libertés Fondamentales du 04.11.2000 prévoit que: « La jouissance de tout droit prévu par la loi doit être assurée, sans discrimination aucune, fondée notamment sur le sexe, la race, la couleur, la langue, la religion, les opinions politiques ou toutes autres opinions, l’origine nationale ou sociale, l’appartenance à une minorité l’objet d’une discrimination de la part d’une autorité publique quelle qu’elle soit fondée notamment sur les motifs mentionnés au paragraphe 1 » ATTENDU QU’il appartient à chaque Etat d’examiner au cas par cas la demande d’asile des intéressés ; QUE la Belgique doit dès lors se prononcer sur chaque demande d’asile et émettre un jugement individuel: XIV-21.613-7/27 QUE la Belgique doit prendre en considération tous les éléments contenus dans chaque dossier; QUE conformément aux dispositions internationales précitées, aucune décision collective ne peut être adoptée par les autorités belges; QUE cependant, depuis peu, la Belgique conclut des accords avec les pays de l’Est, et notamment avec la Russie et l’Ukraine; que le pays collabore activement avec d’autres pays de l’ex-bloc soviétique; QUE ces accords ont pour but d'organiser le rapatriement massif et collectif vers leur pays d'origine, des candidats réfugiés déboutés de leurs demandes d'asile en Belgique; QUE l’Etat Belge réserve un traitement différent aux demandeurs d’asile selon que ceux-ci proviennent ou non d'un pays avec lequel la Belgique a conclu un « accord de rapatriement »; QUE de toute évidence, il s'agit d'une nouvelle politique visant à faciliter et à accélérer l'expulsion des candidats réfugiés; QU'en l'occurrence, le requérant a été victime d'une discrimination manifeste en raison de son pays d'origine, discrimination interdite par les dispositions internationales mentionnées ci- dessus ; QUE le dossier du requérant n’a pas été examiné par l’Etat Belge avec le sérieux requis en raison de sa seule nationalité kirghize ; QU’ avant même d’avoir entendu le récit des candidats réfugiés venant du Kirghizistan, les autorités belges ont un a priori négatif à l’égard de ceux-ci; QU’en prenant la décision litigieuse, l’Etat Belge a méconnu les conventions internationales précitées auxquelles la Belgique a adhéré; ATTENDU QUE le requérant entend souligner que le revirement soudain opéré par l’Etat Belge dans le traitement des demandes d’asile est en totale contradiction avec les différentes conventions internationale souscrites; QUE ce changement de politique est essentiellement dû à des contingences matérielles, à savoir le coût que représentait pour le CPAS le paiement de l’aide sociale aux demandeurs d’asile en Belgique; QUE le Ministre de l’Intérieur a ainsi donné à l’Office des Etrangers et au CGRA de nouvelles instructions tendant à la réduction drastique et au traitement expéditif des demandes d’asile introduites notamment à compter du 03.01.2001; QUE l’Office des Etrangers affirme qu’il déclare recevable environ 5% des demandes d’asile; que dans la réalité, il y a encore moins de décisions positives; que pour un bon nombre de pays «exportateurs », le taux d’avis positif est de 0%; QUE dans un rapport commun d’octobre 2001 intitulé «Le fonctionnement de la procédure d’asile belge », le Comité Belge d’Aide aux Réfugiés, Overlegcentrum Integratie Vluchtelingen ainsi que la Coordination et Initiatves pour Réfugiés et Etrangers s’inquiètent de la politique générale de l’Office des Etrangers; « Si nous examinons les décisions par nationalité, il ressort à l'évidence que l'OE déclare irrecevables toutes les demandes introduites par les ressortissants de certaines nationalités. Cette constatation indique clairement que l’Office applique, dans les faits, le principe du pays d’origine dit sûr». « Ainsi, pour les demandes introduites en 2001, aucune décision positive n’a été prise pour les ressortissants des pays suivants (mention dit nombre de décisions négatives rendues avant le 21 mai 2001) .