Arrest 198664 - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen - 08/12/2009

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 08 december 2009 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2009:ARR.198.664 Rolnummer: A. 129497/X-11187 Zaak: Arrest 198664 - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen - 08/12/2009 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2009-12-16 Raadplegingen: 59 - laatst gezien 2026-06-30 04:00 Fiche Arrest nr 198.664 van 8 december 2009 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen Beslissing : Verwerping heropening debatten Afstand Aanvullend verslag Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Xe KAMER nr. 198.664 van 8 december 2009 in de zaak A. 129.497/X-11.187. In zake: 1. Marina APERS 2. Dianne CANT 3. Jean MALCORPS (overleden) rechtsgeding hervat door 1. Hilde ORLEANS 2. Denis MALCORPS 3. Christof MALCORPS bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Matthias Storme kantoor houdend te 1000 BRUSSEL Verenigingstraat 28 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen: 1. de gemeente BEVEREN 2. het VLAAMSE GEWEST, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Hugo Sebreghts kantoor houdend te 2018 ANTWERPEN Mechelsesteenweg 27 bij wie woonplaats wordt gekozen Tussenkomende partij: de n.v. M.S.C. TERMINAL ANTWERP bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Herman Lange kantoor houdend te 2000 ANTWERPEN Schermersstraat 30 bij wie woonplaats wordt gekozen --------------------------------------------------------------------------------------------------- I. Voorwerp van het beroep 1. Het beroep, ingesteld op 19 november 2002, strekt tot de nietigverklaring van een “op 9 september 2002 (...) door het College van Burgemeester en Schepenen van de Gemeente Beveren (verleende) bouwvergunning (...) tot het oprichten van een containerterminal westkant Deurganckdok op het terrein te Beveren-Doel, met als adres Doel westkant Deurganckdok en met als X-11.187-1/27 kadastrale omschrijving: Beveren 7 afd (Doel), sectie B nrs 895, sectie C, nr. 246 C”. II. Verloop van de rechtspleging 2. Bij arrest nr. 118.728 van 28 april 2003 is de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing verworpen. De eerste en de derde verzoekende partijen hebben een verzoekschrift tot voortzetting van de rechtspleging ingediend. De verwerende partijen hebben een memorie van antwoord ingediend en de eerste en de derde verzoekende partijen hebben een memorie van wederantwoord ingediend. De tussenkomende partij heeft een verzoekschrift tot tussenkomst ingediend. De tussenkomst is toegestaan bij beschikking van 3 september 2003. De tussenkomende partij heeft een memorie ingediend. Auditeur Chantal Bamps heeft een verslag opgesteld. De eerste en de derde verzoekende partijen hebben een laatste memorie ingediend. De verwerende partijen hebben een laatste memorie ingediend. Uit het uittreksel uit het register der overlijdensakten van de stad Sint-Niklaas blijkt dat Jean MALCORPS is overleden op 27 april 2009. Op 28 mei 2009 dienen Hilde ORLEANS, Denis MALCORPS en Christof MALCORPS een verzoek tot gedinghervatting in. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 25 september 2009. Staatsraad Johan Bovin heeft verslag uitgebracht. Advocaat Matthias Storme, die verschijnt voor de verzoekende partijen, advocaat Floris Sebreghts, die loco advocaat Hugo Sebreghts verschijnt X-11.187-2/27 voor de verwerende partijen, en advocaat Laurence Van Strydonck, die loco advocaat Herman Lange verschijnt voor de tussenkomende partij, zijn gehoord. Auditeur Ann Eylenbosch heeft een advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3. Voor wat betreft de feitelijke gegevens van de zaak, kan worden volstaan met een verwijzing naar de uiteenzetting ervan in het hiervoor vermelde arrest nr. 118.728 van 28 april 2003. IV. De regelmatigheid van de rechtspleging 4. De hoofdgriffier heeft bij de kennisgeving aan de verzoekende partijen van het arrest houdende verwerping van de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit melding gemaakt van artikel 17, § 4ter van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973, en van artikel 15ter, § 1 van het koninklijk besluit van 5 december 1991 tot bepaling van de rechtspleging in kortgeding voor de Raad van State. Naar luid van het voornoemde artikel 17, § 4ter geldt ten aanzien van de verzoekende partij een vermoeden van afstand van geding wanneer zij, nadat de vordering tot schorsing van een akte of een reglement is afgewezen, geen verzoek tot voortzetting van de rechtspleging indient binnen een termijn van dertig dagen die ingaat met de kennisgeving van het arrest. De tweede verzoekster, Dianne CANT, heeft geen verzoek tot voortzetting van de rechtspleging ingediend binnen de termijn van dertig dagen na kennisgeving van het arrest. Op grond van het voornoemde artikel 15ter, § 1 spreekt de kamer de afstand van geding uit, tenzij zij binnen een termijn van vijftien dagen vraagt om te worden gehoord. De tweede verzoekster heeft niet gevraagd om te worden gehoord. De afstand van het geding wordt in haren hoofde vastgesteld. X-11.187-3/27 V. Ontvankelijkheid van het beroep Standpunt van de partijen 5. In het verzoekschrift tot nietigverklaring zetten de verzoekende partijen hun belang bij de nietigverklaring van het bestreden besluit uiteen als volgt: “1. Positie van verzoekers. Verzoekster Apers is inwoner van Doel. Zij is eigenaar van het huis dat zij bewoont in de dorpskern, Scheldemolenstraat 61, 9130 DOEL. Zij bewoont dit met haar echtgenoot en twee kleine kinderen (net 13 en 8 jaar). Zij is des te meer getroffen daar ze voorheen reeds onteigend werd en uit haar huis gezet voor de bouw van de Waaslandhaven op het grondgebied van Kallo). Verzoekster Cant is eigenares van gronden boven de Verkortingsdijk die met verdroging bedreigd zijn door de bestreden vergunning. Zij is eigenares van sectie B, percelen nr. 641a, 641b en 641c. Aanpalend aan deze grond in eigendom pacht verzoekster nog de grond sectie B nrs. 639a (eigendom van haar ouders), zodat zij aldaar een aaneengesloten landbouwgrond uitbaat van ongeveer 3 ha. Deze gronden situeren zich een 120 meter boven de Verkortingsdijk en dus van de werken. De gronden ‘onder’ de Verkortingsdijk worden verhoogd tot 11 m T.A.W. Momenteel tracht men mevrouw Cant te onteigenen, en aldus ook diens gronden op te spuiten om er de zgn. leefbaarheidsbuffer te plaatsten. De gronden worden nu reeds met vernietiging bedreigd door opspuiting van nabijgelegen gronden en zullen blijvend vernatten door doorsijpelend perswater en kwelwater. Dergelijke opspuitingen hebben een blijvend effect op de bodem, bodemwater, fauna, flora, landschap en de mens. Eén en ander leidt onvermijdelijk tot verzilting en verontreiniging van het poldergebied en dus van de gronden van verzoekster Cant. Dit kan niet worden ontkend. Een verschil van 9 meter hoogte in gronden leidt uiteraard tot een ganse verandering van de ecologische en landbouwkundige situatie en leidt tot een verslechtering van de kwaliteit van de grond van verzoekster Cant. Verzoeker Malcorps woont in Doel sinds 1993. Hij is eigenaar van zijn huis. Hij woont er met zijn vrouw en twee zonen (12 en 14 jaar). Zijn woning is gelegen in de Camermanstraat, aan het uiteinde van het dorp, en zijn achtergevel kijkt uit op de werken. 2. Belangen waarin verzoekers zijn geschaad. Verzoekers verdedigen rechtmatige belangen die bedreigd worden door de bestreden beslissing, meer bepaald de volgende:

