Arrest 188707 - Milieuvergunningen - 11/12/2008

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 11 december 2008 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2008:ARR.188.707 Rolnummer: A. 131467/VII-28713 Zaak: Arrest 188707 - Milieuvergunningen - 11/12/2008 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2008-12-22 Raadplegingen: 65 - laatst gezien 2026-06-29 09:44 Fiche Arrest nr 188.707 van 11 december 2008 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Milieuvergunningen Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK. nr. 188.707 van 11 december 2008 in de zaak A. 131.467/VII-28.713. In zake : Frans MONS, die woonplaats kiest bij advocaten I. LARMUSEAU, P. DE SMEDT, B. ROELANDTS en T. MALFAIT, kantoor houdende te GENT, Kasteellaan 141 tegen : de deputatie van de provincie Oost-Vlaanderen. tussenkomende partij : Raphaël MOUTON, die woonplaats kiest bij advocaat A. PATYN, kantoor houdende te EVERGEM, Schoonstraat 64. --------------------------------------------------------------------------------------------------- D E R A A D V A N S T A T E, VIIe K A M E R, Gezien het verzoekschrift dat Frans MONS op 7 januari 2003 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van "het besluit dd. 31 oktober 2002 van de bestendige deputatie van de provincieraad van Oost-Vlaanderen houdende uitspraak over het beroep aangetekend tegen de beslissing dd. 4 juni 2002 van het college van burgemeester en schepenen van Destelbergen houdende afgifte van de milieuvergunning aan de heer Rafaël MOUTON, Dries 38, 9070 Destelbergen, voor het verder exploiteren van een rundveebedrijf, gelegen aan de Dries 39 te 9070 Destelbergen, kadastraal gekend onder Destelbergen (Heusden), 4/ afdeling, sectie B, nr. 149c"; Gelet op het arrest nr. 120.128 van 4 juni 2003 waarbij de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit wordt verworpen; VII-28.713-1/21 Gelet op het arrest nr. 176.997 van 22 november 2007 waarbij het eerste middel niet gegrond wordt bevonden, de debatten worden heropend en het door de auditeur-generaal aangewezen lid van het auditoraat wordt belast met het aanvullend onderzoek van de zaak; Gezien het aanvullend verslag opgemaakt door auditeur P. PROVOOST; Gelet op de kennisgeving van dat verslag aan de partijen en gezien de laatste memorie van verzoeker; Gelet op de beschikking van 1 oktober 2008 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 6 november 2008; Gehoord het verslag van kamervoorzitter L. HELLIN; Gehoord de opmerkingen van advocaat S. DE MAESSCHALCK die, loco advocaten I. LARMUSEAU, P. DE SMEDT, B. ROELANDTS en T. MALFAIT verschijnt voor verzoeker, van bestuurssecretaris F. COCRIAMONT die verschijnt voor de verwerende partij, en van advocaat S. CALLENS die, loco advocaat A. PATYN verschijnt voor de tussenkomende partij; Gehoord het eensluidend advies van eerste auditeur P. PROVOOST; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973; 1. De feiten Overwegende dat met betrekking tot de gegevens van de zaak wordt verwezen naar het arrest van de Raad van State nr. 176.997 van 22 november 2007; 2. Ten gronde 2.1.1. Overwegende dat verzoeker in het tweede middel de schending aanvoert van artikel 5.9.2.1, § 1, juncto artikel 5.9.10.1 van het besluit van de VII-28.713-2/21 Vlaamse regering van 1 juni 1995 houdende algemene en sectorale bepalingen inzake milieuhygiëne (hierna : Vlarem II), van artikel 5.9.8.1 van Vlarem II, van het beginsel van preventief handelen, opgenomen in artikel 1.2.1, § 2, van het decreet van 5 april 1995 houdende algemene bepalingen inzake milieubeleid, en vervat in artikel 30bis, § 1, juncto artikel 43ter van het besluit van de Vlaamse regering van 6 februari 1991 houdende vaststelling van het Vlaams reglement betreffende de milieuvergunning (hierna : Vlarem I), van het zorgvuldigheidsbeginsel en de materiële motiveringsplicht, en van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen (hierna : motiveringswet) doordat de verwerende partij - in de wetenschap dat de runderen zullen worden gehouden in stallen die volgens de verklaringen van de exploitant meer dan twintig jaar oud en totaal ongeschikt zijn, nu deze uit niet-duurzame materialen zijn opgetrokken en niet afdoende geventileerd worden - niettemin de milieuvergunning verleent, "terwijl, 1/ enerzijds artikel 5.9.2.1, §1 van Vlarem II bepaalt dat een stal met duurzame en degelijke materialen moet zijn opgericht, dit overeenkomstig een code van goede praktijk, of bij ontstentenis daarvan, volgens de regels van goed vakmanschap, 'derwijze dat de hinder voor het leefmilieu wordt voorkomen of beperkt tot de normale burenlast' en anderzijds artikel 5.9.8.1 van Vlarem II stipuleert dat de ventilatie van de stallen zodanig moet zijn uitgevoerd dat de verontreiniging van de omgevingslucht wordt voorkomen of beperkt, 2/ door verschillende overheidsinstanties bij herhaling werd vastgesteld dat de inrichting van de heer MOUTON wel degelijk geur- en geluidshinder veroorzaakt, hinder die precies voortvloeit uit de gebrekkige constructie en infrastructuur van de stallen en - gezien vanuit het standpunt van de verzoeken- de partij - des te meer vaststaat, nu diens woning op amper 5 m van de rundveestal is ingeplant, 3/ de bestendige deputatie zich bij haar vergunningenbeleid dient te laten inspireren door het beginsel van het preventief handelen, overeenkomstig hetwelk het beter is milieuverontreiniging en hinder te voorkomen, eerder dan de gevolgen achteraf te moeten bestrijden, en 4/ het bevestigen van een milieuvergunning zonder opname van bijzondere milieuvoorwaarden die de naleving van de artikelen 5.9.2.1, §1, 5.9.10.1 en 5.9.8.1 van Vlarem II daadwerkelijk kunnen garanderen, een kennelijke schending van dit beginsel van milieubeleid uitmaakt, schending die, gelet op de eigen specifieke verantwoordelijkheid van een zorgvuldig handelende vergunningverlenende overheid op het moment van de vergunningverlening, juridisch geenszins kan worden gerelativeerd door een verwijzing naar de bevoegdheid van de toezichthoudende overheid, waarvan trouwens naar genoegen is aangetoond dat deze er niet is in geslaagd de jarenlange illegale exploitatie een halt toe te roepen, en terwijl bijgevolg meer specifiek uit (het beginsel van preventief handelen vervat

1. in)artikel 30bis van Vlarem I voortvloeit dat primo een vergunning maar kan worden verleend wanneer die vergunning voorwaarden bevat die garanderen dat de inrichting voldoet aan de eisen van (in casu artikel 5.9.2.1, §1, 5.9.10.1 en 5.9.8.1 van) Vlarem II en de vergunning moet worden geweigerd wanneer dit niet het geval is, VII-28.713-3/21 secundo de overheid - zeker ingeval van twijfel - zich geenszins mag/kan verlaten op de bevindingen van de exploitant zelf (of een door hem aangestelde derde), maar zelf de nodige onderzoekingen moet verrichten en hieruit de passende conclusies dient te trekken, tertio de milieuvergunningsvoorwaarden bovendien ook zodanig moeten worden vastgesteld dat - overeenkomstig de EU-richtlijn 96/61/EG dd. 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontrei- niging - rekening is gehouden met de algemene beginselen bedoeld in artikel 43ter Vlarem I (artikel 30bis, §2, 1/ Vlarem I), en terwijl in casu dient vastgesteld dat - spijts de bezwaren die hieromtrent werden geuit - hieraan nergens in het bestreden besluit enige overweging wordt gewijd, maar de bestendige deputatie er schijnbaar is vanuitgegaan dat de voorwaarden die door het college van burgemeester en schepenen werden opgelegd, ter zake afdoende zouden moeten zijn, en terwijl dit geenszins het geval is, nu in artikel 4 van het door de bestendige deputatie bevestigde besluit dd. 4 juni 2002 van het college van burgemeester en schepenen de volgende bijzondere voorwaarde aan de milieuvergunning werd gekoppeld (...): 'Binnen de 6 maanden te rekenen vanaf de datum van onderhavige milieuvergunning moet de exploitant een onafhankelijke deskundige aanstellen die een onderzoek uitvoert inzake de conformiteit van de stallen aan de bepalingen van de afdeling 5.9.2. van Vlarem II (constructievoor- schriften voor stallen en mestopslagplaatsen). Het gedetailleerde verslag van de deskundige moet binnen de gestelde termijn ter kennis worden gebracht van het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Destelbergen. De stallen mogen niet in gebruik worden genomen zolang ze niet conform zijn verklaard door een deskundige aan de bepalingen van afdeling 5.9.2. van Vlarem II', en terwijl hieruit enerzijds duidelijk blijkt dat de vergunningverlenende overheid eigenlijk niet weet of de stallen überhaupt wel een milieuhygiënische exploitatie (op 5 m van de woning van de verzoekende partij) toelaten, onzekerheid die met zoveel woorden ook in de aanhef van het bestreden besluit te lezen staat, nu hierin wordt gesteld dat de exploitatie misschien wel tot geurhinder aanleiding zal geven, doch dat dit dan wel 'maar' beperkt zou zijn over de maanden december t.e.m. maart, periode waarin de dieren niet worden beweid (zie bestreden besluit, p. 6, al. 3: 'dat de eventuele geurhinder veroorzaakt door de stallen van runderen en bijhorende mestopslag (100 m³) beperkt is ...'), en terwijl hieruit anderzijds tevens blijkt dat de bestendige deputatie zich niet eens de moeite heeft genomen zelf te onderzoeken of de stallen (en bijhorende mestopslag) wel Vlarem-conform zijn, maar zowel het onderzoek als de conformverklaring ervan heeft toevertrouwd aan een zgn. 'onafhankelijke' deskundige, die evenwel door de exploitant - naar eigen goeddunken - kan worden aangewezen, niettegenstaande de antecendenten van het dossier ten overvloede hebben aangetoond dat geen vertrouwen kan worden gesteld in de exploitant (zie hoger), en terwijl aldus de verdere milieuhygiënische beoordeling, waaromtrent in het bestreden besluit nochtans onzekerheid werd geuit (zie hoger), de facto wordt overgelaten aan de exploitant zelf, nu het zal volstaan een loutere (ongemotiveerde) conformverklaring door een of andere 'welwillende' deskundige voor te leggen om de volgende 20 jaar 110 runderen te houden op 5 m van de woning van de verzoekende partij en dit buiten elke verdere legaliteitscontrole om en zonder mogelijkheid tot tegen- of inspraak en zonder de minste afdwingbare, directe rechtsbescherming voor de omwonenden"; VII-28.713-4/21 2.1.2. Overwegende dat de verwerende partij in haar memorie van antwoord de bijzondere voorwaarde benadrukt die werd opgelegd waarin uitdrukke- lijk is gesteld dat het om een onafhankelijke deskundige moet gaan en wordt gepreciseerd wie dat kan zijn, dat verder de resultaten van dit onderzoek binnen de zes maanden na het verlenen van de vergunning moeten worden voorgelegd aan het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Destelbergen, dat de stallen niet in gebruik mogen worden genomen zolang de deskundige deze niet conform de Vlarem II - voorschriften heeft verklaard, dat overeenkomstig de bepalingen van artikel 47, § 1, van Vlarem I het schepencollege over de mogelijk- heid beschikt om over te gaan tot de gedeeltelijke schorsing of opheffing van de vergunning indien de vergunningsvoorwaarden niet worden nageleefd, dat verzoeker er nu al van uit gaat dat de deskundige niet onafhankelijk zal zijn, dat hij er impliciet van uit gaat dat het schepencollege de exploitant ter wille zal zijn, dat door bij voorbaat de uitvoering van de opgelegde exploitatievoorwaarden in twijfel te trekken, verzoeker zonder meer het nut van het opleggen van exploitatievoorwaar- den in twijfel trekt; 2.1.3. Overwegende dat de tussenkomende partij in haar verzoekschrift tot tussenkomst in eerste instantie opmerkt dat er inzake de constructie van rundveestallen veel minder eisen worden gesteld dan inzake de constructie van varkens- en kippenstallen, dat rundvee immers veel minder hinder veroorzaakt dan varkens en kippen; dat zij voorts stelt dat de rundveestallen wel oud zijn, maar dat dit allerminst impliceert dat zij ongeschikt zouden zijn voor het houden van runderen, dat het feit dat de rundveehouderij geur- en geluidshinder zou veroorzaken nooit werd vastgesteld en ook nooit zal worden vastgesteld, aangezien de rundvee- houderij niet van aard is om geur- en geluidshinder te veroorzaken, dat zij in die omstandigheden niet inziet wat de relevantie is van de opname van bijzondere milieuvoorwaarden in de milieuvergunning van een klasse 2- inrichting als de hare, dat de algemene beginselen bedoeld in artikel 43ter van Vlarem I evenmin worden geschonden door bij hernieuwing van de milieuvergunning voor bestaande stallen, na onderzoek door en gunstig advies van de administratie Milieu-, Natuur-, Land- en Waterbeheer (hierna : AMINAL) en de provinciale milieudeskundige, de ingebruikname van de stallen bijkomend nog eens afhankelijk te stellen van de doorlichting van het bedrijf door een onafhankelijke deskundige, dat integendeel, dit precies nog een bijkomende garantie is, dat in tegenstelling tot wat verzoeker stelt, uit de overweging dat eventuele geurhinder tengevolge van het stallen van runderen en bijhorende mestopslag beperkt is, aangezien de runderen slechts vier maanden per jaar op de inrichting worden gestald, zeker niet kan worden afgeleid dat de VII-28.713-5/21 verwerende partij onzeker is over de vraag of de stallen wel een milieuhygiënische exploitatie toelaten, dat deze overweging immers wordt voorafgegaan door de vaststelling dat de adviserende diensten stellen dat de milieuhinder voor de onmiddellijke omgeving, mits het naleven van de door het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Destelbergen voorgestelde milieuvergunningsvoor- waarden, tot een aanvaardbaar niveau beperkt zou kunnen blijven en de vaststelling dat de hinder afkomstig van het bedrijf drastisch zal worden beperkt aangezien de exploitatie van de varkenshouderij wordt stopgezet, dat ook de bewering dat de verwerende partij zich niet eens de moeite heeft genomen om zelf te onderzoeken of de stallen en bijhorende mestopslag wel "Vlarem-conform" zijn, niet opgaat, dat de verwerende partij zich heeft laten informeren door de adviezen van AMINAL en van de provinciale milieudeskundige die allebei gunstig waren, dat het feit dat de verdere exploitatie van het bedrijf bijkomend nog eens afhankelijk wordt gesteld van de doorlichting van het bedrijf door een onafhankelijke deskundige precies nog een bijkomende garantie is; 2.1.4. Overwegende dat verzoeker in zijn laatste memorie verwijst naar het arrest van de Raad van State nr. 173.397 van 12 juli 2007, dat betrekking heeft op de exploitatie van stallen vlakbij de woningen van de verzoekende partijen in die zaak; dat verzoeker volgend fragment uit dat arrest citeert : "(...) dat de omstandigheid dat een vergunningsaanvraag voldoet aan de verbods- en afstandsregels van Vlarem II niet wegneemt dat de vergunningverlenende overheid, gebruik makend van haar discretionaire bevoegdheid, de plicht heeft elke aanvraag te beoordelen, rekening houdend met alle feitelijke gegevens, inzonderheid de kenmerken van de inrichting en de plaatselijke toestand; dat bij de beoordeling van de vraag of de aan de exploitatie van een in agrarisch gebied gelegen landbouwbedrijf verbonden ongemakken de omgeving al dan niet overmatig zullen belasten, er rekening mee moet worden gehouden dat de agrarische gebieden, precies omdat ze uitsluitend voor landbouw zijn bestemd, minder gevoelig zijn voor hinder voortvloeiend uit die exploitatie en dat om die reden aldaar een hogere tolerantiedrempel kan worden gevergd ten opzichte van de ongemakken die voortspruiten uit agrarische activiteiten; dat het in dergelijk geval noodzakelijk blijft dat uit de motivering van het vergunningsbesluit op afdoende wijze blijkt dat de vergunningverlenende overheid de bezwaren die in de beroepschriften met betrekking tot de door de inrichting veroorzaakte hinder voor de omwonenden werden geformuleerd, behoorlijk -dit wil zeggen rekening houdende met de concrete, specifieke gegevens van de zaak- heeft onderzocht; (...) dat de hinderlijkheid van de inrichting bijgevolg niet concreet is onderzocht rekening houdend met de specifieke gegevens van de zaak, inzonderheid de ligging van de aangevraagde varkensstal ten opzichte van de omliggende bewoning en de kenmerken ervan; dat het bestreden besluit evenmin afdoende antwoordt op de bezwaren die in de beroepschriften zijn uiteengezet omtrent VII-28.713-6/21 de hinderlijkheid van de inrichting en de ligging ervan ten opzichte van de meest nabije bewoning; dat de in de beroepschriften uiteengezette bezwaren worden afgedaan door het niet nader uitgewerkte argument dat de in eerste aanleg opgelegde vergunningsvoorwaarden een voldoende garantie bieden dat de omgevingshinder tot een aanvaardbaar niveau wordt beperkt; dat alleen al om reden dat de beroepsindieners in hun beroepschriften hebben gewezen op de specifieke toestand ter plaatse en hebben aangevoerd dat die voorwaarden niet zouden volstaan om de hinder binnen aanvaardbare perken te houden, deze motivering te algemeen is; dat het eerste middel bijgevolg gegrond is"; dat verzoeker voorts stelt dat, zoals het tussenarrest van de Raad van State nr. 176.997 van 22 november 2007 in onderhavige zaak terecht aanhaalt, het bestreden besluit geen gedetailleerde beschrijving van de specifieke kenmerken van de onmiddellijke omgeving bevat, dat nergens een gemotiveerde toetsing terug te vinden is, dat aan de exploitatie van de rundveestal dermate veel hinderlijke aspecten verbonden zijn dat het rustig woonklimaat en de aanleg van de aanpalende residentiële woonwijk ook de komende decennia op onherstelbare wijze zal worden verstoord, dat de normale burenlast dan ook ruimschoots overschreden is, dat indien een dergelijke inrichting voor intensieve veeteelt in een daartoe bestemd agrarisch gebied zou worden ingeplant, er overeenkomstig artikel 11.4.1. van het koninklijk besluit van 28 december 1972 betreffende de inrichting en de toepassing van de ontwerp-gewestplannen en gewestplannen (hierna : inrichtingsbesluit) een afstandsregel van 300 meter tot een woongebied zou gelden, dat het feit dat artikel 11 dergelijke afstandsregel voorschrijft, er op wijst dat voornoemde bedrijven niet toelaatbaar zijn in woongebied, gezien anders de afstandsregels, die juist tot doel hebben de aanpalende woongebieden te beschermen tegen de hinder van zodanige bedrijven, geen enkele zin hebben; 2.1.5. Overwegende dat de Vlarem II-voorschriften voor alle vergunde inrichtingen gelden, zonder dat de vergunningverlenende overheid ze uitdrukkelijk moet opleggen; dat het bestreden besluit, door de beroepen beslissing te bevestigen, uitdrukkelijk bevestigt dat de voorschriften van afdeling 5.9.2 van Vlarem II van toepassing zijn, en als bijzondere vergunningsvoorwaarde oplegt dat door een onafhankelijke deskundige de conformiteit van de stallen moet worden vastgesteld in een gedetailleerd verslag dat aan het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Destelbergen moet worden bezorgd, en dat de stallen niet in gebruik mogen worden genomen zolang ze niet conform zijn verklaard door een deskundige aan de bepalingen van afdeling 5.9.2 van Vlarem II; dat het bestreden besluit bezwaarlijk artikel 5.9.2.1, § 1, van Vlarem II schendt door er op te wijzen dat het van toepassing is; VII-28.713-7/21 VII-28.713-8/21 Overwegende dat artikel 5.9.8.1 van Vlarem II als volgt luidt : "§1. De ventilatie van stallen, mechanisch of natuurlijk, is zodanig uitgevoerd dat de verontreiniging van de omgevingslucht wordt voorkomen of beperkt tot de normale burenlast. §2. Ramen blijven gesloten voor zover zij geen functie hebben bij de luchtver- versing. Buitendeuren die conceptueel geen functie hebben bij de luchtverver- sing zijn enkel open voor doorgang van personen, dieren of goederen of in geval van overmacht"; dat niets in het dossier er op wijst dat er een specifiek probleem is inzake de ventilatie van de stallen; dat verzoeker hiervan ook geen gewag heeft gemaakt in zijn administratief beroep; dat ook in voorliggend annulatieberoep terzake geen concrete argumenten worden gegeven; dat bovendien niet valt in te zien hoe de tweede paragraaf van voornoemd artikel zou kunnen worden geschonden bij de vergunningverlening; Overwegende dat artikel 30bis, § 1, eerste lid, van Vlarem I als volgt luidt : "Een vergunning kan worden verleend wanneer deze voorwaarden bevat welke garanderen dat de inrichting voldoet aan de eisen die door dit reglement en titel II van het VLAREM zijn gesteld. De vergunning wordt geweigerd wanneer dat niet het geval is", en dat artikel 43ter van Vlarem I onder meer het volgende bepaalt : "Een inrichting en/of een installatie dient overeenkomstig de EU-richtlijn 96/61/EG van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging zo te worden geëxploiteerd dat: 1/ alle passende preventieve maatregelen tegen verontreiniging worden getroffen, met name door toepassing van de beste beschikbare technieken; 2/ geen belangrijke verontreiniging wordt veroorzaakt; (...)"; dat de "eisen die door (Vlarem I en II) zijn gesteld" heel ruim en uitgebreid zijn en hoe dan ook gelden; dat "alle passende preventieve maatregelen tegen verontreini- ging" minstens even ruim zijn; dat de vraag dan ook is, zoals verzoeker lijkt aan te voeren, of bij elke vergunningsbeslissing een gedetailleerd onderzoek moet worden gevoerd betreffende alle toepasselijke Vlarem I en II -bepalingen, en of de resultaten van dat onderzoek moeten worden teruggevonden in de formele motivering van de vergunningsbeslissing; dat deze vereiste de vergunningsprocedure evenwel onwerkbaar maakt; dat het voldoende is dat de voor de hand liggende probleempun- ten worden onderzocht en gemotiveerd, alsook de bezwaren die worden aangebracht in het openbaar onderzoek en in eventuele administratieve beroepen; dat dit de rechten van derden afdoende moet kunnen beschermen; dat inzake artikel 5.9.2.1, VII-28.713-9/21 § 1, van Vlarem II, de verwerende partij de door het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Destelbergen opgelegde bijzondere vergunningsvoor- waarde heeft bevestigd; dat verzoekers argumentatie met betrekking tot die voorwaarde beperkt is tot de aantijgingen dat de exploitant een niet-correct deskundigenverslag zal laten opmaken, en dat de toezichthoudende overheden niet zullen optreden; dat wanneer dergelijke argumentatie wordt aanvaard, geen enkele milieuvergunning nog kan voldoen aan artikel 30bis, § 1, van Vlarem I; dat met betrekking tot artikel 5.9.8.1 van Vlarem II, zoals eerder gesteld, uit het dossier niet blijkt dat terzake een specifiek probleem bestaat; dat verzoeker ook geen concrete bezwaren heeft laten gelden, en dit ook in onderhavig annulatieberoep niet doet; dat het tweede middel niet gegrond is; 2.2.1. Overwegende dat verzoeker in het derde middel de schending aanvoert van de artikelen 5, § 2, 18/, en 36 van Vlarem I, van artikel 11, § 1, van het decreet van 28 juni 1985 betreffende de milieuvergunning (hierna : milieuvergun- ningsdecreet), en van het zorgvuldigheidsbeginsel, "doordat de bestreden beslissing over een manifest misleidende en onvolledige vergunningsaanvraag, dit o.m. voor wat betreft de aanduiding van de vergunningstoestand van het bedrijf, terwijl artikel 5, § 2, 18/ van Vlarem I bepaalt dat in de milieuvergunnings- aanvraag moet worden vermeld of er voor de inrichting een stedenbouwkundige vergunning is afgeleverd én dat die vergunning(
2. en)ook in de bijlagen van het aanvraagdossier moeten worden opgenomen, zodat eenieder terloops het openbaar onderzoek onmiddellijk kan nagaan of het voorwerp van de aanvraag stedenbouwkundig behoorlijk is vergund, en terwijl hierover in casu reeds jaren de grootste verwarring wordt gezaaid en tot op heden noch vanwege de exploitant, noch vanwege de vergunningver- lenende overheid enig duidelijk standpunt werd ingenomen, en terwijl - verder inspelend op deze verwarring - in de milieuvergunnings- aanvraag wordt vermeld dat de inrichting stedenbouwkundig is vergund en hiervoor wordt verwezen naar bijlage 5.01 van de aanvraag (...), terwijl dient vastgesteld dat die bijlage niet is toegevoegd, meer zelfs, het aanvraagdossier geen enkele stedenbouwkundige vergunning, doch enkel volgende nietszeggen- de vermelding bevat (...): 'Voor de hernieuwing van de vergunning voor de runderen is geen bouwvergunning vereist. De gebouwen waarin de vergunningsplichtige activiteiten plaatsvinden zijn reeds bouwvergund. De vroegere bouwver- gunningen zijn ter inzage op het gemeentehuis' en terwijl hoe dan ook een substantiële vormvereiste werd geschonden door de beweerde vergunning - waarvan sprake - niet als bijlage aan het aanvraag- dossier toe te voegen en te volstaan met een verwijzing naar het gemeentebe- stuur, alwaar bij nazicht van het dossier terloops het openbaar onderzoek géén inzage kon worden gekregen in enige bouwvergunning (enkel het aanvraagdos- sier was ter inzage), en terwijl - voor zoveel als nodig - nog wordt opgemerkt dat de misleiding in hoofde van de aanvraag des te meer vast staat, nu VII-28.713-10/21 1/ zo blijkt, reeds op 27 juli 1999 een regularisatie-aanvraag was ingediend, aanvraag die op 8 mei 2000 - dus lang voor het indienen van onderhavige milieuvergunningsaanvraag - door het college werd geweigerd (...) en 2/ die informatie - m.n. de vermelding dat een stedenbouwkundige vergunning voorhanden is, c.q. ter inzage ligt - zowel door de gemachtigde ambtenaar als door de bestendige deputatie (hiervoor verwijzend naar een tussenkomst van het schepencollege - zie bestreden besluit, p. 5, al. 1) werd tegengesproken, en terwijl integendeel, inzake die vergunningstoestand, nu zelfs nog meer verwarring wordt gezaaid, aangezien in het bestreden besluit de indruk wordt gewekt dat de stallen toch gedeeltelijk zouden zijn vergund, echter zonder aanduiding over welk deel het precies zou gaan en welke vergunning hiervoor werd afgeleverd: 'dat het schepencollege meldt dat de regularisatieaanvraag (enkel vereist voor een deel van de gebouwen) in eerste aanleg geweigerd werd ...' zodat daardoor niet alleen artikel 5, §2, 18/, maar ook artikel 36 van Vlarem I werd geschonden, nu de aanvraag onvolledig had moeten worden verklaard en de omwonenden - omwille van die onvolledige - lees: mis- leidende - samenstelling van dossier niet ten volle van hun bezwaarrechten gebruik hebben kunnen maken, temeer zij reeds jaren poneren dat de betrokken stal niet behoorlijk is vergund"; 2.2.2. Overwegende dat de verwerende partij in haar memorie van antwoord opmerkt dat in het beroepschrift van 15 juli 2002 van verzoeker, geen sprake is van de onvolledigheid van de vergunningsaanvraag van de tussenkomende partij, dat zij zich hierover dan ook niet diende uit te spreken; 2.2.3. Overwegende dat verzoeker in zijn memorie van wederantwoord stelt dat hij wel degelijk belang heeft bij een correcte naleving van de bestaande garanties ter bescherming van zijn bezwaarrechten, dat het bovendien een van zijn fundamentele rechten betreft, waardoor aan de niet-naleving ervan niet zonder meer kan worden voorbijgegaan; 2.2.4. Overwegende dat de tussenkomende partij in haar verzoekschrift tot tussenkomst van oordeel is dat verzoeker geen belang heeft bij het middel en daarvoor twee redenen aangeeft : "- uit vorige procedures blijkt dat hij voorhoudt beter dan wie ook te weten welke gebouwen vergund zijn en welke niet. De tussenkomende partij verwijst terzake naar de procedure die aanleiding gegeven heeft tot het arrest nr. 101.779 dd. 13 december 01, het arrest nr. 109.496 dd. 22 juli 2002, alsook de nog lopende procedure G/A 123.994/VII-27.269. - eveneens heeft hij op de hoorzitting een plan neergelegd houdende de vergunningstoestand van het bedrijf van de tussenkomende partij op vlak van stedenbouwkundige vergunningen : 'Gelet op het horen van een vertegenwoordiger van de appellant door de Provinciale Milieuvergunningscommissie die verwijst naar het VII-28.713-11/21 beroepschrift en het ongunstig advies van AROHM; dat de niet vergunde gebouwen op een plan aangeduid werden ...'"; 2.2.5. Overwegende dat verzoeker in zijn laatste memorie stelt dat de vergunningverlenende overheid verkeerd werd geïnformeerd over de stedenbouw- kundige vergunningstoestand van het bedrijf en mee op basis van deze informatie tot het bestreden besluit is gekomen, dat de tussenkomende partij niet alleen bepaalde informatie heeft verzwegen, maar ook bewust verkeerde informatie heeft meegedeeld, dat deze informatie wel degelijk van groot belang is, dat dit alleen al blijkt uit het feit dat de stedenbouwkundige vergunningen deel moeten uitmaken van de milieuvergunningsaanvraag, wat te dezen niet is gebeurd, dat de tussenkomende partij met de milieuvergunningsaanvraag duidelijk probeert een illegale, onvergun- bare en tijdelijke toestand te regulariseren, dat bovendien de stedenbouwkundige vergunningstoestand ook van belang is in het kader van de koppeling tussen de stedenbouwkundige vergunning en de milieuvergunning; 2.2.6. Overwegende dat, gelet op de omstandigheden, verzoeker bezwaarlijk misleid kan zijn geweest doordat er onduidelijkheid bleef bestaan over de stedenbouwkundige vergunningstoestand; dat hij niet is verhinderd zijn bezwaren tegen de gevraagde vergunning te laten gelden; dat bovendien de mogelijkheid om de gevraagde milieuvergunning te verlenen niet afhankelijk was van het bestaan van de nodige stedenbouwkundige vergunningen; dat het ontbreken van een stedenbouw- kundige vergunning in beginsel geen geldig motief kan vormen om de milieuvergun- ning te weigeren; dat het derde middel niet gegrond is; 2.3.1. Overwegende dat verzoeker in het vierde middel de dwaling omtrent de feiten en het recht aanvoert, alsook de schending van artikel 5.9.3.1 van Vlarem II juncto de artikelen 2, 7/, en 33ter van het decreet van 23 januari 1991 inzake de bescherming van het leefmilieu tegen de verontreiniging door meststoffen (hierna : meststoffendecreet), van de artikelen 2 en 3 van de motiveringswet juncto artikel 17 van het milieuvergunningsdecreet, van artikel 30, § 1, 5/, van Vlarem I, van het zorgvuldigheidsbeginsel en de materiële motiveringsplicht, doordat de verwerende partij er in het bestreden besluit klaarblijkelijk van uitgaat dat het bedrijf van de tussenkomende partij een bestaande veeteeltinrichting is; dat verzoeker stelt dat artikel 5.9.3.1 van Vlarem II en artikel 33ter, § 1, 1/, van het meststoffendecreet bepalen dat enkel nog aan bestaande inrichtingen een milieuvergunning kan worden verleend, terwijl dit, indien vaststaat dat het een nieuwe inrichting betreft, niet mogelijk is, dat om van een bestaande veeteeltinrichting in de zin van artikel 2, 7/, VII-28.713-12/21 van het meststoffendecreet te kunnen gewagen, moet vaststaan dat een "definitieve bouwvergunning werd verleend vóór 1 september 1991" en er vóór 29 september 1993 een aangifte werd ingediend bij de Mestbank, dat uit geen enkel element uit het dossier blijkt of en wanneer er "vóór 1 september 1991" een definitieve stedenbouwkundige vergunning werd verleend en evenmin wordt aangeduid op welke "definitieve vergunning" de verwerende partij zich precies heeft gesteund om die premisse voor waar aan te nemen, dat er helemaal geen sprake kan zijn van een bestaande veeteeltinrichting, aangezien het meer dan duidelijk is dat de bouwwerken waarin de exploitatie plaatsvindt, niet behoorlijk zijn vergund, feit dat niet alleen bij herhaling door AROHM werd vastgesteld, maar tevens blijkt uit de vaststelling dat er voor de rundveestal een regularisatievergunning loopt en noch het schepencolle- ge, noch de verwerende partij erin slagen hieromtrent enige duidelijkheid te scheppen; 2.3.2. Overwegende dat de verwerende partij in haar memorie van antwoord uiteenzet dat uit het dossier dat aan haar werd voorgelegd bleek dat op de inrichting een stal voor 70 runderen staat die van voor de wet van 29 maart 1962 houdende organisatie van de ruimtelijke ordening en van de stedenbouw (hierna : stedenbouwwet) dateert en een stal voor 40 runderen waarvoor de bouwvergunning werd aangevraagd in 1963, samen met de bouwvergunning voor de varkensstal, maar niet werd vermeld op de afgeleverde bouwvergunning, dat voornoemd gebouw wel voorkomt op een voor gelijkvormig verklaarde kopie van het kadasterplan van 1970, dat uit het advies van de afdeling Milieuvergunningen bleek dat het schepencollege de bouwvergunning voor de varkensstal afleverde op 19 september 1963; dat de verwerende partij voorts verwijst naar het feit dat AROHM zich in de Provinciale Milieuvergunningscommissie akkoord heeft verklaard met het gunstig advies van de commissie, omdat uit het dossier bleek dat de reden van haar ongunstig advies werd ondervangen door de lopende regularisatieaanvraag van de wederrechtelijk opgerichte gebouwen; 2.3.3. Overwegende dat de tussenkomende partij in haar verzoekschrift tot tussenkomst stelt dat uit het advies van de Vlaamse Landmaatschappij (hierna : VLM) blijkt "dat uit het dossier en de adviezen (in het bijzonder het advies van de VLM) blijkt dat de inrichting kan beschouwd worden als een bestaande veeteeltin- richting", dat bovendien in het bestreden besluit het volgende wordt overwogen : "Overwegende dat er op de inrichting een stal voor 70 runderen staat die van voor de wet op de stedenbouw dateert en een stal voor 40 runderen waarvoor de bouwvergunning samen met de bouwvergunning voor de varkensstal VII-28.713-13/21 aangevraagd