Arrest 250273 - Federale en lokale politie – Aanwerving en loopbaan - 31/03/2021

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 31 maart 2021 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2021:ARR.250.273 Rolnummer: A. 226828/XIV-37884 Zaak: Arrest 250273 - Federale en lokale politie – Aanwerving en loopbaan - 31/03/2021 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2021-04-23 Raadplegingen: 79 - laatst gezien 2026-06-20 00:28 Fiche Arrest nr 250.273 van 31 maart 2021 Openbaar ambt - Federale en lokale politie – Aanwerving en loopbaan Beslissing : Verwerping Depersonalisatie Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing Het arrest nr. 250.273 van 31 maart 2021 is gewijzigd door arrest nr. 250.372 van 21 april 2021 RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK XIVe KAMER nr. 250.273 van 31 maart 2021 in de zaak A. 226.828/XIV-37.884 In zake : XXXX bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Peter Crispyn kantoor houdend te 9030 Mariakerke Mazestraat 16 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen : de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van Buitenlandse Zaken die woonplaats kiest bij de Federale Politie DGR/JUR/CTX gevestigd te 1050 Brussel Kroonlaan 145/A -------------------------------------------------------------------------------------------------- I. Voorwerp van het beroep 1. Het beroep, ingesteld op 28 november 2018, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de minister van Binnenlandse Zaken van 1 oktober 2018 waarbij aan verzoeker de zware tuchtstraf van de inhouding van brutowedde van 5% gedurende 1 maand wordt opgelegd. II. Verloop van de rechtspleging 2. De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend. Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft een verslag opgesteld. Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste memorie ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 3 februari 2021, om 14u00. Kamervoorzitter Geert Debersaques heeft verslag uitgebracht. Advocaat Peter Crispyn, die verschijnt voor verzoeker, en adviseur Jana Mouton, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1. Verzoeker is hoofdcommissaris van politie bij de Federale politie. Op het ogenblik van de feiten is hij gedetacheerd van de dienst DRL-Coördinatie naar het CSD Brussel - SICAD-CIC. 3.2. Op 1 december 2017 richt de commissaris-generaal van de Federale politie een “nota adiëring van de hogere tuchtoverheid” aan de minister van Binnenlandse Zaken. Daarin is het volgende gesteld: “3. Uiteenzetting van de feiten, omstandigheden en gevolgen Door middel van een schrijven vermeld in ref.2.1 stelde de DirCo Brussel mij in kennis dat een operationeel personeelslid, lid DGR, gedetacheerd naar het CSD Brussel-SICAD-CIC, zich politiek zou hebben geëngageerd in het partijbestuur van deN-VA te Nevele. Het betreft [verzoeker]. Hiervan zou uiting zijn gegeven in de media. Onderzoek op de website van het lokale N-VA bestuur en diverse krantenartikelen zouden aangetoond hebben dat hij sinds2015 lid is van het N-VA afdelingsbestuur te Nevele en dat hij in december 2016 werd verkozen tot nieuwe voorzitter van de afdeling. Hij zou zeer actief zijn in diverse politieke thema's. Hij zou deze politieke activiteit combineren met zijn politionele dagtaak en het voorzitterschap van de Belgische politiesportbond. In een krantenartikel van Het Laatste Nieuws van 22 september 2017 werden de graad van betrokkene, zijn werkgever, zijn functies bij de politiesportbond en de hoger vermelde politieke partij samen genoemd. […] 5. Beslissing Gelet op de bepalingen van de wet van 13 mei 1999, inzonderheid op de artikelen 2, 3, 5 en 32, vierde lid; Rekening houdend met de feitelijke elementen vervat in het dossier; Overwegende dat de feiten mogelijks, gelet op hun