Arrest 196183 - Raad voor Vreemdelingenbetwistingen - 18/09/2009

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 18 september 2009 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2009:ARR.196.183 Rolnummer: A. 187030/XIV-30182 Zaak: Arrest 196183 - Raad voor Vreemdelingenbetwistingen - 18/09/2009 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2009-10-01 Raadplegingen: 62 - laatst gezien 2026-06-30 03:33 Fiche Arrest nr 196.183 van 18 september 2009 Vreemdelingen - Raad voor Vreemdelingenbetwistingen Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK. nr. 196.183 van 18 september 2009 in de zaak A. 187.030/XIV-30.

1. In zake : XXX, die woonplaats kiest bij advocaat K. VERSTREPEN, kantoor houdende te 2060 ANTWERPEN, Rotterdamstraat 53 tegen : de Belgische Staat, vertegenwoordigd door de minister van Binnenlandse Zaken, thans de staatssecretaris voor Migratie- en Asielbeleid. ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- -- DE Wnd. VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER, Gezien het verzoekschrift dat XXX, van Thaise nationaliteit, op 13 februari 2008 heeft ingediend om de vernietiging te vorderen van het arrest nr. 5578 van 10 januari 2008 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen; Gelet op de beschikking nr. 2314 van 11 maart 2008 waarbij het cassatieberoep toelaatbaar wordt verklaard; Gelet op artikel 16 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 tot vaststelling van de cassatie-procedure bij de Raad van State; Gezien de regelmatig gewisselde memories van antwoord en van wederantwoord; Gezien het verslag opgemaakt door auditeur M. STERCK, op grond van artikel 16 van voormeld koninklijk besluit; Gelet op de kennisgeving van dat verslag aan de partijen; Gelet op de beschikking van 11 december 2008 waarbij de terechtzitting bepaald wordt op 11 februari 2009; Gehoord het verslag van staatsraad C. ADAMS; XIV-30.182-1/16 Gehoord de opmerkingen van advocaat M. CLAES, die loco advocaat K. VERSTREPEN verschijnt voor de verzoekende partij en van advocaat A. DE MEU, die loco advocaat C. DECORDIER verschijnt voor de verwerende partij; Gehoord het eensluidend advies van auditeur R. VAN DEN EECKHOUT; Gelet op titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973;
2. Overwegende dat de verzoekende partij op 26 februari 2007 een aanvraag tot vestiging in functie van haar minderjarig Belgisch kind indient; dat de minister van Binnenlandse Zaken op 28 februari 2007 een beslissing tot weigering van de vestiging met bevel om het grondgebied te verlaten neemt; Overwegende dat de verzoekende partij op 22 oktober 2007 tegen die weigeringsbeslissing beroep bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen aantekent; dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen het beroep met een arrest van 10 januari 2008 verwerpt; dat dit het bestreden arrest is; 2.1.
3. Overwegende dat de verzoekende partij in een eerste middel de schending van de artikelen 39/65 en 40, § 6, van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen (Vreemdelingenwet) opwerpt; dat zij dit als volgt toelicht: “Verzoekster voerde een schending aan van de artikelen 40 § 6 van de Wet van 15 december 1980 (Vreemdelingenwet), waaruit blijkt dat het ten laste zijn één van de voorwaarden is voor de ouder ten laste van een Belg, om gelijkgesteld te worden met een EU-onderdaan, en dat deze voorwaarde dan ook bij elke aanvraag onderzocht dient te worden. Dit middel betreft enkel de gelijkstelling met een EU-onderdaan, voorafgaand aan het onderzoek naar een mogelijk verblijfsrecht. De Belgische wet stelt een aantal Belgen gelijk met EU-onderdanen wat het recht op verblijf betreft, waaronder de ouder ten laste van een Belg (artikel 40 § 6 Vreemdelingenwet). De verweerder stelt dat deze gelijkstelling niet geldt, gezien verzoekster niet ten laste 40kan zijn van haar kind, en er geen enkel andere aanknoping is met een situatie zoals bedoeld in de Europese regelgeving. Verweerder stelt in de bestreden beslissing zonder meer dat een ouder niet ten laste kan zijn van een minderjarig kind. Verweerder stelde in beroep zelfs dat verzoekster zelf niet zou betwisten dat zij niet ten laste is van haar kind, en wel om volgende reden: "in haar repliekmemorie stelt verzoekster zelfs uitdrukkelijk dat zij voor het onderhoud van het kind zorgt". De betekenis van "te mijnen laste" is volgens Van Dale "voor mijn rekening, op mijn kosten", wat een louter financiële afhankelijkheid inhoudt. XIV-30.182-2/16 Verweerder stelt dus dat verzoekster niet financieel ten laste kan zijn van een kind waar ze voor