Arrest 186450 - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen - 24/09/2008

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 24 september 2008 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2008:ARR.186.450 Rolnummer: A. 71566/X-6990 Zaak: Arrest 186450 - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen - 24/09/2008 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2008-10-10 Raadplegingen: 58 - laatst gezien 2026-06-29 08:36 Fiche Arrest nr 186.450 van 24 september 2008 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK. nr. 186.450 van 24 september 2008 in de zaak A. 71.566/X-

1. In zake : René RENTIERS, die woonplaats kiest bij advocaat M. DENYS, kantoor houdende te 1560 HOEILAART, De Quirinilaan 2 tegen : het Vlaamse Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering, dat woonplaats kiest bij advocaat M. VAN BEVER, kantoor houdende te 1850 GRIMBERGEN, Pastoor Woutersstraat 32, bus
2. D E R A A D V A N S T A T E, Xe K A M E R, Gezien het verzoekschrift dat René RENTIERS op 8 oktober 1996 heeft ingediend om de nietigverklaring te vorderen van het besluit van 9 augustus 1996 van de Vlaamse minister bevoegd voor Openbare Werken, Vervoer en Ruimtelijke Ordening, houdende vernietiging van de beslissing van 21 juni 1996 van het college van burgemeester en schepenen van Sint-Genesius-Rode waarbij hem de bouwvergunning wordt verleend voor het bouwen van een zwembad op een perceel gelegen te Sint-Genesius-Rode, Zevenbronnen, kadastraal bekend sectie D, nrs. 210/c en 210/d; Gezien de memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien het verslag opgemaakt door auditeur P. BARRA; Gelet op de beschikking van 20 juni 2002 die de neerlegging ter griffie van het verslag en van het dossier gelast; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan partijen en gezien de laatste memories; X-6990-1/17 Gelet op de beschikking van 9 juni 2008 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 27 juni 2008; Gehoord het verslag van staatsraad S. DE TAEYE; Gehoord de opmerkingen van advocaat B. VANDENBERGHE, die loco advocaat M. DENYS verschijnt voor de verzoekende partij, en van advocaat I. DURNEZ, die loco advocaat M. VAN BEVER verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van eerste auditeur-afdelingshoofd F. DE BUEL; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973; OVERWEEGT WAT VOLGT :
3. De feiten 1.
4. De verzoeker en zijn echtgenote zijn eigenaars en bewoners van een perceel grond met woning en bergplaats, gelegen aan de Zevenbronnen 1 te Sint-Genesius-Rode, kadastraal bekend sectie D, nrs. 208/d en 210/c en d, met een totale oppervlakte van 6.321 m
5. Het perceel is volgens het bij koninklijk besluit van 7 maart 1977 vastgesteld gewestplan Halle-Vilvoorde-Asse gelegen in natuurgebied. Het is niet gelegen binnen het beheersingsgebied van een behoorlijk vergunde verkaveling, noch in dit van een goedgekeurd bijzonder plan van aanleg. 1.
6. Bij Regentsbesluit van 20 oktober 1947 werd het perceel opgenomen binnen de grenzen van het landschap “gevormd door de vijvers van Zeven Borren en hun omgeving” in toepassing van de wet van 7 augustus 1931 op het behoud van monumenten en landschappen. Het perceel maakt volgens dit besluit deel uit van een in geel gekleurde zone, waarbinnen, luidens artikel 2, 5/, E van het besluit, de te verkavelen gronden die bestemd zijn voor bouwwerken, een oppervlakte van ten minste 50 are moeten hebben en op ieder terrein niet meer dan één gebouw, de aanhorigheden inbegrepen, mag worden opgetrokken. X-6990-2/17 1.
7. Op 6 juni 1996 dient de verzoeker bij het gemeentebestuur van Sint-Genesius-Rode een vergunningsaanvraag in voor het bouwen van een zwembad. Het betreft een ingegraven zwembad in gewapend beton met betegeling, voorzien van een rolluik. Het zwembad heeft een maximale lengte van 13,05 m en een breedte van 5 m. De maximale diepte bedraagt 2 m. 1.