aard en hun ernstig karakter, een zware tuchtstraf kunnen genereren ; In mijn hoedanigheid van gewone tuchtoverheid: Stel ik voor om u, voor de feiten bedoeld in punt 3, in uw hoedanigheid van hogere tuchtoverheid, te vatten en u alle stukken van het dossier te bezorgen,” 3.3. Met het inleidend verslag van 27 maart 2018 stelt de minister van Binnenlandse Zaken, optredend als hogere tuchtoverheid, voor om verzoeker de zware tuchtstraf van de inhouding van brutowedde van 10% gedurende twee maanden op te leggen. In dit verslag wordt een uiteenzetting gegeven van de feiten en gevolgen, de datum van de feiten, de vaststelling en de toerekening ervan, alsook de kwalificatie ervan als tuchtvergrijp. Tevens bevat het een voorstel tot zware tuchtstraf, met name de hiervoor reeds aangehaalde tuchtstraf. 3.4. Op 9 mei 2018 stelt de hogere tuchtoverheid verzoeker in kennis van haar voorstel om aan verzoeker de zware tuchtstraf van de inhouding van brutowedde van 5% gedurende één maand op te leggen. Tegen dit voorstel dient verzoeker een verzoek tot heroverweging in bij de Tuchtraad. 3.5. Op 4 september 2018 adviseert de Tuchtraad “dat het ten laste gelegde feit, zoals omschreven in punt 5.2, bewezen is en aan verzoeker dient te worden toegerekend, dat het feit een tuchtinbreuk uitmaakt in de zin van artikel 3 van de wet van 13 mei 1999 houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten[en] dat de door de hogere tuchtoverheid voorgestelde zware tuchtstraf van de inhouding van wedde van vijf % gedurende één maand op te leggen een gepaste straf is”. In punt 5.2. van het advies stelt de Tuchtraad dat hij van oordeel is dat op basis van het tuchtdossier aan verzoeker het volgende tuchtvergrijp ten laste worden gelegd: “In de periode van december 2016 (ogenblik dat voorzitterschap werd opgenomen)tot en met januari 2018 als personeelslid van de federale politie de waardigheid van het ambt in het gedrang te hebben gebracht door zijn functies als hoofdcommissarisen ondervoorzitter bij de Belgische politiesportbond bij de federale politie en een politieke functie als voorzitter van een politieke partij in het lokale partijbestuur van zijn woonplaats te hebben gecumuleerd en daardoor de statutair bepaalde onpartijdigheid als politieambtenaar niet te hebben nageleefd, wat bovendien in de openbaarheid werd gebracht via verscheidene rnediakanalen.” 3.6. De hogere tuchtoverheid legt op 1 oktober 2018 aan verzoeker de zware tuchtstraf op van de inhouding van de bruto-wedde van 5% gedurende één maand. De ten laste gelegde feiten zijn die welke hiervoor onder punt 3.5. zijn vermeld. IV. Onderzoek van de middelen A. Eerste middel Uiteenzetting van het middel 4. Verzoeker voert in het eerste middel in het verzoekschrift de onbevoegdheid van de minister van Binnenlandse Zaken aan om op te treden als hogere tuchtoverheid en de schending van artikel 21 van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: de tuchtwet). Met verwijzing naar artikel 21 van de tuchtwet stelt verzoeker dat in geval van detachering de zware tuchtstraffen opgelegd worden door de hogere tuchtoverheid van de dienst van oorsprong op vraag van de dienst waarbij het betrokken personeelslid gedetacheerd is. Aangezien verzoeker is gedetacheerd naar een dienst die rechtstreeks valt onder het commissariaat-generaal, is op grond van de artikelen 19 en 66 van de tuchtwet de commissaris-generaal van de Federale politie de gewone tuchtoverheid. Verzoeker stelt vast dat de commissaris-generaal van de Federale politie de zaak aan de minister van Binnenlandse Zaken heeft voorgelegd zoals blijkt uit haar ‘nota tot adiëring’. Welnu, uit die ‘nota tot adiëring’ - die naar verzoeker betoogt een administratieve beslissing is die volgens hem valt onder de formelemotiveringsplicht - blijkt dat zij dat heeft gedaan