- Slovaquie: 319, Inde : 149, Kazakhstan : 87, Mongolie : 82, Tchéquie.: 79, Moldavie: 69, Bangladesh : 32, Nigeria: 30, Pologne: 29, Hongrie: 20 » (Rapport précité, op. cit., p. 6) ; QU'ainsi, sur les dix pays mentionnés, sept sont des Etats provenant de l'ex-bloc soviétique; QUE le Ministre de l'Intérieur entend manifestement, rejeter, d'autorité et sans examen individuel, toute demande d'asile provenant de ces pays ; QUE le Ministre de l'Intérieur déclare dès lors irrecevables toutes les demandes introduites par les ressortissants de certains pays réputés « sûrs » ; QUE I'Etat Belge ne s’explique nullement sur les critères utilisés pour déterminer cette liste de pays réputés « sûrs » ; QUE les demandes d’asile des ressortissants originaires des « Pays de I’Est » doivent être traitées de manière prioritaire conformément aux instructions du Ministre de l 'Intérieur ; QUE l’on constate une multiplication recueillis dans décisions des délégué du Ministre de l’Intérieur enjoignant aux ressortissants de ces pays l’ordre de quitter le territoire; QUE les éléments d'information recueillis dans la presse internationale et auprès des organismes de défense des droits de l'homme établissent la réalité des persécutions invoquées par les demandeurs d'asile (emprisonnement arbitraire, passages à tabac, tortures, viol, incendie des biens personnels menaces ... ) ; ATTENDU QU’en l'espèce, le requérant s'est vu notifier une décision du délégué du Ministre de l’Intérieur rejetant la demande de régularisation introduite sur base de l’art. 9 al. 3 de la loi du 15.12.1980, et ce en raison de sa seule nationalité kirghize; QU’en prenant la décision litigieuse, l’Etat Belge a violé les Conventions Internationales signées, lesquelles interdisent toute discrimination quant à la race et au pays d'origine; XIV-21.613-8/27 ATTENDU QUE le Comité Belge d’Aide aux Réfugiés, Overlegcentrum IntegratieVluchtelingen ainsi que la Coordination et Initiatives pour Réfugiés et Etrangers ont synthétisé en ces termes l'actuelle politique belge en matière d'asile ; « Suite à la forte augmentation du nombre de demandes d'asile dans le courant de l'année 2000, le gouvernement belge modifie rapidement la procédure d'asile et le système d'accueil des demandeurs d'asile. Il considère en effet que l’aide financière accordée aux demandeurs d’asile de même que la lenteur de la procédure attirent trop de demandeurs vers la Belgique et qu'il est devenu urgent de s'attaquer à ces deux problèmes »; « Ainsi, à partir du 03 janvier 2001, l’aide financière accordée par le CPAS est supprimée pendant la phase de recevabilité et les nouveaux demandeurs d'asile sont assignés à des centres d'accueil ouverts (Loi-Programme du 02 janvier 2001) » ; « La procédure d'asile reste, quant à elle, inchangée si l'on s’en tient au plan législatif. Cependant, le Commissaire Général (Mr Luc DE SMET) est contrait à démissionner et son adjoint (Mr Pascal SMET), ancien membre du Cabinet de l’Intérieur, est nommé au poste de Commissaire Général. Cette nomination nous permet de douter du maintien, pour le CGRA, d’une réelle position d'indépendance à l'égard du pouvoir exécutif. On constate en effet, depuis lors, que le CGRA a tendance à se rallier entièrement à la logique gouvernementale » ; « L’OE et le CGRA exécutent cette logique gouvernementale. Dès lors, ils appliquent, depuis le 03 janvier 2001, quatre nouvelles techniques :
28. « Renforcement à l’OE et au CGRA de l’application du principe LIFO (Last In First Out) :toutes les demandes d’asile introduites le 03 janvier 2001 sont examinées en priorité. Les demandes plus anciennes ne sont plus traitées que dans la mesure où les instances compétentes disposent du temps pour le faire ;
29. « Traitement prioritaire au CGRA des dossiers en phase de recevabilité. Presque tout le personnel et tous les moyens disponibles sont mobilisés à cet effet. Il n’y a pratiquement plus de décessions qui sont des prises sur le fond des dossiers (deuxième phase de la procédure) ;
30. « Modification d'une série de règles administratives à l'OE et au CGRA afin d'accélérer de manière drastique la procédure d'asile. Les demandes d'asile doivent, de préférence, être examinées dans les deux mois.
31. « Traitement prioritaire des demandes introduites par les ressortissants d'une nationalité ou membre d'un groupe pour lequel le nombre de demandes augmente soudain de manière sensible. Le but est, une fois de plus, d’émettre un signal de dissuasion. Dans les faits nous constatons que les ressortissants de ces nationalités sont les ressortissants de ces nationalités de manière discriminatoire et ont moins de chance de voir leurs demande d’asile examinée correctement. Ces derniers mois, les dossiers kazakhs et slovaques ont été victimes d’un tel traitement». « Au regard de ce qui précède, force est de constater que, suite à ces modifications, d’importants piliers prévus par le projet de réforme de la politique d'asile du gouvernement sont d’ores et déjà mis en pratique : l'alignement du CGRA sur la logique gouvernementale, la procédure accélérée et la liste des pays d'origine dit « sûrs » ». « Cette nouvelle approche ne fait que renforcer et ajouter un certain nombre de critiques aux dysfonctionnements de la procédure d'asile que le CBAR, l'OCIV et le CIRE dénoncent depuis de nombreuses années : - la lourdeur de la procédure en deux phases; - l'interprétation aberrante de la notion de « recevabilité »; - la qualité insuffisante des interviews et dit travail des interprètes ; - les faibles motivations des décisions de rejet ; - la référence très fréquente à de prétendues « contradictions » dans les déclarations des demandeurs d'asile, ... ». « Le présent rapport vient donc inévitablement à la conclusion que tant la qualité de la procédure d'asile belge que le respect des droits des demandeurs d'asile sont en ce moment au niveau le plus bas » (Rapport d 'octobre 2001, op. cit., pp. 5 et 6); ATTENDU QU'en notifiant la dérision litigieuse, l’Etat Belge n’a nullement pris de décision individualisée a l'égard du requérant; qu'il n’a pris en considération que la nationalité kirghize du requérant;
32. Crainte légitime de persécutions en cas de retour au Kazakhstan et au Kirghizistan ATTENDU QUE le requérant craint légitimement pour sa vie s'il rentrait au Kazakhstan et au Kirghizistan en raison de son origine ethnique russe; qu’au vu de son origine ethnique russe, il s'est vu priver de tous ses droits élémentaires de citoyen; QUE dès l'arrivée du requérant, les autorités adopteront diverses mesures vexatoires et humiliantes à son encontre; ATTENDU QU' ainsi au Kazakhstan, les autorités délivrent aux candidats déboutés de leur demande d'asile, un passeport spécial bleu et or; QUE ce passeport est manifestement différencié des autres documents dont la population kazakhe est titulaire; qu'il apparaît donc comme un signe distinctif certain exigé par les autorités kazakhes il l'encontre des candidats réfugiés expulsés de Belgique ; QUE selon le journal kazakh « KARAVAN » du 27.10.2000, il est fait état de la visite au Kazakhstan en septembre et octobre 2000, d'une représentante de I'Office belge des Etrangers; XIV-21.613-9/27 que selon cette représentante, seuls des facteurs économiques motiveraient massivement des citoyens kazakhs à fuir leur pays ; QUE cependant, la problématique du sort de la minorité ethnique russe n’a même pas été évoquée à l'occasion de cette visite ; QUE le rapport rédigé par cette représentante du gouvernement belge est pour le moins incomplet et partial ; QU'en outre, le Ministre de l’Intérieur Kazakh vient d’adopter un arrêté 1'autorisant à entamer des poursuites pénales et à assigner à résidence des demandeurs d'asile déboutés et expulsés de Belgique; QU'il en va de, même au Kirghizistan ; ATTENDU QUE le requérant craint légitimement pour sa vie, s'il devait rentrer au Kazakhstan ou au Kirghizistan; ATTENDU QU'en l'espèce, il y a lieu de faire droit au second moyen invoqué par le requérant à l'appui de son recours, à savoir la violation de l'article 3 de la Convention de Genève du 28.07.1951, de l'article 26 du Pacte International de NEW-YORK du 19.12.1966, de l'article 14 de la Convention de Sauvegarde des Droits de l'Homme et des Libertés Fondamentales du 04.11.1950, de l’article 4 du Protocole n/ 4 du 16.11.1963 et de l'article 1 du Protocole n/ 12 du 04.11.2000 à la Convention de sauvegarde des Droits de l’Homme et des Libertés Fondamentales;”; 2.2.