zorgt. In casu heeft verzoekster in België geen ander inkomen dan wat de vader van het kind, die om professionele redenen in Thailand verblijft, aan verzoekster schenkt met het oog op opvoeding en onderhoud van zijn kind in België. De Belgische vader heeft voor zijn Belgisch kind expliciet gekozen voor een opvoeding in België, en besliste ook samen met de moeder dat deze opvoeding door de moeder zou gebeuren. Die beslissing werd inmiddels gehomologeerd door de jeugdrechtbank middels een vonnis van 21 september 2007 (7322.B.2007/8B). Het kind beschikt over kindergeld, alimentatie, en een spaarrekening van ruim 13.000 euro. Verzoekster zelf heeft geen inkomen. Verzoekster is in België dus volledig afhankelijk van de inkomsten in hoofde van haar kind. De motivering dat verzoekster niet ten laste kan zijn van haar kind, omdat ze het opvoedt en onderhoudt, is dan ook in casu manifest onjuist, en houdt een schending in van genoemde artikels. Het arrest, dat deze motivering overneemt, schendt artikel 39/65 Vreemdelingenwet, gezien het geen afdoende reden biedt de kwestieuze lezing van artikel 40 § 6 Vreemdelingenwet te bevestigen.”; 2.1.
4. Overwegende dat de verwerende partij in de memorie van antwoord het volgende stelt: “In een eerste middel beroept verzoekster zich op een vermeende schending van artikel 40 §6 Vreemdelingenwet, artikel 39/65 Vreemdelingenwet en de materiële motiveringsplicht. Verzoekster meent dat het gegeven dat zij moeder is van een Belgisch kind, haar een verblijfsrecht verleent in België en dit via toepassing van het gemeenschapsrecht, ook al heeft haar Belgisch kind geen gebruik gemaakt van het recht op vrij verkeer. Verzoekster vergeet evenwel dat zij moet voldoen aan de wettelijke voorwaarden om een aanvraag tot vestiging in te dienen. Artikel 40§6 van de wet dd. 15.12.1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen bepaalt: "Met de E.G.-vreemdeling worden eveneens gelijkgesteld, de echtgenoot van een Belg die zich met hem vestigt of komt vestigen, alsook hun bloedverwanten in de nederdalende lijn beneden 21 jaar of die te hunnen laste zijn, hun bloedverwanten in de opgaande lijn die te hunnen laste zijn, en de echtgenoot van die bloedverwanten in de nederdalende en in de opgaande lijn, die zich met hen vestigen of komen vestigen." Verzoekster dient uiteraard te voldoen aan deze voorwaarden om zich dienstig te kunnen beroepen op artikel 40 §6 Vreemdelingenwet. Zij dient dan ook aan te tonen dat zij ten laste is van haar minderjarig zoontje, dat op 27.7.2001 werd geboren in België. Dienaangaande blijft verzoekster — ook thans — volstrekt in gebreke. Meer zelfs, verzoekster geeft zelf aan dat zij niet ten laste kan zijn van haar zoontje. De gemachtigde van de federale Minister van Binnenlandse Zaken heeft terecht gesteld dat verzoekster niet aan de voorwaarden voldoet om te genieten van het recht op vestiging als bloedverwant in de opgaande lijn. Ook in het arrest dd. 10.1.2008 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen wordt zeer duidelijk gesteld dat verzoekster niet ten laste kan zijn haar minderjarig kind : " Verzoekster betwist niet dat zij niet ten laste is van haar minderjarig kind In haar repliekmemorie stelt verzoekster zelfs uitdrukkelijk dat zij voor het onderhoud van het kind zorgt: "Verzoekster wijst evenwel naar de in het inleidend verzoekschrift en hierboven ontwikkelde middelen waaruit duidelijk blijkt dat verzoekster op het ogenblik van de vestigingsaanvraag wel degelijk voor het onderhoud van haar kind instond" (repliekmemorie p.5). De bewering ter zitting dat zij ten laste is van haar minderjarig kind kan dan ook niet gevolgd worden. De gemachtigde van de minister van Binnenlandse Zaken concludeerde dus XIV-30.182-3/16 terecht dat verzoekster niet voldoet aan de voorwaarden gesteld door artikel 40, §6 van de Vreemdelingenwet." Het arrest is voldoende gemotiveerd en geeft duidelijk aan om welke redenen de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen de mening is toegedaan dat de gemachtigde terecht een beslissing heeft genomen houdende de weigering van vestiging. Verzoekster geeft in haar verzoekschrift tot cassatie van het arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen nogmaals toe dat "zij over geen ander inkomen beschikt dan wat de vader van het kind, die om professionele redenen in Thailand verblijft, aan verzoekster schenkt met het oog op opvoeding en onderhoud van zijn kind in België" Verzoekster kan dus onmogelijk ten laste zijn van haar minderjarig kind. Het eerste middel van verzoekster kan niet worden aangenomen.”; 2.1.
5. Overwegende dat de verzoekende partij in de memorie van wederantwoord niets wezenlijks aan het middel toevoegt; 2.1.
6. Overwegende dat artikel 39/65 van de Vreemdelingenwet bepaalt dat de beslissingen van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen met redenen zijn omkleed; dat de kritiek op de motieven in het bestreden arrest betreffende de vraag of de verzoekende partij al dan niet ten laste van haar minderjarig kind is, een inhoudelijke kritiek is; dat daaruit niet blijkt dat niet aan de motiveringsplicht als vormvereiste in de zin van het voornoemde artikel 39/65 is voldaan; dat het eerste middel in die mate ongegrond is; Overwegende dat in het bestreden arrest niet op algemene wijze wordt gesteld dat “een ouder niet ten laste kan zijn van een minderjarig kind”, zoals de verzoekende partij in het middel voorhoudt; dat in het bestreden arrest wel op concrete wijze wordt overwogen dat de verzoekende partij niet betwist dat zij niet ten laste van haar minderjarig kind is, dat de verzoekende partij in haar repliekmemorie zelfs uitdrukkelijk stelt dat zij voor het onderhoud van het kind zorgt, dat haar bewering ter zitting dat zij ten laste van haar minderjarig kind is, niet kan worden gevolgd en dat de minister van Binnenlandse Zaken dus terecht heeft geconcludeerd dat de verzoekende partij niet voldoet aan de voorwaarden van artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet; dat het eerste middel in die mate feitelijke grondslag mist; Overwegende dat de verzoekende partij met haar argumentatie als zou zij wèl ten laste van haar minderjarig kind zijn, in wezen een nieuwe feitelijke appreciatie van de zaak vraagt; dat de Raad van State als administratieve cassatierechter niet bevoegd is om in de beoordeling van de feiten te treden; dat het eerste middel in die mate niet- ontvankelijk is; XIV-30.182-4/16 2.2.
7. Overwegende dat de verzoekende partij in een tweede middel de schending van artikel 61 van het koninklijk besluit van 8 oktober 1981 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen (Vreemdelingenbesluit) opwerpt; dat zij dit als volgt toelicht: “Verzoekster voert een schending aan van artikel 61 Vreemdelingenbesluit, omdat zij de bewijsstukken waaruit blijkt dat zij ten laste is van haar kind, nooit heeft kunnen aanbrengen, terwijl artikel 61 voorziet in een termijn van vijf maanden om dat te doen. Verweerder stelt dat verzoekster wel de kans gehad heeft om bij haar vestigingsaanvraag de nodige stukken te voegen, maar daaraan heeft verzaakt door ze niet tegelijk met de aanvraag te hebben neergelegd. Verweerder voegt er aan toe dat het feit dat verzoekster niet de kans gehad heeft de stukken neer te leggen bovendien niet ter zake dienend is. Verzoekster verzet zich ten zeerste tegen dergelijke weergave van de feiten, waaruit immers een absoluut onwettelijke interpretatie van de in casu toe te passen procedureregels blijkt. Het is immers vooreerst aan verweerder zelf te wijten dat zij niet 'de kans' zou gehad hebben de stukken te betrekken in de besluitvorming. Verzoekster diende immers de aanvraag tot vestiging in op 26 februari 2007 en reeds twee dagen nadien, op 28 februari 2007, nam tegenpartij een de beslissing tot weigering. Dit alles is des te onrechtmatiger nu artikel 61 § 2 Vreemdelingenbesluit duidelijk bepaalt dat ten vroegste een maand en ten laatste na vijf maanden na de aanvraag tot vestiging verzoekster zich dient aan te bieden, om zich de beslissing te laten betekenen. Deze bepaling houdt de mogelijkheid in om de aanvraag gedurende een maand aan te vullen met nieuwe gegevens, wat in praktijk altijd werd aanvaard. Indien er inmiddels al een weigeringsbeslissing genomen werd, wordt die betekend conform een bijlage 20 (artikel 61 § 4 Vreemdelingenbesluit). Er wordt niet voorzien in de mogelijkheid om een bevel af te geven. Alleen in geval van gevaar voor de openbare orde wordt een bevel om het grondgebied afgegeven (artikel 61 § 4 in fine, met verwijzing naar artikel 45 § 7 Vreemdelingenbesluit). Zoniet, dan blijft het Attest van Immatriculatie geldig, en wordt er geen bevel afgegeven, zodat een nieuwe aanvraag met nieuwe bewijsstukken kan worden voorgelegd. Verweerder stelt dat artikel 61 § 2 enkel aan verzoekster de verplichting oplegt zich aan te bieden, en dat het aan verweerder zelf geen enkele verplichting oplegt. Nochtans legt artikel 61 § 2 aan verweerder de verplichting op om een attest van immatriculatie af te geven voor de duur van vijf maanden, en biedt het niet de mogelijkheid dit attest weer in te trekken, tenzij in toepassing van genoemd artikel 45 § 7 (openbare orde). In casu heeft verweerder twee dagen na het indienen van de aanvraag een negatieve beslissing genomen, en deze op 7 maart 2007, dus binnen de twee weken, betekend. Er werd bovendien meteen een bevel om het grondgebied te verlaten afgegeven, en het attest van immatriculatie werd ingetrokken. De verplichtingen vervat in artikel 61 Vreemdelingenbesluit werden dan ook niet nageleefd. De wet biedt verzoekster de mogelijkheid te kiezen wanneer zij zich aanbiedt met het oog op het verkrijgen van een beslissing, waarbij er inmiddels nog aanvullende stukken kunnen worden neergelegd, en biedt ook de mogelijkheid om gedurende vijf maanden middels een nieuwe aanvraag nieuwe stukken voor te leggen. Het is dan ook absoluut onredelijk en onwettig verzoekster te verwijten niet tijdig de nodige stukken te hebben voorgelegd. Integendeel heeft verweerder zelf de wettelijke termijn waarbinnen verzoekster kon kiezen om de vereiste stukken nog voor te leggen, allerminst gerespecteerd, en heeft verweerder artikel 61 § 1 en § 4 geschonden door het attest van immatriculatie reeds na 1 maand weer in te trekken en een bevel af te geven, terwijl dit document vijf maand geldig is De bewering van verweerder dat de stukken, die bij het verzoekschrift tot nietigverklaring werden gevoegd, Uberhaupt te laat zouden zijn gekomen is manifest onjuist: verzoekster had in toepassing van artikel 61 § 2 nog de tijd tot 26 juli 2007 om de nodige stukken voor te leggen. De stukken dateren, zoals de tegenpartij ook toegeeft, van juni
8. XIV-30.182-5/16 Door verzoekster niet de kans te geven het bewijs te leveren van het feit dat zij ten laste is van een Belg, schendt de tegenpartij artikel 40 § 6 en artikel 61 § 2.”; 2.2.
9. Overwegende dat de verwerende partij in de memorie van antwoord het volgende stelt: “In een tweede middel beroept verzoekster zich op de vermeende schending van artikel 61 van het K.B. van 8.10.
10. Bij lezing van het tweede middel stelt de verwerende partij vooreerst vast dat verzoekster zich enkel richt tegen de beslissing dd. 28.2.2007 van de gemachtigde van de federale Minister van Binnenlandse Zaken, houdende weigering van de vestiging met bevel om het grondgebied te verlaten. De verwerende partij laat dienaangaande gelden dat het huidige beroep een cassatieberoep uitmaakt, gericht tegen een beslissing van een administratief rechtscollege, met name de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, en niet tegen een beslissing van een administratieve overheid. Aangezien verzoekster zich in haar tweede middel richt tegen de oorspronkelijke beslissing dd. 28.2.2007 van de gemachtigde van de federale Minister van Binnenlandse Zaken, is haar kritiek niet dienend en kan deze niet worden weerhouden in het kader van onderhavig cassatieberoep. Het tweede middel van verzoekster is dan ook niet ontvankelijk. Geheel ten overvloede laat de verwerende partij het volgende gelden. Zoals in het bestreden arrest dd. 10.1.2008 ook terecht wordt aangehaald, legt artikel 61 van het K.B. van 8.10.1981 geen verplichting op aan de verwerende partij. "Verzoekster meent dat dit artikel geschonden zou zijn omdat de verwerende partij haar niet de kans heeft gegeven om nog aanvullende stukken voor te leggen binnen de termijn van vijf maanden. In haar repliekmemorie stelt verzoekster ook dat ten vroegste een maand na de aanvraag tot vestiging de beslissing betekend kan worden. Artikel 61, §2 van het KB. van 8 oktober 1981 legt enkel aan de vreemdeling de verplichting op om zich bij het gemeentebestuur aan te melden teneinde zich de beslissing aangaande de aanvraag tot vestiging te laten betekenen. Het kwestieuze artikel legt geen verplichting op aan de verwerende partij. Verzoeksters argumentatie berust op een verkeerde lezing van het desbetreffende artikel." De verwerende partij laat tenslotte gelden dat verzoekster geen belang heeft bij de kritiek gelet op het feit zijn onmogelijk kan bewijzen ten laste te zijn van een kind van 6 jaar oud. Zelfs indien verzoekster 5 maanden de tijd zou hebben gehad om bewijzen voor te leggen van het ten laste zijn, dan nog zou zij hier niet zijn in geslaagd. " Het valt moeilijk in te zien hoe verzoekster ten laste zou kunnen zijn van zijn zoon die op het ogenblik van het treffen van de bestreden beslissing ongeveer één jaar oud is, De bestreden beslissing stelt dan ook terecht dat verzoekster onmogelijk ten laste kan zijn van zijn Belgisch minderjarig kind en dat derhalve de vestiging om die reden niet kan worden toegestaan. " ( R.v.V. nr. 10.344 van 28.9.2007) Het tweede middel van verzoekster kan niet worden aangenomen.”; 2.2.
11. Overwegende dat de verzoekende partij in de memorie van wederantwoord het volgende toevoegt: “Verzoekster voert een schending aan van artikel 61 Vreemdelingenbesluit, omdat zij de bewijsstukken waaruit blijkt dat zij ten laste is van haar kind, nooit heeft kunnen aanbrengen, terwijl artikel 61 voorziet in een termijn van vijf maanden om dat te doen. Verweerder stelt dat dit middel enkel gericht is tegen de beslissing van de Minister, en niet tegen het arrest waarvan verbreking wordt gevraagd. Het arrest stelt: XIV-30.182-6/16 "Artikel 61 §2 van het KB legt enkel aan een vreemdeling de verplichting op om zich bij het gemeentebestuur aan te melden teneinde zich de beslissing aangaande de aanvraag tot vestiging te laten betekenen. Het kwestieuze artikel legt geen verplichting op aan de verwerende partij". Onderhavig middel stelt daarentegen dat artikel 61 § 2 aan verweerder de verplichting oplegt om een attest van immatriculatie af te geven voor de duur van vijf maanden, en niet de mogelijkheid biedt dit attest weer in te trekken, tenzij in toepassing van genoemd artikel 45 § 7 (openbare orde). In casu heeft verweerder twee dagen na het indienen van de aanvraag een negatieve beslissing genomen, en deze op 7 maart 2007, dus binnen de twee weken, betekend. Er werd bovendien meteen een bevel om het grondgebied te verlaten afgegeven, en het attest van immatriculatie werd ingetrokken. De verplichtingen vervat in artikel 61 Vreemdelingen besluit werd dan ook niet nageleefd. Door te stellen dat artikel 61 §2 van het KB geen andere verplichting oplegt aan verweerder, schendt het arrest dit artikel, ten nadele van verzoekster. De wet biedt verzoekster de mogelijkheid te kiezen wanneer zij zich aanbiedt met het oog op het verkrijgen van een beslissing, waarbij er inmiddels nog aanvullende stukken kunnen worden neergelegd, en biedt ook de mogelijkheid om gedurende vijf maanden middels een nieuwe aanvraag nieuwe stukken voor te leggen. Verzoekster heeft die mogelijkheid niet gehad. Verweerder geeft zelf ook expliciet de reden waarom aan verzoekster de mogelijkheid niet is geboden om de nodige stukken voor te leggen: "Het valt moeilijk in te zien hoe verzoekster ten laste zou kunnen zijn van zijn zoon die op het ogenblik van het treffen van de bestreden beslissing ongeveer één jaar oud is" (memorie, p. 4). Met verwijzing naar het vorig middel, wordt er aan herinnerd dat het perfect mogelijk is financieel afhankelijk te zijn van een kind, vermits een kind het recht heeft over een eigen inkomen te beschikken, waarvan de ouders het genot hebben, gekoppeld aan het beheer ervan (artikel 384 BW). Door verzoekster de kans te ontzeggen het bewijs te leveren van het feit dat zij ten laste is van een Belg, schendt het arrest dan ook 40 § 6 en artikel 61 § 2.”; 2.2.
12. Overwegende dat de in artikel 40, § 6, van de Vreemdelingenwet bedoelde vreemdeling, voor zover hij aan bepaalde voorwaarden voldoet, naar luid van artikel 61, § 1, van het Vreemdelingenbesluit in het vreemdelingenregister wordt ingeschreven en een attest van immatriculatie ontvangt met een geldigheidsduur van vijf maanden vanaf de afgifte; dat artikel 61, § 2, van dat besluit bepaalt dat de vreemdeling zich ten vroegste een maand na de aanvraag en ten laatste voor de afloop van de geldigheidsduur van zijn attest bij het gemeentebestuur moet aanbieden om zich de beslissing aangaande de aanvraag tot vestiging te laten betekenen; Overwegende dat uit die bepalingen niet mag worden afgeleid dat de minister van Binnenlandse Zaken, thans de staatssecretaris voor Migratie- en Asielbeleid, geen beslissing inzake de aanvraag tot vestiging zou mogen nemen gedurende de geldigheidstermijn van vijf maanden van het attest van immatriculatie; dat uit die bepalingen evenmin een verplichting voor de minister blijkt om de aanvrager de mogelijkheid te bieden bijkomende stukken in te dienen; dat de minister zelf overeenkomstig artikel 61, § 3, van het Vreemdelingenbesluit bepaalt of bijkomend XIV-30.182-7/16 onderzoek nodig is; dat artikel 61, § 2, zoals in het bestreden arrest terecht wordt overwogen, enkel een verplichting in hoofde van de vreemdeling voorziet; dat het tweede middel in die mate ongegrond is; Overwegende dat de verzoekende partij zich tenslotte richt tegen het motief “ten overvloede” in het bestreden arrest, met name “dat de stukken door verzoekster aan haar repliekmemorie toegevoegd en waarvan zij ter zitting voorhoudt dat zij bewijzen neerlegt die aantonen dat zij ten laste is van haar kind, dateren van na juli 2007, zodat de Dienst Vreemdelingenzaken hiermee bij het nemen van haar beslissing geen rekening kon houden, ook niet indien hij de periode van vijf maanden na het indienen van de aanvraag had afgewacht om een beslissing te nemen”; dat die vaststelling, in het licht van de bespreking hierboven, waaruit blijkt dat de minister van Binnenlandse Zaken de termijn van vijf maanden niet hoefde af te wachten alvorens een beslissing te nemen, een overtollig motief vormt; dat de eventuele gegrondheid van de kritiek tegen een overtollig motief niet tot de onwettigheid van het bestreden arrest kan leiden; dat het tweede middel in die mate niet-ontvankelijk is; 2.3.
13. Overwegende dat de verzoekende partij in een derde middel de schending van artikel 7.1b van Richtlijn 2004/38 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van Richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (hierna Richtlijn 2004/38) opwerpt; dat zij dit als volgt toelicht; “Het eerste, vierde en vijfde middel van het verzoekschrift tot nietigverklaring werden alle gesteund op de toepassing van de Europese regelgeving, en werden door verweerder niet onderzocht, omdat deze niet van toepassing zouden zijn. Verzoekster stelt dat, als zij gelijkgesteld wordt met een EU-onderdaan, zoals dat in toepassing van artikel 40 § 6 Vreemdelingenwet dient te gebeuren, zij zoals elke andere EU-onderdaan beroep kan doen op de Richtlijn 2004/
14. Hoewel verweerder stelde dat deze regelgeving niet van toepassing is, meent verweerder wel al te kunnen stellen dat ook in toepassing van de Europese regelgeving, er geen verblijf zou moeten worden toegekend. De relevante regelgeving is terug te vinden in artikel 1, lid 2, sub b, van richtlijn 90/364, vervangen door artikel 7.1.b van de richtlijn 2004/
15. De rechtspraak van het Hof van Justitie gaf een bindende interpretatie aan deze regelgeving in het arrest van 19 oktober 2004 in de zaak C-200/02, Kunqian Catherine Zhu en Man Lavette Chen/Secretary of State for the Home Department (Arrest CHEN). In de bewoordingen van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen, wordt gesteld: "De Raad stelt vast dat het arrest CHEN niets te maken heeft met gezinshereniging van personen die ten laste zijn van hun kinderen. Het Hof stelt in haar overweging 42 zelfs uitdrukkelijk: XIV-30.182-8/16 Artikel 1, lid 2, sub b, van richtlijn 90/364, dat bloedverwanten in opgaande lijn van de houder van het verblijfsrecht die „te zijnen laste" zijn, ongeacht hun nationaliteit het recht verleent zich met die houder te vestigen, kan geen verblijfsrecht verlenen aan de onderdaan van een derde staat die zich in de situatie van Chen bevindt, noch op grond van de emotionele band tussen moeder en kind, noch op grond dat het recht om het Verenigd Koninkrijk binnen te komen en om er te verblijven zou afhangen van het verblijfsrecht van dat kind " Het is correct dat het arrest CHEN geen verblijfsrecht toekent aan een ouder ten laste. In casu was het kind van mevrouw Chen immers afhankelijk van het inkomen van mevrouw Chen zelf (zie overweging 28 van het arrest). Het arrest stelt wel dat, ongeacht of mevrouw Chen ten laste was van haar kind, er toch een verblijfsrecht in de zin van de Europese regelgeving gold, omdat zij voor het kind zorgt. Het arrest van het Europees Hof van Justitie besliste dat de ouder van een minderjarige EU-onderdaan beschouwd moet worden als gezinslid in de zin van het de Richtlijn (overweging 45 en 46): Indien daarentegen de ouder, onderdaan van een lidstaat of een derde staat, die daadwerkelijk zorgt voor een kind waaraan artikel 18 EG en richtlijn 90/364 een verblijfsrecht toekennen, niet werd toegestaan met dit kind in de lidstaat van ontvangst te verblijven, zou zulks het verblijfsrecht van het kind ieder nuttig effect ontnemen. Het is immers duidelijk dat het genot van het verblijfsrecht door een kind van jonge leeftijd noodzakelijkerwijs impliceert dat dit kind het recht heeft om te worden begeleid door de persoon die er daadwerkelijk voor zorgt, en dientengevolge dat deze persoon gedurende dat verblijf bij het kind in de lidstaat van ontvangst kan wonen (zie mutatis mutandis met betrekking tot artikel 12 van verordening nr. 1612/68, arrest Baumbast en R, reeds aangehaald, punten 71-75). Om deze enkele reden moet worden geantwoord dat wanneer, zoals in het hoofdgeding, artikel 18 EG en richtlijn 90/364 een recht om voor onbepaalde tijd op het grondgebied van de ontvangende lidstaat te verblijven verlenen aan de minderjarige van jonge leeftijd die onderdaan is van een andere lidstaat, deze zelfde bepalingen de ouder die daadwerkelijk voor deze onderdaan zorgt, toestaan om met deze laatste in de lidstaat van ontvangst te verblijven''. Het Hof erkende dat indien de ouder (burger van de Unie of onderdaan van een derde staat) die daadwerkelijk zorgt voor een kind aan wie artikel 18 van het EG-Verdrag en Richtlijn 90/364 een verblijfsrecht toekennen, niet werd toegestaan met dit kind in de lidstaat van ontvangst te verblijven, zulks het verblijfsrecht van het kind ieder nuttig effect zou ontnemen, en leidde daaruit af dat het genot van het verblijfsrecht door een kind van jonge leeftijd noodzakelijkerwijs impliceert dat dit kind het recht heeft om te worden begeleid door de persoon die er daadwerkelijk voor zorgt (zie ook het derde verslag van de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de toepassing van de Richtlijnen 93/96, 90/364, 90/365 betreffende het verblijfsrecht van studenten, en economisch niet-actieve en gepensioneerde burgers van de Unie, punt 2, Brussel, 5 april 2006, KOM