1. a)Het belang bij de bescherming tegen van hun woonklimaat, leefmilieu, gezondheid en veiligheid. Dat dit belang rechtens wordt beschermd, blijkt onder meer uit art. 23 van de Grondwet, in het bijzonder lid 4, en art. 12 internationaal Verdrag economische, sociale en culturele rechten, New York 19 december 1966, geratificeerd bij wet van 15 mei 1981 en bij decreet van de Vlaamse Raad van 25 januari 1983, en uit art. 8 van het EVRM, dat uitdrukkelijk ook mede de eerbiediging van de woonst (‘eerbiediging van zijn huis’) omvat. Bovendien hebben de Vlaamse overheden krachtens art. 1.2.1. van het Vlaams decreet van 5 april 1995 houdende algemene bepalingen inzake milieubeleid jegens onder meer verzoekers de verplichting om in al hun beslissingen een hoog niveau te garanderen van bescherming van mens en milieu - en in het bijzonder van de ecosystemen die betrekking hebben op de voedselvoorziening, de gezondheid en de andere aspecten van het menselijk leven - tegen milieuverontreiniging of X-11.187-4/27 onttrekking (van bodem, water, lucht of licht). De bestreden beslissing en de daardoor vergunde werken tasten in het bijzonder het persoonlijk leefmilieu en ecosysteem van verzoekers aan, aangezien zij als bewoner c.q. ondernemer van de zowel rechtstreeks als onrechtstreeks bedreigde zones in het bijzonder getroffen worden door die beslissing. Concreet maken de genoemde bepalingen dat verzoekers het recht hebben zich te verzetten tegen maatregelen die het woonklimaat of leefmilieu aantasten, zij het omdat daardoor het algemeen leefklimaat wordt aangetast, zij het omdat daardoor specifieke natuurwaarden in de buurt worden vernietigd (natuurgebied, vogelgebied, habitats, enz.), alsook het recht zich te verzetten tegen maatregelen die de gezondheid en veiligheid in het gedrang brengen, in casu de bouw van een containerterminal op enkele honderden meters van het dorp en binnen de perimeter van 1800 meter van een kerncentrale (waarbij het dorp tussen de terminal en de kerncentrale ligt). Zie ook punt d).
2. b)Verzoekers zijn ook in belangen getroffen door het gebrek aan rechtszekerheid, dat op zijn beurt de leefbaarheid van het dorp waar zij wonen ernstig bedreigt. Enerzijds werd het definitief behoud van de woonkern Doel in 1976 vastgelegd in een gewestplan met als uitdrukkelijke motivering de rechtszekerheid, en dit in overeenstemming met de wil van de wetgever (parlementair verslag-Bode, zoals hoger aangehaald in de feiten) - gewestplan dat door de schorsing van dat van 1999 en de onwettigheid van het Gewestplanbesluit van 8 september 2000 op dit ogenblik nog steeds geldend is. Het gaat niet op om deze zekerheid reeds na een relatief korte tijdspanne (20 jaar in een mensenleven) weer in te trekken; het is de voorgespiegelde rechtszekerheid die de bewoners ertoe heeft gebracht in Doel te investeren, voor velen onder hen nadat zij reeds elders uit hun huizen waren verjaagd door de oprukkende haven, soms zelfs reeds tweemaal eerder! Anderzijds is de salamitactiek die de overheid volgt in dit dossier, waarmee men de bewoners voor voldongen feiten probeert te stellen en het hen onmogelijk probeert te maken om de bescherming van hun rechten als één geheel aan de rechter voor te leggen, een manifeste aantasting van het recht op rechtszekerheid en op een effectieve rechtsbescherming. De diverse Vlaamse overheden voeren een uitputtingsslag tegen eisers, waarvan zij perfect weten dat eisers dit moreel en financieel nooit zolang kunnen volhouden als verweerders, die onbeperkte financiële en andere middelen hebben. De overheid blijft maar beslissingen nemen opgedeeld in afzonderlijke deelbeslissingen, zonder dat tegelijkertijd de nodige maatregelen worden genomen om het voortbestaan en de leefbaarheid van het dorp voor de toekomst te garanderen. Zoals de leefbaarheidsstudie heeft aangetoond, vormen dit soort ‘halve’ beslissingen op zichzelf een reële psychologische bedreiging en aan aantasting van de socio-economische leefbaarheid van het dorp van verzoekers. Ook in de bestreden vergunning vindt men deze salamitactiek terug: verschillende gebouwen zullen het voorwerp uitmaken van een aparte aanvraag.
3. c)Verzoekers worden verder getroffen in hun eigendommen, en hebben vanzelfsprekend een voldoende belang zodra hun eigendomsrecht wordt geschonden door hinder die de normale ongemakken van nabuurschap overschrijdt.
4. d)Aantasting van de rustige, veilige en gezonde bewoning van de woonkern Doel, van een sociaal, gezond en veilig leefmilieu en van het eigendomsrecht van verzoekers - concrete aantastingen. Naast de precieze inplanting van de kaaimuren is tevens de vestiging van het dichtst gelegen bedrijf essentieel voor de overgebleven alternatieven in verband met de verdere beslissingen rond Doel. De leefbaarheid van Doel is onder bepaalde voorwaarden combineerbaar met het Deurganckdok (en de exploitatie X-11.187-5/27 ervan). Dit veronderstelt evenwel dat de containerterminal (bestreden vergunning) eerst begint te lopen op een afstand van circa 800 meter van de Schelde. Voorbij de eerste 800 meter neemt de schadelijkheid voor verzoekers van de werken waarover het hier gaat af. Het Vlaams Gewest, evenals lagere overheden, hebben evenwel geenszins de bedoeling om het alternatief van het behoud van Doel in rekening te brengen en proberen met alle macht en middelen de zaak te forceren. Zo legt men, middels de bestreden beslissing, de terminal pal onder het dorp. De werken zijn dus allesbehalve onschuldig: met name betreft de oprichting van een reusachtig bedrijf dat de leefbaarheid van Doel wel degelijk aantast. Het Vlaams Gewest voert gedurende nu al vier jaren de salamitactiek van de voldongen feiten: zij probeert voortdurend enerzijds te stellen dat elke aanvechting van beslissingen of handelingen voorbarig is, om telkens wanneer een bepaalde beslissing niet is aangevochten of daartegen geen uitspraak werd bekomen, daaruit een argument te putten om de plannen te verdedigen en te stellen dat zij daar nu niet meer op kunnen terugkomen, aangezien het te laat is. De bestreden beslissing beoogt enkel en alleen de uitvoering mogelijk te maken van de princiepsbeslissing van 20-1-1998, door de uitvoering waarvan het woongebied met culturele, historische en/of esthetische waarde van Doel -en daarmee ook de bewoonbaarheid van de woningen van eerste verzoeker- onherstelbaar en onomkeerbaar worden beschadigd. De opspuiting en aanleg van industriezones, de inplanting van een containerterminal, de wegenontsluiting, de verkeerstoename e.d.m. tasten de leefbaarheid van Doel en omgeving merkelijk aan. In bijlage 6 van de aan de beslissing van 20-1-1998 voorafgaande nota aan de Vlaamse regering (‘Containerdok-west: samenvatting leefbaarheidsstudie Doel’) komt men tot volgende conclusie: ‘Er dient dan ook besloten te worden dat de leefbaarheid van Doel bij uitbreiding van de Waaslandhaven boven het Doeldok niet verder kan worden gegarandeerd’. De princiepsbeslissing van 20-1-1998 stelde verder vast (onderdeel 1.4) ‘dat de leefbaarheid van de deelgemeente Doel niet kan gewaarborgd worden en verder achteruit gaat naarmate de industrialisatie voortschrijdt’. Gezien deze vaststellingen in die voorafgaande beslissing zelf staat schade die de door de bestreden beslissing vergunde werken wordt veroorzaakt, buiten twijfel. De genoemde beslissing van 20-1-1998 wijst op de sterk verminderde leefbaarheid die zal voortvloeien uit de geluidshinder, de (nachtelijke) lichthinder, de verkeersoverlast, de luchtvervuiling, en de vernieling van de natuurlijke en landschappelijke omgeving. Deze worden allen door de bestreden beslissing veroorzaakt (...). Het gaat hier niet op de eerste plaats om een financieel nadeel (dat immers nog herstelbaar zou kunnen zijn), maar om de menselijke en morele schade die aan verzoekers en alle betrokkenen wordt aangericht. In de beslissingen van de Vlaamse Regering staat nog steeds te lezen dat ‘Na grondige analyse van de verschillende milieuaspecten die de leefbaarheid van Doel beïnvloeden, moet worden geconcludeerd dat de leefbaarheid bij de inplanting van het ‘Containerdok-west’ volgens alle alternatieven en ook alternatief A 76 voor de landschappelijke effecten en de gezondheids- en veiligheidsaspecten van de bewoners van Doel in zekere mate zal worden aangetast’. Dit is de conclusie van de leefbaarheidsstudie die in opdracht van het Vlaams gewest werd uitgevoerd en waarop de Vlaamse Regering zich heeft gegrond in haar princiepsbeslissing van 20 januari 1998 (toelichting, punt 9). In de princiepsbeslissing zelf staat het nog duidelijker, namelijk onder punt 1.4.: ‘dat de leefbaarheid van de gemeente Doel ingrijpend wijzigt door de bouw van het Containerdok-West’. De recente leefbaarheidsstudie van april X-11.187-6/27 2000 komt tot de conclusie dat de leefbaarheid slechts kan worden gegarandeerd mits milderende maatregelen en spoedige rechtszekere garanties voor de toekomst op middellange termijn.
5. e)Bouwvergunning Heel concreet brengen ook de nu reeds aangevatte werken nadelen mee omwille van de volgende feiten, specifiek voor: - de getroffen gebieden die op het nog steeds geldende gewestplan van 1978 wel al industriegebied waren, waren in werkelijkheid over een relatief grote afstand rustige gebieden zonder daadwerkelijke industrie, zodat ook de werken die daar plaatsvinden het leefmilieu van eisers ingrijpend wijzigen; - de werken omvatten nu ernstige bijkomende ophoging van de in bouwplan aangeduide terreinen rondom het dok: het terrein van ongeveer 100 hectaren zal verlopen van 9,00 m T.A.W. ter plaatse van de kademuur naar 11,00 T.A.W. zodat de werken dus belangrijke grondverplaatsingen en ophogingen omvatten - er is de lawaaihinder. Ze is afkomstig van de graafmachines op- en afrijdende vrachtwagens, grondverzet, en andere verticale elementen voor de kaaimuren en de oeverversteviging, e.d.m. Het gaat hier om lawaaihinder in de grootte-orde van 70-80 dB, waar een woongebeid een stiltegebied is waar het geluidsniveau normaal slechts 40 à 45 dB mag bedragen. Deze lawaaihinder zal er uiteraard ook zijn tijdens de exploitatie. - de aanleg ter hoogte van de Schelde-oever vernielt het jaagpad, dat de fiets- en wandelverbinding vormt tussen Doel en Kallo. Dit betekent dat de bewoners van Doel voor dergelijke verplaatsingen een omweg van vele kilometers moeten maken; - het doorbreken van de autoverbinding over de weg genaamd ‘Het geslecht’ (reeds gebeurd), die eveneens de kortste autoverbinding vormt naar Kallo, zowel als naar Antwerpen en naar de autosnelwegen in het algemeen, vermindert ook de bereikbaarheid van Doel per auto met vele kilometers, en wordt bestendigd door de bestreden beslissing. Deze weg werd tot voor de onderbreking dagelijks gebruikt door de bewoners. De voorlopige nieuwe ringweg is een zeer onhandige en bijzonder lange omweg. Intussen wordt een belangrijke schakel in het wegennet van de gemeente Beveren doorgeknipt. - dit betekent ook dat de enige vluchtweg die, in geval van een incident met de kerncentrale van Doel, de bewoners onmiddellijk van de kerncentrale kan verwijderen, met ettelijke kilometers wordt verlengd (de andere toegangsweg, nl. de Engelse steenweg, kan moeilijk als vluchtweg gelden, aangezien men daardoor juist binnen dezelfde perimeter van de kerncentrale blijft); - de werken veroorzaken verkeershinder in een voorheen op dat vlak zeer rustig gebied, en een aantasting van de veiligheid van verzoekers; door de bulldozers e.d. wordt er roekeloos gereden en de verkeersveiligheid ernstig aangetast; - het uitzicht wordt geschonden. De esthetische schade van deze werken was trouwens de reden voor een negatief advies over een bouwvergunning voor het Deurganckdok zelf voorheen uitgebracht door de cel monumenten en landschappen van AROHM Oost-Vlaanderen. Dit uitzicht wordt uiteraard ook door de bestreden beslissing ernstig geschonden (bijv. door de vele kranen o.a. met een hoogte van 106 m.). - de wandeldijken langs de Zeeschelde tussen Kallo, en Doel, de binnenwegen zoals het Geslecht e.d. hebben een grote recreatieve en natuureducatieve waarde, die door de vergunde werken wordt vernield. - tevens vervalt de feitelijke mogelijkheid om van Doel naar Fort liefkenshoek te wandelen, door de aansluiting van de terminal met de oever van de Schelde. - in de bouwvergunning worden t.a.v. de woonzone niet de vereiste milderende maatregelen opgelegd, wat in strijd is met de eisen van de rechtszekerheid, nu in alle voorbereidende stukken werd bepaald dat mits X-11.187-7/27 milderende maatregelen de leefbaarheid van het dorp wellicht kan worden behouden. Er wordt enkel verwezen naar de leefbaarheidsbuffer die zou worden aangelegd (Bouwvergunning C bekrachtigd bij decreet dd. 29 maart 2002). De (on)leefbaarheidsbuffer tussen Doel en het Deurganckdok ligt op een steenworp van de woning van verzoekers. Deze zandheuvel betekent niet alleen sociale isolatie, doch de aanleg ervan is tevens een onmiddellijk gevaar voor de veiligheid. De aanleg van een berg van 24m. op hydraulische wijze brengt immers een zeer reëel en zeer groot gevaar op voor dijkdoorbraken. In het verleden hebben zich reeds dergelijke problemen voorgedaan, bv. in 1987 met de dijkdoorbraak aan de kerncentrale). Tevens zullen de nabijgelegen gronden en huizen (Doeldorp - eerste en derde verzoekers wonen zeer dicht bij de buffer) ongetwijfeld te kampen krijgen met wateroverlast en mogelijks met verzakkingen en afspoeling van zulk een grote en hoge onstabiele grondmassa. Er (zal) tevens een groot visueel nadeel en een verbreking van de ruimtelijke lokale draagkracht (...) ontstaan door de aanleg van een leefbaarheidsbuffer van 24,5 TAW. (!) hoog, dit is dubbel zo hoog als de kruin van de Verkortingdijk na de geplande ophoging ingevolge de bouwvergunning van 13 juni 2000 (voorziet 11 m. + TAW kruinhoogte). Hierbij moet worden opgemerkt dat de polders en de woningen van verzoekers op ong. 3 à 4 TAW liggen. Door zijn te dichte ligging en zijn concept, wordt de buffer als bedreigend ervaren (zie ook het advies van het College van Burgemeester en Schepenen Beveren hieromtrent). (...) - daarnaast is het zo dat de vergunning te maken heeft met grootschalige infrastructurele werken, zoals opbreken van jaagpad, aanleg van wegen, spoorwegen en bijhorende bruggen, waardoor veel verkeer en lawaai zal ontstaan van voertuigen die materiaal op- en afvoeren, van pompinstallaties, grondmachines voor het grondverzet (bulldozers, kranen, ...). Dat het landschap zowel binnendijks als buitendijks helemaal zal wijzigen, aanleg van nieuwe wegen, ... waardoor de relatieve rust van voorheen zal verdwijnen, want schorren, braakliggende vlaktes, velden en weiden naast de Verkortingsdijk, enz. waren anders maar gebieden waar weinig mensen kwamen (ornithologen, wandelaars jaagpad, toezichthouders, landbouwers, toeristen, enz.). De vergunde wegenwerken zullen het gebied ook versnipperen en relatief onveilig en vervuilend maken door de enorme toename van het verkeer dat onvermijdelijk zal ontstaan.
6. f)Landschap, visuele hinder en lichthinder. Aldus dreigt een ganse metamorfose, zowel visueel-landschappelijk als kwalitatief. In verband met de schade aan het landschap en het uitzicht kan men vooropstellen: - de Scheldedijk verdwijnt; - de onherstelbare opspuiting van ongeveer honderd hectaren poldergrond tot 11 m. TAW; Dus er ontstaat een echt inkuipingseffect, dat een visueel nadeel is. Dat effect zal ook na de bouwwerken dagelijks merkbaar zijn zowel vanaf de woning en tuinen, als vanaf de openbare wegen enz. Bovendien houden de vergunde werken de installatie in van immense kranen: