Arrest 175629 - Overheidsopdrachten - 11/10/2007

(2)prijzen opgegeven, met name voor het systeem Horizon en het systeem Optimax. Dit wil zeggen dat er twee offertes werden ingediend, wat in strijd is met artikel 103 van het Koninklijk Besluit van 8 januari 1996, dat zegt dat iedere inschrijver slechts één offerte mag indienen per opdracht. Dit heeft een substantiële onregelmatigheid van de offerte tot gevolg”. Enkel de offerte van ATOS Worldline wordt administratief conform bevonden en alleen die “zal overgemaakt worden voor verdere technische evaluatie”. XII-5212-2/5 Voorts wordt als volgt overwogen : “2.3.2.4 Opschorting Rekening houdend met het artikel 3, 3/ van het ministeriële besluit van delegatie van 9 januari 2001, kan de directeur van de aankopen de deelname van een inschrijver opschorten in afwachting van de definitieve beslissing van de minister. Deze beslissing zal dus bevestigd worden door de minister tijdens de toewijzing van de overeenkomst”. Het laatste punt van dit verslag is de volgende passage, ondertekend door de waarnemend directeur van de aankopen en gedagtekend op 11 september 2007 : “5 Uitsluiting van de overeenkomst Op basis van de bovenstaande argumentatie, beslis ik om de deelname van de inschrijvers CCV Cardfon en THALES op te schorten voor verdere evaluatie in het kader van de overeenkomst DGS/DSA 2007 R3 084”. De uitsluiting van de verzoekende partij wordt, afzonderlijk, door voornoemde directeur nog eens geformaliseerd in een “gemotiveerde beslissing” van 12 september 2007 met de voormelde redengeving. Deze “beslissing” is als bijlage gevoegd bij de brief van 12 september 2007 die de verwerende partij aan de verzoekende partij zendt. In die brief wordt onder meer gesteld : “De gunningsbeslissing van het bovenvermeld dossier is het voorwerp van een gemotiveerde beslissing waarvan een afschrift als bijlage is gevoegd”. Voorts wordt in de brief verwezen naar artikel 21 bis van de wet van 24 december 1993 betreffende de overheidsopdrachten en sommige opdrachten voor aanneming van werken, leveringen en diensten, en op de daarin bepaalde termijn van tien kalenderdagen om beroep aan te tekenen, onder meer bij de Raad van State via een uiterst dringende rechtspleging. Beoordeling Uit het hiervoor aangehaalde verslag lijkt -gelet op de laatste volzin ervan onder punt 5- te moeten worden afgeleid dat de bestreden beslissing geen eindbeslissing inhoudt t.a.v. de offertebeoordeling van de verzoekende partij, maar slechts een “opschorting” terwijl het de bevoegde minister is die definitief moet beslissen over de onregelmatigheid middels het al dan niet bevestigen van de beslissing van de waarnemend directeur. XII-5212-3/5 Het aangehaalde verslag geeft er immers blijk van dat de waarnemend directeur van de aankopen juist toepassing heeft willen maken van artikel 3,3/, van het ministerieel besluit van 9 januari 2001 betreffende het overdragen van bevoegdheid van de Minister van Binnenlandse Zaken aan bepaalde overheden inzake de gunning en de uitvoering van overheidsopdrachten voor aanneming van werken, leveringen en diensten en inzake het doen van diverse uitgaven. Het verslag verwijst aldus naar het genoemde artikel 3, 3/, dat bepaalt : “Art. 3 [De overdracht van bevoegdheid omvat] 3/ [...]Voor de overheidsopdrachten waarvoor de Minister ordonnateur is, mag de directeur van de Aankoopdienst de deelname van een inschrijver opschorten tot de definitieve beslissing van de Minister indien blijkt dat de inschrijving niet conform is op administratief vlak of niet beantwoordt aan de essentiële besteksbepalingen en./of zijn bijlagen”. Het feit dat de verwerende partij zoals te dezen een dergelijke opschortingsbeslissing meedeelt als ware ze definitief want verwijzende naar de beroepsmogelijkheden vervat in artikel 21bis, doet niets af van die conclusie doch moet ertoe leiden dat de kosten lastens de verwerende partij worden gelegd. De bestreden beslissing lijkt wegens haar voorlopig karakter geen voorwerp van een beroep tot nietigverklaring te kunnen zijn en dus evenmin van een vordering tot schorsing. Krachtens artikel 17, § 1, eerste lid, van de voornoemde wetten op de Raad van State, dient immers een akte of reglement van een administratieve overheid vatbaar te zijn voor nietigverklaring opdat de Raad van State de schorsing van de tenuitvoerlegging ervan zou kunnen bevelen. De vordering tot schorsing moet dienvolgens worden afgewezen. OM DIE REDENEN BESLIST DE RAAD VAN STATE : Artikel 1. De vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid wordt verworpen. XII-5212-4/5 Artikel 2. De kosten van de vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid, bepaald op 175 euro, komen ten laste van de verwerende partij. Aldus te Brussel uitgesproken in openbare terechtzitting, op elf oktober 2007, door : de H. D. VERBIEST, kamervoorzitter, Mevr. S. DOMS, griffier. De griffier, De voorzitter S. DOMS. D. VERBIEST. XII-5212-5/5 PDF document ECLI:BE:RVSCE:2007:ARR.175.629 Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab <div