Arrest 190358 - Milieuvergunningen - 12/02/2009

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 12 februari 2009 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2009:ARR.190.358 Rolnummer: A. 146418/VII-31385 Zaak: Arrest 190358 - Milieuvergunningen - 12/02/2009 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2009-02-20 Raadplegingen: 62 - laatst gezien 2026-06-29 17:35 Fiche Arrest nr 190.358 van 12 februari 2009 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Milieuvergunningen Beslissing : Vernietiging bekendmaking Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK. nr. 190.358 van 12 februari 2009 in de zaak A. 146.418/VII-31.385. In zake : de NV BELGOPROCESS, die woonplaats kiest bij advocaten M. VAN PASSEL en I. CUYPERS, kantoor houdende te ANTWERPEN, Frankrijklei 146 tegen : het Vlaamse Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering, dat woonplaats kiest bij advocaat J. NIJS, kantoor houdende te DENDERMONDE, Noordlaan 82-84. --------------------------------------------------------------------------------------------------- D E R A A D V A N S T A T E, VIIe K A M E R, Gezien het verzoekschrift dat de NV BELGOPROCESS op 12 januari 2004 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van het besluit van de Vlaamse minister van Leefmilieu, Landbouw en Ontwikkelingssamenwerking van 4 november 2003 waarbij de beroepen ingesteld tegen de beslissing van de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen van 17 april 2003, houdende aktename van de mededeling van de verzoekende partij voor de verandering van haar inrichting, gelegen aan de Gravenstraat 73 te Dessel, gedeeltelijk gegrond worden verklaard en er een bijzondere voorwaarde wordt opgelegd; Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien het verslag opgemaakt door eerste auditeur-afdelingshoofd M. LEFEVER; Gelet op de kennisgeving van het verslag aan de partijen en gezien de regelmatig gewisselde laatste memories; VII-31.385-1/17 Gelet op de beschikking van 25 november 2008 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 18 december 2008; Gehoord het verslag van staatsraad A. VANDENDRIESSCHE; Gehoord de opmerkingen van advocaat J. VAN DER FRAENEN die, loco advocaat M. VAN PASSEL verschijnt voor de verzoekende partij, en van advocaat P. VANDENDAEL die, loco advocaat J. NIJS verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van eerste auditeur-afdelings- hoofd M. LEFEVER; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973; OVERWEEGT WAT VOLGT: 1. De feiten 1.1. De verzoekende partij exploiteert te Dessel een inrichting voor het verwerken van radioactief afval. Al het radioactief afval dat in België vrijkomt wordt overgedragen aan het NIRAS dat voor de concrete verwerking ervan een beroep doet op de verzoekende partij. Met een koninklijk besluit van 30 juni 1986 werd aan het Studiecentrum voor Kernenergie (hierna : SCK) een vergunning verleend voor de exploitatie van een inrichting voor onder meer het verwerken van radioactieve afvalstoffen. Deze vergunning werd voor wat betreft de afvalbehandeling door het SCK op 1 maart 1989 overgedragen aan de verzoekende partij. Zij bevat lozingsnor- men voor de radioactieve bestanddelen. De verzoekende partij beschikt ook over een lozingsvergunning die op 21 december 1990 werd afgeleverd door de Vlaamse Maatschappij voor Waterzuivering. Deze vergunning bevat, naast normen voor de fysico-chemische stoffen, ook normen voor radioactieve stoffen. Bij besluit van de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen van 14 december 1995, bevestigd door het besluit van de Vlaamse minister van Leefmilieu en Tewerkstelling van 17 juni 1996, wordt de genoemde lozingsvergunning aangepast. Meer bepaald worden de normen voor de fysico-chemische stoffen en het debiet aangepast aan de VII-31.385-2/17 realiteit, wat betekent dat ze voor het grootste deel naar beneden toe worden aangepast en dat de normen voor de radioactieve stoffen worden geschrapt teneinde een duidelijkere toestand te bekomen wat de bevoegdheidsverdeling betreft. Deze vergunning loopt tot 1 september 2011. 1.2. Het nucleaire en niet-nucleaire bedrijfsafvalwater wordt geloosd in de Molse Nete langs een door het SCK in 1956 aangelegde leiding. Sinds 1989 wordt deze leiding uitgebaat door de verzoekende partij. Bij vonnis van 9 september 2002 veroordeelt de rechtbank van eerste aanleg van Turnhout de verzoekende partij om deze leiding te verwijderen op de eigendommen van zeven personen in de Vareselaan en de Ispralaan. Dit vonnis is gesteund op het feit dat er geen erfdienstbaarheid voor deze leiding op die percelen bestond. De continuïteit van de openbare dienst, met name het verwerken van radioactief afval door de verzoekende partij werd niet betwist, evenmin als het principe van de lozingen in de Molse Nete via deze afvoerleiding en de uitbatings- vergunning. 1.3. Teneinde de continuïteit van de openbare dienst te verzekeren diende de verzoekende partij een dubbel dossier in voor het omleggen van de Nete- leiding. Het eerste dossier wordt ingediend bij het Federaal Agentschap voor Nucleaire Controle (hierna : FANC) op grond van artikel 12 van het koninklijk besluit van 20 juli 2001 houdende algemeen reglement op de bescherming van de bevolking, van de werknemers en het leefmilieu tegen het gevaar van de ioniserende stralingen. Het tweede dossier wordt ingediend bij de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen en bevat de mededeling van een kleine verandering van de lozingsvergunning die op 21 december 1990 werd verleend door de Vlaamse Maatschappij voor Waterzuivering. 1.4. Op 3 april 2003 staat het FANC de gevraagde wijziging van het lozingstracé toe. Het beoordeelde de vraag als een niet-belangrijke wijziging ten opzichte van de voorheen bestaande vergunde toestand, vermits er niets werd gewijzigd aan het vertrekpunt van de leiding, noch aan het lozingspunt, het lozingsdebiet, de geloosde activiteiten en de lozingslimieten. Bij besluit van 17 april 2003 neemt de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen akte van de mededeling van de kleine wijziging aan de vergunde inrichting voor de aanpassing van het tracé van de lozingsleiding. Zij VII-31.385-3/17 is van oordeel dat die verandering geen bijkomend risico voor de mens of een aantasting van het leefmilieu inhoudt en dat het de bestaande hinder niet vergroot. 1.5. Tegen deze laatste beslissing van de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen wordt door vijf personen beroep aangetekend bij de Vlaamse regering. Daarin wordt nu de lozing zelf van radioactieve afvalwaters in de Molse Nete in vraag gesteld. In het kader van deze beroepen worden verschillende diensten om advies gevraagd :

1. a)de afdeling Natuur -Antwerpen van AMINAL antwoordt dat zij bij gebrek aan voldoende informatie over de juiste inhoud van het project geen onderbouwd advies kan uitbrengen;
2. b)de Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij vindt het evenmin opportuun om advies uit te brengen daar zij van mening is dat het niet gaat om aangelegen- heden die interfereren met het beleid inzake afvalstoffenbeheer;
3. c)de Vlaamse Milieumaatschappij (hierna : VMM) stelt dat het argument dat het nieuwe tracé door een woonwijk loopt een argument is dat door de afdeling Ruimtelijke Ordening moet worden beoordeeld en dat het tweede argument, namelijk de zware belasting die ontstaat voor het milieu door de lozing van radioactieve en chemische stoffen in de Molse Nete, in feite niet relevant is, aangezien het voorwerp van de aktename alleen maar een gedeeltelijke wijziging van het tracé van de effluentleiding betreft. Zij onthoudt zich dan ook van advies met betrekking tot de beroepen. Toch geeft zij enkele overwegingen in verband met de paramaters voor de niet-nucleaire afvalstoffen. Meer bepaald stelt zij dat door de huidige vergunning waarden zijn vergund die hoger liggen dan 10 x de milieukwaliteitsnorm, terwijl uit jaarverslagen en analyseresultaten van het bedrijf blijkt dat zowel het dag- als het jaardebiet sterk zijn gedaald en dat voor alle genormeerde parameters kan worden voldaan aan de normen voor de lozing in oppervlaktewater. Daarom acht zij het aangewezen dat na overleg met het bedrijf een aanpassing van de milieuvergunning van 1995 wordt doorgevoerd op grond van artikel 45 van het besluit van de Vlaamse regering van 6 februari 1991 houdende vaststelling van het Vlaams reglement betreffende de milieuvergunning (hierna : Vlarem I);
4. d)de afdeling Stedenbouwkundige Vergunningen oordeelt dat de gevraagde inrichting verenigbaar is met de voor het terrein geldende planologische voorschriften en ordeningsvoorschriften en geeft een gunstig advies;
5. e)de afdeling Milieuvergunningen (hierna : AMV) oordeelt op 20 augustus 2003 dat de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen niet bevoegd VII-31.385-4/17 was om uitspraak te doen over de aanvraag. Zij is van mening, op grond van rechtspraak van het Grondwettelijk Hof, dat het gewest niet bevoegd is om uitspraak te doen over een milieuvergunningsdossier voor niet-nucleaire onderdelen die volgens de Vlarem-indelingslijst zijn ingedeeld maar die een inherent deel uitmaken van een inrichting voor ioniserende stralingen;
6. f)op 25 augustus 2003 adviseert de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie, na de verzoekende partij te hebben gehoord, op grond van dezelfde redenering als de AMV dat de bestendige deputatie van de provincieraad van Antwerpen niet bevoegd was om akte te nemen van de wijziging en dat bijgevolg de beroepen zonder voorwerp zijn. 1.6. In zijn besluit van 4 november 2003, dat het voorwerp vormt van het onderhavig beroep, volgt de Vlaamse minister van Leefmilieu, Landbouw en Ontwikkelingssamenwerking de redenering in verband met de bevoegdheid niet. Hij stelt ter zake het volgende : "Overwegende dat de beroepen ingediend door derden betrekking hebben op de aktename van de melding voor het aanpassen van het lozingstraject voor het lozen van het bedrijfsafvalwater in de Molse Nete; (...) Overwegende dat het bedrijfsafvalwater dat via deze leiding wordt geloosd in de Molse nete afkomstig is van licht radioactieve afvalvloeistoffen; (...) Overwegende dat met betrekking tot de bevoegdheidsverdeling moet vastgesteld worden dat: - milieuvergunning door het Vlaams Gewest is verleend op 21 december 1990, gewijzigd op 17 juni 1996 zodat de lozingsnormen nog enkel betrekking hebben op de fysico-chemische parameters van de lozing - de vergunningen verleend door de federale overheid betrekking hebben op de nucleaire aspecten van de lozing (normering voor de ioniserende straling) - de arresten van het Arbitragehof van 1988 en 1995 (nota bene uitgesproken voordat in juni 1996 nog een milieuvergunning werd verleend door de V l a a ms e o v e r h e i d ) a a n g e ha a l d d o o r d e Ge w e s t e l i j k e Milieuvergunningscom-missie niet éénduidig bepalen dat het Vlaams Gewest niet bevoegd zou zijn voor de fysico-chemische aspecten van deze lozing; dat de bevoegheidsverdeling, zoals voorgesteld door de Gewestelijke Milieuver-gunningscommissie, namelijk federale overheid bevoegd voor het verlenen of weigeren van de milieuvergunning, ook voor de niet-nucleaire aspecten, en de gewestelijke overheid bevoegd voor het uitvaardigen van de algemene en sectorale normen, moeilijk te verdedigen is, gezien vergunningverlening steeds samenhangt met de normering". De minister is ten gronde van mening dat het niet gaat om een nieuwe vergunning maar slechts, zoals het FANC oordeelde, om een niet-belangrijke wijziging aan de huidige vergunde toestand en dat de omwonenden er geen nadelig effect van zullen ondervinden wat de fysico-chemische aspecten betreft. Tevens is hij van oordeel, om de redenen aangehaald in het advies van de VMM, dat het VII-31.385-5/17 wenselijk is dat de vergunde en de effectief geloosde vrachten op elkaar worden afgestemd en dat de vergunde normen derhalve naar beneden worden aangepast. Om die reden vult hij de vergunningsvoorwaarden ambtshalve aan met de volgende verplichting : "Tegen uiterlijk 1 juni 2004 legt de exploitant een rapport voor met betrekking tot de lozing van dit bedrijfsafvalwater, waarin: - een vergelijking wordt gemaakt van de geloosde en vergunde vrachten en concentraties, op basis van alle beschikbare metingen - wordt onderzocht welke bron- en/of end-of-pipe-maatregelen kunnen genomen worden om de geloosde vrachten verder te beperken - een voorstel van aangepaste lozingsvoorwaarden wordt gedaan, teneinde vergunde en geloosde vrachten maximaal af te stemmen met de nodige veiligheidsmarge (waarvan de grootte afhankelijk is van de spreiding van de meetresultaten en de variabiliteit van de procesomstandigheden). Dit rapport wordt opgesteld door een erkend milieudeskundige in de discipline oppervlaktewater, en wordt bezorgd aan de vergunningverlenende overheid, de afdeling Milieuvergunningen en de Vlaamse Milieumaatschappij. Tevens wordt eveneens tegen 1 juni 2004 een rapport voorgelegd waarin de technische en economisch haalbare alternatieven voor de lozing via deze lozingspijp worden onderzocht, en waarbij deze alternatieven wordt getoetst aan het principe van de beste beschikbare technieken. Dit rapport wordt eveneens bezorgd aan de vergunningverlenende overheid, de afdeling Milieuvergunnin-gen en de Vlaamse Milieumaatschappij, en aan de bevoegde federale overheidsdienst(en)". Het bestreden besluit is op 14 november 2003 betekend aan de verzoekende partij. 1.7. Bij koninklijk besluit van 28 maart 2003 is inmiddels aan de verzoekende partij vergunning verleend om de afvalinstallaties die haar in 1989 door het SCK werden overgedragen verder te exploiteren. In dit koninklijk besluit worden ook de normen voor de vloeibare radioactieve lozingen aangepast. 2. Ten gronde 2.1. In het derde middel voert de verzoekende partij aan dat de opgelegde voorwaarden zowel de niet-nucleaire (de fysico-chemische) als de nucleaire effecten van de lozing betreffen, maar dat het Vlaamse Gewest niet bevoegd is om bijzondere voorwaarden op te leggen betreffende de lozing van nucleair afvalwater, aangezien de bevoegdheid met betrekking tot radioactieve lozingen op grond van artikel 6 van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen voorbehouden is aan de federale wetgever. Zij verwijst te dien aanzien naar het sub 1.7 vermelde koninklijk besluit van 28 maart 2003, waarbij zij gemachtigd werd om de afvalverwerkingsinstallatie verder te exploiteren VII-31.385-6/17 en waarbij de voorwaarden voor de vloeibare radioactieve lozingen aangepast worden, en naar de arresten nrs. 54/88 en 57/95 van het Grondwettelijk Hof. De wetgever wenste niet dat de bescherming tegen ioniserende stralingen - die ook aspecten van leefmilieu omvat - op het vlak van de vergunning opgesplitst zou worden over verschillende overheden en het is derhalve de ondeelbare bevoegdheid van de staat om, rekening houdend met alle belangen, vergunningen af te leveren. De gewesten hebben slechts een suppletieve bevoegdheid en daar is het afleveren van vergunningen - of het opleggen van bijzondere voorwaarden - niet inbegrepen. Zij kunnen wel bouwvergunningen voor nucleaire installaties verlenen en in dat kader kunnen zij een milieueffectenstudie verplicht stellen, maar het desbetreffende onderzoek moet beperkt blijven tot de problematiek van de stedenbouw en de ruimtelijke ordening, zonder dat er een oordeel in wordt uitgesproken over de impact van de ioniserende stralingen. Zo, daarop voortbouwend, het Vlaamse Gewest bevoegd is om de fysico-chemische aspecten van de lozing van het bedrijfsafvalwater van de verzoekende partij te beoordelen, kan het onmogelijk met het opleggen van bijzondere voorwaarden interfereren in de voorwaarden die gelden met betrekking tot het lozen van nucleaire afvalwaters. Zo heeft overigens ook de AMV en de Gewestelijke Milieuvergunningscommissie geadviseerd. In hetzelfde derde middel stelt de verzoekende partij ook nog dat het bestreden besluit het motiveringsbeginsel schendt en dat het door machtsoverschrijding aangetast is. Met name heeft de minister, hoewel hij aanneemt dat de nucleaire aspecten van de lozingsvergunning beoordeeld moeten worden door de federale overheid, toch besloten dat de beoordeling van de Beste Beschikbare Technieken (hierna : BBT) betrekking heeft op zowel de nucleaire als de niet- nucleaire aspecten en dat er gerapporteerd moest worden aan de Vlaamse en de federale overheid. Dat is tegenstrijdig en door aldus te beslissen onderwerpt hij een aangelegenheid die exclusief en uitdrukkelijk tot de bevoegdheid van de federale overheid behoort -het lozen van radioactief afvalwater- aan een bijzondere voorwaarde. 2.2. De verwerende partij antwoordt dat de bevoegdheid van de federale overheid voor de bescherming tegen ioniserende stralingen en voor het radioactief afval - een bevoegdheid die zij niet betwist - niet uitsluit dat de gewesten bevoegd zijn voor de niet-nucleaire aspecten van de nucleaire installaties. De gewesten zijn immers bevoegd voor het verlenen van bouwvergunningen voor nucleaire installaties. Zij zijn ook bevoegd voor het toekennen van lozingsvergunningen voor niet-radioactieve stoffen. In die zin kon de minister dan VII-31.385-7/17 ook een bijzondere milieuvoorwaarde opleggen, die overigens alleen maar de verplichting instelt om een rapport op te stellen en geen inmenging inhoudt in de problematiek van de radioactieve aspecten van het bedrijfsafvalwater. Zij stelt ook nog dat uit de overwegingen van het bestreden besluit duidelijk blijkt dat de opgelegde rapportering slechts de fysico-chemische aspecten van het geloosde water betreft. Er wordt immers duidelijk aangegeven dat de BBT-evaluatie beide aspecten van de lozing moet bekijken en dat het resultaat aan de Vlaamse en de federale overheid moet worden medegedeeld. Omdat het bedrijfsafvalwater nucleaire en niet- nucleaire bestanddelen bevat, moeten beide overheden de aangelegenheid beoordelen. En dat betekent niet dat de Vlaamse overheid zich mengt in een federale aangelegenheid. 2.3. De verzoekende partij repliceert dat zij niet betwist dat de Vlaamse overheid lozingsvergunningen kan toestaan voor niet-radioactieve stoffen. Evenwel, door het opleggen van de bijzondere voorwaarde wordt in dit geval mede beslist over de lozing van het radioactief afvalwater, aangezien er slechts één afvalstroom bestaat. Het bekritiseren van de lozing van de fysico-chemische stoffen en een eventueel besluit tot een verbod van lozing hebben onmiddellijk invloed op de federaal vergunde lozing van nucleair afvalwater. 2.4. In haar laatste memorie merkt de verwerende partij op dat de verzoekende partij redeneert vanuit de premisse dat er nog afvalwater met ioniserende stralingen geloosd wordt, maar dat daar geen bewijs van voorgelegd wordt en dat, zo er geen dergelijke lozing meer is, het voor de hand ligt dat de Vlaamse minister bevoegd is voor het afvalwater. Zij betoogt voorts dat het Vlaamse Gewest in het kader van zijn bevoegdheid inzake leefmilieu en waterbeleid en op grond van zijn "impliciete bevoegdheden" terzake, een algemene beoordeling van de lozing kan opleggen. De federale bevoegdheid inzake het nucleair afval vormt een uitzondering op de principiële bevoegdheid van het Vlaamse Gewest inzake leefmilieu en waterbeleid en moet dan ook restrictief uitgelegd worden. In geval van bevoegdheidsconflict moet de voorrang gegeven worden aan de "algemene bevoegdheid". En bij concurrerende bevoegdheden is het noodzakelijk dat één partij de gehele vergunningssituatie kan beoordelen en dat moet, gelet op zijn principiële bevoegdheid inzake het leefmilieu, de Vlaamse minister zijn. In ieder geval is de weerslag op de federale bevoegdheid minimaal : het bestreden besluit verplicht slechts tot de redactie van een rapport. VII-31.385-8/17 2.5. Met de bestreden beslissing wordt, in het kader van de akteneming van een verandering aan de inrichting van de verzoekende partij, met name de verplaatsing van de pijp waarlangs zowel het niet-nucleair als het nucleair afvalwater in het oppervlaktewater geloosd wordt, de verzoekende partij verplicht twee rapporten op te stellen. Enerzijds een rapport waarin op grond van de gedane metingen onderzocht wordt hoe de geloosde en de vergunde vrachten zich tot elkaar verhouden, hoe de vrachten verminderd kunnen worden en op welke wijze nieuw uit te vaardigen lozingsvoorwaarden beter afgestemd kunnen worden op de te verwachten lozingen. Anderzijds een rapport aangaande de technische en economisch haalbare alternatieven die met inachtneming van het beginsel van de BBT voorhanden zijn voor de lozing langs deze afvoerbuis. Het eerstgenoemde rapport is bestemd voor de gewestelijke overheid; het tweede voor de gewestelijke en de federale overheid. 2.6. De verzoekende partij is van oordeel dat de Vlaamse overheid haar geen bijkomende exploitatievoorwaarde kan opleggen, omdat die voorwaarde - nu de lozing van nucleair en niet-nucleair afvalwater langs een en dezelfde pijp gebeurt, zodat een beperking van het volume van niet-nucleaire stoffen onmiddellijk ook een beperking inhoudt van het volume van te lozen nucleaire stoffen - ook betrekking heeft op het nucleair aspect van de lozing waarvoor alleen de federale overheid bevoegd is. De verwerende partij plaatst zich op het standpunt dat de vergunning die het Vlaamse Gewest verleend heeft, betrekking heeft op de niet- nucleaire lozingen (de fysico-chemische parameters) en dat de federale overheid uitsluitend bevoegd is voor de nucleaire aspecten van de lozing. Zij neemt aan dat deze twee bevoegdheden naast elkaar bestaan en dat, in de enkele gevallen waarin zij concurreren, de algemene bevoegdheid van het Vlaamse Gewest om het leefmilieu en het waterbeleid te regelen primeert op de bevoegdheid van de federale staat inzake de ioniserende stralingen. 