op grond van artikel 32, vierde lid, van de tuchtwet en niet op grond van artikel 21 van de tuchtwet, waarnaar in de formele motivering van die adiëringsnota niet is verwezen. Aldus, stelt verzoeker, vraagt de gewone tuchtoverheid geenszins aan de minister van Binnenlandse Zaken om een zware tuchtstraf op te leggen: het enige wat zij doet is een reguliere adiëring omdat volgens haar de feiten “mogelijks” een zware tuchtstraf kunnen genereren. Vervolgens zet verzoeker de “dynamiek” van artikel 21 van de tuchtwet uiteen. Volgens hem vereist die bepaling “een bijzondere overweging en bijhorende motivatie in hoofde van de gewone tuchtoverheid waarom haar inziens een zware tuchtstraf aan de orde moet zijn.” Dat ontbreekt volgens verzoeker. Vervolgens detailleert hij het volgens hem essentiële verschil in de toepassing van artikel 21 van de tuchtwet in vergelijking tot artikel 32 van de tuchtwet: in het geval van artikel 21 van de tuchtwet dient de tuchtoverheid een overweging te maken en gemotiveerd van oordeel te zijn dat de feiten noodzakelijkerwijze aanleiding dienen te geven tot een zware tuchtstraf, terwijl in het geval van artikel 32, vierde lid van de tuchtwet, de gewone tuchtoverheid slechts oordeelt of de feiten mogelijks in aanmerking komen voor een zware tuchtstraf. Verzoeker concludeert dat de minister van Binnenlandse Zaken aldus bevoegdheid put uit een gebrekkige vatting, waardoor hijzelf onbevoegd is om te oordelen. Verzoeker stelt voorts belang te hebben bij het middel doordat de commissaris-generaal van de Federale politie, indien zij toepassing had gemaakt van artikel 21 van de tuchtwet, gebeurlijk tot de conclusie was gekomen dat er geen laakbaar handelen was of dat de feiten tot een andere strafmaat moesten leiden en dan had zij de minister niet gevat. Dit laatste is op een gebrekkige wijze gebeurd zodat de minister onbevoegd was. Voorts is verzoeker het niet eens met het standpunt van de hogere tuchtoverheid dat de verwijzing in de adiëringsnota een materiële fout betreft en dat uit het dossier duidelijk zou blijken dat toepassing werd gemaakt van artikel 21 van de tuchtwet. Ter zake verwijst verzoeker vooreerst naar de formelemotiveringsplicht die volgens hem zou gelden voor de adiëringsnota en waaruit blijkt dat toepassing is gemaakt van artikel 32, vierde lid, van de tuchtwet. Ook meent verzoeker dat het verzoek van de tuchtoverheid aan de hogere tuchtoverheid van de dienst van oorsprong om een zware tuchtstraf op te leggen, gemotiveerd moet zijn. Tot slot bekritiseert verzoeker de argumentatie naar voor gebracht door de Tuchtraad. 5. In de memorie van wederantwoord benadrukt verzoeker dat er geen discussie over kan bestaan dat de commissaris-generaal van de Federale politie heeft gehandeld in toepassing van artikel 32, vierde lid, van de tuchtwet gelet op het feit dat de adiëringsbeslissing er formeel naar verwijst. Voorts doet hij gelden dat de vraag of er al dan niet vormvereisten zijn verbonden aan de toepassing van artikel 21 van de tuchtwet, niet de essentie is van de zaak. Die is dat er te dezen toepassing diende te worden gemaakt van artikel 21 van de tuchtwet, maar dat dit niet het geval is, hetgeen mede steun vindt in de vaststelling dat de commissaris-generaal van de Federale politie niet formeel tot het oordeel is gekomen dat er volgens haar voor de feiten waarvan zij kennis kreeg een zware tuchtstraf dient te worden opgelegd. Had de commissaris-generaal van de Federale politie wel de gedachtenoefening gemaakt die artikel 21 van de tuchtwet vereist, dan kon niet worden uitgesloten dat zij had gemeend dat een lichte tuchtstraf aan de orde is. In de laatste memorie doet verzoeker gelden dat artikel 21 weliswaar is opgenomen in de afdeling van de tuchtwet betreffende de bevoegde overheden, maar dat de tekst van artikel 21 zich niet beperkt tot het aanduiden van de bevoegde overheid voor het opleggen van zware straffen. Het voegt er immers aan toe “op vraag van de dienst waarbij het betrokken personeelslid is gedetacheerd.” Aldus moet de hogere tuchtoverheid van de dienst van oorsprong worden gevat, heel specifiek om een zware tuchtstraf op te leggen, en dit wanneer de tuchtoverheid van de dienst waarbij het personeelslid is gedetacheerd meent dat een zware tuchtstraf aan de orde is. In artikel 32 van de tuchtwet is er sprake van “in aanmerking komen voor”, hetgeen impliceert dat het eventueel mogelijk is een zware tuchtstraf voor de feiten op te leggen. Aldus, besluit verzoeker, is er een verschil in werking tussen beide bepalingen. Beoordeling 6. Voor een lid van het officierskader in de Federale politie is luidens artikel 19, 2°,

1. b)van de tuchtwet de gewone tuchtoverheid de directeur-generaal. Ten opzichte van de personeelsleden die rechtstreeks onder de commissaris-generaal van de Federale politie ressorteren is dat op grond van artikel 66 van de tuchtwet, de commissaris-generaal van de Federale politie. Luidens artikel 20, 2°,
2. b)is de hogere tuchtoverheid voor de leden van het officierskader de minister van Binnenlandse Zaken. Het betreffen door de tuchtwet toegewezen bevoegdheden. Het geschonden geachte artikel 21 van de tuchtwet luidt: “In geval dat een politieambtenaar bij een ander korps of dienst is gedetacheerd, worden de lichte tuchtstraffen voor de feiten die gepleegd zijn gedurende de detachering opgelegd door de tuchtoverheden van het korps of de dienst waarbij het betrokken personeelslid is gedetacheerd. De zware tuchtstraffen worden in dat geval opgelegd door de hogere tuchtoverheid van de dienst van oorsprong, op vraag van de dienst waarbij het betrokken personeelslid is gedetacheerd.” Deze bepaling regelt de tuchtbevoegdheid in het bijzondere geval van de detachering (Parl. St. Kamer,1998-1999, nr. 1965/1,12).Onder detachering moet worden verstaan “[…] de tijdelijke aanwijzing van een personeelslid dat over alle kwalificaties beschikt die voor de betrekking zijn vereist, in een andere betrekking dan diegene waarin het is benoemd of aangewezen, zonder beperking wat betreft zijn aanwending, voor een duur van ten minste twee opeenvolgende dagen en maximum zes maanden, verlengbaar wegens dwingende dienstredenen” (art. I.I.1, 16° RPPol). Een gedetacheerd personeelslid blijft aldus tijdens zijn detachering lid van het korps of de dienst van oorsprong en de (tucht)overheden van dat korps of die dienst behouden derhalve hun toegewezen tuchtbevoegdheden, tenzij de tuchtwet het anders regelt. Artikel 21 van de tuchtwet bepaalt te dezen op limitatieve wijze de gevallen waarin een politieambtenaar is onttrokken aan de tuchtrechtelijke bevoegdheid van de tuchtoverheden van zijn korps of dienst van oorsprong. Dit betreft enkel de bevoegdheid om lichte tuchtstraffen op te leggen voorde feiten die gepleegd zijn tijdens de detachering. In dat geval wordt de politieambtenaar onttrokken aan zijn overeenkomstig de voornoemde toewijzingen bepaalde tuchtoverheden en zijn de tuchtoverheden bevoegd van het korps of de dienst waarbij het personeelslid gedetacheerd is. De bevoegdheid evenwel om voor die feiten een zware tuchtstraf op te leggen blijft bij de hogere tuchtoverheid van de dienst of het korps van oorsprong. Aldus wijkt artikel 21 van de tuchtwet wat de bevoegdheid betreft tot het opleggen van zware tuchtstraffen, niet af van de aanwijzingsregels vervat in het voornoemde artikel 20 van de tuchtwet. De zinsnede dat “op vraag van de dienst waarbij het betrokken personeelslid is gedetacheerd” de zware tuchtstraffen worden opgelegd door de hogere tuchtoverheid van de dienst van oorsprong doet aldus geen afbreuk aan deze generieke bevoegdheidsaanwijzing, doch bevestigt die. Het in artikel 21 van de tuchtwet bepaalde “op vraag van de dienst waarbij het betrokken personeelslid is gedetacheerd”, is een vormvereiste dat ertoe strekt de feiten die gepleegd zijn tijdens de detacheringen de (desgevallende) tuchtrechtelijke behandeling en beoordeling ervan, voor de (bevoegde) hogere tuchtoverheid te brengen met het oog op het opleggen door de hogere tuchtoverheid van een zware tuchtstraf. Deze vraag aan de hogere tuchtoverheid door de (gewone) tuchtoverheid van de dienst waarbij het personeelslid is gedetacheerd, is aan geen andere vormvoorschriften onderworpen. Het volstaat derhalve dat uit de gegevens van de zaak minstens impliciet maar zeker blijkt dat voor – te dezen - feiten gepleegd tijdens de detachering, de (gewone) tuchtoverheid van de dienst waarbij het betrokken personeelslid is gedetacheerd, de hogere tuchtoverheid van de dienst van oorsprong heeft verzocht om de zaak te behandelen met het oog op het opleggen van een zware tuchtstraf. De vraag van de gewone tuchtoverheid van de dienst waarbij het personeelslid is gedetacheerd, heeft voorts de draagwijdte van een niet-bindend verzoek, in die zin dat het de appreciatiebevoegdheid van de aangezochte hogere tuchtoverheid niet verbindt en diens appreciatieruimte inzake het tuchtrechtelijk onderzoek van de feiten onverlet laat. Als stap tot het (desgevallend) instellen van een eventuele tuchtprocedure is het bijgevolg een louter voorbereidende handeling tot de definitieve tuchtbeslissing. De rechtstoestand van verzoeker wordt er niet nadelig door geraakt noch heeft die vraag een zeker en definitief schadelijk gevolg. Hieruit volgt dat de in artikel 21 van de tuchtwet bepaalde vraag niet binnen het toepassingsgebied van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ valt. Evenmin blijkt enige (bijzondere) formelemotiveringsplicht uit de tekst zelf van artikel 21 van de tuchtwet. 7. Toegepast op het voorliggende geval, leidt dit tot het volgende. Verzoeker is hoofdcommissaris van politie bij de Federale politie. Zijn generieke, door de tuchtwet toegewezen gewone en hogere tuchtoverheid zijn respectievelijk de directeur-generaal (van de dienst van oorsprong) en de minister van Binnenlandse Zaken. Niet wordt betwist dat verzoeker op het ogenblik dat de feiten werden gepleegd, was gedetacheerd in de zin als hiervoor is omschreven. In afwijking van de gemeenrechtelijke regel is derhalve voor die feiten de gewone tuchtoverheid aldus niet de directeur-generaal van zijn dienst van oorsprong, maar wel de gewone tuchtoverheid van de dienst waarbij verzoeker is gedetacheerd. Aangezien verzoeker op het ogenblik van de feiten is gedetacheerd naar een dienst ressorterend onder de commissaris-generaal van de Federale politie, is de zede gewone tuchtoverheid. De hogere tuchtoverheid blijft ook in die hypothese hoe dan ook de minister van Binnenlandse Zaken, die te dezen dan ook de bevoegde tuchtoverheid is (en blijft) om over de aan verzoeker ten laste gelegde feiten te oordelen met het oog op het opleggen van een zware tuchtstraf. Uit de gegevens van de zaak blijkt dat de commissaris-generaal van de Federale politie, als (bevoegde) gewone tuchtoverheid, met een op artikel 32, vierde lid, van de tuchtwet gesteunde nota “adiëring van de hogere tuchtoverheid” aan de minister van Binnenlandse Zaken in diens hoedanigheid van hogere tuchtoverheid, voorstelt om verzoeker voor de feiten gepleegd tijdens de detachering, “te vatten en [hem] alle stukken van het dossier te bezorgen. ”De omstandigheid dat deze nota steunt op artikel 32, vierde lid, van de tuchtwet, impliceert bijgevolg dat, zo stelt de voornoemde bepaling, “de gewone tuchtoverheid [oordeelt] dat de feiten in aanmerking komen voor een zware straf. ”Een dergelijke nota waarbij de feiten gepleegd tijdens de detachering aanhangig worden gemaakt bij de bevoegde hogere tuchtoverheid, voldoet aan de in artikel 21 van de tuchtwet bedoelde “vraag” van de (gewone) tuchtoverheid van de dienst waarbij verzoeker is gedetacheerd, vermits hieruit uitdrukkelijk het verzoek blijkt om deze feiten te laten beoordelen door de hogere tuchtoverheid met het oog op het opleggen van een zware tuchtstraf. De omstandigheid dat die adiëringsnota volgens de eigen bewoordingen ervan, steunt op artikel 32, vierde lid, van de tuchtwet, leidt niet tot een andere conclusie. Aangezien hiervoor is vastgesteld dat de wijze waarop de in artikel 21 bedoelde vraag is geuit niet aan enig vormvoorschrift is onderworpen, belet aldus niets dat zulks gebeurt door middel van een aanhangigmaking bij de hogere tuchtoverheid van de betrokken feiten overeenkomstig artikel 32 van de tuchtwet. Het standpunt van verzoeker dat “de dynamiek” van artikel 21 van de tuchtwet “een bijzondere overweging en bijhorende motivatie in hoofde van de gewone tuchtoverheid [vereist] waarom haar inziens een zware tuchtstraf aan de orde moet zijn” berust op een verkeerde lezing van de volgens hem geschonden geachte bepaling. Zoals hiervoor reeds is vastgesteld, bestaat er geen formelemotiveringsplicht wanneer toepassing wordt gemaakt van artikel 21 van de tuchtwet, zodat de gewone tuchtoverheid niet formeel hoeft te motiveren dat de feiten, naar haar oordeel, “noodzakelijkerwijze” aanleiding dienen te geven tot een zware tuchtstraf. Tot slot kan, anders dan hoe verzoeker het ziet, uit artikel 21 van de tuchtwet niet worden afgeleid dat om toepassing te kunnen maken van die bepaling, de gewone tuchtoverheid tot het oordeel moet komen dat haar inziens “de feiten noodzakelijkerwijze aanleiding dienen te geven tot een zware tuchtstraf” en dat er aldus een vaste overtuiging moet zijn dat een zware straf absoluut noodzakelijk is. Het volstaat dat de gewone tuchtoverheid de feiten voor de hogere tuchtoverheid van de dienst van oorsprong brengt- te dezen de minister van Binnenlandse Zaken - met het oog op het opleggen van een zware tuchtstraf omdat zij de mening is toegedaan dat voor de feiten een zware tuchtstraf dient te worden opgelegd, zonder dat zij daartoe van oordeel moet zijn dat de feiten “noodzakelijkerwijze” aanleiding dienen te geven tot een zware straf. Aangezien artikel 21 van de tuchtwet niet de draagwijdte heeft die verzoeker er aan geeft, moet niet worden onderzocht of er een “essentieel verschil” bestaat in de toepassing van die bepaling met artikel 32 van de tuchtwet. 8. In de mate dat verzoeker tot slot kritiek uit op het door de Tuchtraad ingenomen standpunt inzake de adiëring van de hogere tuchtoverheid, richt deze kritiek zich tegen een niet-bindend advies. Verzoeker maakt niet aannemelijk dat die kritiek tegen de motivering van een voorbereidende handeling, mocht die al in het licht van wat hiervoor is uiteengezet gegrond zijn, leidt tot de onwettigheid van de bestreden beslissing. 9. Het eerste middel is ongegrond. B. Tweede middel Uiteenzetting van het middel 10. Verzoeker voert in het tweede middel in het verzoekschrift de schending aan van de materiëlemotiveringsplicht “gelet er geen inbreuk [is] op art. 127, 130 en 132 WGP, noch punt 25 van de deontologische code” en van het vertrouwensbeginsel. Verzoeker stelt dat hetgeen hem wordt verweten geen inbreuk vormt op deze voorschriften en inzonderheid niet op artikel 127 van de wet van 7 december 1998‘tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus’. (hierna: de wet van 7 december 1998). Vooreerst stelt hij dat uit geen enkel stuk blijkt dat hij concreet enige politieke overtuiging heeft geuit of zich heeft ingelaten met enige politieke activiteit. Het louter gegeven dat hij tijdelijk het mandaat van voorzitter van een lokale partijafdeling heeft opgenomen, volstaat daartoe niet. Verzoeker doet gelden dat uit het antwoord van een (voormalige) minister van Binnenlandse Zaken op een parlementaire vraag blijkt dat hij een bestuursfunctie mag waarnemen op, onder andere, lokaal vlak en dat hij zelfs in burger mag aanwezig zijn op politieke activiteiten. Volgens verzoeker heeft hij niet meer gedaan dan dat: het waarnemen van een bestuursfunctie waarbij de bestuursvergaderingen op lokaal vlak besloten zijn en dus niet openbaar. De omstandigheid dat zijn hoedanigheid van voorzitter is kenbaar gemaakt via een publiek forum doet daar niet aan af: zulks is niet meer dan de aanduiding dat hij deze bestuursfunctie uitoefent en houdt op zich geenszins de concrete uiting in van een politieke overtuiging. Ten tweede gaat, enerzijds, het standpunt van de hogere tuchtoverheid diametraal in tegen het antwoord van een voormalige minister van Binnenlandse Zaken waardoor het vertrouwensbeginsel is geschonden. Indien de huidige minister er een andere mening op na hield, dan had hij zulks duidelijk vooraf moeten communiceren en niet pas in het kader van de gevoerde tuchtvordering. Verzoeker is geen andere duiding omtrent de toepassing van artikel 127 van de wet van 7 december 1998bekend en de hogere tuchtoverheid verwijst ook niet naar een andere duiding waaruit een normaal voorzichtige en oplettende ambtenaar had moeten afleiden dat die visie niet de juiste zou zijn. Anderzijds doet verzoeker gelden dat het in artikel 127 van de wet van 7 december 1998 begrepen verbod een “aantasting uitmaakt van grondrechten” die steeds terughoudend en restrictief moeten worden benaderd. Verzoeker levert tot slot kritiek op de standpunten ingenomen in het voorstel tot zware tuchtstraf, het deskundigenverslag van de Algemene Inspectie en in het advies van de Tuchtraad inzake de voorliggende problematiek. 11. In de memorie van wederantwoord benadrukt verzoeker dat het te dezen het voorzitterschap van een lokale afdeling betreft en dat er binnen een dergelijke afdeling in essentie geen substantieel verschil is tussen de diverse bestuursfuncties. Voorts vereenzelvigt het uiten van een politieke overtuiging zich niet met het uitoefenen van een bestuursfunctie in een lokale afdeling van een politieke partij. Voorts doet hij gelden dat de verwerende partij verwijst naar zoektochten via Google maar dat zij geen stukken en argumenten kan toevoegen, om daarna, ondergeschikt, die stukken te bekritiseren. In de laatste memorie bevindt verzoeker dat er maar één gegeven is waaruit de tuchtoverheid alles afleidt – de hoedanigheid van voorzitter van een lokale afdeling van een politieke partij – en is volgens hem de rest speculatie. Hij benadrukt dat zoals hij reeds had gesteld, uit niets blijkt dat er concreet een uiting is van politieke overtuigingen en deelneming aan politieke activiteiten in het openbaar en dat de vermelding van zijn hoedanigheid van voorzitter in dat kader op zich niets betekent. Voorts ziet hij een intellectuele vergissing in het standpunt dat het auditoraat inneemt in zijn verslag waar het stelt dat het tweede middelonderdeel (afgeleid uit de schending van het vertrouwensbeginsel) zonder grondslag is omdat uit de beoordeling van het eerste onderdeel blijkt dat de voorwaarde dat “voor zover dit enkel besloten vergaderingen betreft en er geen enkel openbaar optreden is” niet is vervuld. Volgens hem kan immers onmogelijk uit de loutere wetenschap van het uitoefenen van deze bestuursfunctie worden afgeleid dat er meer is dan besloten vergaderingen en dat er sprake is van een openbaar optreden. Beoordeling 12. Het auditoraat besluit tot de ongegrondheid van het middel op grond van de volgende overwegingen zoals die blijken uit het navolgende uittreksel uit zijn verslag: “2.3.1 Het middel is in essentie tweeledig: