Arrest 261539 - Tucht (openbaar ambt) - 27/11/2024

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 27 november 2024 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2024:ARR.261.539 Rolnummer: A. 237307/XII-9593 Zaak: Arrest 261539 - Tucht (openbaar ambt) - 27/11/2024 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2024-11-28 Raadplegingen: 137 - laatst gezien 2026-06-17 04:15 Fiche Arrest nr 261.539 van 27 november 2024 Openbaar ambt - Tucht (openbaar ambt) Beslissing : Verwerping Depersonalisatie Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK XIIe KAMER nr. 261.539 van 27 november 2024 in de zaak A. 237.307/XII-9593 In zake : XXXX bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Rob Trips kantoor houdend te 9990 Maldegem Mottedreef 10 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen : de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van Binnenlandse Zaken die woonplaats kiest bij de Federale Politie DGR/Legal/CTX gevestigd te 1050 Brussel Kroonlaan 145A -------------------------------------------------------------------------------------------------- I. Voorwerp van het beroep

1. Het beroep, ingesteld op 23 september 2022, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de hogere tuchtoverheid van 20 juli 2022 waarbij aan verzoeker de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege wordt opgelegd. II. Verloop van de rechtspleging
2. Bij arrest nr. 255.993 van 9 maart 2023 is de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing verworpen. Verzoeker heeft een verzoekschrift tot voortzetting van de rechtspleging ingediend. XII-9593-1/64 De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend. Eerste auditeur Joke Goris heeft een verslag opgesteld. Verzoeker heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste memorie ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 17 oktober
3. Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht. Advocaat Rob Trips, die verschijnt voor verzoeker en adviseur Kirsten Peeters die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur-afdelingshoofd Werner Weymeersch heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari
4. III. Feiten
5. In het arrest nr. 255.993 van 9 maart 2023 waarbij de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing is verworpen, worden de feiten als volgt weergegeven: “3.
6. Verzoeker is inspecteur van politie bij de Federale politie. 3.
7. Met twee brieven van 30 september 2020 meldt de procureur des Konings van het parket van de procureur des Konings van Oost-Vlaanderen, afdeling Dendermonde, aan de dienst TIWK, dat lastens verzoeker een opsporingsonderzoek is geopend ‘inzake (doods-)bedreigingen tegenover HC [P] en mogelijks schending XII-9593-2/64 beroepsgeheim’ en één ‘inzake belaging (IFG), overlast via elektronische communicatiemiddelen en hacking’. In beide brieven wordt gemeld dat het verder onderzoek wordt toevertrouwd aan de dienst enquêtes van het Comité P, dat op heden geen inzage of afschrift van de dossiers kan worden verleend en dat hij de dienst TIWK op de hoogte houdt omtrent het verder verloop van de zaken. 3.
8. Met een brief van 1 juli 2021 bezorgt de procureur des Konings van het parket van de procureur des Konings van Oost-Vlaanderen, afdeling Dendermonde, aan de dienst TIWK een afschrift van het strafdossier lastens verzoeker ‘inzake bedreigingen en schending beroepsgeheim.’ Tevens wordt gemeld dat het strafdossier is geseponeerd wegens voorrang aan de tuchtrechtelijke afhandeling en dat het afschrift van het dossier is overgemaakt voor verder gevolg op tuchtgebied. Met een brief van dezelfde dag bezorgt de procureur des Konings van het parket van de procureur des Konings van Oost-Vlaanderen, afdeling Dendermonde, aan de dienst TIWK een afschrift van het strafdossier lastens verzoeker ‘inzake belaging (IFG), overlast via elektronische communicatiemiddelen en hacking.’ Tevens wordt gemeld dat het strafdossier is geseponeerd wegens ‘misdrijf van relationele aard’ en dat het afschrift van het dossier is overgemaakt voor eventueel verder gevolg op tuchtgebied. 3.
9. Op 26 november 2021 stelt de hogere tuchtoverheid een inleidend verslag op met daarin een voorstel van zware tuchtstraf van ontslag van ambtswege. Als datum van kennisneming van de feiten is 1 juli 2021 vermeld. 3.
