, § 6, van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, (Vreemdelingenwet) van artikel 7.1b van de Richtlijn 2004/38 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van Richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (hierna Richtlijn 2004/38) en van artikel 22 van de Grondwet opwerpt; dat zij dit als volgt toelicht: “schending van
van de Vreemdelingenwet van 15 december 1980, van artikel 7.1b van de Richtlijn 2004/38 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 en van artikel 22 van de Grondwet In het bestreden arrest wordt gesteld dat verzoeker geen begunstigde is van de Richtlijn 2004/38 en hij zich er dus niet dienstig op kan beroepen, noch op de rechtspraak van Europees Hof van Justitie, bij gebrek aan een communautair grensoverschrijdend element. Zowel in zijn inleidend verzoekschrift, als in zijn memorie van wederantwoord voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, toont verzoeker evenwel afdoende aan dat de aangehaalde communautaire rechtsregels in casu wel degelijk van toepassing zijn. 1. In
van de Vreemdelingenwet heeft de wetgever namelijk bloedverwanten in opgaande lijn van een Belg waarvan ze ten laste zijn expliciet gelijkgesteld met familieleden XIV-30.026-2/17 van een EU-vreemdeling. In casu is hel dan ook niet het intracommunautaire aspect dat de toepassing van het gemeenschapsrecht bepaalt, maar wél de expliciete wil van de wetgever,
van de Vreemdelingenwet stelt: “Met de E.G.-vreemdeling worden eveneens gelijkgesteld, de echtgenoot van een Belg die zich met hem vestigt of komt vestigen, alsook hun bloedverwanten in de nederdalende lijn beneden 21 jaar of die te hunnen laste zijn, hun bloedverwanten in de opgaande lijn die te hunnen laste zijn, en de echtgenoot van die bloedverwanten in de nederdalende en in de opgaande lijn, die zich met hen vestigen of komen vestigen". In toepassing van deze bepaling dient verzoeker dan ook gelijkgesteld te worden met een EG-vreemdeling. 2. De interpretatie van het begrip 'ouder ten laste' vanwege het Hof van Justitie geldt bijgevolg niet enkel geldt voor het begrip 'ouder ten laste' zoals opgenomen in
, 3/ en 4, 3/, maar ook geldt voor de gelijkaardige zinsnede in
van de Vreemdeling- enwet.
gebruikt immers precies dezelfde bewoordingen en niets wijst er op dat wetgever zou hebben bedoeld dat het begrip `ouder ten laste' in de zin van
van betekenis zou verschillen met het begrip 'ouder ten laste' in de zin van
Het Hof van Justitie meende, in haar arrest van 19 oktober 2004 in de zaak C-200/02, Kunqian Catherine Zhu en Man Lavette Chen/Secretary of State for the Home Department, het begrip 'ouder ten laste' ten aanzien van een minderjarig kind te moeten interpreteren als 'ouder die daadwerkelijk voor het kind zorgt', omdat, indien men deze interpretatie niet zou volgen, "[zulks het verblijfsrecht van het kind ieder nuttig effect zou ontnemen. Het is immers duidelijk dat het genot van het verblijfsrecht door een kind van jonge leeftijd noodzakelijkerwijs impliceert dat dit kind het recht heeft om te worden begeleid door de persoon die er daadwerkelijk voor zorgt, en dientengevolge dat deze persoon gedurende dat verblijf bij het kind in de lidstaat van ontvangst kan wonen" (Overweging 45). De reden waarom 'ouder ten laste' in het gemeenschapsrecht geïnterpreteerd dient te worden als 'ouder die daadwerkelijk voor het kind zorgt', zo het een minderjarig kind betreft, is dat anders het verblijfsrecht van het kind, waarop het recht heeft in toepassing van het gemeenschapsrecht, van elk nuttig effect zou worden ontdaan. 