8. Op 21 juni 1996 beslist het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Sint-Genesius-Rode tot de afgifte van de vergunning. Het besluit overweegt “dat de in de aanvraag bedoelde werken of handelingen van geringe omvang zijn en daarvoor luidens de bepalingen van het koninklijk besluit genomen ter uitvoering van artikel 45, § 1, van de wet van 29 maart 1962, het voorafgaand advies van de gemachtigde ambtenaar dan niet vereist is”. 1.
9. Op 10 juli 1996 beslist de gemachtigde ambtenaar de voormelde vergunning te schorsen, overwegende onder meer wat volgt : “Overwegende dat het beschikkend gedeelte van het eensluidend advies dat door de gemachtigde ambtenaar bij toepassing van voormelde wet is verleend, en waarvan het college op 21 juni 1996 kennis is gegeven, als volgt luidt: het bouwen van een zwembad in een natuurgebied kan niet beschouwd worden als werken van geringe omvang. Het bouwperceel situeert zich volgens het gewestplan in een natuurgebied en ligt tevens in een geklasseerd ‘Landschap’ gevormd door de vijvers van Zeven Borren en omgeving (Regentbesluit d.d. 20 oktober 1947). Overwegende dat het college dat advies niet in acht heeft genomen op volgend(e) punt(en): Het advies van de Administratie Monumenten en Landschappen ontbreekt”. 1.
10. Op 26 juli 1996 beslist het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Sint-Genesius-Rode om de bouwvergunning van 21 juni 1996 niet in te trekken, overwegende onder meer wat volgt : “Dat deze constructie geen aanmerkelijke reliëfwijziging van de bodem vergt, vermits de inhoud van 5 x 10 x 1,50 m = 75 m³ over een totale oppervlakte van 6300 m² slechts een reliëfwijziging meebrengt van 12 millimeter; Dat deze constructie valt onder de in artikel 3, 12/ van het K.B. van 16 december 1971 voorziene werken en handelingen, zoals gewijzigd bij K.B. van 16 december 1981, die in het Vlaamse gewest vrijgesteld zijn van het advies van de gemachtigde ambtenaar; Overwegende dat deze constructie wordt ingeplant op voldoende afstand van de perceelsgrenzen; Overwegende dat de constructie, mede door haar beperkte omvang en de oordeelkundige inplanting, een verwaarloosbare impact heeft op de onmiddellijke omgeving en zodoende bestemmingsongevoelig is; X-6990-3/17 Overwegende dat indien het perceel valt in het rangschikkingsbesluit, dit zonder enig belang is voor het perceel omdat de verkaveling die werd toegelaten na de rangschikking uiteraard de residentiële bestemming moet eerbiedigen en niet kan in strijd zijn met het rangschikkingsbesluit (...)”. 1.
11. Op 9 augustus 1996 beslist de Vlaamse minister bevoegd voor Openbare Werken, Vervoer en Ruimtelijke Ordening, de stedenbouwkundige vergunning van 21 juni 1996 te vernietigen. Na het project te hebben beschreven en te hebben overwogen dat het kwestieus terrein gelegen is in natuurgebied en in een geklasseerd landschap, gaat de minister als volgt verder : “Overwegende dat overeenkomstig artikel 14, § 3 van het decreet van 16 april 1996, houdende bescherming van landschappen, alle vergunningverlenende instanties voor de vergunningsaanvragen met betrekking tot goederen die gesitueerd zijn binnen de grenzen van een voorlopig of definitief beschermd landschap verplicht zijn binnen de tien dagen na ontvangst van het dossier, advies in te winnen bij de Vlaamse regering of haar gemachtigde; dat bovendien dit advies bindend is voor zover het negatief is of voorwaarden oplegt; Overwegende dat door het college van burgemeester en schepenen rechtstreeks vergunning werd gegeven zonder voorafgaand advies van de gemachtigde ambtenaar; dat kwestieus dossier noch de bouwvergunning d.d. 21 juni 1996 enig gegeven bevat dat aantoont dat het voormelde advies werd aangevraagd of verstrekt; dat geredelijk dient gesteld dat het advies van de Afdeling Monumenten en Landschappen hier onbestaande is; dat bijgevolg de beslissing van het college van burgemeester en schepenen tot afgifte van de bouwvergunning op 21 juni 1996 wegens het niet voldoen aan de verplicht gestelde procedureregels een essentieel vormgebrek vertoont en derhalve dient vernietigd”. Dit is de bestreden beslissing.
12. De gegrondheid van het beroep 2.
13. Standpunten van de partijen 2.1.
14. De verzoeker leidt een enig middel af uit de schending van “artikel 3, 12 van het KB van 16 december 1971, zoals gewijzigd bij KB van 16 december 1981, (...) de artikelen 14 §3 en 14 §5 van het decreet van 16 april 1996 houdende bescherming van landschappen, en (...) de artikelen 45 §4, 46 en 53, laatste lid van de stedebouwwet” : “Doordat de minister de aan beroeper verleende bouwvergunning vernietigt, nadat de gemachtigde ambtenaar overgegaan was tot schorsing van deze vergunning, stellende dat overeenkomstig de regels van het nieuwe decreet van 16 april 1996 betreffende de bescherming van landschappen verplichtend het X-6990-4/17 advies van de gemachtigde ambtenaar diende ingewonnen te worden, daar het goed gesitueerd is binnen de omtrek van een gerangschikt landschap. Terwijl, eerste onderdeel, voormeld decreet van 16 april 1996 werd gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad van 21 mei 1996, en artikel 14 §3 van dit decreet inderdaad voorschrijft dat ‘alle’ vergunningverlenende instanties verplicht zijn het advies in te winnen van de Vlaamse Regering of diens gemachtigde voor aanvragen gelegen binnen de omtrek van een beschermd landschap. En terwijl deze bepaling echter uiterst vaag blijft, en bijvoorbeeld niet verduidelijkt wie deze ‘gemachtigde’ is of welke procedureregels verder van toepassing zijn, reden waarom ook artikel 14 §5 van het decreet voorziet dat de Vlaamse Regering ‘voor het verlenen van het in §3 vermelde advies’ nog de voorwaarden en de procedure dient vast te stellen. En terwijl ook in de eerste commentaren over de nieuwe regeling bevestigd wordt dat deze adviesprocedure ‘niet operationeel’ is, zolang de Vlaamse Regering deze uitvoeringsbesluiten niet heeft uitgevaardigd (...). En terwijl op heden, en a fortiori ten tijde van het nemen van de bestreden beslissing, nog geen uitvoeringsbesluiten van het decreet bekend zijn of gepubliceerd werden, zodat de bepaling van artikel 14 §3 van het decreet nog niet uitvoerbaar is, en in casu door de minister ten onrechte werd ingeroepen. Terwijl, tweede onderdeel, de schorsingsbevoegdheid van de gemachtigde ambtenaar en de daarop volgende vernietigingsbevoegdheid van de minister enkel kunnen worden uitgeoefend in de door de wet bepaalde gevallen. En terwijl zulks impliceert dat het verboden is een afgeleverde vergunning te schorsen en te vernietigen om een reden die niet in de wet vermeld is (...). En terwijl de toetsing aan een besluit strekkende tot de bescherming als landschap, in de artikelen 45 §4, 46 en 53, laatste lid van de stedebouwwet niet voorkomt als schorsings- en vernietigingsgrond. Terwijl, derde onderdeel, artikel 3, 12 van het KB van 16 december 1971, gewijzigd bij KB van 16 december 1981, duidelijk voorziet dat geen advies van de gemachtigde ambtenaar noodzakelijk is voor onder meer de aanleg van een zwembad in open lucht. En terwijl het bestreden besluit genomen is met duidelijke miskenning van deze bepaling”. 2.1.
15. De verwerende partij repliceert in haar memorie van antwoord als volgt : “Ten onrechte stelt verzoeker dat het decreet van 16 april 1996 nog niet van toepassing is en dat de vernietiging van de vergunning op basis van dit decreet niet had kunnen gebeuren. Verzoeker stelt ondermeer dat ze geen advies kon vragen (advies van de Vlaamse regering of diens gemachtigde dat verplicht gesteld is voor alle vergunningverlenende instanties voor aanvragen gelegen binnen de omtrek van een beschermd landschap, zie art. 14 § 3 decreet 16 april 1996: stuk 12) omdat de bepalingen van dit decreet te vaag zijn om te kunnen uitmaken wie de ‘gemachtigde’ is waaraan advies dient gevraagd. Dit kan allerminst een argument genoemd worden daar zelfs al zou men geen kennis hebben van wie de gemachtigde ambtenaar is, gewoon een adviesaanvraag gericht kan worden aan de Vlaamse regering zoals uit art. 14 § 3 van dit decreet blijkt. Het is bovendien niet zo dat omdat bepaalde uitvoeringsbesluiten nog niet afgekondigd werden dat het decreet nog geen uitvoeringskracht kent. De gemeente had dus hoedanook het advies aan de Vlaamse regering moeten vragen. X-6990-5/17 Terecht werd dus bij MB van 9.8.96 beslist dat de vergunningsbeslissing diende vernietigd omwille van de schending van art. 14 § 3 decreet 16 april
16. Vervolgens stelt verzoeker dat op basis van art. 3, 12/ van het KB van 16 december 1971, gewijzigd bij KB van 16 december 1981, voorzien is dat geen advies van de gemachtigde ambtenaar noodzakelijk is voor de aanleg van een zwembad in open lucht en de gemachtigde ambtenaar dus geen schorsingsbevoegdheid had. Concluante betwist deze stelling ten stelligste. Allereerst dient duidelijk gesteld dat art. 45, § 1 stedebouwwet de algemene regel uitmaakt: ‘zolang voor het gebied waarin het goed begrepen is, geen door de Koning goedgekeurd Bijzonder Plan van Aanleg bestaat, kan de vergunning niet worden verleend dan op eensluidend advies van de door de minister gemachtigde ambtenaar’. Het 2/ lid van § 1 stelt dan dat de Koning de lijst kan vaststellen van de werken die wegens hun geringe omvang het advies van de gemachtigde ambtenaar niet vereisen. Een dergelijke lijst vindt men in art. 3, 12/ van het KB van 16 december 1971 waarin staat dat het advies van de gemachtigde ambtenaar niet vereist is voor de aanleg van één zwembad voor zover de aanleg geen aanmerkelijke wijziging van het reliëf van de bodem vergt. Het gaat hier om een zwembad van 5 x 11,55 m en tot 2 meter diep! De gemachtigde ambtenaar heeft dan ook terecht beslist (...) dat het bouwen van een zwembad in een natuurgebied niet kan beschouwd worden als werken van geringe omvang. Als dusdanig dient de algemene regel gevolgd te worden en met name het advies van de gemachtigde ambtenaar gevraagd te worden. (art. 45 § 1 Stedebouwwet) In ondergeschikte orde, zelfs als het een werk van geringe omvang zou betreffen (quod non), dan nog kon de vergunning niet afgegeven worden rekening houdende met de ligging in een natuurgebied (volgens gewestplan Halle-Vilvoorde-Asse, vastgesteld bij KB van 7 maart 1977). Overeenkomstig art. 13 van het KB van 28.12.72 betreffende de inrichting en de toepassing van de ontwerp-gewestplannen en de gewestplannen zijn de natuurgebieden, die de bossen, wouden, venen, heiden, moerassen, duinen, rotsen, aanslibbingen, stranden en andere dergelijke gebieden omvatten, bestemd voor het behoud, de bescherming en het herstel van het natuurlijk milieu; in die gebieden mogen enkel jagers- en vissershutten gebouwd worden voor zover deze niet kunnen gebruikt worden als woonverblijf, al ware het maar tijdelijk. Een zwembad is hierin dus duidelijk niet begrepen. Bovendien is de bouwplaats gelegen binnen de grenzen van een geclasseerd landschap, gevormd door de vijvers van de Zeven Borren en omgeving, zoals goedgekeurd bij Regentsbesluit van 20 oktober
17. Hierbij dient opgemerkt dat de wetgeving inzake monumenten en landschappen van dezelfde esthetische bekommernis uitgaat als de Stedebouwwetgeving (...). Toch benaderen zij dezelfde objecten ook vanuit verschillende gezichtshoeken. De rangschikkingsbesluiten behelzen een eigen regeling en hebben verordenende kracht. De stedebouwwet heeft de Monumentenwet niet opgeheven en geen van beide wetten heeft voorrang op de andere. (...) De rechtspraak en de rechtsleer nemen dan ook aan dat de wetgeving op het behoud van monumenten en landschappen enerzijds, de wetgeving op de ruimtelijke ordening en de stedebouw anderzijds, op cumulatieve wijze dienden te worden toegepast. Uw Raad stelt (...): ‘Overwegende dat het naast elkaar bestaan van de Wet van 29 augustus 1962 en van de Wet van 7 augustus 1931 meebrengt dat de eigenaar van een X-6990-6/17 onroerende goed telkens wanneer zijn eigendom onder beide wetgevingen valt, zijn recht om dat goed te gebruiken tegelijk beperkt ziet door de restricties die uit het plan van aanleg volgen en door die welke in het klasseringsbesluit zijn gesteld ...’ De vergunning kon dus hoedanook onmogelijk toegekend worden. Ook het bestaan van de reeds bestaande bebouwing zou met geen goed gevolg kunnen aangevoerd worden om een verdere aantasting van het waardevol landschap te rechtvaardigen (...)”. 2.1.
18. De verzoeker dupliceert in zijn memorie van wederantwoord wat volgt : “De minister vernietigt in het bestreden besluit de aan beroeper verleende bouwvergunning, nadat de gemachtigde ambtenaar overgegaan was tot schorsing van deze vergunning, stellende dat overeenkomstig de regels van het nieuwe decreet van 16 april 1996 betreffende de bescherming van landschappen verplichtend het advies van de gemachtigde ambtenaar diende ingewonnen te worden, daar het goed gesitueerd is binnen de omtrek van een gerangschikt landschap. Vooreerst wenst beroeper volledigheidshalve te benadrukken dat de verwijzing naar de ligging van het terrein in een gerangschikt landschap, zoals deze in de memorie van antwoord verwoord wordt, een onvolledig en vertekend beeld geeft. Reeds in de uiteenzetting der voorgaanden in het beroep tot nietigverklaring heeft beroeper inderdaad benadrukt dat zijn eigendom volgens het rangschikkingsbesluit gelegen is in een geel gekleurde zone, waar luidens artikel 2, 5/ E ‘te verkavelen gronden’ liggen, ‘bestemd voor bouwwerken’, en waar deze bebouwing aan bepaalde voorwaarden gekoppeld wordt. Voor de duidelijkheid voegt beroeper in bijlage bij onderhavige memorie copie van het rangschikkingsplan en de desbetreffende toepasselijke bepalingen uit het rangschikkingsbesluit van 20 oktober
19. In een eerste onderdeel van het middel werpt beroeper op dat de minister zich in het bestreden besluit ten onrechte heeft gesteund op artikel 14 §3 van het decreet van 16 april 1996 (decreet dat werd gepubliceerd in het Belgisch Staatsblad van 21 mei 1996). Deze bepaling schrijft weliswaar inderdaad voor dat ‘alle’ vergunningverlenende instanties verplicht zijn het advies in te winnen van de Vlaamse Regering of diens gemachtigde, voor aanvragen gelegen binnen de omtrek van een beschermd landschap. In de bewoordingen waarin deze gesteld is, kan niet ontkend worden dat deze bepaling uiterst vaag blijft, en bijvoorbeeld niet verduidelijkt wie deze ‘gemachtigde’ is of welke procedureregels verder van toepassing zijn. Daarom ook voorziet artikel 14 §5 van het decreet uitdrukkelijk dat de Vlaamse Regering ‘voor het verlenen van het in §3 vermelde advies’ nog de voorwaarden en de procedure dient vast te stellen. Zonder deze uitvoeringsmaatregelen, die het decreet dus zelf voorziet en in het vooruitzicht stelt, is deze adviesprocedure inderdaad (nog) niet uitvoerbaar. Tegenpartij kan in de memorie van antwoord ook niet ontkennen dat in de eerste commentaren over de nieuwe regeling, die dan nog uitgaan van de grote specialiste inzake de materie van de monumenten en landschappen, bevestigd wordt dat deze adviesprocedure ‘niet operationeel’ is, zolang de Vlaamse Regering deze uitvoeringsbesluiten niet heeft uitgevaardigd (...). Op heden, en a fortiori ten tijde van het nemen van de bestreden beslissing, zijn nog geen uitvoeringsbesluiten van het decreet bekend of gepubliceerd, X-6990-7/17 zodat de bepaling van artikel 14 §3 van het decreet nog niet uitvoerbaar is, en in casu door de minister ten onrechte werd ingeroepen. In een tweede onderdeel van het middel stelt beroeper voorop dat de schorsingsbevoegdheid van de gemachtigde ambtenaar en de daarop volgende vernietigingsbevoegdheid van de minister enkel kunnen worden uitgeoefend in de door de wet bepaalde gevallen. Beroeper moet vaststellen dat tegenpartij in de memorie van antwoord nergens repliek levert op dit onderdeel van het middel. Beroeper benadrukt dat de Raad van State nochtans reeds zeer duidelijk gesteld heeft dat het de gemachtigde ambtenaar en de minister verboden is een afgeleverde vergunning te schorsen en te vernietigen om een andere reden dan deze die uitdrukkelijk in de wet vermeld zijn (...). Meer bepaald komt de toetsing aan een besluit strekkende tot de bescherming als landschap niet als mogelijke schorsings- en vernietigingsgrond voor in de artikelen 45 §4, 46 en 53, laatste lid van de stedebouwwet. Dit onderdeel van het middel is derhalve manifest gegrond, reden waarom waarschijnlijk tegenpartij zich hieromtrent in de memorie van antwoord ook niet verweert. In een laatste onderdeel van het middel wijst beroeper erop dat artikel 3, 12/ van het KB van 16 december 1971, zoals gewijzigd bij KB van 16 december 1981, duidelijk voorziet dat geen advies van de gemachtigde ambtenaar noodzakelijk is voor onder meer de aanleg van een zwembad in open lucht. Tegenpartij repliceert terzake dat deze bepaling daaraan toevoegt dat de aanleg geen aanmerkelijke wijziging van het bodemreliëf mag meebrengen, hetgeen in casu wel het geval zou zijn. Men kan zich in dit verband afvragen voor welk type van zwembad, in de optiek van tegenpartij, geen aanmerkelijke wijziging van het reliëf van de bodem zou noodzakelijk zijn, gelet op de toch bescheiden afmetingen van het aangevraagde zwembad (11,55 op 5 meter, en met een diepte van gemiddeld 1,50 meter en maximaal 2 meter). Een zwembad dat niet een normale en gebruikelijke, maximale diepte van 2 meter heeft, is immers eenvoudigweg geen zwembad. Beroeper meent dat het begrip ‘aanmerkelijke wijziging van het reliëf van de bodem’ dient geïnterpreteerd te worden overeenkomstig de rechtspraak terzake, die het te realiseren bodemverzet relateert aan de totale oppervlakte van het terrein waar de werken dienen uitgevoerd te worden. In casu heeft de aanleg van het zwembad met de gegeven afmetingen helemaal geen invloed op het reliëf van het totale terrein, dat 6.321 m2 groot is. Aldus oordeelde de Raad van State bijvoorbeeld dat een ophoging van het bodempeil met ongeveer twee meter, over een oppervlakte van dertig vierkante meter om een garage op te bouwen niet vergunningsplichtig was (...). Ook voor het aanleggen van een wateroppervlak van 32 meter lengte, 10 meter breedte en 1,20 meter diepte was volgens de Raad ‘kennelijk’ geen bouwvergunning vereist (...). Ook de burgerlijke rechters interpreteren de bouwvergunningsplicht voor reliëfwijzigingen zeer restrictief, zodat bijvoorbeeld (vòòr de wijziging van de stedebouwwet terzake) werken voor de aanleg van een golfterrein als niet vergunningsplichtig werden bestempeld (...). Het Hof van Beroep te Brussel in het arrest van 8 november 1988 heeft in het bijzonder sterk de nadruk gelegd op de relativiteit van de reliëfwijziging, gesteld in relatie tot de totale oppervlakte waarover deze zich uitstrekt. Ook het laatste onderdeel van het middel is derhalve gegrond”. X-6990-8/17 2.1.
20. In zijn laatste memorie stelt de verzoeker nog wat volgt : “Het auditoraat splitst het door beroeper ingeroepen middel op in een aantal vragen 1/ Kan de gemachtigde Ambtenaar in geval hij vaststelt dat een vergunning is uitgereikt zonder zijn verplicht advies deze vergunning schorsen? 2/ Diende het advies van de Gemachtigde Ambtenaar te worden ingewonnen 3/ Diende het advies van Monumenten en Landschappen te worden ingewonnen. Het auditoraat beantwoordt de drie vragen positief, en besluit op basis hiervan tot de ongegrondheid van het middel. Beroeper is het hiermee uiteraard oneens. De wijze waarop het middel door het auditoraat in drie vragen wordt uiteengesplitst, wordt in de beantwoording van het verslag gehandhaafd.
21. Kan de Gemachtigde Ambtenaar in geval hij vaststelt dat een vergunning is uitgereikt zonder zijn verplicht advies deze vergunning schorsen. Volgens het Auditoraat lijkt dit de evidentie zelve. Schijn bedriegt. Het auditoraat leidt deze mogelijkheid af uit artikel 43 § 4 van de bij decreet dd. 22 oktober 1996 gecoördineerde Stedenbouwwet. Dit artikel is echter niet van toepassing van zodra de gemeente oordeelt dat de aanvraag wegens zijn voorwerp vrijgesteld is van het advies van de Gemachtigde Ambtenaar. Inzake het al dan niet verplicht zijn van een advies van het verplicht voorafgaandelijk eensluidend advies van de Gemachtigde Ambtenaar over een vergunningsaanvraag bestaan er drie onderscheiden situaties; twee die betrekking hebben op de planologische situatie van het terrein waarop de aanvraag slaat, en één die louter betrekking heeft op het voorwerp van de aanvraag zelf, en die derhalve louter stedenbouwkundig van aard is. Deze situaties zijn de volgende :
22. er is voor het gebied waarop de aanvraag slaat geen BPA of verkaveling van kracht. In dit geval is artikel 43 DRO van toepassing (op het ogenblik van het bestreden besluit artikel 45 van de Stedenbouwwet). De aanvraag wordt verplicht onderworpen aan het voorafgaandelijk eensluidend advies van de GA. Na verlening van dit advies wordt de aanvraag door de gemeente beoordeeld. Nadien wordt het besluit aan een a posteriori controle door de Gemachtigde Ambtenaar onderworpen, waarbij wordt nagegaan of