2.7. De afdeling wetgeving van de Raad van State heeft in haar advies nr. 37.539/1/V van 3 augustus 2004 aangaande een ontwerp van koninklijk besluit tot omzetting van de richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003, onderzocht of de federale overheid bevoegd was voor het vaststellen van de voorwaarden waaraan de hulp- en veiligheidsinstallaties van kerncentrales moeten voldoen op het vlak van de uitstoot van broeikasgassen. Zij komt tot het besluit dat enkel de gewesten deze bevoegdheid bezitten. Zij heeft de problematiek als volgt geanalyseerd : VII-31.385-9/17 "4. (...) De ontworpen regeling komt erop neer dat aan bepaalde installaties, die deel uitmaken van het geheel van structuren, systemen en componenten die noodzakelijk zijn voor de veilige exploitatie van een kerncentrale (artikel 1, 5/, van het ontwerp), een tijdelijke vrijstelling verleend wordt van de naleving van verplichtingen inzake de beperking van de uitstoot van broeikasgassen. Aldus bevat het ontwerp een regeling i.v.m. de bescherming van het leefmilieu. Volgens artikel 6, § 1, II, eerste lid, 1/, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen behoort die aangelegenheid in beginsel tot de bevoegdheid van de gewesten. Op die principiële bevoegdheid van de gewesten bestaan er echter een aantal uitzonderingen. Te dezen is met name artikel 6, § 1, II, tweede lid, 2/, van de bijzondere wet van belang. Naar luid van die bepaling is de federale overheid bevoegd voor 'de bescherming tegen ioniserende stralingen, met inbegrip van het radioactief afval'. Voorts blijkt uit artikel 6, § 1, VII, tweede lid, b), van de bijzondere wet dat, wat het energiebeleid betreft, de federale overheid ook bevoegd gebleven is voor 'de kernbrandstofcyclus'. De vraag is of de federale overheid zich te dezen op die voorbehouden bevoegdheden zou kunnen beroepen. 5. Voor het beantwoorden van die vraag moet uitgegaan worden van de feitelijke vaststelling dat de in het ontwerp bedoelde installaties zelf geen kerncentrales vormen. De installaties zijn hulp- en veiligheidsinstallaties die weliswaar, zoals in het verslag aan de Koning bij het ontworpen besluit wordt uiteengezet, 'onontbeerlijk (zijn) voor de veilige exploitatie van de kerncentrales'. Zelf kunnen de bedoelde installaties geen ioniserende stralingen uitzenden. Wat de inhoud van de ontworpen regeling betreft, moet voorts vastgesteld worden dat deze geen betrekking heeft op de vereisten waaraan een kerncentrale moet voldoen, vanuit het oogpunt van de bescherming van de bevolking tegen ioniserende stralingen, doch wel op de vereisten waaraan de hulp- en veiligheidsinstallaties moeten voldoen, vanuit het oogpunt van de uitstoot van broeikasgassen. 6. In een advies van 9 mei 1996 heeft de afdeling wetgeving i.v.m. de respectieve bevoegdheid van de federale overheid en de gewesten op het vlak van het leefmilieu, ten aanzien van inrichtingen waarin stoffen of apparaten aanwezig zijn die ioniserende stralingen kunnen veroorzaken, o.m. het volgende overwogen: 'Artikel 6, § 1, II, tweede lid, 2/, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen, gewijzigd bij de bijzondere wet van 16 juli 1993, bepaalt uitdrukkelijk dat de federale overheid bevoegd is voor 'de bescherming tegen ioniserende stralingen, met inbegrip van het radioactief afval'. Die bevoegdheid vormt een uitzondering op de principiële bevoegdheid van de Gewesten in verband met het leefmilieu en het waterbeleid. Zoals het Arbitragehof reeds in 1988 besliste, op grond van de oorspronkelijke versie van artikel 6, § 1, van de bijzondere wet van 8 augustus 1980, sluit de genoemde federale bevoegdheid niet uit dat de Gewesten inrichtingen waarin stoffen of apparaten aanwezig zijn die ioniserende stralingen kunnen uitzenden, aan een bouwvergunning onderwerpen, en in het kader daarvan een milieueffectbeoordeling voorschrijven 1. Die bevoegdheid is, tijdens de parlementaire voorbereiding van de bijzondere wet van 16 juli 1993, uitdrukkelijk