33. Overwegende dat de verwerende partij in haar memorie van antwoord als volgt repliceert: “2.2 Betreffende een tweede middel van de verzoekende partij. Mits vertaling blijkt dat door verzoeker in zijn tweede middel een schending wordt opgeworpen van "artikel 3 van de conventie van Genève van 28.071951, van artikel 26 het internationaal pact van New York van 19.12.1966, van artikel 14 van de conventie van de bescherming van cie rechten van de mens en van de fundamentele vrijheden van 04.11.1950, van het artikel 4 van protocol n' 4 van 16.11.1963 en van het artikel 1 van protocol n/ 12 van 04.11.2000 bij de conventie van de bescherming van de rechten van de mens en van de fundamentele vrijheden". De meeste van deze door verzoeker als beweerdelijk geschonden naar voor gebrachte verdragsbepalingen hebben betrekking op het gelijkheidsbeginsel en het non- discriminatiebeginsel. Verzoeker acht deze rechtsbeginselen geschonden nu hij omwille van zijn nationaliteit zou zijn gediscrimineerd doordat "depuis peu, la Belgique conclut des accords avec les pays de l’Est, et notamment avec la Russie et l'Ukraine", akkoorden die volgens hem de bedoeling hebben "d'organiser le rapatriement massif et collectif vers leur pays d'origine, des candidats refugiés déboutés de leurs demandes d'asile en Belgique". De verwerende partij antwoordt hierop dat de beweerde discriminatie omwille van verzoekers nationaliteit niet ernstig kan worden genomen, nu door de verzoekende partij niet wordt aangetoond dat, in het licht van mogelijke - voorzover al goedgekeurde - akkoorden over de repatriëring van afgewezen asielzoekers, en énkel in het licht hiervan de gemachtigde van de Federale Minister van Binnenlandse Zaken jegens verzoeker zou zijn overgegaan tot het nemen van de in casu bestreden beslissing, houdende de verwerping van verzoekers aanvraag om machtiging tot verblijf, zonder dat hiervoor geldige gronden zouden aanwezig zijn. De in casu bestreden beslissing is geenszins genomen omdat er toch repatriëringsakkoorden zouden bestaan met het land waaruit verzoeker afkomstig is, doch enkel en alleen omdat geen uitzonderlijke omstandigheden kunnen worden weerhouden in verzoekers hoofde. Gezien aldus de nationaliteit van verzoeker voor de verwerping van zijn aanvraag om machtiging tot verblijf in toepassing van art. 9 §3 lid van de Vreemdelingenwet niet meer of niet minder belangrijk is geweest dan dat het geval is voor andere vreemdelingen in dezelfde situatie, moet worden vastgesteld dat de bestreden beslissing dan ook geen van de door verzoeker ingeroepen gelijkheids- of non-discriminatiebeginselen heeft geschonden. De verwerende partij wenst nog op te merken dat daar waar verzoeker laat uitschijnen dat er in voorliggend dossier sprake zou zijn van een "décision collective" en in dat verband verwijst naar het bovengenoemde art. 4 van Protocol nr. 4 dd. 16.11.1993, zijn grief elke feitelijke grondslag mist, nu de bestreden beslissing enkel alleen betrekking heeft op verzoeker en er bovendien niet is aangetoond dat de voormelde beslissing zou kaderen in een veelheid van gelijkaardige beslissingen die enkel net omwille van die veelheid zouden zijn genomen. Wet betreft verzoekers bewering als zou de benoeming tot Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen van de voormalige kabinetchef van de Federale Minister van Binnenlandse Zaken iedere garantie voor onafhankelijkheid in de beoordeling van de asielaanvragen wegnemen, kan dan weer worden opgemerkt dat voormelde kritiek, behoudens ter zake niet dienend, niet meer is dan een ongestaafde, louter persoonlijke overtuiging van XIV-21.613-10/27 verzoeker waarop in het kader van voorliggend beroep tot nietigverklaring niet kan worden