3. Zo men stelt dat het kind van verzoeker, als zijnde een Belg, geen beroep kan doen op het gemeenschapsrecht, dan dient niettemin gesteld dat het kind, als zijnde Belg, minstens op gelijke wijze aanspraak kan maken op een verblijfsrecht in België. Het verblijfsrecht in België, dat inherent is aan de Belgische nationaliteit, komt evenzeer toe aan het kind van verzoeker op grond van het Belgisch recht, als enig ander verblijfsrecht toekomt aan een vreemdeling. Niet alleen zou het verwonderlijk zijn dat een Belg in toepassing van de Belgische wetgeving slechts in mindere mate een verblijfsrecht zou kunnen doen gelden dan een EU-burger op grond van het gemeenschapsrecht, het is ook opgenomen in artikel 22 van de Grondwet dat ieder recht heeft op eerbiediging van zijn privé-leven en zijn gezinsleven, behoudens in de gevallen en onder de voorwaarden door de wet bepaald. De wet nu, voert geen enkel onderscheid in tussen het begrip 'ouder ten laste' bedoeld in
, 3/ en 4, 3/ enerzijds, en het begrip 'ouder ten laste' in
. De wet voert evenmin een onderscheid in tussen de eerbiediging van het privé-leven (waarin begrepen is het verblijfsrecht van een Belgische onderdaan) en het gezinsleven zoals bepaald bij
, 3/ en 4, 3/ enerzijds, en de eerbiediging van die rechten zoals bepaald bij
. Het invoeren van dergelijk onderscheid door de uitvoerende macht, zonder enige wettelijke basis, zou dan ook een schending inhouden van artikel 22 van de Grondwet. Overigens bepaalt artikel 22bis van de Grondwet dat elk kind, zonder onderscheid, recht heeft op eerbiediging van zijn morele, lichamelijke, geestelijke en seksuele integriteit. Tegenpartij kon dit onderscheid dan ook niet maken zonder voorafgaand wetgevend initiatief. Het middel is ontvankelijk en gegrond. Het bestreden arrest dient te worden nietig verklaard en gecasseerd.”; XIV-30.026-3/17 2.1.2. Overwegende dat de verwerende partij in de memorie van antwoord het volgende stelt: “In een eerste middel beroept verzoeker zich op de vermeende schending van
van de Vreemdelingenwet van 15.12.1980, van artikel 7.1b van de Richtlijn 2004/38 van het Europees Parlement en de Raad van 29.04.2004 en van artikel 22 van de Grondwet. In zoverre verzoeker zich beroept op
vreemdelingenwet en 22 van de Grondwet laat de verwerende partij vooreerst gelden dat verzoeker in zijn inleidend verzoekschrift de procedure voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen geen middel heeft ontwikkeld mbt deze rechtspraak. Door verzoeker werd slechts in de repliekmemorie naar deze rechtspraak, zonder dat hij er voordien ooit op heeft gewezen, noch er elementen mee in verband heeft gebracht. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen kwam dan ook geheel terecht tot het besluit : "In zijn repliekmemorie voert verzoeker de schending aan van
van de Vreemdelingenwet en artikel 22 Grondwet. De Raad stelt vast dat verzoeker aldus een nieuw middel inroept. Een nieuw middel kan enkel voor het eerst ontvankelijk worden opgeworpen in de repliekmemorie wanneer het niet kon worden aangevoerd in het verzoekschrift omdat de nodige gegevens daartoe niet bekend waren of wanneer het een middel betreft dat de openbare orde raakt. Het door verzoeker ingeroepen middel raakt de openbare orde niet en verzoeker toont niet aan waarom zij dit middel niet in haar verzoekschrift tot schorsing en nietigverklaring heeft uiteengezet, derhalve is dit middel niet ontvankelijk" De verwerende partij ziet dan ook niet in op welke wijze de Raad voor Vreemdelingenbe- twistingen
Vreemdelingenwet en 22 Grondwet zou hebben geschonden. Het is dan ook uiterst ondergeschikt dat de verwerende partij zal repliceren op dit onderdeel van verzoekers eerste middel. Verzoeker meent dat het gegeven dat hij vader is van een Belgisch kind, hem een verblijfsrecht verleent in België en dit via toepassing van het gemeenschapsrecht, ook al heeft zijn Belgisch kind geen gebruik gemaakt van het recht op vrij verkeer. Verzoeker vergeet evenwel dat hij moet voldoen aan de wettelijke voorwaarden om een aanvraag tot vestiging in te dienen.
