Arrest 186907 - Raad voor Vreemdelingenbetwistingen - 08/10/2008

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 08 oktober 2008 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2008:ARR.186.907 Rolnummer: Zaak: Arrest 186907 - Raad voor Vreemdelingenbetwistingen - 08/10/2008 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2008-10-17 Raadplegingen: 58 - laatst gezien 2026-06-29 08:40 Fiche Arrest nr 186.907 van 8 oktober 2008 Vreemdelingen - Raad voor Vreemdelingenbetwistingen Beslissing : Verwerping Samenvoeging Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK. nr. 186.907 van 8 oktober 2008 in de zaken A. 185.697/XIV-29.879 185.727/XIV-29.

1. In zake : XXX die woonplaats kiezen bij Advocaat K. VERSTREPEN, kantoor houdende te 2060 ANTWERPEN, Rotterdamstraat 53 tegen : de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -- DE VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER, Gezien het verzoekschrift dat XXX, van Servische nationaliteit, op 2 november 2007 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van het arrest van 1 oktober 2007 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, IIde Kamer, waarbij haar de vluchtelingenstatus en de subsidiaire beschermingsstatus worden geweigerd; Gelet op de beschikking nr. 1548 van 22 november 2007 waarbij het cassatieberoep toelaatbaar wordt verklaard; Gezien het verzoekschrift dat XXX, van Servische nationaliteit, op 2 november 2007 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van het arrest van 1 oktober 2007 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, IIde Kamer, waarbij hem de vluchtelingenstatus en de subsidiaire beschermingsstatus worden geweigerd; Gelet op de beschikking nr. 1545 van 22 november 2007 waarbij het cassatieberoep toelaatbaar wordt verklaard; Gelet op artikel 16 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van State; Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien het verslag opgemaakt door Eerste Auditeur-afdelingshoofd R. VANDER ELSTRAETEN, op grond van artikel 16 van voormeld koninklijk besluit; XIV-29.879-1/19 Gelet op de kennisgeving van het verslag aan de partijen en gelet op het verzoek tot voortzetting teneinde te worden gehoord van de verzoekende partijen; Gelet op de beschikkingen van 26 mei 2008 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 10 september 2008; Gehoord het verslag van Kamervoorzitter A. BEIRLAEN; Gehoord de opmerkingen van Advocaat A. HAEGEMAN die, loco Advocaat K. VERSTREPEN verschijnt voor de verzoekende partijen en van Attaché L. DECROOS, die verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van Auditeur M. VAN LIMBERGEN; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
2. Over de procedure. 1.
3. Overwegende dat de echtgenoten XXX ieder in een afzonderlijk verzoekschrift de cassatie vragen van het te hunnen aanzien door de Raad voor Vreemdeling- enbetwistingen genomen arrest; dat het arrest in verband met de vrouw rust op het arrest in verband met haar echtgenoot; dat, in het belang van een goede rechtsbedeling, het dan ook wenselijk is beide beroepen wegens verknochtheid samen te behandelen en te berechten; 1.
4. Overwegende dat volgens de eerste verzoekende partij de memorie van antwoord, opgesteld in naam van de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen uit de debatten moet worden geweerd daar deze inzake noch de verwerende noch de tussenkomende partij is en evenmin gemachtigd is om de Minister van Binnenlandse Zaken te vertegenwoordigen; dat wie tegenpartij was voor het rechtscollege ook in het administratief cassatieberoep voor de Raad van State als tegenpartij moet worden opgeroepen; dat, aangezien de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen de verwerende partij was in het geding voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, hij ook in het administratief cassatieberoep voor de Raad van State terecht als verwerende partij werd aangeduid; dat de exceptie van onontvankelijkheid van de memorie van antwoord bijgevolg niet gegrond is; XIV-29.879-2/19
5. Over de gegevens van de zaken. Overwegende dat de gegevens van de zaken als volgt kunnen worden samengevat : 2.
6. De echtgenoten XXX, beide van Servische nationaliteit en afkomstig uit Kosovo, vragen voor het eerst in België asiel aan op 3 februari
7. 2.
8. Op 19 augustus 2005 bevestigt de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen de beslissingen van weigering van verblijf van 23 februari
9. 2.
10. Verzoekers dienen op 9 oktober 2006 een tweede asielaanvraag in. 2.
11. Op 28 juni 2007 beslist de Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen dat verzoekers niet als vluchteling in de zin van artikel 48/3 van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen (Vreemdelingenwet) kunnen worden erkend en ook niet in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming in de zin van artikel 48/4 van de Vreemdelingenwet. 2.