ingegaan, temeer daar de nemer van de bestreden beslissing in casu niet de Commissaris- generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen is, maar wel de gemachtigde van de Federale Minister van Binnenlandse Zaken. In zoverre verzoeker tot slot in zijn tweede middel nog verwijst naar zijn asielaanvraag en de beweerde problemen in zijn land van herkomst en steunend daarop een aantal beschouwingen en vermeende schendingen van rechtsregels naar voor brengt, laat de verwerende partij gelden dat de door verzoeker voorgehouden 'problemen' reeds het voorwerp hebben uitgemaakt van een diepgaand onderzoek in het kader van verzoekers asielaanvraag, dewelke definitief werd verworpen. Verzoekers asielaanvraag werd definitief afgesloten door een beslissing dd. 22.05.2001 van de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen, houdende de bevestiging van de weigering van verblijf, zodat betrokkene zich bezwaarlijk kan beroepen op het statuut van vluchteling of de beweerde problemen in zijn land van herkomst. De verwerende partij is derhalve de mening toegedaan dat verzoekers tweede middel niet kan worden aangenomen.”; 2.2.
34. Overwegende dat de verzoekende partij in haar memorie van wederantwoord het tweede middel, zoals uiteengezet in het inleidend verzoekschrift, herhaalt; 2.2.
35. Overwegende dat de verzoekende partij in een tweede middel de schending aanvoert van artikel 3 van het Internationaal Verdrag betreffende de status van vluchtelingen, ondertekend te Genève op 28 juli 1951 (Vluchtelingenconventie); van artikel 26 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten, opgemaakt te New York op 19 december 1966 en goedgekeurd bij wet van 15 mei 1981 (BUPO-verdrag); van artikel 14 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden, ondertekend op 4 november 1950 te Rome, en goedgekeurd bij de wet van 13 mei 1955 (E.V.R.M.), en van artikel 4 van het Protocol nummer 4 van 16 november 1963 en van artikel 1 van het Protocol nummer 12 van 4 november 2000 bij het E.V.R.M.; 2.2.
36. Overwegende dat het tweede middel, in de mate dat het betrekking heeft op beslissingen genomen in het kader van de asielprocedure en niet op de bestreden beslissing, onontvankelijk is; Overwegende dat de minister van Binnenlandse Zaken de aanvraag van de verzoekende partij om machtiging tot verblijf met toepassing van artikel 9, derde lid van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen (Vreemdelingenwet), wel degelijk op een individuele wijze heeft beoordeeld en zijn beslissing heeft genomen met inachtneming van alle relevante feitelijke gegevens van de zaak; dat de minister van Binnenlandse Zaken in zijn beslissing dd. 11 januari 2005 overweegt dat: - de aangehaalde elementen geen buitengewone omstandigheid vormen, die maken dat de betrokkenen de aanvraag om machtiging tot verblijf niet kunnen indienen via de gewone procedure, namelijk via de diplomatieke of consulaire post bevoegd voor de verblijfplaats of de plaats van oponthoud in het buitenland; XIV-21.613-11/27 - het feit dat betrokkenen in België verblijven sedert 2000, dat zij Nederlandse taallessen hebben gevolgd en werkwillig zijn, dat zij een zoon hebben die lid is van een voetbalclub, dat zij geïntegreerd zijn, dat zij en ruime kennissen-en vriendenkring hebben en dat de heer XXX diverse diploma's heeft behaald, op zich niet uitzonderlijk is en niet verantwoordt dat de aanvraag tot regularisatie op grond van artikel 9 van de Vreemdelingenwet in België wordt ingediend; dat betrokkenen wisten dat hun verblijf slechts voorlopig werd toegestaan in het kader van de asielprocedure en dat zij bij een negatieve beslissing het land zouden dienen te verlaten; dat de duur van de procedure (iets minder dan 8 maanden) evenmin van aard was dat ze als onredelijk lang kan worden beschouwd; - uit een langdurig illegaal verblijf geen rechten kunnen worden geput met het oog op regularisatie; dat de elementen met betrekking tot de integratie het voorwerp kunnen uitmaken van een eventueel onderzoek conform artikel 9 §2 van de Vreemdelingenwet; - het feit dat het kind van de verzoekende partij hier naar school gaat, niet kan worden beschouwd als een buitengewone omstandigheid daar betrokkenen niet aantonen dat een scholing niet in het land van herkomst kan worden verkregen; dat de scholing van het kind tevens geen gespecialiseerd onderwijs behoeft , noch een gespecialiseerde infrastructuur die niet in het land van herkomst te vinden is; - mevrouw XXX is bevallen op 12 januari 2004, en dat het kind op dit moment een leeftijd heeft bereikt waarop reizen mogelijk is; dat het gezin als zodanig niet wordt verhinderd om tijdelijk naar het land van herkomst terug te keren; - er dient te worden opgemerkt dat de aanvraag van de betrokkenen niet naar analogie met de wet van 22 december 1999 betreffende de regularisatie van het verblijf van sommige categorieën van vreemdelingen verblijvend op het grondgebied van het Rijk (Regularisatiewet) kan worden behandeld, aangezien dit verzoek tot regularisatie niet werd ingediend “binnen een termijn van drie weken te rekenen van de inwerkingtreding van deze wet.”; dat de Regularisatiewet een éénmalige en unieke operatie is; - de problemen in hun land van herkomst reeds het voorwerp hebben uitgemaakt van een diepgaand onderzoek in het kader van de asielaanvraag; dat deze aanvraag werd afgewezen; dat voornoemde problemen derhalve niet meer kunnen worden aanvaard als buitengewone omstandigheden om de aanvraag in toepassing van artikel 9 van de Vreemdelingenwet in België in te dienen; Overwegende dat uit voormelde motieven, die steun vinden in het administratief dossier, blijkt dat de minister van Binnenlandse Zaken de aanvraag van de verzoekende partij om machtiging tot verblijf met toepassing van artikel 9, derde lid van de Vreemdelingenwet wel degelijk op een individuele wijze heeft beoordeeld, en zijn beslissing heeft genomen met inachtneming van alle relevante feitelijke gegevens van de zaak; dat de verzoekende partij er niet in slaagt het tegendeel te bewijzen, noch aantoont dat haar aanvraag niet op een objectieve wijze zou zijn behandeld; dat, waar de verzoekende partij stelt dat zij een gegronde vrees koestert voor vervolging bij een eventuele terugkeer naar Kirgistan en Kazachstan, blijkt dat zij zich beperkt tot algemeenheden en vage XIV-21.613-12/27 beweringen, doch nalaat deze te staven met een begin van bewijs; dat het tweede middel, in de mate dat het ontvankelijk is, ongegrond is; 2.3.
37. Overwegende dat de verzoekende partij een derde middel aanvoert, dat als volgt luidt: “C. TROISIEME MOYEN PRIS DE LA VIOLATION DE L’ARTICLE 14 DE LA DECLARATION UNIVERSELLE DES DROITS DE L’HOMME DU 10.12.1948, DES ARTICLES 1, 16 ET 33 DE LA CONVENTION DE GENEVE DU 28.07.1951, DE L'ARTICLE 3 ET 13 DE LA CONVENTION EUROPEENNE DES DROITS DE L'HOMME DU 04.11.1950, AINSI QUE DES ARTICLES 2 ET 3 DE LA LOI DU 29.07.1991 ATTENDU QUE la Convention de Genève du 28.07.1951 a laissé aux Etats contractants un large pouvoir d’appréciation en distinguant le stade de la recevabilité de l'examen au fond et en permettant d’écarter au stade de la recevabilité une demande d'asile sur base de certains critères expressément définis par l’article 52 de la loi du 15.12.1980 et notamment celui de la demande manifestement fondée sur des motifs étrangers à l'asile, en particulier parce qu'elle est frauduleuse ou parce qu'elle ne se rattache ni aux critères prévus par l’article 1er, A,