10. Op 9 februari 2022 stelt de hogere tuchtoverheid voor verzoeker de zware tuchtstraf van ontslag van ambtswege op te leggen. Tegen dat voorstel dient verzoeker een verzoek tot heroverweging in bij de Tuchtraad. 3.
11. Op 8 juni 2022 adviseert de Tuchtraad ‘dat het ten laste gelegde feit sub 2.b niet bewezen is, dat de ten laste gelegde feiten sub 1, 2.a en 3, zoals omschreven in punt 5.1., bewezen zijn en aan verzoeker dienen te worden toegerekend, dat het ten laste gelegde feit 2.a geen tuchtinbreuk uitmaakt in de zin van art. 3 van de wet van 13 mei 1999 houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten, dat de feiten sub 1 en 3 een tuchtinbreuk uitmaken in de zin van art. 3 van de wet van 13 mei 1999 houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten [en] dat de door de hogere tuchtoverheid voorgestelde zware straf van het ontslag van ambtswege een gepaste straf is voor de bewezen feiten sub 1 en 3.’ In punt 5.
12. van het advies stelt de Tuchtraad dat hij van oordeel is dat op basis van het tuchtdossier aan verzoeker de volgende tuchtvergrijpen ten laste worden gelegd: ‘
13. tussen enkele dagen voor 28 augustus 2020 en 25 september 2020 zijn ex-partner I.M. op diverse manieren, zowel fysiek als via smartphone, mogelijks met behulp van internetinbraak, te hebben lastiggevallen;
14. door op schriftelijke wijze dreigend taalgebruik, onder meer aangaande de dood, te hebben geformuleerd a. ten aanzien van zijn directeur op 18 januari 2019, b. alsmede ten aanzien van zijn vorige levenspartner;
15. door informatie over de werking van de Federale Politie, informatie die onder zijn discretieplicht valt, te hebben meegedeeld aan een journalist van de geschreven pers in de periode van 21 tot en met 28 mei 2020.’ 3.
16. Op 1 juli 2022 formuleert de hogere tuchtoverheid haar intentie om van het advies van de Tuchtraad af te wijken. 3.
17. Op 9 juli 2022 dient verzoeker een aanvullend schriftelijk verweer in. 3.
18. De hogere tuchtoverheid beslist op 20 juli 2022 aan verzoeker de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege op te leggen. Dit is de bestreden beslissing. XII-9593-3/64 De aan verzoeker ten laste gelegde feiten worden in de bestreden beslissing als volgt gekwalificeerd: ‘
19. Kwalificatie van de tuchtvergrijpen Na analyse van het tuchtdossier ben ik van oordeel dat de feiten bedoeld in punt 3, de volgende tuchtinbreuken in de zin van art. 3 van de Tuchtwet uitmaken: “Als personeelslid van de Federale Politie tekort te zijn gekomen aan de beroepsplichten, meer bepaald de integriteitsplicht, de plicht om de wetten en reglementen na te leven, de voorbeeldfunctie en de verplichting om te allen tijde bij te dragen tot de bescherming van de medeburgers en tevens de waardigheid van het ambt in het gedrang te hebben gebracht, meer bepaald het vertrouwen dat de publieke opinie, zijn collega’s en hiërarchie, de leden van het openbaar ministerie en van de dienst Enquêtes P dienen te hebben in een politieambtenaar, door tussen enkele dagen voor 28 augustus 2020 en 25 september 2020 zijn ex-partner I.M. op diverse manieren, zowel fysiek als via smartphone, met behulp van internetinbraak, te hebben lastiggevallen.” (…) “Als personeelslid van de Federale Politie tekort te zijn gekomen aan de beroepsplichten, meer bepaald de integriteitsplicht, de plicht om de wetten en reglementen na te leven, de voorbeeldfunctie en de verplichting om te allen tijde bij te dragen tot de bescherming van de medeburgers en tevens de waardigheid van her ambt in het gedrang te hebben gebracht, meer bepaald het vertrouwen dat de publieke opinie, zijn collega’s en hiërarchie, de leden van het openbaar ministerie en van de dienst Enquêtes P dienen te hebben in een politieambtenaar, door op schriftelijke wijze dreigend taalgebruik, onder meer aangaande de dood, te hebben geformuleerd ten aanzien van zijn directeur.[”] (…) “Als personeelslid van de Federale Politie tekort te zijn gekomen aan de beroepsplichten, meer bepaald de integriteitsplicht, de plicht om de wetten en reglementen na te leven, de voorbeeldfunctie en de discretieplicht en tevens de waardigheid van het ambt in het gedrang te hebben gebracht, meer bepaald het vertrouwen dat de publieke opinie, zijn collega’s en hiërarchie, de leden van het openbaar ministerie en van de dienst Enquêtes P dienen te hebben in een politieambtenaar, door informatie over de werking van de Federale Politie, informatie die onder zijn discretieplicht valt, te hebben meegedeeld aan een journalist van de geschreven pers.” (…).’.” IV. Onderzoek van de middelen A. Eerste middel Uiteenzetting van het middel
20. In het eerste middel voert verzoeker de schending aan van artikel 56 van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: tuchtwet) juncto artikel 7 van de XII-9593-4/64 tuchtwet. Verzoeker zet uiteen dat de gewone tuchtoverheid minstens al op 21 oktober 2020 in kennis werd gesteld van de vermeende (doods)bedreigingen. In se is dit volgens verzoeker zelfs eind september 2020 daar dit blijkt uit de verklaring van de gewone tuchtoverheid van 21 december 2020 aan het Comité P. Hieruit volgt volgens verzoeker dat de gewone tuchtoverheid enerzijds reeds tijdig op de hoogte was van de bedreigingen lastens zijn persoon en dat anderzijds deze bedreigingen klaarblijkelijk toch een ernstige vrees veroorzaakten. Verzoeker stelt voorts dat de hogere tuchtoverheid door de procureur des Konings op 30 september 2020 werd ingelicht, hoewel de hogere tuchtoverheid stelt dat zij pas eind mei 2021 in kennis werd gesteld, terwijl nochtans in het tuchtdossier wordt verwezen naar een e-mailbericht van K.V.P. van 1 april 2019 waarbij die de gewone tuchtoverheid op de hoogte bracht van zijn aanvoelen dat verzoeker zijn directeur “een bal door de kop zou schieten”. Voorts meent verzoeker dat het ne-bis-in-idembeginsel is geschonden daar de tuchtoverheid hiervoor reeds een tuchtsanctie oplegde. Het is volgens verzoeker een raadsel waarom de tuchtoverheid op het moment van het verkrijgen van deze inlichtingen het tuchtdossier niet heeft geïnitieerd op basis van de vermeende (doods)bedreigingen aan het adres van de gewone tuchtoverheid. Te dezen stelt verzoeker dat het niet is omdat het Openbaar Ministerie de loutere kennisgeving doet van twee lopende opsporingsonderzoeken en er op dat ogenblik nog geen inzage kon worden verleend in de gebundelde feiten, dat de tuchtoverheid de ernst van de feiten niet kon inschatten. Wat artikel 7 van de tuchtwet betreft, voert verzoeker aan dat de tuchtoverheid als een redelijke en voorzichtige tuchtoverheid reeds de tuchtprocedure kon en moest hebben opgestart op basis van de door haar gekende elementen van de vermeende (doods)bedreigingen. Lopende deze procedure kon zij immers nog steeds andere beweerdelijke feiten voegen. Voorts doet verzoeker gelden dat, daar niet ter discussie staat dat artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet werd toegepast, nergens wordt aangevoerd waarom een eigen onderzoek – minstens met betrekking tot de vermeende (doods)bedreigingen ten aanzien van de gewone tuchtoverheid – het opsporingsonderzoek op enige wijze zou hebben gehinderd, laat staan dat op enige wijze wordt aangevoerd waarom de tuchtoverheid zich op het ogenblik van de kennisneming van het aflopend misdrijf van de bedreigingen geen duidelijk beeld kon vormen over deze feiten en de XII-9593-5/64 weerslag op de dienst. Tot slot wijst verzoeker op de verplichting voor de tuchtoverheid om een tuchtzaak binnen een redelijke termijn af te handelen, waarbij het bestaan van een strafonderzoek op zich geen deugdelijke reden is om de tuchtvordering niet op te starten. Hij stelt vast dat de tuchtoverheid bezwaarlijk kan beweren dat zij geen klaarheid had over – minstens een deel van – de feiten die zij de facto wilde vervolgen, met name de vermeende (doods)bedreigingen. Verzoeker besluit dat het vertrekpunt van de verjaringstermijn derhalve foutief is, waardoor het inleidend verslag buiten de wettelijke termijn van zes maanden werd betekend.
21. In de memorie van wederantwoord zet verzoeker zijn middel verder uiteen. Hij voert aan dat de doodsbedreigingen centraal staan en dat de vraag rijst waarom de tuchtoverheid geen eigen onderzoek heeft gevoerd naar die feiten, maar wachtte op de afloop van het opsporingsonderzoek. Aan de orde is de vraag of de tuchtoverheid met de kennisneming van 21 oktober 2020 (of zelfs al in september 2020) over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikte om de tuchtprocedure op te starten. Verzoeker licht toe dat die data niet uit de lucht zijn gegrepen. Gelet op de verklaring van de gewone tuchtoverheid aan het Comité P en de e-mail van 28 september 2020 van de korpschef van een lokalepolitiezone aan de gewone tuchtoverheid waaruit blijkt dat hij alle beschikbare informatie bezorgde aan de gewone tuchtoverheid, kan de verwerende partij niet blijven negeren dat de gewone tuchtoverheid voldoende geïnformeerd was. Voorts verwijst verzoeker naar de nota van de gewone tuchtoverheid van 21 oktober 2020 tot tijdelijke intrekking van verzoekers dienstwapen, waaruit verzoeker afleidt dat de gewone tuchtoverheid wel degelijk op de hoogte was van de precieze inhoud van de vermeende bedreigingen. Hetzelfde geldt voor de hogere tuchtoverheid die de intrekking van het dienstwapen bekrachtigde. Verzoeker besluit dat, gelet op de initiële kennisgevingen, de tuchtoverheid over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikte om de tuchtprocedure op te starten. Zelfs indien de tuchtoverheid aanvankelijk over onvoldoende gegevens zou hebben beschikt, blijkt niet dat zij aan het Openbaar Ministerie heeft gevraagd of zij een eigen onderzoek mocht voeren, dan wel of dit zou interfereren met het lopende opsporingsonderzoek. Ook het Openbaar XII-9593-6/64 Ministerie opperde dit niet spontaan. Er kan dan ook niet worden ingezien waarom de tuchtoverheid geen eigen onderzoek voerde. Een dergelijk onderzoek had volgens verzoeker opheldering kunnen verschaffen, ook al betwist verzoeker de feiten. Tot slot herhaalt verzoeker zijn argumentatie dat de tuchtoverheid ook de redelijke termijn moet respecteren. In dat verband wijst verzoeker erop dat de tuchtoverheid pas na vijf maanden heeft geïnformeerd over de voortgang van het opsporingsonderzoek bij het Openbaar Ministerie, wat de redelijketermijneis schendt.
22. In de laatste memorie volhardt verzoeker in het eerste middel en zet hij uiteen waarom het auditoraatsverslag niet kan worden bijgevallen. Inzake de kennisneming van de feiten, voert verzoeker aan dat hij gegronde redenen heeft voor zijn standpunt dat de tuchtoverheid reeds vroeger over voldoende gegevens beschikte om de tuchtvordering te kunnen instellen. Er kan niet staande worden gehouden dat de gewone tuchtoverheid onvoldoende precieze kennis had van de vermeende doodsbedreigingen. Het volstaat dat de bedreiging is gekend door de bedreigde persoon. Verzoeker verwijst naar de verklaringen van V.P. en van zijn ex-partner en voert aan dat niet langer kan worden voorgehouden dat de mondeling geuite bedreigingen niet in verband staan met de schriftelijke bevestiging van de gelijkluidende bedreigingen. Op 28 september 2020 had de gewone tuchtoverheid de schriftelijke bevestiging van de uitspraak “ik ga hem een bal door zijn kop jagen”. Uit de melding van de parketmagistraat aan de hogere tuchtoverheid blijkt niet dat het opsporingsonderzoek louter op schriftelijke (doods-)bedreigingen zou slaan. De intrekking van verzoekers wapen toont volgens verzoeker aan dat de doodsbedreiging voldoende ernstig werd genomen. Hij herhaalt zijn argumentatie betreffende de beslissing tot intrekking van het dienstwapen en de bekrachtiging van die beslissing. Verzoeker herhaalt ook dat de tuchtoverheid niet tot de gerechtelijke eindbeslissing van 1 juli 2021 moest wachten om over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens te beschikken. De doodsbedreigingen ten aanzien van de gewone tuchtoverheid steunen immers hoofdzakelijk op de via forensische analyse verkregen databerichten van 18 januari 2019 en 6 december
23. “Het bericht van 18 januari 2019 is de loutere bevestiging van wat ook op 19 januari 2019 reeds door de overheid gekend was” ingevolge de mededeling van XII-9593-7/64 V.P. Inzake het stilzitten van de tuchtoverheid zet verzoeker uiteen dat het auditoraatsverslag niet kan worden gevolgd, omdat het advies van de Tuchtraad desbetreffend – dat slechts een loutere bewering omvat – niet kan worden bijgevallen. Verzoeker verwijst daartoe naar het deskundigenverslag van de Inspecteur-generaal in de procedure voor de Tuchtraad en herhaalt wat hij dienaangaande al in eerdere procedurestukken uiteenzette. Verzoeker wijst erop dat zijn ex-partner ook deel uitmaakt van de geïntegreerde politie, zodat men haar los van het opsporingsonderzoek had kunnen bevragen met verwijzing naar artikel 25 van de tuchtwet. Beoordeling
24. In het tussenarrest nr. 255.993 van 9 maart 2023 dat over de vordering tot schorsing is gewezen, heeft de Raad van State over dit middel voorlopig als volgt geoordeeld: “De schending van artikel 56 van de tuchtwet
25. Artikel 56, eerste en tweede lid, van de tuchtwet luiden: ‘Art.
26. De betekening van het inleidend verslag aan het personeelslid moet geschieden binnen zes maanden na de kennisneming of vaststelling van de feiten door een bevoegde tuchtoverheid. Bij ontstentenis en onder voorbehoud van het tweede lid, kan geen tuchtvordering meer worden ingesteld. In het geval dat een opsporingsonderzoek loopt of de strafvervolging is ingesteld voor dezelfde feiten, begint die termijn te lopen de dag dat de tuchtoverheid door de gerechtelijke overheid ervan in kennis gesteld wordt dat er een gerechtelijke eindbeslissing werd genomen of dat het dossier geseponeerd is dan wel de strafvordering vervallen is.’ Artikel 56, eerste lid, van de tuchtwet verplicht de tuchtoverheid om binnen een bepaalde termijn de tuchtprocedure op te starten, hetgeen gebeurt met de kennisgeving van het inleidend verslag aan de betrokkene. Het gaat om een vervaltermijn waarna geen tuchtvordering meer kan worden ingesteld. Deze bepaling garandeert de politieambtenaar dat hij korte tijd nadat de tuchtoverheid op de in de wet bepaalde wijze kennis heeft van de feiten, uitsluitsel krijgt over zijn onzekere situatie. Van een kennisneming of vaststelling van tuchtfeiten in de zin van artikel 56, eerste lid, van de tuchtwet is slechts sprake op het moment dat de tuchtoverheid met betrekking tot die feiten over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikt. Het is ook pas dan dat deze verjaringstermijn ingaat. Artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet biedt de tuchtoverheid de mogelijkheid - maar niet de verplichting - om de tuchtrechtelijke vervolging uit te stellen tot de gerechtelijke overheden hun onderzoek hebben beëindigd. Het maakt het de tuchtoverheid mogelijk om, wanneer zij twijfels heeft over de wezenlijke elementen die in een tuchtzaak aan de orde zijn - het bewijs van de feiten die de betrokkene XII-9593-8/64 gepleegd heeft, de ernst van de feiten en schuld van de betrokkene, de tuchtrechtelijke kwalificatie en de weerslag van de feiten op de werking van de dienst -, een definitieve uitspraak van de strafrechter af te wachten. De verwijzing naar artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet kan evenwel slechts deugdelijk het uitstel van de tuchtvordering verantwoorden wanneer de tuchtoverheid op grond van een eigen onderzoek geen voldoende klaarheid in de zaak heeft kunnen brengen. De tuchtoverheid heeft immers de verplichting om een tuchtzaak binnen een redelijke termijn af te handelen en het bestaan van een strafonderzoek is op zich geen deugdelijke reden om de tuchtvordering niet op te starten. Er is slechts reden om de tuchtvordering uit te stellen wanneer de tuchtoverheid er niet in slaagt om met een eigen onderzoek een duidelijk zicht te krijgen op het bestaan en de ernst van de feiten en om zich aldus een beeld te vormen van de noodzaak van een tuchtrechtelijke vervolging. De mogelijkheid om de tuchtvordering uit te stellen moet derhalve worden opgevat als een uitzondering op de regel, waarvan slechts gebruik mag worden gemaakt wanneer de tuchtoverheid op basis van een eigen onderzoek er niet in slaagt om alle gegevens die van wezenlijk belang kunnen zijn voor het tuchtrechtelijk optreden te achterhalen. Een en ander heeft tot gevolg dat de Raad van State, wanneer een verzoeker aanvoert dat de tuchtvordering ten onrechte gekoppeld is aan de afloop van de gerechtelijke procedure, desgevraagd nagaat of de tuchtoverheid niet op grond van het eigen onderzoek over voldoende gegevens beschikte om op correcte wijze de tuchtvordering in te stellen en of zij wel voldoende inspanningen heeft geleverd om zelf klaarheid in de zaak te brengen. Bij ontstentenis van dat bewijs zal worden vastgesteld dat de tuchtvordering niet tijdig ingesteld is. Bij de beoordeling van de vraag wanneer de gegevens waarover de (hogere) tuchtoverheid beschikt volstaan om de tuchtvordering op te starten en daartoe een inleidend verslag op te stellen, met andere woorden wanneer de tuchtoverheid zich een duidelijk beeld kan vormen omtrent het bestaan en de ernst van de feiten en de toerekening ervan aan de politieambtenaar, beschikt deze overheid over een ruime beoordelingsbevoegdheid. De Raad van State is bij de beoordeling hiervan enkel bevoegd om desgevraagd na te gaan of de tuchtoverheid is uitgegaan van de juiste feitelijke gegevens, of zij die correct heeft beoordeeld en of zij binnen de perken van de redelijkheid tot haar besluit is gekomen. Het voorgaande sluit aan bij de leer van het arrest van de algemene vergadering van de afdeling Bestuursrechtspraak nr. 190.728 van 20 februari 2009, dat weliswaar geen betrekking heeft op de in de tuchtwet vervatte regeling, maar die ook in de arresten nr. 197.017 van 19 oktober 2009 en nr. 201.862 van 15 maart 2010 inzake tuchtprocedures tegen politieambtenaren is gevolgd.
27. Het is voorts aan verzoeker, die de schending van artikel 56 van de tuchtwet aanvoert, om het bewijs te leveren dat de door die bepaling voorgeschreven verjaringstermijn niet werd nageleefd.