15.12.1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen bepaalt: "Met de E.G.-vreemdeling worden eveneens gelijkgesteld, de echtgenoot van een Belg die zich met hem vestigt of komt vestigen, alsook hun bloedverwanten in de nederdalende lijn beneden 21 jaar of die te hunnen laste zijn, hun bloedverwanten in de opgaande lijn die te hunnen laste zijn, en de echtgenoot van die bloedverwanten in de nederdalende en in de opgaande lijn, die zich met hen vestigen of komen vestigen." Verzoeker dient uiteraard te voldoen aan deze voorwaarden om zich dienstig te kunnen beroepen op
Hij dient dan ook aan te tonen dat hij ten laste is van zijn minderjarig dochtertje, dat op 7.1.2006 werd geboren in België. Dienaangaande blijft verzoeker — ook thans — volstrekt in gebreke. Meer zelfs verzoeker geeft zelf aan dat hij niet ten laste kan zijn van zijn dochtertje. De gemachtigde van de federale Minister van Binnenlandse Zaken heeft terecht gesteld dat niet aan de voorwaarden voldoet om te genieten van het recht op vestiging als bloedverwant in de opgaande lijn. Terwijl ook de vermeende schending van artikel 22 grondwet niet kan worden aangenomen. Verder laat de verwerende partij gelden dat ook de Europese wetgeving ter zake (waaronder het art. 2 van de richtlijn 2004/38 dd. 29.04.2004) uitdrukkelijk voorziet dat de rechtstreekse bloedverwanten in opgaande lijn ten laste moeten zijn. Verzoeker voldoet dan ook niet aan de voorwaarde van 'ten laste zijn', voorwaarde die nochtans uitdrukkelijk wordt gesteld in de Belgische wetgeving (art. 40 §6 van de wet dd. 15.12.1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de XIV-30.026-4/17 verwijdering van vreemdelingen) en in de Europese wetgeving (art. 2 van de richtlijn 2004/38/EG). Terwijl verzoeker niet dienstig kan verwijzen naar het arrest `Zhu en Chen' van het Hof van Justitie, alwaar volstrekt andere feitelijke omstandigheden ten grondslag liggen aan het arrest. In de geciteerde zaak wordt door het Hof van Justitie uitdrukkelijk gesteld dat het gemeenschapsrecht: "in omstandigheden als die in het hoofdgeding, de minderjarige van jonge leeftijd die onderdaan is van een lidstaat, die is gedekt door een passende ziektekostenverzekering en ten laste komt van een ouder die zelf onderdaan is van een derde staat en wiens bestaansmiddelen toereikend zijn om te voorkomen dat genoemde minderjarige ten laste komt van de overheidsfi- nanciën van de lidstaat van ontvangst, een recht verlenen om voor onbepaalde tijd op het grondgebied van deze laatste staat te verblijven. In dat geval geven deze zelfde bepalingen de ouder die daadwerkelijk voor die onderdaan zorgt het recht, met deze laatste in de lidstaat van ontvangst te verblijven" (onderlijning toegevoegd). Vooreerst dient te worden vastgesteld dat: - het in voormelde zaak betrokken kind — dat geboren is in het Verenigd Kc6inkrijk, doch met de nationaliteit van een andere lidstaat, zodat er een communautair aspect aanwezig was — een verblijfsrecht heeft verkregen in het Verenigd Koninkrijk op grond van het EG-recht, - aan de moeder van het betrokken kind een verblijfsrecht verleend werd, gelet op het ‘effet utile’ van het verblijfsrecht van het kind zelf, - opdat het Hof van Justitie de theorie van het `effet utile' kon toepassen voor de moeder de voorafgaandelijke toepassing van het EG-recht voor het verblijfsrecht van het kind noodzakelijk was. In casu echter is het verblijfsrecht van de dochter van verzoeker geenszins gebaseerd op het EG-recht, doch wel op de Belgische wetgeving, zonder enig intracommunautair aspect. Terwijl de toepassing van het gemeenschapsrecht zich niet uitstrekt tot zuiver interne situaties, waarbij er slechts een aanknoping is met één EU-lidstaat en een derde staat. Een 'intracommunautair aspect' is principieel nochtans vereist opdat er eventueel rechten zouden kunnen worden ontleend aan bepalingen van het recht van de Europese Gemeenschap- pen (H.v.J., 27.10.1982, nrs. 35 en 36/82, Jur. 1982, 3723). Zodoende kan de `nuttigewerkingtheorie' niet zonder meer worden toegepast op de situatie van verzoeker (zie ook H. VERSCHUEREN, "Gezinshereniging met EU-burgers door derdelandsonderdanen. Twee opmerkelijke arresten van het hof van Justitie in de zaken Akrich en Zhu en Chen", in TVR 2005, nr. 2, 123.). Aldus kan verzoeker zich niet dienstig beroepen op het door zijn aangehaalde arrest. Door verzoeker wordt dan ook ten onrechte voorgehouden dat hij via art. 40 § 6 Vreemdelingenwet "gebruik kan maken van het gemeenschapsrecht zonder dat een grensover- schrijdend element moet aanwezig zijn", quod certe non. Zoals hierboven reeds werd aangetoond, voldoet verzoeker immers niet aan de wettelijke voorwaarden van art. 40 § 6 van de Vreemdelingenwet, zodat hij zich niet op dit artikel kan beroepen. De rechter in vreemdelingenzaken heeft in het bestreden arrest dd. 25.10.2007 geheel terecht geoordeeld dat: " De Raad kan slechts vaststellen dat noch verzoekster, noch de persoon in functie van wie hij zijn vestigingsaanvraag heeft ingediend, burger is van de Unie die zich begeeft naar of verblijft in een andere lidstaat dan die waarvan hij de nationaliteit bezit. Verzoeker, van Ecuadoriaanse nationaliteit, vraagt immers de vestiging in België in functie van een Belgische onderdaan. Het grensoverschrijdende aspect, dat door de Richtlijn 2004/38/EG wordt vereist ontbreekt in casu. Aangezien verzoeker geen begunstigde is van de Richtlijn 2004/38/EG, kan hij zich niet dienstig beroepen op de bepalingen van deze Richtlijn en ook niet op de rechtspraak van het Europese Hof van Justitie die een interpretatie van deze richtlijn geeft" Geheel ten overvloede merkt de verwerende partij ondergeschikt nog het volgende op. Bij toepassing van de bepalingen van het EG-recht dient rekening te worden gehouden met het doel van deze bepalingen, met name het vermijden van een onredelijke belasting voor de algemene middelen van een lidstaat van ontvangst. XIV-30.026-5/17 Zodoende is in het EG-recht de voorwaarde voorzien dat de EU-onderdanen voor zichzelf en hun familieleden een ziektekostenverzekering hebben afgesloten die alle risico's in de ontvangende lidstaat dekt, en dat zij over toereikende bestaansmiddelen beschikken om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste van de bij standsregeling van de lidstaat van ontvangst komen. Verzoeker heeft op geen enkele manier aangetoond dat aan deze voorwaarden voldaan werd. Integendeel beperkt verzoeker zich ertoe te verwijzen naar het desbetreffende arrest, zonder het toe te passen op zijn eigen zaak. Verzoekers beschouwingen missen dan ook duidelijk juridische grondslag, en kunnen geen afbreuk doen aan het in casu bestreden arrest dd. 25.10.2007. Het eerste middel van verzoeker kan niet worden aangenomen.”; 2.1.3. Overwegende dat de verzoekende partij in de memorie van wederantwoord het volgende toevoegt: “Over de ontvankelijkheid van het middel gesteund op
van de Wet van 15 december 1980 (Vreemdelingenwet) Verweerder stelt in zijn Memorie dat het middel van de schending van
Dat is niet correct: verzoeker beroept zich in het verzoekschrift voor de Raad wel degelijk op
Verzoeker kan ook aantonen dat de bestreden beslissing niet duidelijk maakte hoe verweerder dit artikel interpreteerde.
van de Wet van 15 december 1980 (hierna vreemdelingenwet) kent aan de ouder ten laste van een Belg geen verblijfsrecht toe. De bepaling stelt enkel dat deze gelijkgesteld wordt met een EU vreemdeling: "Met de E.G.-vreemdeling worden eveneens gelijkgesteld, de echtgenoot van een Belg die zich met hem vestigt of komt vestigen, alsook hun bloedverwanten in de nederdalende lijn beneden 21 jaar of die te hunnen laste zijn, hun bloedverwanten in de opgaande lijn die te hunnen laste zijn, en de echtgenoot van die bloedverwanten in de nederdalende en in de opgaande lijn, die zich met hen vestigen of komen vestigen". Uit de bestreden beslissing valt niet op te maken of verweerder op dat moment betwistte dat verzoeker het communautaire recht zou kunnen inroepen als gelijkgestelde met een EU- vreemdeling: De beslissing werd expliciet genomen in toepassing van artikel 61 Vreemdelingenbesluit. Dit artikel bepaalt de documenten die afgegeven worden aan "de vreemdeling bedoeld in
Uit de bestreden beslissing zelf blijkt dus dat verzoeker, tijdens het onderzoek naar de mogelijke toekenning van een verblijfsrecht, nog beschouwd werd als een vreemdeling die gelijkgesteld wordt met een EU-vreemdeling, gezien het
Verweerder stelde in de bestreden beslissing enkel dat er geen verblijfsrecht kan worden toegekend, omdat verzoeker niet ten laste is van zijn kind, wat ook een motivering kan zijn ten aanzien van een EU-vreemdeling. Op het moment van het opstellen van het verzoekschrift was het dus evident dat ook het onderzoek in beroep zou gebeuren met inachtname van de rechtsbescherming die geldt voor een gelijkgestelde met een EU-vreemdeling. Pas in de memorie voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen werpt verweerder op dat het communautair recht niet van toepassing zou zijn, omdat verzoeker niet gelijkgesteld kan worden met een EU-vreemdeling. Uiteraard kon dan ook pas in de memorie van antwoord gesteld worden dat
Vreemdelingenwet geschonden wordt, doordat verweerder verklaart dat verzoeker, tijdens het onderzoek naar een mogelijk verblijfsrecht, zich niet kan beroepen op de rechten van een EU-vreemdeling, waarmee hij volgens dat artikel gelijkgesteld wordt. XIV-30.026-6/17 Bondige samenvatting van de middelen: De rechtsmiddelen van verzoekster zijn in hoofdzaak terug te brengen tot één rechtsvraag: Moet het begrip 'ouder ten laste' in
Vreemdelingenwet geïnterpreteerd worden volgens de rechtspraak van het Hof van Justitie in het arrest Chen en Zhu ? ten laste te zijn Verzoeker stelt dat de interpretatie van het begrip 'ouder ten laste' vanwege het Hof van Justitie niet enkel geldt voor het begrip 'ouder ten laste' zoals opgenomen in
, 3/ en 4, 3/, maar ook geldt voor de gelijkaardige zinsnede in a - Zo ja, dan had verzoekster niet moeten aantonen dat zij ten laste is van haar kind, maar enkel dat zij er werkelijk voor zorgt en nodig is voor de opvoeding. In dat geval schendt de bestreden beslissing, alsook het arrest van de Raad, de artikelen 40 §6 Vreemdelingenwet, 7.1 van de richtlijn 2004/38 en 22bis van de Grondwet. - Zo neen, dan had verzoekster de kans moeten krijgen om de nodige bewijzen voor te leggen dat hij effectief ten laste is van zijn kind. Zij heeft die kans niet gehad: de gemeente nodigde haar uit om de bewijzen binnen te brengen, terwijl Dienst Vreemdelingenzaken al onmiddellijk een negatieve beslissing genomen had. In dat geval schendt de bestreden beslissing de artikelen 45 en 61 Vreemdelingenwet, en schendt het arrest van de Raad
Vreemdelingenwet door te stellen dat die artikelen niet van toepassing zijn op een ouder ten laste van een Belgisch kind. In beide gevallen schenden de bestreden beslissing en het arrest ook de artikelen 15.1 en 31.3 van de richtlijn 2004/38/EG, gezien een ouder ten laste van een Belg in toepassing van
gelijkgesteld wordt met een EU-vreemdeling, en verzoekster door verweerder zelf duidelijk gelijkgesteld werd met een EU-vreemdeling, gelet op de schorsing van rechtswege van de bestreden beslissing, EERSTE MIDDEL: SCHENDING
In hoofdorde: Verzoeker hoefde geen bewijs voor te leggen rtikel 40 § 6 van de Wet van 15 december 1980.
gebruikt precies dezelfde bewoordingen en niets wijst er op dat de wetgever zou hebben bedoeld dat het begrip 'ouder ten laste' in de zin van
van betekenis zou verschillen met het begrip 'ouder ten laste' in de zin van
Er moet dan ook worden nagegaan waarom de interpretatie van deze exact dezelfde begrippen zou moeten verschillen. Het hof van Justitie meende het begrip 'ouder ten laste' ten aanzien van een minderjarig kind te moeten interpreteren als 'ouder die daadwerkelijk voor het kind zorgt', omdat, indien men deze interpretatie niet zou volgen, ...zulks het verblijfsrecht van het kind ieder nuttig effect zou ontnemen. Het is immers duidelijk dat het genot van het verblijfsrecht door een kind van jonge leeftijd noodzakelijkerwijs impliceert dat dit kind het recht heeft om te worden begeleid door de persoon die er daadwerkelijk voor zorgt, en dientengevolge dat deze persoon gedurende dat verblijf bij het kind in de lidstaat van ontvangst kan wonen (Overweging 45). De reden waarom 'ouder ten laste' in het gemeenschapsrecht geïnterpreteerd dient te worden als 'ouder die daadwerkelijk voor het kind zorgt', zo het een minderjarig kind betreft, is dat het verblijfsrecht van het kind anders van elk nuttig effect zou worden ontdaan. Verweerder stelt in de memorie dat er andere feitelijke omstandigheden ten grondslag liggen aan het arrest, namelijk dat er een communautair aspect aanwezig was. Verzoeker ontkent echter niet dat hij geen gebruik heeft gemaakt van het recht op vrij verkeer. Wel stelt verzoeker dat hij gelijkgesteld dient te worden met een EU-vreemdeling als ouder ten laste, en dat de interpretatie van 'ten laste' in
Vreemdelingenwet dezelfde moet zijn als in de andere artikelen, omdat het dezelfde situatie betreft en er geen discriminatie is toegestaan, tenzij als deze bij wet is voorzien. Het verblijfsrecht in België, dat inherent is aan de Belgische nationaliteit, komt evenzeer toe aan het kind van verzoeker op grond van het Belgisch recht, als enig ander verblijfsrecht toekomt aan een vreemdeling, en dat recht kan enkel nuttig worden uitgeoefend mits aanwezigheid van verzoeker. XIV-30.026-7/17 Niet alleen zou het verwonderlijk zijn dat een Belg in toepassing van de Belgische wetgeving slechts in mindere mate een verblijfsrecht zou kunnen doen gelden, dan een EU- burger op grond van het gemeenschapsrecht, het is ook opgenomen in artikel 22 van de Grondwet dat ieder recht heeft op eerbiediging van zijn privé-leven en zijn gezinsleven, behoudens in de gevallen en onder de voorwaarden door de wet bepaald. Overigens bepaalt artikel 22bis van de Grondwet dat elk kind, zonder onderscheid, recht heeft op eerbiediging van zijn morele, lichamelijke, geestelijke en seksuele integriteit. De Wet nu, voert geen enkel onderscheid in tussen het begrip 'ouder ten laste' bedoeld in
, 3/ en 4, 3/ enerzijds, en het begrip 'ouder ten laste' in
. De Wet voert geen enkel onderscheid in tussen de eerbiediging van het privé-leven (waarin begrepen is het verblijfsrecht van een Belgische onderdaan) en het gezinsleven zoals bepaald bij
, 3/ en 4, 3/ enerzijds, en de eerbiediging van die rechten zoals bepaald bij
. Het invoeren van dergelijk onderscheid door de uitvoerende macht, zonder enige wettelijke basis, zou dan ook een schending inhouden van artikel 22 van de Grondwet. Verwerende partij kon dit onderscheid dan ook niet maken zonder voorafgaand wetgevend initiatief. Verwerende partij kon in casu geen enkele wettelijke bepaling inroepen die het onderscheid zou kunnen rechtvaardigen tussen de interpretatie van het begrip 'ouder ten laste' in
, 3/ en 4, 3/ enerzijds, en
Verwerende partij kon dan ook niet anders dan verzoeker gelijk te stellen met een EU- vreemdeling, in de mate dat verzoeker, indien niet ten laste, wel daadwerkelijk voor het Belgisch kind zorgt en op die manier het verblijfsrecht van het kind effectief van een nuttige uitwerking voorziet. De bindende interpretatie van het Hof van Justitie, die geldt ten aanzien van de ouder van een EU-vreemdeling, geldt dus ook ten aanzien van verzoeker, zodra hij als gelijkgestelde dient te worden beschouwd. Als gelijkgestelde met een EU-vreemdeling beschikt verzoeker over een onmiddellijk verblijfsrecht, zonder dat er enig document afgegeven moet worden, dit in toepassing van de richtlijn 2004/38, die nog niet in Belgisch recht werd omgezet. In die zin schendt de beslissing die aan verzoeker, die de ouder is van een minderjarige burger van de EU die over een ziektekostenverzekering beschikt, en over een maandelijks onderhoudsgeld van een familielid, een verblijfsrecht weigert om de reden dat deze niet ten laste is van de minderjarige, artikel 7.1 b van de Richtlijn 2004/38 zoals dit geïnterpreteerd werd door het Hof van Justitie. In ondergeschikte orde: verzoeker heeft bewijzen voorgelegd dat zij ten laste is, maar deze werden niet onderzocht. Verzoeker bood zich op 30 mei 2007 aan bij het gemeentebestuur met het bewijs dat zijn dochter maandelijks een bedrag van 200 euro ontvangt van diens broer, XXX, waardoor hij niet ten laste valt van de Belgische staat. Verzoeker brengt dus een bewijs aan dat hij feitelijk ten laste is van het inkomen van zijn Belgisch kind. Noch de bestreden beslissing, noch het arrest van de Raad bieden een beoordeling van deze gegevens of bieden enig argument waaruit blijkt dat dit bewijs onvoldoende zou zijn. Integendeel, de bestreden beslissing werd genomen op 15 februari 2007, hoewel door de gemeente aan verzoeker was gevraagd deze voor te leggen "voor 17 juni 2007". Door het voorgelegde bewijs niet in aanmerking te nemen of te beoordelen, schendt de bestreden beslissing
In verband met dit bewijs stelt verweerder in de memorie: "dienaangaande blijft verzoeker- ook thans — volstrekt in gebreke. Meer zelfs, verzoeker geeft zelf aan dat hij niet ten laste kan zijn van zijn dochtertje". Dat verzoeker zelf zou beweren dat hij niet ten laste is van zijn dochtertje is onjuist, en wordt met geen enkel stuk gestaafd.”; XIV-30.026-8/17 2.1.4. Overwegende dat artikel 3.1. van Richtlijn 2004/38 bepaalt dat die richtlijn van toepassing is “ten aanzien van iedere burger van de Unie die zich begeeft naar of verblijft in een andere lidstaat dan die waarvan hij de nationaliteit bezit, en diens familieleden als gedefinieerd in artikel 2, punt 2), die hem begeleiden of zich bij hem voegen”; dat in artikel 2.2. van de voornoemde richtlijn als familielid worden gedefinieerd: “
, § 6, van de Vreemdelingenwet op ontvankelijke wijze voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen heeft opgeworpen, dat deze bepaling ten tijde van de beslissing van de minister van Binnenlandse Zaken, die tot het bestreden arrest heeft geleid, als volgt luidde: “Met de E.G.-vreemdeling worden eveneens gelijkgesteld, de echtgenoot van een Belg die zich met hem vestigt of komt vestigen, alsook hun bloedverwanten in de nederdalende lijn beneden 21 jaar of die te hunnen laste zijn, hun bloedverwanten in de opgaande lijn die te hunnen laste zijn, en de echtgenoot van die bloedverwanten in de nederdalende en in de opgaande lijn, die zich met hen vestigen of komen vestigen.”; Overwegende dat
, § 6, van de Vreemdelingenwet een gelijkstelling voorziet voor personen die niet onder het toepassingsgebied van Richtlijn 2004/38 vallen; dat het een gelijkstelling in het nationale Belgische recht betreft die per definitie geen omzetting van de voornoemde richtlijn vormt, precies omdat zij betrekking heeft op gevallen die niet onder de toepassing van die richtlijn vallen; dat
, § 6, van de Vreemdelingenwet om die reden niet aan Richtlijn 2004/38 of aan de rechtspraak XIV-30.026-9/17 dienaangaande van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen kan worden getoetst; Overwegende dat de verzoekende partij, die niet ten laste is van haar minderjarige bloedverwant in nederdalende lijn, niet aan de voorwaarden van arti- kel 40, § 6 van de Vreemdelingenwet voldoet en zich dus niet op die bepaling kan beroepen; dat het eerste middel in die mate ongegrond is; Overwegende dat de verzoekende partij in de memorie van wederantwoord in ondergeschikte orde stelt dat zij op 30 mei 2007 een attest aan het gemeentebestuur heeft bezorgd waaruit zou blijken dat zij feitelijk ten laste van haar Belgisch kind is; dat dit stuk van na de beslissing van 15 februari 2007 dateert en de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen er dus geen rekening mee kon of moest houden bij zijn beoordeling van die beslissing; dat het eerste middel in die mate niet-ontvankelijk is; Overwegende dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen in het bestreden arrest vaststelt dat de verzoekende partij de schending van artikel 22 van de Grondwet voor het eerst in haar repliekmemorie heeft opgeworpen zonder dat deze bepaling de openbare orde raakt en zonder dat de verzoekende partij aantoont waarom zij dit niet eerder kon opwerpen; dat de verzoekende partij deze vaststellingen niet aanvecht; dat zij aldus evenmin thans voor de Raad van State de schending van artikel 22 van de Grondwet kan opwerpen; dat het eerste middel ook in die mate niet-ontvankelijk is; 2.2.
Het onderzoek naar een eventueel verblijfsrecht, en de rechtsbescherming daarbij, moeten dus gelijk zijn met diegene die gelden voor de EU-vreemdeling. De bestreden beslissing werd automatisch geschorst na het indienen van het verzoek tot nietigverklaring. Deze automatische schorsing kon in casu enkel worden doorgevoerd op grond van artikel 39/79 §1, 7/ Vreemdelingenwet. Artikel 39/79 § 1, 7/ vernoemt enkel de beslissing tot weigering van een verblijfsrecht aan een EU-vreemdeling. XIV-30.026-12/17 De wet voorziet niet in een schorsing van de beslissing ten aanzien van een gezinslid van een Belg. De wet voorziet in een gelijkstelling van gezinsleden van een Belg met een EU-vreemdeling, zodat zij, ook bij een negatieve beslissing, via deze gelijkstelling dezelfde rechtsbescherming genieten als een EU-vreemdeling. Als er dus een schorsing van rechtswege werd aanvaard, kon dat alleen gebeuren op grond van een gelijkstelling van verzoeker met een EU-vreemdeling. Artikel 42, 1e lid Vreemdelingenwet laat ook helemaal niet toe om een aparte procedure of rechtsbescherming in te richten ten aanzien van gezinsleden van Belgen. Om die reden dient een beslissing genomen op grond van
Vreemdelingenwet aan dezelfde voorwaarden onderworpen te worden als een beslissing ten aanzien van een EU- vreemdeling, en dus ook aan de bepalingen 15.1 en 31.3 van de richtlijn 2004/38.”; 2.2.
van de Vreemdelingenwet toegelaten moeten worden tot vestiging en de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen dan ook zijn beroep als gegrond had moeten verklaren. Het bestreden arrest schendt artikel 39/59 van de Vreemdelingenwet. Het middel is ontvankelijk en gegrond. Het bestreden arrest dient te worden gecasseerd. Rekening houdend met de hierboven uiteengezette middelen en met de elementen uit het administratieve en rechtsplegingsdossier, mag geconcludeerd worden dat tegenpartij op onrechtmatige wijze beslist heeft verzoekers beroep tegen de beslissing door de Dienst Vreemdelingenzaken tot weigering van zijn vestigingsaanvraag te verwerpen. Zo tegenpartij de wet en de substantiële en op straffe van nietigheid voorgeschreven vormvoorschriften had nageleefd, dan zou dit tot de toelating tot vestiging aan verzoeker, of minstens de vernietiging van de weigeringsbeslissing van de Dienst Vreemdelingenzaken geleid kunnen hebben.”; 3.3.2. Overwegende dat de verwerende partij in de memorie van antwoord het volgende stelt: “Betreffende een derde middel van verzoeker ; In een derde middel beroept verzoeker zich op de vermeende schending van artikel 39/59 §1 van de Vreemdelingenwet. Verzoeker beweert dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen artikel 39/59 §1 schendt doordat de Raad de feiten die door verzoeker worden aangehaald aan een onderzoek onderwerpt en vervolgens het beroep van verzoeker verwerpt. Uit de feiten blijkt — aldus verzoeker — duidelijk dat hij een bloedverwant in opgaande lijn is van een Belg van wie hij ten laste is. De verwerende partij laat dienaangaande gelden dat verzoekers beschouwingen kant noch wal raken. Het al dan niet ten laste zijn van de Belgische onderdaan is vanzelfsprekend geen element dat betrekking heeft op het feitenrelaas van verzoeker, maar dient te worden beoordeeld in de gegrondheidsfase van het beroep. De feiten zoals ze door verzoeker worden geschetst werden door de Raad voor Vreemde- lingenbetwistingen niet betwist. De toetsing van
Vreemdelingenwet behoort daar uiteraard niet toe. Verzoeker zoekt spijkers op laag water. Verzoekers derde middel mist dan ook feitelijke en juridische grondslag.”; 3.3.
AI-uitleg op basis van de officiële wettekst. Indicatief, vervangt geen juridisch advies.