Arrest 207235 - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen - 07/09/2010

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 07 september 2010 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2010:ARR.207.235 Rolnummer: A. 162178/X-12295 Zaak: Arrest 207235 - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen - 07/09/2010 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2010-09-17 Raadplegingen: 62 - laatst gezien 2026-06-30 05:06 Fiche Arrest nr 207.235 van 7 september 2010 Ruimtelijke ordening, stedenbouw, leefmilieu en aanverwante aangelegenheden - Bouwvergunningen en gemengde vergunningen Beslissing : Vernietiging Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK Xe KAMER nr. 207.235 van 7 september 2010 in de zaak A. 162.178/X-12.295. In zake: Anne d’HEYGERE bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaten Isabelle Larmuseau, Peter De Smedt en Bert Roelandts kantoor houdend te 9000 GENT Kasteellaan 141 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen: de stad GENT bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Sylvie Kempinaire kantoor houdend te 9051 GENT Putkapelstraat 105 --------------------------------------------------------------------------------------------------- I. Voorwerp van het beroep 1. Het beroep, ingesteld op 2 mei 2005, strekt tot de nietigverklaring van het besluit van 24 februari 2005 van het college van burgemeester en schepenen van de stad Gent waarbij aan de n.v. DECOVAN de stedenbouwkundige vergunning wordt verleend voor het verbouwen van een handelszaak tot lounge en nachtclub gelegen te Gent, Jan van Stopenberghestraat/Schuurkensstraat 5, op een perceel kadastraal bekend sectie C, nrs. 123/G, 123/H en 123/F. II. Verloop van de rechtspleging 2. Bij arrest nr. 149.584 van 28 september 2005 is de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing en de vordering tot het opleggen van een dwangsom verworpen. De verzoekster heeft een verzoekschrift tot voortzetting van de rechtspleging ingediend. X-12.295-1/20 De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en de verzoekster heeft een memorie van wederantwoord ingediend. Eerste auditeur Peter Provoost heeft een verslag opgesteld. De verwerende partij heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 18 juni 2010. Staatsraad Johan Bovin heeft verslag uitgebracht. Advocaat Karin De Roo, die loco advocaten Isabelle Larmuseau, Peter De Smedt en Bert Roelandts verschijnt voor de verzoekster, en advocaat Sylvie Kempinaire, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur Peter Provoost heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1. De betwisting betreft een dansgelegenheid gelegen in het centrum van de stad Gent op de hoek van de Van Stopenberghestraat en de Schuurkensstraat. De verzoekster woont in een appartement gelegen aan de Jan Van Stopenberghestraat 1, bus 4, gelegen tegenover de betrokken inrichting. Er werden terzake reeds verschillende procedures voor de Raad van State gevoerd. Een eerste stedenbouwkundige vergunning, verleend door het college van burgemeester en schepenen van de stad Gent voor het verbouwen van een handelszaak tot lounge en nachtclub (bestemmingswijziging kelder en gelijkvloers) op een perceel gelegen te Gent, Jan van Stopenberghestraat - Schuurkensstraat, kadastraal bekend sectie C, nrs. 123/G, 123/H en 123/F, werd op X-12.295-2/20 vordering van de verzoekster geschorst bij arrest nr. 132.707 van 21 juni 2004, en nadien vernietigd bij arrest nr. 138.380 van 10 december 2004. Inmiddels had het college van burgemeester en schepenen van de stad Gent op 27 mei 2004 een nieuwe stedenbouwkundige vergunning verleend. Ook deze vergunning werd op vordering van de verzoekster vernietigd bij arrest nr. 140.368 van 9 februari 2005, na een auditoraatsverslag waarin het beroep kennelijk gegrond was bevonden. Een week eerder, op 19 mei 2004, had de deputatie van de provincieraad van Oost-Vlaanderen beslist over een door een aantal buurtbewoners, waaronder verzoekster, ingediend administratief beroep tegen een op 11 december 2003 door het college van burgemeester en schepenen van de stad Gent verleende milieuvergunning. De deputatie kortte de termijn van twintig jaar in tot tien jaar, en wijzigde de bijzondere vergunningsvoorwaarden. Op vordering van de verzoekster werd deze milieuvergunning geschorst bij arrest nr. 137.096 van 9 november 2004. Ten gronde leidde de Raad van State in zijn arrest nr. 149.702 van 3 oktober 2005 uit de vernietiging van de stedenbouwkundige vergunning van 27 mei 2004 af dat de milieuvergunning van rechtswege was vervallen, waardoor het annulatieberoep tegen de milieuvergunning geen voorwerp meer had. Er was evenwel reeds op 13 januari 2005 een nieuwe milieuvergunning verleend, en de exploitant had uitdrukkelijk verzaakt aan de geschorste vergunning. Deze nieuwe milieuvergunning blijkt niet te zijn aangevochten. 3.2. Op 30 december 2004 (datum van het ontvangstbewijs) dient de n.v. DECOVAN bij het college van burgemeester en schepenen van de stad Gent een nieuwe aanvraag tot stedenbouwkundige vergunning in voor de regularisatie van de intussen uitgevoerde werken, met name het “verbouwen van een handelszaak tot lounge en nachtclub”, die gepaard gaat met een “bestemmingswijziging kelder en gelijkvloers”. 3.3. Tijdens het openbaar onderzoek wordt een collectief bezwaarschrift ingediend door een aantal buurtbewoners, waaronder de verzoekster. Met een brief van 8 maart 2005 laat het college van burgemeester en schepenen van de stad Gent weten het bezwaar te verwerpen. 3.4. Op 4 februari 2005 adviseert het bestuur Monumenten en Landschappen gunstig. X-12.295-3/20 3.5. Bij het thans bestreden besluit van 24 februari 2005 wordt de gevraagde stedenbouwkundige vergunning verleend. IV. Ontvankelijkheid van het beroep - belang Standpunt van de partijen 4.1. De verzoekster zet in het verzoekschrift tot nietigverklaring haar belang uiteen als volgt: “Verzoekster is mede-eigenares en bewoonster van een appartement gelegen aan de Jan Van Stopenberghestraat 1 bus 4 te 9000 Gent, waarvan de voorzijde zich in de onmiddellijke nabijheid bevindt van het kwestieuze gebouw dat voorwerp uitmaakt van de bestreden vergunning, gelegen aan de Jan Van Stopenberghestraat 5/Schuurkensstraat 2, 9000 Gent, waarin de exploitatie van het dancing, annex cafécomplex (loungebar) plaatsvindt. Het behoort tot de vaste rechtspraak van Uw Raad dat een bewoner wiens woning is gelegen in de onmiddellijke omgeving van een vergund bouwproject, daardoor alleen al doet blijken van het wettelijk vereist(

1. e)belang bij de vernietiging c.q. de schorsing van de vergunning voor dat project (...). Verzoekster is onmiskenbaar ook blootgesteld aan diverse hindervormen waartoe de exploitatie van een dancing (die mogelijk wordt gemaakt door het gebruik van het gebouw conform de door de bestreden beslissing vergunde bestemming), met een capaciteit van 150 à 250 bezoekers en die tot diep in de morgen in exploitatie is en bijgevolg essentieel is gericht op het nachtelijke uitgangsleven, aanleiding kan geven. Zo wordt en dreigt verzoekster te zullen worden geconfronteerd met straatlawaai afkomstig vanuit de inrichting of van het arriveren en vertrekken van (uitgelaten) fuifbezoekers of rondhangende jongeren, met aanhoudend luidruchtig gepraat en afscheidsgeroep, dit gedurende de gehele nacht tot diep in de morgen. Verzoekster dreigt evenzeer te worden geconfronteerd met een verkeershindertoestand als gevolg van vele tientallen voertuigen (auto's, bromfietsen en ook fietsen) die her en der worden geparkeerd in de onmiddellijke buurt. In het slechtste geval zal de onmiddellijke woonomgeving van verzoekster ook worden geteisterd door wildplassen, braakresten, vandalisme en vechtpartijen, desgevallend uitgelokt door bezoekers die om een of andere reden de toegang tot de horecazaak worden geweigerd. Tevergeefs zou in dit verband worden opgeworpen dat de door verzoekster ingeroepen grieven louter hypothetisch zijn, nu de beschreven hinderaspecten die een dancing of café met dansgelegenheid annex loungebar (chillout-club), veroorzaakt, van algemene bekendheid zijn (...). Zelfs indien met de verwerende partij dient te worden aangenomen dat er (momenteel) geen hindergevallen in verband met de exploitatie bekend zouden zijn (quod non), dan nog kan, gelet op de aard en de kenmerken van dergelijke inrichtingen en het van algemene bekendheid zijnde hinderrisico dat met de exploitatie van dergelijke inrichtingen gepaard gaat (zowel rechtstreekse hinder, als onrechtstreekse afgeleide hinder), geenszins met zekerheid worden uitgesloten dat de uitbating van deze essentieel op nachtelijk vertier gerichte inrichting, aanleiding zal geven tot allerlei overlastgevallen. Soms staan rijen (uitgelaten) dancingbezoekers aan de ingang aan te schuiven (...), wat het risico op straatkabaal uiteraard nog doet toenemen. X-12.295-4/20 Trouwens, uit de voorgelegde stukken blijkt dat het klachtenpatroon allerminst speculatief of denkbeeldig is (...). Het feit dat de verwerende partij erkent dat er in het verleden een positieve klacht voor geluidsoverlast afkomstig van de inrichting werd geregistreerd, bevestigt trouwens dat het ingeroepen hinderrisico dat met de uitbating van de inrichting gepaard gaat, allerminst denkbeeldig is. Dit voorval toont meteen ook aan dat niettegenstaande de opgelegde geluidisolerende maatregelen, hindergevallen (bij het binnenkomen of buitengaan van de bezoekers) geenszins kan worden uitgesloten. Door al deze hinderaspecten dreigt het woon-en leefklimaat van verzoekster op gevoelige wijze te worden verstoord. Een en ander zal ook gepaard gaan met een reëel onveiligheidsgevoel en een depreciatie van de waarde van het eigendom van verzoekster. Verzoekster wenst als eigenares en bewoonster van het pand in kwestie zich het ongestoord woongenot ervan gegarandeerd weten en wil zich bovendien beschermd weten tegen de eigendomsontwaarding waartoe een aangetast woonklimaat en woongenot naar algemene ervaringsregels aanleiding geeft. Nu deze zekerheid haar als gevolg van de bestreden vergunningsbeslissing niet meer kan worden verleend, doet verzoekster onmiskenbaar blijken van het rechtens vereiste belang om tegen de bestreden beslissing op te komen”. 4.2. De verwerende partij werpt in haar memorie van antwoord een exceptie van niet ontvankelijkheid wegens gebrek aan belang op. Zij zet deze exceptie uiteen als volgt: “Verzoekende partij meent dat ze een belang heeft louter en alleen omdat ze in de nabijheid van het betwiste gebouw woont. Wonen is de eerste voorwaarde doch verzoekende partij moet ook aantonen dat ze ingevolge de bestreden beslissing een nadeel heeft. Hierna wordt duidelijk aangetoond dat verzoekende partij geen enkel nadeel heeft (zie weerlegging grieven van verzoekende partij en MTHEN). De vordering dient afgewezen te worden als onontvankelijk wegens het ontbreken van een belang”. 4.3. In haar memorie van wederantwoord beantwoordt de verzoekster deze exceptie als volgt: “Verzoekster heeft haar belang duidelijk toegelicht in haar gedinginleidend verzoekschrift. Zij heeft dit belang in verband gebracht, niet alleen met het enkele feit dat zij in de nabijheid woont van het vergunde project (wat haar volgens de gevestigde opvattingen reeds een voldoende belang verschaffen), maar ook met de aantasting van haar leef- en woonkwaliteit als gevolg van de hinderaspecten verbonden aan exploitatie van de inrichting, conform de vergunde bestemming ervan. In dit verband dien(
2. t)te worden onderstreept dat de inrichting een capaciteit heeft van 150 à 250 bezoekers en essentieel is gericht op het nachtelijk uitgangsleven en bijgevolg tot diep in de morgen in exploitatie is. In het verzoekschrift werd er reeds op gewezen dat de beschreven hinderaspecten die een dancing of danscafé annex loungebar (‘chillout-club’) veroorzaakt (nachtlawaai, vandalisme, vechtpartijen, enz.), van algemene bekendheid zijn. Ze werden eerder in deze zaak ook reeds aangenomen door de verslaggevende auditeur en uw Raad (...). X-12.295-5/20 Verzoekster voegt trouwens talrijke stukken toe aan het dossier waaruit blijkt dat de beschreven hinderaspecten allerminst berusten op louter hypothetische veronderstellingen (...). Het feit dat die stukken slaan op haar eigen verklaringen ten overstaan van de verbalisanten, maken ze daarom niet minder aannemelijk. De objectieve gegevens (b.v. de vechtpartij van 27 augustus) waaraan die klachten zijn gekoppeld, kunnen immers niet worden genegeerd. Het is niet omdat geen permanente hinder kan worden vastgesteld of dat sommigen beweren geen hinder te hebben, dat er geen hinderaspecten zijn verbonden aan de inrichting. De exceptie ontleend aan het beweerde gebrek aan belang mist dan ook elke ernst”. Beoordeling 4.4. Uit de gegevens van de zaak blijkt dat de verzoekster woont rechtover het pand waarvoor de bestreden vergunning werd verleend, in een straat die slechts enkele meters breed is. Hierdoor alleen reeds doet zij blijken van het rechtens vereiste belang bij het beroep. 4.5. Te dezen brengt de verwerende partij geen gegevens bij die tot een andere conclusie nopen. Voorts houdt de “weerlegging van de grieven” van de verzoekster verband met het onderzoek van de grond van de zaak. 4.6. De exceptie wordt verworpen. V. Onderzoek van de het enig middel - eerste onderdeel Standpunt van de partijen 5.1. In een uitvoerig uiteengezet enig middel voert de verzoekster de schending aan van: - de bestemming woongebied, vastgesteld in het gewestplan Gentse en Kanaal- zone, vastgesteld bij koninklijk besluit van 14 september 1977; - artikel 2, § 1, derde lid van het decreet betreffende de ruimtelijke ordening, gecoördineerd op 22 oktober 1996 (hierna: het gecoördineerde decreet); - de artikelen 5.1.0 en 19, derde lid van het koninklijk besluit van 28 december 1972 betreffende de inrichting en de toepassing van de ontwerp-gewestplannen en de gewestplannen (hierna: het inrichtingsbesluit); - de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen; X-12.295-6/20 - de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, meer specifiek het zorgvuldigheidsbeginsel, de materiële motiveringsplicht en het redelijkheidsbeginsel. 5.1.1. In een eerste onderdeel van het middel voert de verzoekster aan dat de aanvraag niet beantwoordt aan de dubbele toetsing die door artikel 5.1.0 van het inrichtingsbesluit wordt opgelegd bij de beoordeling of inrichtingen voor handel en dienstverlening kunnen worden toegelaten in woongebied, meer bepaald de bestaanbaarheid met de bestemming en de verenigbaarheid met de onmiddellijke omgeving, met andere woorden: “- dat zij niet wegens de taken van het bedrijf die zij uitvoeren, om reden van goede ruimtelijke ordening, in een daartoe aangewezen gebied moet worden afgezonderd, m.a.w. dat zij bestaanbaar zijn met de bestemming woongebied, wat moet worden beoordeeld in het licht van de aard en de omvang van de inrichting, waardoor deze laatste inzonderheid om reden van ruimtelijke ordening niet in het betrokken woongebied kan worden ingeplant, ofwel wegens het intrinsiek hinderlijk of storende karakter van die inrichting, ofwel wegens het bijzonder karakter van het woongebied; - dat zij verenigbaar zijn met de onmiddellijke omgeving, wat wordt beoordeeld in het licht van de specifieke kenmerken van de onmiddellijke omgeving die voornamelijk afhankelijk zijn van onder meer de aard en het gebruik of de bestemming van de in die omgeving bestaande gebouwen; (...)”. 5.1.2. De verzoekster voert een aantal bezwaren aan tegen de in de bestreden beslissing weergegeven motieven, en betoogt daarbij aansluitend dat een zorgvuldige en redelijke overheid de vergunning niet zou hebben verleend. 5.1.2.1. De verzoekster formuleert vervolgens de volgende kritiek op de in de bestreden beslissing vermelde motieven: 5.1.2.1.1. Een eerste bezwaar is gericht tegen volgende overweging : “Het gebied maakt deel uit van het centrum van de stad, waar het uitgangsleven een prominente rol toebedeeld wordt. Het gebied maakt deel uit van dat gedeelte van de kern van de stad waar diverse nachtcafés en dansgelegenheden aanwezig zijn (bijv. Heilige Geeststraat, Cataloniëstraat, Klein Turkije, Korenmarkt, Hoogpoortstraat”. Volgens de verzoekster moet bij de vraag naar de bestaanbaarheid met de bestemming woongebied de woonfunctie centraal staan, en houdt de voorgehouden prominente rol voor het uitgaansleven de negatie in van de gewestplanbestemming. Dat er een verweving van functies voorkomt, mag er niet X-12.295-7/20 toe leiden dat “het woongebied als het ware wordt gedenatureerd tot een andere hoofdbestemming”. 5.1.2.1.2. Een tweede bezwaar is gericht tegen een aantal overwegingen waarin wordt gesteld dat er in de buurt slechts een lage bewoningsgraad is en dat de meest voorkomende functies er handel, horeca en opslag zijn. Dit is, “zoniet een feitelijk onjuiste, dan toch een onnauwkeurige omschrijving van het concreet betrokken woongebied en de concreet betrokken woonomgeving”. De verzoekster stelt hier het volgende tegenover:
3. a)ze legt stukken voor waaruit volgens haar blijkt dat in de omgeving wel degelijk een “relevante woonfunctie” aanwezig is; wat ook reeds werd vastgesteld in de beslissing van de deputatie over de milieuvergunning;
4. b)de verwerende partij zelf heeft het in haar beslissing over de milieuvergunningsaanvraag noodzakelijk geacht bijzondere vergunningsvoorwaarden op te leggen om de nachtrust te vrijwaren en afgeleide hinder voor buurtbewoners tegen te gaan;
5. c)in het horecabeleidsplan van de verwerende partij worden de straten rond de vergunde dancing aangeduid als prioritair voorbehouden voor andere functies, in de eerste plaats de woonfunctie;
6. d)in de bestreden beslissing wordt enkel de woonfunctie van de gebouwen in kaart gebracht, zonder aandacht voor de aard van die gebouwen (aantal wooneenheden) of voor het aantal bewoners in de buurt;
7. e)en: “In ieder geval kan niet naast het gegeven (worden gekeken) dat in de zeer nabije omgeving van de dancing een appartementsgebouw met 8 woon- gelegenheden is gelegen, waarin onder andere de woning van verzoekster is gelegen, zodat bezwaarlijk kan worden tegengesproken dat in de onmiddellijke omgeving van het project, wel degelijk een relevante woonfunctie aanwezig is, en omwille van de aard van het gebouw (appartementsgebouw met vier verdiepingen) kan evenmin zomaar worden aangenomen dat de bewoningsgraad in de buurt van de inrichting zeer laag is”. Minstens moet volgens de verzoekster ook hier worden vastgesteld dat de bestemming wonen ook in deze motieven wordt gemarginaliseerd. 5.1.2.1.3. Een derde bezwaar van de verzoekster betreft een overweging waarin de verwerende partij, aan de hand van de vloeroppervlakte, een onderscheid maakt tussen kleinschalige dancings, “die bestaanbaar zijn met de bestemming X-12.295-8/20 woongebied in het toeristische en cultuurhistorische stadscentrum”, en grote dancings, die verwezen moeten worden naar de rand van de stad. De verzoekster brengt hier tegenin:
8. a)dit steunt niet op een individueel onderzoek van de kwestieuze inrichting en het betrokken woongebied, maar vormt een in abstracto vooropgesteld beoordelingskader, en dan nog aan de hand van een ontoereikend criterium, namelijk de vloeroppervlakte;
9. b)de beoordeling van de inrichting als kleinschalig strookt niet met de feiten, en volstaat bovendien niet om te beoordelen of de inrichting niet wegens het intrinsiek hinderlijk of storend karakter uit het woongebied moet worden geweerd; de vergelijking met nachtwinkels, restaurants of nachtbars gaat niet op, omdat deze essentieel verschillend zijn naar gebruik en hinder. 5.1.2.1.4. In een vierde bezwaar voert de verzoekster aan dat ten onrechte een gelijkschakeling wordt gemaakt tussen de vergunningsaanvraag en de omgeving waarin het pand staat, met andere dansinrichtingen en de omgeving waarin deze zich bevinden. De verzoekster stelt:
10. a)Nog terzijde gelaten dat weinig concrete elementen worden gegeven die zouden toelaten te beoordelen of de vergelijking opgaat, blijken de dansinrichtingen in kwestie veel aanleiding tot hinder te geven (vechtpartijen, geluidsoverlast, straatlawaai, problemen gerelateerd aan druggebruik, ...). In het informatief gedeelte van het ruimtelijk structuurplan Gent wordt de overconcentratie van horeca in de betrokken buurt problematisch genoemd, omdat ze de woonfunctie in het gedrang brengt. De vergelijking pleit dus eerder tegen dan voor de bestreden vergunning.
11. b)Er moet een concreto beoordeling worden gemaakt van de betrokken inrichting en haar omgeving, maar de bestreden beslissing neemt daartoe een veel te ruim gebied. Het bestreden besluit en het dossier bevatten onvoldoende concrete gegevens om die vergelijkbaarheid van de verschillende inrichtingen en hun omgeving te kunnen beoordelen, waar het gaat om het belang van de aanwezige woonfunctie. In elk geval is rond het pand waarvoor de bestreden vergunning werd verleend wel degelijk een relevante woonfunctie aanwezig. X-12.295-9/20 5.1.2.1.5. Een vijfde bezwaar betreft de overweging dat slechts één geval van geluidshinder werd vastgesteld, dat bij een beperkt aantal controles in de buurt geen afgeleide hinder werd vastgesteld, en dat ook andere inrichtingen of situaties in de buurt hinder kunnen veroorzaken. De verzoekster stelt:
12. a)Dat tot nu toe weinig hinder werd geregistreerd, sluit toekomstige hinder niet uit.
13. b)De hinderlijkheid van de inrichting dient op zich te worden beoordeeld; het doet niet ter zake dat er andere oorzaken van mogelijke hinder aanwezig zijn in de buurt. 5.1.2.1.6. Een zesde bezwaar betreft een overweging dat er sinds 1991 steeds “dans- en muziekgelegenheden” in het pand waren gevestigd, behalve “de laatste jaren”, toen het leegstond wegens verkoop; en dat het “opnieuw invoeren” van deze functie “stedenbouwkundig verantwoord” is. Hierover stelt verzoekster:
14. a)Men moet toetsen op basis van de actuele planologische en stedenbouwkundige toestand.
15. b)Bij gebrek aan concrete gegevens over de vroegere inrichtingen kan geen vergelijking worden gemaakt met de huidige aanvraag. 5.1.2.1.7. In een zevende bezwaar voert de verzoekster aan dat de feiten onjuist worden voorgesteld waar wordt overwogen dat slechts 120 m² in de kelder wordt ingericht als dansgelegenheid, en de activiteiten in de loungebar op het gelijkvloers buiten beschouwing worden gelaten. 5.1.2.2. De verzoekster stelt vervolgens dat een zorgvuldige en redelijke overheid, geplaatst voor het intrinsiek hinderlijk karakter van de dansinrichting in kwestie enerzijds, en de specifieke kenmerken van de onmiddellijke woonomgeving anderzijds, in de uitoefening van haar discretionaire beoordelingsbevoegdheid, de bestreden stedenbouwkundige vergunning die de exploitatie van een dancing mogelijk maakt, niet zou hebben afgeleverd, te weten: “