Arrest 257034 - Varia (binnenlandse zaken en lokale besturen) - 30/06/2023

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 30 juni 2023 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2023:ARR.257.034 Rolnummer: A. 228622/Abis-27 Zaak: Arrest 257034 - Varia (binnenlandse zaken en lokale besturen) - 30/06/2023 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2023-07-04 Raadplegingen: 95 - laatst gezien 2026-06-06 05:29 Fiche Arrest nr 257.034 van 30 juni 2023 Instellingen, Binnenlandse zaken en lokale besturen - Varia (binnenlandse zaken en lokale besturen) Beslissing : Vernietiging Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK ALGEMENE VERGADERING nr. 257.034 van 30 juni 2023 in de zaak A. 228.622/Abis-27 In zake : de GEMEENTE LINKEBEEK bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Marie Bourgys kantoor houdend te 1380 Lasne Chemin de la Maison du Roi 34C bij wie woonplaats wordt gekozen tegen : het VLAAMSE GEWEST bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Bart Staelens kantoor houdend te 8000 Brugge Stockhouderskasteel, Gerard Davidstraat 46 bus 1 bij wie woonplaats wordt gekozen -------------------------------------------------------------------------------------------------- I. Voorwerp van het beroep

1. Het beroep, ingesteld op 16 juli 2019, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de Vlaamse minister van Binnenlands Bestuur, Inburgering, Wonen, Gelijke Kansen en Armoedebestrijding van 20 mei 2019 ‘houdende de vernietiging van de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van Linkebeek van 23 april 2019 betreffende de goedkeuring houdende de wijze van verzenden van de oproepingsbrieven aan de kiezers van de Europese, federale en regionale verkiezingen te Linkebeek op zondag 26 mei 2019’. Gevraagd wordt, in het opschrift van het verzoekschrift, dat het overeenkomstig artikel 93 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State door Abis-27n - 1/21 de algemene vergadering van de afdeling Bestuursrechtspraak behandeld zou worden. II. Verloop van de rechtspleging
2. Bij arrest nr. 247.591 van 19 mei 2020 is de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing verworpen. De verzoekende partij heeft een verzoekschrift tot voortzetting van de rechtspleging ingediend. De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord ingediend. Eerste auditeur Erik Bosquet en eerste auditeur Jurgen Neuts hebben een verslag opgesteld. De verwerende partij heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend. De verzoekende partij heeft een laatste memorie ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting van de algemene vergadering van de afdeling Bestuursrechtspraak, die heeft plaatsgevonden op 6 juni
3. Kamervoorzitter Luc Detroux en staatsraad Jan Clement hebben verslag uitgebracht. Advocaten Marie Bourgys en Anthony Poppe, die verschijnen voor de verzoekende partij, en advocaat Bart Staelens, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Abis-27n - 2/21 Eerste auditeur Erik Bosquet en eerste auditeur Jurgen Neuts hebben een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari
4. III. Feiten
5. Naar aanleiding van de op til zijnde Europese, federale en Vlaamse parlementsverkiezingen, beslist het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Linkebeek op 2 april 2019 om “[i]n te stemmen met de bestelling en de levering op het gemeentehuis van 3.303 oproepingskaarten in het Nederlands en in het Frans, alsook 50 Nederlandstalige en 50 Franstalige blanco oproepingskaarten en 25 blauwe Nederlandstalige en 25 blauwe Franstalige oproepingskaarten”. Op 23 april 2019 beslist hetzelfde college van burgemeester en schepenen om “[d]e oproepingsbrieven voor de Europese, federale en regionale verkiezingen van zondag 26 mei 2019 conform de taalwetgeving en de arresten 227.775 tot en met 227.777 van de Raad van State ter zake te versturen en dit uiterlijk op 11 mei 2019”. Met een brief van 9 mei 2019 verzoekt de provinciegouverneur van Vlaams-Brabant het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Linkebeek om hem “alle beslissingen (van het schepencollege en/of de gemeenteraad) toe te zenden betreffende de oproepingsbrieven en het verzenden van de oproepingsbrieven in het kader van de verkiezingen van 26 mei 2019”. Met een besluit van 20 mei 2019 vernietigt de Vlaamse minister van Binnenlands Bestuur, Inburgering, Wonen, Gelijke Kansen en Armoedebestrijding “[d]e beslissing van het college van burgemeester en schepenen van Linkebeek van 23 april 2019 betreffende de goedkeuring houdende Abis-27n - 3/21 de wijze van verzenden van de oproepingsbrieven aan de kiezers van de Europese, federale en regionale verkiezingen te Linkebeek op zondag 26 mei 2019”. Dit is het bestreden besluit, dat als volgt is gemotiveerd: “
6. Beoordeling Het door het college van burgemeester en schepenen ingenomen standpunt inzake de toepassing van de bestuurstaalwetgeving en de invoering van een systeem van registratie van taalaanhorigheid is niet in overeenstemming met de voorrang van het Nederlands in de gemeenten van het Nederlandse taalgebied, zoals gewaarborgd door artikel 4 van de Grondwet, noch met de artikelen 25, 26 en 28 SWT, zoals uitgelegd in de Omzendbrieven BA 97/22 van 16 december 1997, WE 1998/01 van 3 februari 1998, BA- 2005/03 van 8 juli 2005 en BB 2010/03 van 7 mei
7. De wil van de Grondwetgever en de bijzondere wetgever heeft er steeds in bestaan het principieel eentalig karakter van het Nederlandse taalgebied te bevestigen. Dit wordt ook bevestigd in de rechtspraak van het Grondwettelijk Hof en de Raad van State, waarin werd geoordeeld dat de interpretatie van de rechten van personen die in de randgemeenten wonen en die in hun betrekkingen met de gemeentelijke overheid het Frans wensen te gebruiken, moet stroken met de voorrangsstatus van het Nederlands in die gemeenten. Zulks impliceert dat bepalingen die het gebruik van een andere taal toestaan, niet tot gevolg mogen hebben dat afbreuk wordt gedaan aan de door artikel 4 van de Grondwet gewaarborgde voorrang van het Nederlands. (Grondwettelijk Hof nr. 26/98 van 10 maart 1998, RvS nr. 138.860, nr. 138.861, nr. 138.862 en nr. 138.863 van 23 december 2004). Het voorgaande impliceert een noodzakelijke restrictieve interpretatie van de taalfaciliteiten. Krachtens artikel 25 SWT gebruiken de plaatselijke diensten, die gevestigd zijn in de randgemeenten, in hun betrekkingen met een particulier de door betrokkenen gebruikte taal, voor zover die taal het Nederlands of het Frans is. Niets verhindert dan ook dat een gemeentebestuur op een Franstalige brief een antwoord geeft in het Frans of een ten gevolge van die brief geopend dossier in het Frans behandelt en afhandelt. Krachtens artikel 26 SWT worden de aan de particulieren uitgereikte getuigschriften, verklaringen, machtigingen en vergunningen in de gemeente Linkebeek in het Nederlands of in het Frans gesteld, naar gelang van ‘de wens van de belanghebbende’. Voormeld artikel 26 omschrijft evenwel niet nader op welke wijze ‘de wens van de belanghebbende’ om de in die bepaling bedoelde documenten en akten in het Nederlands of in het Frans te verkrijgen, aan het bestuur te kennen moet worden gegeven en op welke concrete manier het bestuur die wens mag of moet vaststellen en mag of moet registreren. Krachtens artikel 28, eerste lid SWT worden in de gemeente Linkebeek de akten al naargelang ‘de wens van de belanghebbende’ in het Nederlands of het Frans gesteld. Abis-27n - 4/21 Om in overeenstemming te zijn met de door de Grondwet gewaarborgde voorrang van het Nederlands moeten de artikelen 25, 26 en 28 SWT in die zin worden geïnterpreteerd dat het verzoek om het Frans te gebruiken uitdrukkelijk moet worden herhaald. Dit is ook de interpretatie die wordt gehanteerd in de voormelde omzendbrieven. Deze omzendbrieven werden aangenomen omdat vastgesteld werd dat de toenmalige bestuurspraktijk, die in wezen neerkwam op tweetaligheid, niet in overeenstemming was met het principe van de voorrang van het Nederlands, zoals geformuleerd in artikel 4 van de Grondwet. De omzendbrieven hebben toen voor het eerst geregeld op welke manier dit zou gebeuren, nl. elke keer opnieuw verzoeken om in het Frans bediend te worden. De omzendbrieven hebben ook uitdrukkelijk vastgelegd dat taalregistratie niet mogelijk was. In zijn arresten nrs. 138.860 t.e.m. 138.863 van 23 december 2004 heeft de Raad van State de beroepen tot nietigverklaring van de omzendbrief BA- 97/22 van 16 december 1997 verworpen. Daarbij heeft de Raad van State inzonderheid op het volgende gewezen: - dat de bestreden omzendbrief de praktijk blijkt te willen keren die inhoudt dat besturen bestendig het Frans gebruiken ten opzichte van bepaalde rechtsonderhorigen zonder dat voor het gebruik van die taal een uitdrukkelijk verzoek is uitgebracht; - dat, teneinde grondwetsconform te zijn, de interpretatie van de rechten van wie in de randgemeenten in het Frans wil worden bestuurd, moet stroken met de voorrangsstatus van het Nederlands in die gemeenten; - dat een interpretatie die inhoudt dat de randgemeenten het Frans dienen te gebruiken van zodra de overheid de taal van de particulier kent en deze taal het Frans is, of nog, dat particulieren die eens het gebruik van het Frans hebben gevraagd later automatisch in het Frans worden aangeschreven, daar niet mee strookt, vermits die interpretatie en de daarop gestoelde bestuurspraktijk in wezen leiden tot een stelsel van tweetaligheid, waarbij de taalvoorkeur van personen zelfs in bestanden wordt vastgelegd; - dat, tegen de achtergrond van een noodzakelijk restrictieve interpretatie van het recht om het bestuur het Frans in plaats van het Nederlands te laten gebruiken in het betrokken ééntalig gebied, de interpretatie, zoals uitgedrukt in de omzendbrief, dat het verzoek om het Frans te gebruiken uitdrukkelijk moet worden herhaald, wel degelijk verenigbaar is met de bestuurstaalwet. De inhoud van deze arresten werd nogmaals bevestigd in het arrest nr. 184.353 van 19 juni
8. De omzendbrief BA-97/22 van 16 december 1997, die aan de colleges van burgemeester en schepenen van de gemeenten van het Nederlandse taalgebied ter kennis werd gebracht, en de daarin vervatte interpretatie van de bestuurstaalwetgeving, is m.a.w. nog steeds van toepassing. Hetzelfde geldt overigens ten aanzien van de omzendbrieven WE 1998/01 van 3 februari 1998, BA-2005/03 van 8 juli 2005, alsook ten aanzien van de omzendbrief BB 2010/03 van 7 mei 2010, inzake het verbod op registratie van taalvoorkeur, die eveneens aan (onder meer) de colleges van Abis-27n - 5/21 burgemeester en schepenen van de gemeenten van het Nederlandse taalgebied ter kennis werd gebracht. De verwijzing door het college van burgemeester en schepenen naar het arrest nr. 227.775 van 20 juni 2014 van de Algemene Vergadering van de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, leidt niet tot een andere conclusie. Overeenkomstig artikel 13bis van de Nieuwe Gemeentewet is de Algemene Vergadering van de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State bevoegd om zich uit te spreken over het besluit van de Vlaamse regering houdende niet-benoeming van een aangewezen burgemeester (bijzondere wet van 19 juli 2012). De Algemene Vergadering van de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vernietigde bij arrest van 20 juni 2014 de niet-benoeming van mevrouw Caprasse als burgemeester van Kraainem wegens het ontbreken van een deugdelijke materiële grondslag. De gemeente grijpt dit arrest aan om een systeem van registratie van taalaanhorigheid te gebruiken, waardoor de taal waarin een inwoner van de gemeente Linkebeek wenst bediend te worden geregistreerd wordt voor een periode van vier jaar. Op basis van deze registratie zullen dan de oproepingsbrieven voor de verkiezingen van 26 mei 2019 verstuurd worden. Anders dan het schepencollege schijnt aan te nemen, houdt het voormelde arrest van de Raad van State geen ‘richtlijn’ in die zich, inzake het gebruik van het Frans door de inwoners van de randgemeenten in hun betrekkingen met de gemeentelijke overheid, zou opdringen aan het Vlaamse Gewest, laat staan dat dit arrest een rechtsgrond zou bieden voor de gemeente Linkebeek om ter zake eigenmachtig een regeling te treffen en daarbij de geldende instructies van een hogere overheid buiten toepassing te laten. Wat dat betreft, moet erop gewezen worden dat de motivering van een arrest, ook van de Algemene Vergadering van de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, slechts met gezag van gewijsde wordt bekleed in zoverre die motivering onverbrekelijk met het beschikkende gedeelte van het arrest is verbonden. Welnu, en nog afgezien van de vaststelling dat geen rechter of rechtscollege zich bij wege van algemene en als regel geldende beschikking uitspraak vermag te doen, en zich evenmin in de plaats van het bestuur vermag te stellen, wat immers in strijd zou komen met het algemeen rechtsbeginsel van de scheiding der machten, dat in de Grondwet besloten is, moet worden vastgesteld dat de motieven van het voormelde arrest met betrekking tot de interpretatie van de bepalingen van de bestuurstaalwet die van toepassing zijn op de randgemeenten, niet onverbrekelijk met het beschikkend gedeelte van dat arrest verbonden zijn en dus niet determinerend zijn geweest, voor de vernietiging van de in die zaak bestreden administratieve rechtshandeling. De vernietiging blijkt immers enkel en alleen te zijn gesteund op de vaststelling dat de beslissing tot niet-benoeming van mevrouw Caprasse een ‘deugdelijke materiële grondslag’ miste in zoverre in deze beslissing de morele eigenschappen van de kandidaat burgemeester ‘uitsluitend (werden) beoordeeld op grond van haar mogelijke intentie betreffende de aan te nemen houding ten aanzien van een specifiek rechtsprobleem, geuit na een discussie met de provinciegouverneur, zonder dat verzoekster enige Abis-27n - 6/21 concrete, feitelijke tekortkoming ten laste wordt gelegd’. Het standpunt dat in het arrest werd ingenomen over de toepassing van de SWT (meer bepaald de artikelen 25, 26 en 28) is dus kennelijk als een ob[it]er dictum te beschouwen. Daaraan komt geen gezag of kracht van gewijsde toe. Het voorgaande wordt bevestigd door de uitdrukkelijke vaststelling in hetzelfde arrest, dat géén van de hiervoor aangehaalde omzendbrieven overigens als zodanig het voorwerp uitmaakte van de zaak die tot dat arrest aanleiding heeft gegeven en dat de betrokken omzendbrieven daarin ook niet op grond van artikel 159 van de Grondwet buiten toepassing zouden zijn gelaten. In het arrest van 20 juni 2014 (punt 14.2) wordt inderdaad uitdrukkelijk het volgende overwogen: ‘14.2: Dit impliceert evenwel niet dat deze omzendbrieven mede het voorwerp zouden uitmaken van het voorliggende beroep, noch dat het bestreden besluit toepassing zou maken van de voormelde omzendbrieven waardoor – volgens verzoekster – de eventuele onwettigheid van deze omzendbrieven zou impliceren dat de Raad van State deze krachtens artikel 159 van de Grondwet buiten toepassing moet laten.’ Ook in het arrest 227.776 van de Raad van State, werd hetzelfde standpunt ingenomen over de toepassing van de SWT (meer bepaald de artikelen 25,26 en 28). Ook hier kan men besluiten dat dit kennelijk enkel als een ob[it]er dictum te beschouwen is en dat daaraan geen gezag of kracht van gewijsde toekomt. De Raad van State verwierp hier trouwens het beroep en bevestigde de beslissing van de Vlaamse minister van Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Inburgering, Toerisme en Vlaamse Rand van 25 februari 2013 waarbij Damien Thiéry niet wordt benoemd tot burgemeester van de gemeente Linkebeek. De verwijzing naar het arrest 227.777 van de Raad van State is in casu niet relevant. Het beroep van de heer Van Hoobrouck d’Aspre werd afgewezen bij gebrek aan actueel belang. De Raad van State heeft in dit arrest geen standpunt ingenomen betreffende de toepassing van de SWT. De interpretatie van de rechten van de personen die in de randgemeenten wonen, zoals die wordt voorgestaan door de gemeente Linkebeek, volgens welke het zou volstaan elke vier jaar mee te delen aan het gemeentebestuur in welke taal een particulier van een randgemeente zijn ‘gemeentelijke documenten’ (cf. het bericht aan de bevolking) en ‘alle briefwisseling en administratieve documenten’ (cf. het model van taalkeuzeformulier) en alle ‘administratieve documenten’ (cf. het model van ontvangstbewijs) in de Franse taal kan ontvangen, is niet in overeenstemming met de wil van de Grondwetgever en de bijzondere wetgever, met de grondwettelijk gewaarborgde voorrang van het Nederlands in de gemeenten van het Nederlandse taalgebied, met de voormelde voorschriften van de SWT en met de daaraan door het Vlaamse Gewest gegeven en nog steeds geldende interpretatie daarvan, nu die interpretatie erop neerkomt dat in de praktijk een systeem van tweetaligheid wordt ingevoerd. Derhalve blijft de Vlaamse Regering bij het standpunt dat de faciliteiten die de gecoördineerde wetten op het gebruik van de talen in bestuurszaken verlenen, restrictief moeten worden toegepast, wat impliceert dat de particulier in zijn betrekkingen met de plaatselijke diensten van een Abis-27n - 7/21 randgemeente telkens uitdrukkelijk moet verzoeken om het Frans te gebruiken. Uiteindelijk werden de faciliteiten ingesteld om de integratie van Franstaligen in het Nederlandse taalgebied te bevorderen. In de praktijk betekent dit dat elke plaatselijke dienst uit de faciliteitengemeenten in zijn betrekkingen met inwoners uit faciliteitengemeenten het Nederlands gebruikt. Enkel wanneer een inwoner uit een rand- of taalgrensgemeente daar telkens uitdrukkelijk om verzoekt, wordt het Frans gebruikt. In deze context is het van belang nogmaals te wijzen op het uitzonderingskarakter van de faciliteiten. Dit wil derhalve zeggen dat faciliteiten niet automatisch, blijvend, worden verleend. Ze moeten keer op keer worden aangevraagd. Het is dus uitgesloten dat particulieren die eens het gebruik van het Frans hebben gevraagd, later automatisch opnieuw in het Frans worden aangeschreven. Het taalgebruik van een particulier is immers geen statisch gegeven. Men kan veronderstellen dat de betrokkene zich ondertussen heeft geïntegreerd en dat hij de Nederlandse taal dermate machtig is dat hij aanvaardt in het Nederlands te worden aangesproken of aangeschreven. Het kwam niet aan het gemeentebestuur van de gemeente Linkebeek toe om de interpretatie van de bestuurstaalwet, zoals die door de toezichthoudende overheid aan de gemeentebesturen ter kennis werd gebracht, bij de omzendbrieven BA-97/22 van 16 december 1997, op eigen gezag terzijde te schuiven (Vgl. RvS 20 juni 2014, nr. 227.775, punt 15.6). Het arrest van de Raad van State van 20 juni 2014 biedt evenmin een verantwoording voor het invoeren van een systeem van registratie van taalaanhorigheid van personen, d.m.v. een registratie van taalvoorkeur in ‘Bevolking.net’ en/of d.m.v. een onmiddellijke registratie van taalvoorkeur in het Rijksregister. Een dergelijk systeem strookt niet met de territorialiteit en de taalhomogeniteit van het Nederlandse taalgebied. Dit blijkt ook uit de chronologie van de totstandkoming van de bestuurstaalwet. Bij wet van 24 juli 1961 werd de talentelling afgeschaft. Bij wet van 8 november 1962 werd de taalgrens vastgelegd en bij wet van 2 augustus 1963 werd het gebruik van de talen in bestuurszaken geregeld. Het erkennen van de mogelijkheid om taalaanhorigheid systematisch te registreren, zou bovendien impliceren dat elke betrokken inwoner van de gemeente Linkebeek een subnationaliteit zou kiezen, wat afbreuk doet aan de fundamenten van de institutionele constructie van het federale België. Bij elke staatshervorming werd er nochtans over gewaakt om elke vorm van subnationaliteit te weren. Geheel in lijn daarmee, werden de lokale besturen er in de omzendbrief BB 2010/03 van 7 mei 2010 op gewezen dat er een absoluut verbod bestaat om een eventuele taalvoorkeur van de inwoners te registreren. De houding van het gemeentebestuur van Linkebeek druist dus tevens in tegen de instructie die is opgenomen in de omzendbrief BB 2010/03 van 7 mei
9. Bijgevolg is elk systeem dat er op gericht is door middel van registers of bestanden de taalvoorkeur van inwoners te registreren, met de bedoeling een automatische taalkeuze te maken, on(grond)wettig. Dit verbod geldt voor alle lokale besturen van het Vlaamse Gewest. Abis-27n - 8/21 Náást de onverenigbaarheid van een systeem van registratie van taalaanhorigheid met de ruimere institutionele context van het federale België, moet ook worden vastgesteld dat het bijhouden van een taalregister door de faciliteitengemeenten, door middel van het aanbrengen van een taalcode in het bevolkingsregister, onwettig is. In de omzendbrief BB 2010/03 van 7 mei 2010 betreffende het verbod op registratie van taalvoorkeur, van Vlaams minister Geert Bourgeois, wordt hierover het volgende bepaald: ‘Met deze omzendbrief vestig ik de bijzondere aandacht van de lokale besturen op het strikte verbod om een eventuele taalvoorkeur van de inwoners te registreren. Besturen die een taalvoorkeur bijhouden handelen in strijd met de taalwetgeving maar evenzeer in strijd met het Koninklijk Besluit van 16 juli 1992 tot vaststelling van de informatie die wordt opgenomen in de bevolkingsregisters en in het vreemdelingenregister. De taalwetgeving is bovendien van openbare orde’. Die vaststelling is nog steeds actueel. In artikel 1 van het Koninklijk Besluit van 16 juli 1992, tot vaststelling van de informatie die wordt opgenomen in de bevolkingsregisters en in het vreemdelingenregister, wordt een limitatieve opsomming gegeven van de informatie die in de bevolkingsregisters en de vreemdelingenregisters mag worden opgenomen. De vermelding van de taalaanhorigheid is hier niet bij vermeld. Dat er ‘groen licht’ zou zijn gegeven vanuit het Rijksregister is alvast niet relevant. Bij gebrek aan enige wettelijke grondslag komt het immers niet toe aan het gemeentebestuur van Linkebeek om een taalcode toe te voegen aan het bevolkingsregister.
10. Conclusie Uit de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van Linkebeek van 23 april 2019 blijkt duidelijk dat (i) het gemeentebestuur van Linkebeek de interpretatie voorstaat, volgens welke het zou volstaan dat particulieren slechts één keer om de vier jaar de wens te kennen moeten geven om in het Frans te worden bediend, (ii) dat het met het oog op deze interpretatie van de bestuurstaalwetgeving een register heeft aangelegd van inwoners die hebben te kennen gegeven dat ze documenten in het Frans willen ontvangen, en (iii) dat het de bedoeling heeft om de oproepingsbrieven volgens deze geregistreerde taalaanhorigheid aan de inwoners te bezorgen. De door het gemeentebestuur van Linkebeek voorgehouden interpretatie van de bestuurstaalwetgeving doet afbreuk aan de voorrangstatus van het Nederlands en gaat in tegen de interpretatie van de bestuurstaalwet, als bedoeld in de omzendbrieven BA 97/22 van 16 december 1997, WE 1998/01 van 3 februari 1998 en BA-2005/03 van 8 juli 2005, zoals die door de toezichthoudende overheid aan de lokale besturen zijn ter kennis gebracht. Het bijhouden van een taalregister is bovendien in strijd met de omzendbrief BB 2010/03 van 7 mei 2010 betreffende het verbod op de registratie van taalvoorkeur en met de wet. Daardoor schendt de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van Linkebeek van 23 april 2019 het recht.” Abis-27n - 9/21 IV. Ontvankelijkheid van het beroep De aangevoerde exceptie 4.
11. In haar memorie van antwoord voert de verwerende partij als exceptie aan dat niet valt in te zien welk belang verzoekster zou kunnen hebben bij de vernietiging van een besluit dat in de toekomst geen enkele uitwerking meer kan hebben. De met het bestreden besluit vernietigde beslissing van de gemeente Linkebeek had immers betrekking op de organisatie van de Europese, federale en regionale verkiezingen van 26 mei
12. Daaruit leidt de verwerende partij af dat het verzoekster reeds bij het instellen van het onderhavige beroep aan een belang ontbrak. Zij verwijst ook naar het arrest nr. 247.591 van 19 mei 2020 over de vordering tot schorsing in deze zaak (hierna: het arrest van 19 mei 2020 over de schorsingsvordering), waarin zij leest dat niet duidelijk is welk belang verzoekster bij de schorsing zou kunnen hebben. In dat geval valt volgens haar al evenmin in te zien welk belang verzoekster nog zou kunnen hebben bij de annulatieprocedure. De “intellectuele interesse” waarvan verzoekster blijk geeft, is geen “gewettigde redenering om een belang te adstrueren”. De Raad van State is volgens de verwerende partij immers “geen juridisch consult waarbij men aan de hand van een achterhaalde casus, om een advies kan vragen om dit advies dan eventueel bij een volgende betwisting te kunnen inroepen”. 4.
13. In haar laatste memorie insisteert de verwerende partij dat te dezen de leer van de actualiteit van het belang niet opzij mag worden geschoven. Beoordeling
14. De bestreden beslissing sorteerde op uiterst korte termijn haar volledige effect. In zo een geval vereisen, opdat het beroep ertegen ontvankelijk zou zijn, dat de vernietiging verzoekster een direct tastbaar en daadwerkelijk voordeel bijbrengt, zou meebrengen dat de beslissing niet voor vernietiging in aanmerking komt. Nochtans blijkt uit niets dat de wetgever een dergelijke, Abis-27n - 10/21 kortlopende, beslissing uit het annulatiecontentieux heeft uitgesloten of heeft willen uitsluiten. Met verzoekster wordt aangenomen dat een uitspraak over de onderhavige betwisting een rol kan spelen bij komende verkiezingen en meer bepaald ertoe kan bijdragen dat dezelfde betwisting zich niet meer voordoet. Gelet op het cyclisch karakter van verkiezingen is het in deze specifieke omstandigheden voor verzoekster een voldoende voordeel ter staving van haar belang bij het beroep. Dit belang bij de nietigverklaring staat los van de vaststelling in het arrest van 19 mei 2020 over de schorsingsvordering dat niet bleek welk belang of belangen verzoekster “voorlopig, in afwachting van een uitspraak over het beroep tot nietigverklaring” wenste veilig te stellen. De aangevoerde exceptie wordt verworpen. V. Onderzoek van het derde middel Standpunt van de partijen
15. Verzoekster put een derde middel uit “de schending van de artikelen 25, 26, 28 en 58 van de [gecoördineerde] wetten van 18 juli 1966 op het gebruik van de talen in bestuurszaken (hierna: ‘de bestuurstaalwet’), van artikel 16bis van de bijzondere wet tot hervorming der instellingen van 8 augustus 1980, van de dwingende en uitvoerbare kracht van de arresten van de algemene vergadering van de afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State nr. 227.775 van 20 juni 2014 en nrs. 241.512, 241.513 en 241.514 van 17 mei 2018, van de artikelen 40, 159 en 160 van de Grondwet, van het rechtsbeginsel van de scheiding der machten, van het rechtsbeginsel van de onafhankelijkheid van de rechtsprekende functie, van het algemeen rechtsbeginsel dat het bestuur de verplichting heeft om geen gevolg te geven aan een kennelijk onwettig hiërarchisch bevel, van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van bestuurshandelingen, van de materiële motiveringsplicht, van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, waaronder Abis-27n - 11/21 het redelijkheidsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel, van de manifeste appreciatiefout, van de machtsoverschrijding en van de machtsafwending”. Verzoekster licht toe dat het bestreden besluit in elk geval de artikelen 25, 26 en 28 van de bestuurstaalwet schendt en niet op draagkrachtige motieven steunt. Het steunt immers op een interpretatie van de artikelen 25, 26 en 28 van de bestuurstaalwet die onrechtmatig werd verklaard in het arrest van de Raad van State nr. 227.775 van 20 juni 2014 en later nog in de arresten nrs. 241.512 tot 241.514 van 17 mei 2018 en in het arrest nr. 245.055 van 2 juli
16. In de laatst vermelde arresten spreekt de Raad zich ook uit over de wettigheid van een systeem van taalregistratie dat gelijkaardig is aan het systeem dat door de gemeente Linkebeek wordt gebruikt (een “ad hoc register”). Het bestreden besluit gaat er volgens verzoekster van uit dat zij met de vernietigde beslissing van 23 april 2019 “het recht” heeft geschonden en wel op drie vlakken, meer bepaald