Arrest 250110 - Leger en bijzondere korps - Aanwerving en loopbaan - 16/03/2021

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 16 maart 2021 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2021:ARR.250.110 Rolnummer: A. 226046/IX-9754 Zaak: Arrest 250110 - Leger en bijzondere korps - Aanwerving en loopbaan - 16/03/2021 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2021-03-30 Raadplegingen: 75 - laatst gezien 2026-06-20 00:30 Fiche Arrest nr 250.110 van 16 maart 2021 Openbaar ambt - Leger en bijzondere korps - Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping Depersonalisatie Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK IXe KAMER nr. 250.110 van 16 maart 2021 in de zaak A. 226.046/IX-9754 In zake : XXXX bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Koenraad Maenhout kantoor houdend te 2600 Antwerpen Filip Williotstraat 30, bus 0102 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen : de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van Defensie -------------------------------------------------------------------------------------------------- I. Voorwerp van het beroep

1. Het beroep, ingesteld op 31 augustus 2018, strekt tot de nietigverklaring van het ministerieel besluit van 28 juni 2018 waarbij XXXX van ambtswege uit zijn ambt wordt ontzet en met definitief verlof wordt geplaatst. II. Verloop van de rechtspleging
2. De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord ingediend. Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft een verslag opgesteld. De verzoekende partij en de verwerende partij hebben een laatste memorie ingediend. IX-9754-1/22 De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 22 februari
3. Staatsraad Bruno Seutin heeft verslag uitgebracht. Advocaat Buket Karaca, die loco advocaat Koenraad Maenhout verschijnt voor de verzoekende partij en luitenant Pieter-Jan Tuts, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft een met dit arrest andersluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari
4. III. Feiten 3.
5. Verzoeker maakt sinds 2001 deel uit van Defensie in de categorie van vrijwilligers. Vanaf 31 december 2013 is hij beroepsvrijwilliger met de graad van korporaal. 3.
6. Op 13 maart 2017 vindt er een drugscontrole door de politie plaats in de eenheid van verzoeker. Onder meer verzoeker wordt positief bevonden op het gebruik van harddrugs (cocaïne). Om die reden wordt verzoeker op 17 maart 2017 preventief verwijderd uit de eenheid. 3.
7. Op 21 maart 2017 stelt de korpscommandant voor – na verzoeker te hebben gehoord – om verzoeker te schorsen bij ordemaatregel. Verzoeker neemt de dag nadien kennis van voormeld voorstel en stelt geen verweerschrift te willen indienen. IX-9754-2/22 3.
8. Bij ministerieel besluit van 4 april 2017 wordt verzoeker tijdelijk uit zijn ambt ontheven door een schorsing bij ordemaatregel voor een duur van drie maanden met ingang van 6 april
9. Deze schorsing bij ordemaatregel wordt naderhand telkens met drie maanden verlengd tot het bestreden besluit wordt genomen. 3.
10. Op 13 april 2017 deelt de procureur des Konings te Hasselt aan verzoekers korpscommandant het volgende mee: “Mijn ambt seponeert het dossier en verwijst betrokkene naar zijn korpscommandant om desgevallend tuchtrechtelijk te worden gestraft op grond van artikel 44 van de wet van 14.01.1975 houdende het tuchtreglement van de Krijgsmacht.” In bijlage wordt als motivering nog aangevinkt “Voorrang aan de tuchtrechtelijke afhandeling”. 3.
11. Op 27 juni 2017 stelt verzoekers korpscommandant voor om een statutaire maatregel te nemen ten aanzien van verzoeker nadat hij is gehoord. Verzoeker neemt hiervan dezelfde dag kennis en geeft hierbij aan geen verweer te laten gelden. 3.
12. Op 26 juli 2017 stelt de chef van de divisie Administratieve Expertise ressorterende onder de algemene directie Human Resources, aan de minister van Defensie voor dat alle betrokkenen die zich schuldig hebben gemaakt aan het gebruik van harddrugs, vastgesteld tijdens de drugscontrole van 13 maart 2017, voor een onderzoeksraad dienen te verschijnen met het oog op een definitieve ambtsontheffing. 3.
13. Op 21 augustus 2017 deelt de minister van Defensie aan verzoekers korpscommandant zijn intentie mee om het dossier van verzoeker door een onderzoeksraad te laten onderzoeken met het oog op de mogelijkheid voor verzoeker om tegen deze intentie een verweerschrift in te dienen uiterlijk de tiende werkdag na de betekening van de nota. IX-9754-3/22 3.
14. Op 1 september 2017 neemt verzoeker kennis van deze intentieverklaring. Hij merkt op dat de nota foute informatie bevat en dat hij nooit heeft toegegeven verboden middelen te hebben gebruikt. Verzoeker dient ook een verweerschrift in. 3.
15. Intussen wordt ook een procedure ‘operationele tucht’ opgestart waarbij de korpscommandant ad interim aan verzoeker de tuchtsanctie van vier dagen zwaar arrest oplegt, waartegen verzoeker een beroep indient. Dit beroep wordt ingewilligd. 3.
16. Op 27 september 2017 stelt de chef van de divisie Administratieve Expertise aan de minister van Defensie voor om verzoeker voor een onderzoeksraad te laten verschijnen, ondanks zijn bewering onschuldig te zijn. 3.
17. Op 13 november 2017 deelt de minister van Defensie aan verzoeker zijn beslissing mee dat de hem ten laste gelegde feiten onderzocht zullen worden door een onderzoeksraad met het oog op een eventuele definitieve ambtsontheffing. 3.
18. Op 8 januari 2018 wordt verzoeker gehoord door de onderzoeksraad. 3.
19. Op 23 februari 2018 wordt het proces-verbaal van de uitspraak en adviezen van de onderzoeksraad opgesteld. De onderzoeksraad acht unaniem de ten laste gelegde feiten bewezen, alsook ernstig en onverenigbaar met de staat van vrijwilliger, maar adviseert onder punt 7 als volgt: “Gezien de feiten enerzijds als bewezen beschouwd kunnen worden, en zich anderzijds baserend op het huidig drugsbeleid (daterend van 1996), volgt hieruit automatisch dat het gaat om ernstige feiten die niet verenigbaar zijn met het beroep van militair en resulteren in een ontslag van ambtswege. De onderzoeksraad is echter van oordeel dat deze voorziene straf niet proportioneel is met de gepleegde feiten. Allereerst gaat het om drugsgebruik buiten de dienst die geen invloed heeft op de prestaties tijdens de dienst. IX-9754-4/22 Vervolgens heeft de betrokken militair een goede staat van dienst (2de kans door korpscommandant) en heeft hij deelgenomen aan operaties ten dienste van zijn vaderland. Bijkomend kan men opmerken dat het huidige drugsbeleid in herziening is, maar dat het blijkbaar zeer moeilijk is om alle betrokkenen binnen Defensie op één lijn te krijgen. Tenslotte kan eventueel drugsgebruik beter beheerst worden in militair milieu waar een sterke sociale controle heerst. Volgens de onderzoeksraad houdt nultolerantie niet in dat men bij een inbreuk de hoogste straf dient toe te kennen. Nultolerantie kan ook verwezenlijkt worden door bij een inbreuk adequaat op te treden met een straf die rekening houdt met de omstandigheden. Daarom stelt de onderzoeksraad voor om een TATM van twee maanden op te leggen.” 3.
20. Op 22 maart 2018 doet de chef van de divisie Administratieve Expertise de volgende aanbeveling aan de minister van Defensie ten aanzien van verzoeker: “Rekening houdend met het huidige drugsbeleid van Defensie en met de reeds genomen beslissingen in andere gelijkaardige dossiers van harddrugsgebruik buiten de dienst blijft een definitieve ambtsontheffing een gepaste maatregel.” De directeur-generaal Human Resources verklaart zich in zijn advies akkoord met deze aanbeveling. 3.
21. Op 18 april 2018 informeert de minister van Defensie verzoekers korpscommandant over zijn intentie om verzoeker definitief uit zijn ambt te ontzetten en over verzoekers mogelijkheid om ook tegen deze intentie een verweerschrift in te dienen. Op 1 mei 2018 dient verzoeker een verweerschrift in tegen de intentie tot definitieve ambtsontheffing. 3.
22. Bij ministerieel besluit van 28 juni 2018 wordt verzoeker van ambtswege uit zijn ambt ontzet en met definitief verlof geplaatst. Dit is het bestreden besluit. Het is als volgt gemotiveerd: IX-9754-5/22 “Gelet op de wet van 28 februari 2007 tot vaststelling van het statuut van de militairen en kandidaat-militairen van het actief kader van de krijgsmacht, artikel 57, gewijzigd bij de wet van 31 juli 2013; Gelet op het koninklijk besluit van 14 oktober 2013 tot vaststelling van de procedure betreffende de statutaire maatregelen toepasselijk op de militairen van het actief kader en tot wijziging van meerdere koninklijke besluiten betreffende de militaire tucht, artikel 20; Overwegende dat [verzoeker] op 13 maart 2017 betrapt werd op druggebruik tijdens een controle inzake verdovende middelen in het Kwartier CDT SBH [V. D.] in [L.]; Overwegende dat [verzoeker] verschenen is voor een onderzoeksraad op 8 januari 2018; Overwegende dat de onderzoeksraad met unanimiteit stelt dat de feiten bewezen, ernstig en onverenigbaar zijn met de staat van vrijwilliger en bijkomend een tijdelijke ambtsontheffing bij tuchtmaatregel van 2 maanden voorstelt; Overwegende mijn intentieverklaring van 18 april 2018 om [verzoeker] definitief uit zijn ambt te ontzetten, uit noodzaak coherent te blijven met het gevoerde beleid met betrekking tot het gebruik van harddrugs; Overwegende dat betrokkene een bijkomend verweer laat gelden, waarin hij mijn intentie aanvecht op basis van het gebrek aan geldigheid van de politietest, het advies van de onderzoeksraad en het ontwerp van een nieuw drugsbeleid; Overwegende dat aan de drugscontrole door de politie onder geen enkel voorwendsel mag worden getornd door Defensie. Deze controle wordt bovendien eveneens gevolgd door een beslissing van verwijzing naar de militaire tucht. De feiten moeten als vastgesteld beschouwd worden; Overwegende dat de onderzoeksraad een advies geeft dat enkel betreffende de vaststelling van de feiten verbindt. Het behoort aan de bevoegde disciplinaire overheid om discretionair te oordelen welke de meest adequate op te leggen maatregel zou zijn; Overwegende dat het bedoelde nieuwe drugsbeleid nog een ontwerp is en dat geen definitieve beslissing genomen werd. De overheid mag niet gebonden zijn door een ontwerp. Het drugsbeleid binnen Defensie blijft een nultolerantie, in het bijzonder voor harddrugs; Overwegende dat het harddruggebruik betreft, waardoor het passend is een statutaire maatregel op te leggen om de ernst van het vergrijp te onderstrepen; Overwegende dat drugfeiten niet mogen getolereerd worden in hoofde van eender welke militair; Overwegende dat [verzoeker] met zijn gedrag een slecht voorbeeld stelt voor zijn werkomgeving; Overwegende dat, gezien de specificiteit van de opdrachten van de Krijgsmacht, het zeker redelijk is dat de Krijgsmacht een strenge positie inneemt met betrekking tot drugfeiten; Overwegende dat [verzoeker] op de hoogte was dat dergelijke feiten als ernstig en onverenigbaar met de staat van vrijwilliger worden beschouwd; Overwegende dat gebruik van harddrugs voor militairen kan leiden tot IX-9754-6/22 een vermindering van de operationele slagkracht en tot een aantasting van de tucht, hetgeen ontoelaatbaar is en in voorkomend geval dient gesanctioneerd te worden met een definitieve ambtsontheffing; Overwegende dat de Krijgsmacht een organisme is waarin gebruik van harddrugs niet kan toegelaten worden; Overwegende dat het coherent beleid dat door Defensie wordt gehanteerd, als het om gebruik van harddrugs gaat, erin bestaat om betrokkene van ambtswege te ontslaan; Overwegende dat het advies van de onderzoeksraad aldus niet kan gevolgd worden en dat de band met [verzoeker] dient verbroken te worden.” IV. Regelmatigheid van de rechtspleging – vertrouwelijkheid van de stukken van het administratief dossier Standpunt van de partijen
23. De verwerende partij heeft bij het administratief dossier een vertrouwelijk stuk gevoegd waaruit blijkt dat eerste soldaat B.V.G. een cruciale rol heeft gespeeld in een opsporingsonderzoek met betrekking tot harddrugs waarbij de door deze militair vrijgegeven informatie heeft geleid tot een belangrijke arrestatie. Gelet op de medewerking van deze militair aan dit opsporingsonderzoek is gevraagd om een minder strenge tuchtsanctie op te leggen. De minister van Defensie is op deze vraag ingegaan. De verwerende partij vraagt dit stuk als vertrouwelijk te behandelen, gelet op de classificatie ervan als ‘vertrouwelijk’ in de zin van artikel 4 van de wet van 11 december 1998 ‘betreffende de classificatie en de veiligheidsmachtigingen, veiligheidsattesten en veiligheidsadviezen’. 5 In zijn memorie van wederantwoord vraagt verzoeker inzage in het vertrouwelijk stuk en de lichting van de vertrouwelijkheid ervan, nu dit stuk volgens de verwerende partij de verantwoording zou uitmaken voor het verschil in het gevoerd beleid tussen eerste soldaat B.V.G. en verzoeker. IX-9754-7/22 Beoordeling
24. In haar laatste memorie stelt de verwerende partij dat de minister van Defensie eerste soldaat B.V.G. enkel een tweede kans heeft gegund met het oog op het scheppen van een precedent om militairen, die weet hebben van druggebruik (en mogelijk zelf gebruiken), aan te zetten deze zaken aan de oppervlakte te brengen. Vermits het strafonderzoek zelf geseponeerd was, kon volgens haar B.V.G. enkel nog beloond worden voor diens medewerking via het tuchtrecht. In dit verband citeert zij uit dit vertrouwelijk stuk als volgt: “Er wordt overwogen om, via de vigerende weg, een tussenkomst te regelen in het voordeel van de informatiebron. U begrijpt dat Defensie hierin een cruciale rol speelt ...” Aangezien dat citaat de essentie van het vertrouwelijk stuk weergeeft en verzoeker na lezing van de laatste memorie van de verwerende partij in zijn laatste memorie niet langer aandringt om toch nog de vertrouwelijkheid van dit stuk te lichten, mag er worden van uitgegaan dat hij afziet van zijn vraag tot lichting van de vertrouwelijkheid. V. Onderzoek van het enige middel Uiteenzetting van het middel 7.
25. In een enig middel voert verzoeker de schending aan van de formele- en materiëlemotiveringsplicht, van de zorgvuldigheidsplicht, van het redelijkheids- en evenredigheidsbeginsel en van het gelijkheidsbeginsel. Verzoeker wijst erop dat overeenkomstig artikel 57 van de wet van 28 februari 2007 ‘tot vaststelling van het statuut van de militairen en kandidaat-militairen van het actief kader van de krijgsmacht’ een militair die zich schuldig heeft gemaakt aan ernstige feiten die niet verenigbaar zijn met de staat van militair definitief uit zijn ambt kan worden ontzet, maar dat de onderzoeksraad IX-9754-8/22 aan de minister ook kan voorstellen om een andere maatregel dan de definitieve ambtsontheffing uit te spreken. Ook artikel 20 van het koninklijk besluit van 14 oktober 2013 ‘tot vaststelling van de procedure betreffende de statutaire maatregelen toepasselijk op de militairen van het actief kader en tot wijziging van meerdere koninklijke besluiten betreffende de militaire tucht’ voorziet in de mogelijkheid om andere tuchtstraffen uit te spreken dan de definitieve ambtsontheffing. 7.2.
26. Volgens verzoeker diende de onderzoeksraad drie vragen te beantwoorden: “
27. Zijn de feiten bewezen?
28. Zijn de feiten ernstig?
29. Zijn de feiten onverenigbaar met de staat van vrijwilliger?” 7.2.
30. Verzoeker is van oordeel dat de onderzoeksraad ten onrechte heeft besloten dat de feiten bewezen zijn. De drugscontrole werd op 13 maart 2017 uitgevoerd door middel van een urinetest die tot verbazing van verzoeker positief was. Hij heeft verzocht om een tweede urinetest maar dit werd geweigerd omdat geen extra testmateriaal voorhanden was. Verzoeker is dan huiswaarts gekeerd en heeft na overleg met zijn kapitein onmiddellijk (dezelfde dag) een bloedonderzoek door zijn huisarts laten uitvoeren. Het resultaat hiervan was negatief. Na kennisname van dit resultaat heeft verzoeker, opnieuw na overleg met zijn kapitein, een urinetest laten afnemen door zijn huisarts op 15 maart 2017, en ook het resultaat van deze test was negatief. Verzoeker had bijgevolg grote vragen bij het initieel urineonderzoek, reden waarom hij op eigen kosten een DNA-analyse (van de eerste urinetest) heeft laten uitvoeren. Urinetesten zijn niet 100% betrouwbaar. De Belgische politie gebruikt sinds 1 oktober 2010 speekseltesten om drugs op te sporen. Hoe dan ook, verzoeker is nooit in aanraking gekomen met drugs en wist dan ook niet welke test hij moest laten uitvoeren en wanneer. Verzoeker is ervan overtuigd dat indien hij onmiddellijk een tweede urinetest had mogen afleggen, of indien hij beter geïnformeerd was over de verschillende mogelijke testen, de oorspronkelijke test zou zijn tegengesproken geweest en dat IX-9754-9/22 het bestreden besluit nooit zou zijn genomen. De onderzoeksraad heeft trouwens erkend dat de testing en de procedure waarschijnlijk beter hadden moeten zijn verlopen en dat er in de eenheden veel onwetendheid is om met dergelijke voorvallen om te gaan. De onderzoeksraad heeft tevens vastgesteld dat verzoeker een zeer goed militair is, zoals uit zijn evaluatienota’s blijkt. Er bestaat volgens verzoeker dan ook geen afdoend bewijs van de feiten, hetgeen de onderzoeksraad heeft bevestigd, terwijl het nochtans de tuchtoverheid toevalt om de tuchtfeiten te bewijzen. Waar de onderzoeksraad stelt dat verzoeker niet op afdoende wijze het druggebruik weerlegt, draait hij de bewijslast om. Verzoeker heeft nochtans aangetoond dat er ernstige vragen kunnen worden gesteld bij het enige urinestaal waarop de tuchtoverheid zich beroept. De twee tegenexpertises tonen op zijn minst aan dat er sprake is van gerede twijfel. In het bestreden besluit wordt verkeerdelijk gesteld dat verzoeker “betrapt werd op druggebruik”. Voor verzoeker zijn de feiten dan ook niet bewezen. 7.2.
31. Met betrekking tot de vraag of de feiten ernstig zijn, heeft de onderzoeksraad volgens verzoeker gesteld dat druggebruik binnen Defensie altijd ernstig is en hij verwijst hiervoor naar het algemeen order van 11 juli 1996 (AO-J/817) dat niet openbaar is en waarover verzoeker niet beschikt. Toch verwijzen zowel de onderzoeksraad als de minister naar de nultolerantie die in het algemeen order zou zijn opgenomen. De onderzoeksraad heeft ook erkend dat het uit 1996 daterend drugsbeleid dringend aan herziening toe is. In zoverre er nu een nultolerantie geldt, wijst verzoeker erop dat deze niet blijkt, noch uit de wet van 28 februari 2007, noch uit het koninklijk besluit van 14 oktober
32. De tuchtoverheid beschikt ter zake over een discretionaire bevoegdheid in die zin dat enkel zij beslist welke de meest adequate maatregel is die moet worden opgelegd. Niettemin heeft de onderzoeksraad overeenkomstig artikel 20 van het koninklijk besluit van 14 oktober 2013 voorgesteld een tijdelijke ambtsontheffing bij tuchtmaatregel op te leggen, omdat hij van oordeel was dat een definitieve ambtsontheffing niet in verhouding stond tot de feiten en omdat een nultolerantie, IX-9754-10/22 naar het oordeel van de onderzoeksraad, niet automatisch inhoudt dat men de hoogste straf moet opleggen. Naarmate de omvang van de discretionaire bevoegdheid groter is en naarmate de tuchtstraf zwaarder is, is de formelemotiveringsplicht strenger. De formele motivering moet des te concreter en preciezer zijn naarmate de beslissing afwijkt van een voorafgaand advies, ook al is dit niet bindend. De tuchtoverheid moet duidelijk maken waarom zij van oordeel is de argumenten van de adviesverlenende instantie niet te kunnen volgen. De minister heeft ervoor gekozen, in tegenstelling tot het advies van de onderzoeksraad, om de zwaarste sanctie op te leggen. Alle redelijkheid is hier zoek. De minister heeft op geen enkele wijze rekening gehouden met de verzachtende omstandigheden die in het advies van de onderzoeksraad werden uiteengezet. De enige motivering die wordt gegeven, is de nultolerantie zoals die zou gelden binnen Defensie, maar die geen enkele wettelijke grondslag heeft. De minister verwijst slechts naar algemeenheden zoals “dat drugfeiten niet mogen getolereerd worden in hoofde van eender welke militair” en “dat de Krijgsmacht een organisme is waarin gebruik van harddrugs niet kan toegelaten worden”. Op geen enkele manier maakt het bestreden besluit concreet duidelijk waarom afgeweken wordt van het advies van de onderzoeksraad en waarom de argumenten en verzachtende omstandigheden in dat advies niet kunnen worden gevolgd. 7.2.
33. Met betrekking tot de vraag of de feiten onverenigbaar zijn met de staat van vrijwilliger, argumenteert verzoeker dat de onderzoeksraad hierop slechts een zeer algemeen antwoord formuleert, zonder enige concrete toepassing op de situatie van verzoeker. Er wordt namelijk verwezen naar de onverenigbaarheid van druggebruik zoals blijkt uit het algemeen order, en gesteld dat druggebruik het imago en de geloofwaardigheid van Defensie schaadt, dat iedere rekruut tijdens de basisopleiding geïnformeerd wordt over de nultolerantie, hetgeen jaarlijks herhaald wordt tijdens de Joint Individual Common Core Skills (JICCS) en dat druggebruik een nefaste impact zal hebben op het uitvoeren van gewapende opdrachten en het functioneren binnen Defensie. Dat het om een IX-9754-11/22 automatisme gaat, blijkt ook uit het advies waar wordt gesteld dat uit het niet volgen van het drugbeleid automatisch volgt dat het gaat om ernstige feiten die niet verenigbaar zijn met het beroep van militair en die resulteren in een ontslag van ambtswege. Ook het bestreden besluit volgt deze standaardmotivering. 7.
34. In zoverre in het bestreden besluit wordt verwezen naar het “coherent beleid” dat erin bestaat dat betrokkene, in geval van gebruik van harddrugs, van ambtswege wordt ontslagen, wijst verzoeker erop dat er geen sprake is van een coherent beleid met een gelijke behandeling. Bij het drugonderzoek van 13 maart 2017 kregen drie militairen een positief testresultaat, waaronder eerste soldaat B.V.G.. Deze laatste heeft aan verzoeker meegedeeld dat hem bij ministerieel besluit van 28 juni 2018 een tijdelijke ambtsontheffing bij tuchtmaatregel van 21 dagen werd opgelegd. Verzoeker en B.V.G. hadden nochtans een quasi identiek verweerschrift opgesteld na het voorstel tot definitieve ambtsontheffing door de minister. Het gelijkheidsbeginsel vereist dat personen die zich in dezelfde feitelijke omstandigheden bevinden, op dezelfde wijze worden behandeld. Het gelijkheidsbeginsel impliceert tevens dat wanneer een overheid voor zichzelf een beleidslijn uitstippelt voor het uitoefenen van haar discretionaire bevoegdheid, zij niet willekeurig van die beleidslijn kan afwijken. Het ministerieel besluit in het dossier van B.V.G. toont duidelijk aan dat, hoewel men beweert een coherent beleid te voeren, dit in casu niet het geval is. In het tuchtrecht bestaat er geen ‘tarifering’ inzake straftoemeting, zodat de tuchtoverheid daarover discretionair oordeelt. Discretionaire bevoegdheid is evenwel geen synoniem van willekeur: de overheid is immers gebonden door het redelijkheidsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel. Ook het bestaan van richtlijnen – de nultolerantie, waaruit dan de zwaarste sanctie volgt – ontslaat de tuchtoverheid er niet van de redelijkheidstoets te maken, wat de minister niet heeft gedaan. 8.
35. Met betrekking tot het standpunt van de verwerende partij dat vanwege het sepot om opportuniteitsredenen het parket de in hoofde van verzoeker IX-9754-12/22 ten laste gelegde feiten bewezen acht, benadrukt verzoeker in zijn memorie van wederantwoord dat dit niet juist is. Het sepot is geen rechterlijke beslissing en er gaat dus geen gezag van gewijsde van uit. Er is in casu geen strafrechtelijke vervolging en bijgevolg ook geen strafrechtelijke veroordeling door een vonnisgerecht vanwege vaststaande feiten en schuld. Het is voor verzoeker ook niet duidelijk waarom de verwerende partij verwijst naar een brief van de federale procureur van 18 november 2013 dat bij een verwijzing van een dossier naar de korpstucht de zaak van rechtswege aanhangig wordt gemaakt bij de militaire tuchtoverheid en dit de strafvordering doet vervallen, en zij hieruit afleidt dat er automatisch een tuchtrechtelijke bestraffing mag worden verwacht aangezien het parket de zaak uit handen geeft. Volgens verzoeker is de inhoud van dit schrijven veeleer erop gericht om kritiek en bezorgdheid te uiten op de manier waarop de militaire tuchtoverheid al dan niet optreedt, daar, wanneer het toch tot een tuchtsanctie zou komen – wat geen automatisch gevolg is van een opgestarte tuchtprocedure – een aantal sancties niet worden uitgevoerd, en dit, aldus de federale procureur in 2013, zou betekenen dat een doorverwijzing naar de korpstucht de facto zonder echt gevolg blijft. Op geen enkele wijze kan deze brief van de federale procureur van 2013 geïnterpreteerd worden als zijnde het vooropstellen van een automatische bestraffing door de tuchtoverheid die een sepot als gevolg dient te hebben. 8.
36. In de mate dat de verwerende partij stelt dat de ongelijke behandeling tussen verzoeker en eerste soldaat B.V.G. het gevolg is van de medewerking van B.V.G. aan een opsporingsonderzoek, waarbij deze een cruciale rol heeft gespeeld in een opsporingsonderzoek met betrekking tot harddrugs waarbij de door hem vrijgegeven informatie geleid heeft tot een belangrijke arrestatie, betoogt verzoeker in zijn memorie van wederantwoord dat hij en B.V.G. zich wel in een vergelijkbare situatie bevinden. Verzoeker en B.V.G. zijn op het IX-9754-13/22 ogenblik van het bewuste tuchtfeit beiden militair