12. Verzoekers tekenen op 25 juli 2007 tegen deze weigeringsbeslissingen hoger beroep aan bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen. 2.
13. Deze beroepen worden opgeroepen op de zitting van 17 september
14. 2.
15. Op deze zitting worden verzoekers, bijgestaan door hun raadsman, gehoord. 2.
16. Op 1 oktober 2007 neemt de Wnd. Voorzitter van de IIde Kamer van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen de thans bestreden arresten waarbij verzoekers de vluchtelingenstatus en de subsidiaire beschermingsstatus worden geweigerd. XIV-29.879-3/19 Het arrest waarbij het beroep van de man wordt verworpen rust op volgende redengeving : “
17. Verzoeker komt op 3 februari 2005 het Rijk binnen, en dient op 4 oktober 2006 een tweede asielaanvraag in. De gemachtigde van de minister van Binnenlandse Zaken neemt op 7 februari 2007 de beslissing tot weigering van verblijf met bevel om het grondgebied te verlaten. Verzoeker dient op 19 februari 2007 dringend beroep in. Op 12 juni 2007 wordt verzoeker gehoord voor de Commissaris-generaal. Op 28 juni 2007 wordt een beslissing tot weigering van de vluchtelingenstatus en tot weigering van de subsidiaire beschermingsstatus genomen. Dit is de bestreden beslissing, die luidt als volgt: “A. Feitenrelaas Volgens uw verklaringen bent u een Slavische moslim afkomstig uit Prizren, Kosovo. U vroeg samen met uw echtgenote XXX op 3 februari 2005 voor het eerst asiel in België. Op 23 februari 2005 nam de Dienst Vreemdelingenzaken een beslissing van weigering van verblijf die op 19 augustus 2005 door het Commissariaat-generaal werd bevestigd. Uw beroep tot schorsing voor de Raad van State is nog hangende. Op 4 oktober 2006 diende u een tweede asielaanvraag in. U verklaarde sinds uw eerste asielaanvraag steeds in België gebleven te zijn. In het kader van uw tweede asielaanvraag legde u volgende documenten neer: een brief van het regionale kantoor van het UNHCR te Brussel dd. 14 september 2006 waarin bevestigd wordt dat uw identiteitsdocumenten (UNMIK-geboorteaktes en UNMIK- huwelijksakte) – welke u heeft voorgelegd in het kader van uw eerste asielaanvraag – authentiek zijn en dat zij geregistreerd werden in het gemeentelijk bevolkingsregister; een brief van het Belgisch Comité voor Hulp aan Vluchtelingen (BCHV) dd. 15 september 2006 waarin de conclusie van het UNHCR wordt herhaald; drie attesten van de “Demokratska Stranka Bosnjaka”. Volgens het eerste, dd. 26 oktober 2005 werd u lid van de partij op 19 augustus
18. Er wordt gewezen op de ongunstige veiligheidssituatie in Kosovo en het feit dat u geen eigendommen of familie meer heeft in Kosovo. Het tweede attest dd. 2 april 2007 beschrijft de gebeurtenissen met uw schoonbroer XXX die op 15 februari 2007 op straat door enkele onbekenden werd aangevallen. De politie kwam meteen en bracht hem naar het ziekenhuis voor verzorging. De daders werden gevat maar later terug vrijgelaten. Er zou een rechtzaak tegen hen aangespannen zijn . Het derde attest dd. 21 mei 2007 werd op uw uitdrukkelijke vraag opgesteld door de partij en stelt dat u lid werd op 16 februari
19. Het verwijst naar de toegangsproblemen tot uw vaders huis, die u reeds aanhaalde bij uw eerste asielaanvraag ; een gelegliseerde verklaring van uw vader, dd. 6 september 2005 betreffende de toegangsproblemen tot zijn huis in Prizren; enkele artikels betreffende de aanval op uw schoonbroer XXX ; de UNMIK-identiteitskaart van uw schoonzus XXX; de huwelijksakte van XXX; de geboorteaktes van XXX en vier artikels betreffende de algemene situatie in Kosovo. B. Motivering Er dient te worden vastgesteld dat u onvoldoende concrete gegevens of elementen hebt aangehaald op basis waarvan ten aanzien van u kan besloten worden tot het bestaan van een gegronde vrees voor vervolging zoals voorzien in de Vluchtelingenconventie of van een reëel risico op het lijden van ernstige schade zoals bepaald in de definitie van subsidiaire bescherming. Vooreerst dient te worden opgemerkt dat bij uw eerste asielaanvraag door het Commissariaat-generaal een bevestigende beslissing van weigering van verblijf genomen werd omdat de situatie voor Slavische moslims of Bosniaks in Kosovo anno 2005 als stabiel werd omschreven. Door objectieve bronnen werden geen gevallen van etnisch geïnspireerd geweld tegen deze gemeenschap gemeld. U hebt geen elementen of documenten aangebracht die deze eerdere weigeringsbeslissing kunnen doen wijzigen. De situatie voor Slavische moslims in Kosovo is anno 2007 niet veranderd en wordt nog steeds als stabiel omschreven. De veiligheidssituatie in Prizren is aanzienlijk verbeterd mede dankzij het feit dat er een groot aantal Bosniaks werkzaam zijn bij de politie. Bosniaks vormen de tweede grootste XIV-29.879-4/19 etnische groep in Prizren. De vice-burgemeester is een Bosniak. De directeur bevoegd voor minderheden ook en verder zijn er twee gemeenteraadsleden van Bosniak-origine. Uit het feit dat uw schoonbroer éénmalig op straat werd aangevallen door enkele onbekenden – volgens u Albanezen – kan bovendien geenszins afgeleid worden dat u persoonlijk het slachtoffer dreigt te worden van een vervolging in de zin van de Vluchtelingenconventie of van ernstige schade zoals bepaald in de definitie van subsidiaire bescherming of dat u in geval van problemen de bescherming van de autoriteiten van uw land niet zou kunnen inroepen. De door u neergelegde stukken betreffende XXX zijn trouwens niet eensluidend over wat er met zijn belagers verder is gebeurd. Zo stelt het attest van de “Demokratska Stranka Bosnjaka”, dd. 2 april 2007, dat de daders door de politie werden meegenomen naar het politiekantoor vanwaar ze later werden vrijgelaten. Een rechtzaak werd ingespannen. Uit het artikel van Bosnjaci.net verwijst echter naar het politierapport en stelt dat de daders gevlucht zijn na de aanval. Niemand werd gearresteerd en het onderzoek loopt verder. Ook uit de beschrijving van de algemene situatie in Kosovo kan geenszins dergelijk persoonlijk risico afgeleid worden. Aangaande de toegangsproblemen tot uw vaders woning dient erop gewezen te worden dat deze problemen op zich niet zwaarwichtig genoeg zijn om gelijkgesteld te worden met een vervolging in de zin van de Vluchtelingenconventie of om te spreken van een risico op het lijden van ernstige schade. U verklaarde immers via de tuin van uw buurman een toegang tot uw woning te hebben (CGVS dd. 13 juni 2005 p. 3). Daarnaast zijn uw verklaringen over de gevolgen van de stappen die u ondernam niet eensluidend. U beweerde bij uw eerste asielaanvraag dat UNMIK na uw klacht tegen het afsluiten van uw woning ter plaatse zou komen kijken, maar dat er niemand is gekomen (CGVS dd. 26 april 2005 p. 7). Bij uw tweede asielaanvraag beweerde u dat na uw klacht op de gemeente personen van de gemeente en UNMIK ter plaatse kwamen kijken (CGVS, dd. 2 april 2007, p. 19). De informatie waarop ik deze beslissing baseer werd in bijlage in het administratief dossier gevoegd. Wat betreft de neergelegde attesten van de “Demokratska Stranka Bosnjaka” is het merkwaardig dat u bij uw eerste asielaanvraag geen enkel gewag maakte van het feit dat u lid bent van deze politieke partij onder leiding van Dzezair Murati. Integendeel, gevraagd naar politieke partijen noemde u enkel “Demokratska Partija Bosnjaka” van Dzezair Murati zonder een woord te reppen over uw lidmaatschap tot deze of enig andere partij (CGVS dd. 26 april 2005, p. 5). U verklaarde toen ook geen interesse te hebben in de politiek en geen tijd gehad te hebben u daarin te verdiepen (CGVS, dd. 26 april 2005, p. 6 en dd. 13 juni 2005,p. 6). Gezien deze opmerkelijke omissie kan er slechts weinig geloof gehecht worden aan uw beweerd lidmaatschap van deze partij. De attesten geven trouwens verschillende data op volgens welke u lid bent geworden: volgens het attest van 26 oktober 2005 werd u lid op 18 juni 1998, volgens het attest van 21 mei 2007 werd u echter lid op 16 februari
20. Zelf beweerde u trouwens reeds enkele jaren vóór uw vertrek naar Duitsland in oktober 1998 lid geworden te zijn (CGVS dd.12 juni 2007, p. 10). Het is bovendien zeer merkwaardig dat – met uitzondering van de toegangsproblemen tot uw vaders huis – uw partij geen gewag maakt van het feit dat u meermaals zou zijn aangevallen door Albanezen. De brieven van het UNHCR en het BCHV en de identiteitsdocumenten van XXX zijn niet van aard bovenstaande vaststellingen te wijzigen aangezien zij uw en uw schoonfamilies identiteit betreffen, welke niet ter discussie staat. Ook de gelegaliseerde verklaring van uw vader mbt de toegangsproblemen tot zijn woning doet geen afbreuk aan bovenstaande vaststellingen. Enkel de identiteit en de handtekening van uw vader werden gelegaliseerd, zonder uitspraak te doen over de waarachtigheid van zijn verklaringen. In het kader van de asielaanvraag van uw vrouw XXX werd eveneens een weigeringsbeslissing genomen. XIV-29.879-5/19 C. Conclusie Op basis van de elementen uit uw dossier, kom ik tot de vaststelling dat u niet als vluchteling in de zin van artikel 48/3 van de Vreemdelingenwet kan worden erkend. Verder komt u niet in aanmerking voor subsidiaire bescherming in de zin van artikel 48/4 van de Vreemdelingenwet.”
21. In een enig middel voert verzoeker de schending aan van de artikelen 48/3, 48/4, 48/5, 51/4, 52 §2 en 57/6 tweede lid van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen (Vreemdelingenwet), artikel 1 van het Verdrag van Genève van 28 juli 1951 betreffende de status van vluchtelingen, de algemene motiveringsplicht, het gelijkheidsbeginsel, het redelijkheidsbeginsel, het zorgvuldigheidsbeginsel en de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van bestuurshandelingen. Hij betoogt dat hij talloze officiële documenten, artikels en rapporten heeft voorgelegd die zijn asielrelaas ondersteunen. Hij heeft dan ook op afdoende wijze aangetoond dat zijn vrees op vervolging in de zin van de Vluchtelingen- conventie wel degelijk gegrond is, en dat hij toch minstens een reëel risico op ernstige schade, waarop de subsidiaire bescherming van toepassing is, zou lopen bij een terugkeer naar zijn land van herkomst. Artikel 1 van de Vluchtelingenconventie heeft geen directe werking in de Belgische rechtsorde (R.v.St., 14 februari 2005, nr. 140.572). Derhalve kan deze bepaling niet dienstig worden ingeroepen. Verzoeker beperkt zich tot het aanvoeren van de schending van het gelijkheidsbeginsel zonder in zijn verzoekschrift uiteen te zetten op welke wijze dit beginsel kan geschonden zijn. Derhalve is er voor wat dit onderdeel betreft geen sprake van een middel. De wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshande- lingen heeft tot doel de betrokkene een zodanig inzicht in de motieven van de beslissing te geven, dat hij in staat is te weten of het zin heeft zich tegen die beslissing te verweren met de middelen die het recht hem verschaft (R.v.St., nr. 167.416, 2 februari 2007; R.v.St., nr. 167.411, 2 februari 2007). Hetzelfde geldt voor de schending van artikel 57/6 tweede lid van de Vreemdelingenwet. Uit het verzoekschrift blijkt dat verzoeker de motieven van de bestreden beslissing kent zodat het doel van de uitdrukkelijke motiveringsplicht in casu is bereikt (zie o.a. R.v.St., nr. 167.407, 2 februari 2007; R.v.St., nr. 167.411, 2 februari 2007). De verzoeker voert bijgevolg de schending van de materiële motiveringsplicht aan, zodat dit onderdeel van het middel vanuit dit oogpunt wordt onderzocht. 2.
22. Verzoeker betoogt dat zijn relaas geloofwaardig is en dat hij een gegronde vrees voor vervolging koestert omwille van zijn nationaliteit of het behoren tot een sociale groep. De bewijslast inzake de gegrondheid van een asielaanvraag rust in beginsel op de kandidaat-vluchteling zelf. De kandidaat-vluchteling moet aantonen dat zijn aanvraag tot erkenning is gerechtvaardigd. De kandidaat-vluchteling moet een poging ondernemen het relaas te staven. Hij moet de waarheid vertellen (UNHCR, Guide des procédures et critères à appliquer pour déterminer le statut de réfugié, Genève, 1992, nr. 205). Zijn verklaringen kunnen een voldoende bewijs zijn van zijn hoedanigheid van vluchteling op voorwaarde dat ze mogelijk, geloofwaardig en eerlijk zijn (J. HATHAWAY, The Law of Refugee Status, Butterworths, Toronto-Vancouver, 1991, 84). De afgelegde verklaringen mogen niet in strijd zijn met algemeen bekende feiten. In het relaas mogen geen hiaten, vaagheden, ongerijmde wendingen en tegenstrijdigheden op het niveau van de relevante bijzonderheden voorkomen. Het voordeel van de twijfel kan slechts worden toegestaan als alle elementen werden onderzocht en men overtuigd is van de geloofwaardigheid van de afgelegde verklaring- en (UNHCR, o.c., Genève, 1992, nr. 204). 2.1.
23. Verzoeker betoogt dat zijn beroep tegen de beslissing van de eerste asielaanvraag, nog hangende bij de Raad van State, terecht oordeelt dat de stabiele situatie in 2005 voor Bosniaks in Kosovo wordt ondergraven door twee rapporten, namelijk UNHCR XIV-29.879-6/19 Position on the Continued International Protection Needs of Individuals from Kosovo (maart 2005) en een brief van de Secretaris-Generaal van de VN aan de Veiligheidsraad van april
24. De eerste asielaanvraag van verzoeker werd op 3 februari 2005 afgesloten met een bevestigende beslissing van weigering van verblijf op 19 augustus
25. De vordering tot schorsing en het beroep tot nietigverklaring van deze beslissingen zijn nog hangende. De motieven van de eerste bevestigende beslissing van weigering van verblijf kunnen in huidig verzoekschrift niet betwist worden. Het verzoekschrift is gericht tegen de beslissing van de Commissaris-generaal in het kader van de tweede asielaanvraag van verzoeker. 2.1.
26. Verzoeker betoogt dat uit de weergave van de informatie betreffende de situatie anno 2007 in de bestreden beslissing, een erg selectieve lezing van deze informatie blijkt. Verzoeker tracht precies de informatie waarop het Commissariaat-generaal zich baseert, te ontkrachten door het louter citeren van twee zinsneden uit één document van de gehanteerde informatie. In casu wordt er in de bestreden beslissing op gewezen dat door objectieve bronnen, vervat in het administratieve dossier, geen gevallen van etnisch geïnspireerd geweld tegen Bosniaks werden gemeld en dat verzoeker geen elementen of documenten heeft aangebracht die dit weerlegt. Zoals duidelijk blijkt uit de bestreden beslissing, is de situatie voor Slavische moslims in Kosovo anno 2007 niet veranderd ten op zichte van 2005 en wordt de situatie nog steeds als stabiel omschreven. De veelheid van bronnen waarop de Commissaris-generaal zich baseert voor het nemen van de bestreden beslissing, bevestigt deze situatie van Slavische moslims in Kosovo. Verzoeker laat eveneens na zijn uitspraak te staven met relevante en concrete gegevens, waarmee hij zou kunnen aantonen dat dit niet op hem persoonlijk van toepassing is. 2.1.
27. Verzoeker betoogt dat de vertegenwoordiging van Bosniaks in een aantal overheidsorganen geen objectief tegenbewijs vormt voor zijn verklaringen en dat dit niet kan uitsluiten dat leden van deze minderheid geen slachtoffer van vervolgingsda- den of discriminatie zouden worden en bij hun autoriteiten voldoende bescherming zouden kunnen verwachten. Verzoeker beperkt zich louter tot het tegenspreken van de gevolgtrekking door de Commissaris-generaal. Hij haalt geen concrete argumenten aan die aantonen dat de Commissaris-generaal zijn appreciatiebevoegdheid te buiten ging bij het nemen van de bestreden beslissing. Als dusdanig wordt er echter géén afbreuk gedaan aan de concrete vaststellingen die steun vinden in het administratieve dossier en die op omstandige wijze worden uitgewerkt in de bestreden beslissing. 2.1.
28. Verzoeker betoogt dat verweerder persoonlijke vervolging enkel en alleen uitsluit op basis van algemene – verkeerd aangewende – informatie, terwijl hem dan weer net wordt tegengeworpen dat algemene informatie geen voldoende bewijs is van persoonlijke vervolging. Verzoeker heeft recht op een individuele behandeling van zijn asielaanvraag. Het is inherent aan de aard van de bescherming en de definitie van het vluchtelingensta- tuut zoals dit blijkt uit de Conventie van Genève dat de kandidaatvluchteling subjectieve elementen dient in te roepen die op hem persoonlijk van toepassing zijn. Het is bovendien logisch en wenselijk dat de beoordelende overheid objectieve elementen, zoals gegevens omtrent de werkelijkheid in het land van herkomst, bij zijn overweging van de asielaanvraag betrekt. Uit de diverse motieven van de bestreden beslissing blijkt duidelijk dat het dossier van verzoeker individueel werd onderzocht. 2.1.
29. Verzoeker verwijt de Commissaris-generaal dat deze een tegenstrijdigheid opmaakt uit de verschillende stukken die hij voorlegt ter ondersteuning van zijn verklaringen over de aanvallen op schoonbroer XXX. Volgens verzoeker blijkt uit de vertaling van de stukken dat ze allen hetzelfde stellen, namelijk dat de daders na de feiten eerst op de vlucht sloegen, maar later werden ingerekend door de politie, die hen echter onmiddellijk na hun voorleiding in het politiekantoor vrijliet. Verzoeker voegt in dit kader in zijn verzoekschrift het attest van de “Demokatska Stranka Bosnjaka” met XIV-29.879-7/19 eensluidende vertaling bij en brengt bij brief van 22 augustus 2007 een eensluidende vertaling bij van het betrokken uittreksel van de internetsite www.bosnjaci.net. Uit de eensluidende vertalingen van het attest en het uittreksel kan worden afgeleid dat het motief van de bestreden beslissing correct werd weergegeven. De problemen die de schoonbroer van verzoeker, XXX, kende hebben bovendien niets te maken met een persoonlijke en gegronde vrees voor vervolging in de zin van de Vluchtelingenconven- tie in hoofde van verzoeker. Verzoeker dient zijn persoonlijke vrees aannemelijk te maken. 2.1.
30. Verzoeker betoogt dat de voorgelegde stukken van Dzezair Murat, een persoon met een functie en aanzien, beschouwd kunnen worden als een indicatie voor de waarschijnlijkheid van de feiten die hij aanhaalt. Verzoeker betoogt dat de verschillende data van politiek lidmaatschap te wijten zijn aan de naamsverandering die de politieke partij heeft ondergaan. Ook zou er volgens verzoeker een onderscheid moeten gemaakt worden tussen een steunend lid en een actief lid. Verzoeker betoogt dat wat de verklaringen over de lidmaatschapsdatum betreft, er een verschil is in het verslag van het verhoor en de bestreden beslissing. In de bestreden beslissing werd terecht geoordeeld dat er weinig geloof kan gehecht worden aan het beweerd politiek lidmaatschap van verzoeker omdat hij tijdens zijn eerste asielaanvraag geen gewag maakte van het feit dat hij lid is van de “Demonkratska Stranka Bosnjaka” van Dzezair Murati. Verzoeker kon enkel de “Democratskija Partija Bosnjaka” noemen toen hem werd gevraagd of hij de naam kende van enkele politieke partijen voor Bosniakken. Hij verklaarde toen geen interesse te hebben in de politiek en geen tijd te hebben gehad zich daarin te verdiepen (verhoorverslag, 26 april 2005, p. 6, verhoorverslag, 13 juni 2005, p. 6). Het niet vermelden van bepaalde gebeurtenis- sen tijdens het voorgaand interview kan als motief worden gebruikt in een beslissing, op voorwaarde dat de feiten dewelke tijdens een voorgaand interview niet werden gemeld, essentieel zijn (R.v.St., nr. 115.921 van 13 februari 2003). Van iemand die beweert geen interesse te hebben in de politiek en geen tijd te hebben gehad zich daarin te verdiepen kan niet worden aangenomen politiek lidmaatschap te hebben van een bepaalde partij. Bovendien werd in de bestreden beslissing gewezen op een verschillen- de datum van lidmaatschap in de twee neergelegde documenten van Dzezair Murati. Deze twee documenten gaan beide uit van de “Demonkratska Stranka Bosnjaka”, zodat de verklaring van verzoeker niet kan worden aanvaard. Deze twee data verschillen nog eens van de door verzoeker aangehaalde datum van lidmaatschap tijdens het verhoor (verhoorverslag, 12 juni 2007, p. 10), zoals correct weergegeven in de bestreden beslissing (zie verhoorverslag, 26 april 2005, p. 4). De geloofwaardigheid van verzoeker wordt terecht in twijfel getrokken. 2.1.
31. Verzoeker betoogt dat hij geen kopie heeft ontvangen van het verhoorverslag van de eerste asielaanvraag. Ze ontkennen de daarbij afgelegde tegenstrijdigheden, maar zijn in de onmogelijkheid om de juistheid van de interpretatie door tegenpartij correct te duiden. Verzoeker kon wel degelijk kennis nemen van deze informatie. Immers, het administra- tief dossier van verzoeker bevat een kopie van deze informatie. Het inzagerecht laat verzoeker toe om zijn dossier op het Commissariaat-generaal in te komen kijken en kennis te nemen van de inhoud ervan. Niets belet dat verzoeker of zijn raadsman zich, na voorafgaandelijke verwittiging, naar de dienst Advocaten van het Commissariaat- generaal begeeft om aldaar het administratief dossier in te kijken en van de nuttige stukken kopies te laten nemen. 2.1.
32. Verzoeker betoogt dat de Commissaris-generaal expliciet vroeg naar identiteits- documenten van hun schoonbroer en – zus en dat de Commissaris-generaal desondanks oordeelde dat deze documenten niets aan de inzichten kan veranderen. Verzoeker oordeelt dat deze documenten de band aantonen van verzoeker met een familielid die een bewezen vervolging in de zin van de Vluchtelingenconventie onderging. Dit draagt bij tot zijn geloofwaardigheid. XIV-29.879-8/19 Verzoeker dient zijn persoonlijke vrees voor vervolging in concreto aan te tonen, waar hij faalt. Een loutere vermelding van een welbepaalde gebeurtenis van een familielid in het land van herkomst volstaat niet om iemand als vluchteling te erkennen. 2.1.
33. Alle door verzoeker neergelegde documenten werden in de bestreden beslissing opgenomen. Er werd terecht geoordeeld werd dat deze documenten niet van die aard zijn de vaststellingen in de beslissing te weerleggen. De neergelegde algemene rapporten volstaan niet om aan te tonen dat verzoeker in zijn land van herkomst werkelijk persoonlijk wordt bedreigd en vervolgd. Deze vrees voor vervolging dient in concreto te worden aangetoond en verzoeker blijft hier in gebreke. 2.
34. Uit artikel 51/4 van de vreemdelingenwet niet kan worden afgeleid dat de tolk die de verklaringen van de kandidaat-vluchteling vertaalt dit rechtstreeks moet doen in de taal van de procedure, noch dat de taal van het onderzoek uitsluitend het Nederlands moet zijn (R.v.St., nr. 114.257 van 6 januari 2003 en R.v.St., nr. 128.986 van 9 maart 2004). 2.
35. De keuze die een bestuur in de uitoefening van een discretionaire bevoegdheid maakt, schendt het redelijkheidsbeginsel wanneer men op zicht van de opgegeven motieven zich tevergeefs afvraagt hoe het bestuur tot het maken van die keuze is kunnen komen. Om het redelijkheidsbeginsel geschonden te kunnen noemen, moet men voor een beslissing staan waarvan men ook na lectuur ervan ternauwernood kan geloven dat ze werkelijk genomen is. Wat het redelijkheidsbeginsel de rechter toestaat, is niet het oordeel van het bestuur over te doen, maar enkel dat oordeel onwettig te bevinden wanneer het tegen alle redelijkheid ingaat doordat de door het bestuur geponeerde verhouding tussen de motieven en het dispositief volkomen ontbreekt, in werkelijkheid een kennelijke wanverhouding is (R.v.St., nr. 82.301, 20 september 1999). Er is geen kennelijke wanverhouding tussen de motieven en het dispositief van de bestreden beslissing. Het redelijkheidsbeginsel is niet geschonden. 2.
36. Het zorgvuldigheidsbeginsel legt de Commissaris-generaal op zijn beslissingen zorgvuldig voor te bereiden en deze te stoelen op een correcte feitenvinding. De Commissaris-generaal heeft zich voor het nemen van de bestreden beslissing gesteund op alle gegevens van het administratieve dossier, op de algemeen bekende gegevens over het voorgehouden land van herkomst van verzoeker en op alle dienstige stukken. Dat de bestreden beslissingen zouden voortvloeien uit incorrecte feitenvinding of onzorgvuldig zou zijn voorbereid is niet correct. Uit het administratieve dossier blijkt verder dat verzoeker op het Commissariaat-generaal werd gehoord. Tijdens het interview kreeg hij de mogelijkheid zijn asielmotieven uiteen te zetten, zijn argumenten kracht bij te zetten, kon hij nieuwe en/of aanvullende stukken neerleggen en kon hij zich laten bijstaan door een advocaat of door een andere persoon van zijn keuze, dit alles in aanwezigheid van een tolk die de Servo-Kroatische taal machtig is. Dat niet zorgvuldig is tewerk gegaan kan niet worden weerhouden. 2.
37. Verzoeker voert een schending aan van artikel 48/4 van de Vreemdelingenwet. Hoger (2.1.2.) werd reeds gesteld dat de situatie voor Slavische moslims in Kosovo anno 2007 niet veranderd is ten op zichte van 2005 en de situatie nog steeds als stabiel wordt omschreven. Verzoeker beperkt zich in zijn verzoekschrift tot het stellen dat hij meent recht te hebben op de subsidiaire beschermingsstatus. Hij laat na uit te werken waarom hij recht zou hebben op de subsidiaire beschermingsstatus, zodat er wat dit onderdeel betreft geen sprake is van een middel. Het enig middel is ongegrond.”; XIV-29.879-9/19 Het arrest waarbij het beroep van de vrouw wordt verworpen is als volgt gemotiveerd: “
38. Verzoekster komt op 3 februari 2005 het Rijk binnen, en dient op 4 oktober 2006 een tweede asielaanvraag in. De gemachtigde van de minister van Binnenlandse Zaken neemt op 7 februari 2007 de beslissing tot weigering van verblijf met bevel om het grondgebied te verlaten. Verzoekster dient op 19 februari 2007 dringend beroep in. Op 12 juni 2007 wordt verzoekster gehoord voor de Commissaris-generaal. Op 28 juni 2007 wordt een beslissing tot weigering van de vluchtelingenstatus en tot weigering van de subsidiaire beschermingsstatus genomen. Dit is de bestreden beslissing, die luidt als volgt: “A. Feitenrelaas Volgens uw verklaringen bent u een Slavische moslim afkomstig uit Prizren, Kosovo. U vroeg samen met uw echtgenoot XXX op 3 februari 2005 voor het eerst asiel in België. Op 23 februari 2005 nam de Dienst Vreemdelingenzaken een beslissing van weigering van verblijf die op 19 augustus 2005 door het Commissariaat-generaal werd bevestigd. Uw beroep tot schorsing voor de Raad van State is nog hangende. Op 4 oktober 2006 diende u een tweede asielaanvraag in. U verklaarde sinds uw eerste asielaanvraag België niet meer verlaten te hebben. B. Motivering Aangezien uit uw opeenvolgende verklaringen blijkt dat u uw asielaanvraag steunt op dezelfde motieven die door uw echtgenoot, XXX, werden uiteengezet en in het kader van zijn asielaanvraag een weigeringsbeslissing werd genomen, kan ten aanzien van u evenmin besloten worden tot het bestaan van een gegronde vrees voor vervolging in de zin van de Vluchtelingenconventie of een risico op het lijden van ernstige schade zoals bepaald in de definitie van subsidiaire bescherming. C. Conclusie Op basis van de elementen uit uw dossier, kom ik tot de vaststelling dat u niet als vluchteling in de zin van artikel 48/3 van de Vreemdelingenwet kan worden erkend. Verder komt u niet in aanmerking voor subsidiaire bescherming in de zin van artikel 48/4 van de Vreemdelingenwet.”
39. Uit het administratieve dossier blijkt dat de verzoekende partij haar aanvraag om als vluchteling te worden erkend uitdrukkelijk verbindt aan de asielaanvraag van haar echtgenoot. Bij arrest nr. 2220 van 1 oktober 2007 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen werd aan haar echtgenoot de erkenning van de status van vluchteling geweigerd omdat hij onvoldoende concrete gegevens of elementen heeft aangehaald op basis waarvan ten aanzien van hem kan worden besloten tot het bestaan van een gegronde vrees voor vervolging zoals voorzien in de Vluchtelingenconventie. De verzoekende partij beroept zich op de vervolgingen die haar echtgenoot heeft ondergaan en die ook gevolgen hebben voor haar. Aangezien haar betoog in essentie een herhaling is van het asielrelaas van haar echtgenoot kan in hoofde van de verzoekende partij geen vrees voor vervolging in de zin van artikel 1 A