28. Niet wordt betwist dat de hogere tuchtoverheid daadwerkelijk de gerechtelijke eindbeslissing heeft afgewacht alvorens de tuchtprocedure op te starten. Zij maakte aldus toepassing van artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet. De bestreden beslissing neemt 1 juli 2021 – zijnde de datum waarop de procureur des Konings te Oost-Vlaanderen, afdeling Dendermonde, de hogere tuchtoverheid een eensluidend afschrift bezorgt van beide strafdossiers en de hogere tuchtoverheid informeerde dat het strafdossier inzake ‘bedreigingen en schending beroepsgeheim’ werd geseponeerd om reden dat voorrang wordt verleend aan de tuchtrechtelijke afhandeling en dat het strafdossier inzake ‘belaging (IFG), overlast via elektronische communicatiemiddelen en hacking’ werd geseponeerd om reden dat het een misdrijf van relationele aard betreft (zie supra, punt 3.3) – als de datum die in aanmerking moet worden genomen voor het bepalen van de verjaringstermijn van de kennisgeving van het inleidend verslag. XII-9593-9/64 Verzoeker van zijn kant, stelt zich op het standpunt dat de tuchtoverheid reeds vroeger over voldoende gegevens beschikte om op correcte wijze de tuchtvordering in te stellen doordat de tuchtoverheid inzake het feit van de ‘doodsbedreigingen’ als datum van kennisneming een foutief vertrekpunt in aanmerking neemt aangezien de gewone tuchtoverheid reeds in september-oktober 2020 voldoende kennis had van het feit inzake de ‘doodsbedreigingen’. Hij verwijst daartoe naar: 1.) de verklaring van de [gewone tuchtoverheid] tijdens diens verhoor door het Comité P waarin die stelt dat hij in september 2020 werd opgebeld door de korpschef van de politiezone […], die meldde dat de toenmalige partner van verzoeker melding maakte van doodsbedreigingen ten aanzien van de [gewone tuchtoverheid]; 2.) de kennisgeving door het parket van 30 september 2020 aangaande de hangende opsporingsonderzoeken, waarin melding wordt gemaakt van feiten van ‘schriftelijke bedreiging, zonder bevel of voorwaarde’ en ‘schending van het beroepsgeheim’; 3.) een mailbericht van 1 april 2019 van K.V.P. waarbij die de [gewone tuchtoverheid] op de hoogte brengt dat verzoeker zou gezegd hebben dat hij zijn directeur “een bal door de kop zou schieten.”
29. Centraal staat aldus het gegeven of op de door verzoeker aangehaalde tijdstippen de (hogere) tuchtoverheid de vereiste voldoende zekerheid had om de tuchtvordering op te starten en daartoe een inleidend verslag op te stellen, met andere woorden of de tuchtoverheid zich op dat ogenblik een duidelijk beeld kon of moest vormen omtrent het bestaan en de ernst van de feiten en de toerekening ervan aan verzoeker derwijze dat er op dat ogenblik sprake was van een kennisneming in de zin als hiervoor is gesteld. Deze verjaring op grond van artikel 56, eerste en tweede lid, van de tuchtwet, werd door verzoeker ook opgeworpen voor de Tuchtraad. Die kwam tot de volgende beoordeling: ‘(…) Centraal staat bijgevolg de vraag of met de kennisneming d.d. 21 oktober 2020 (of zelfs in september 2020), waarnaar de verzoeker verwijst, de tuchtoverheid met betrekking tot de feiten van de “vermeende (doods)bedreigingen” over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikte om de tuchtprocedure op te starten, derwijze dat er op dat ogenblik sprake was van een kennisneming in de zin van artikel 56 van de Tuchtwet. Op 30 september 2020 heeft de procureur des Konings twee brieven gericht aan de heer Directeur-Generaal, dienst TIWK, waarbij respectievelijk gemeld werd dat: - er ten laste van verzoeker een opsporingsonderzoek geopend werd voor belaging (IFG), overlast via elektronische communicatiemiddelen en hacking ([…]); - er ten laste van verzoeker een opsporingsonderzoek geopend werd voor “(doods-)bedreigingen tegenover HC (P.) en mogelijke schending van beroepsgeheim; - het verdere onderzoek toevertrouwd werd aan de dienst enquêtes van het Comité P; - op heden nog geen inzage/afschrift van het dossier kon worden verleend. Door deze mededeling op zich kan niet gesteld worden dat de tuchtoverheid, in zoverre de ontvangst door de dienst TIWK beschouwd wordt als de ontvangst door de bevoegde tuchtoverheid, beschikte over voldoende kennis van de constitutieve elementen die bij het opleggen van een tuchtstraf aan de orde zijn, te weten het bewijs van de feiten die verzoeker gepleegd heeft, de ernst van de XII-9593-10/64 feiten en de schuld van de betrokkene, de tuchtrechtelijke kwalificatie en de weerslag van de feiten op de werking van de dienst. Het kan de tuchtoverheid dan ook niet ten kwade worden geduid dat zij op dat moment de tuchtprocedure nog niet heeft opgestart. Het is pas na ontvangst van het gehele strafdossier dat de tuchtoverheid zich een duidelijk beeld kon vormen over het bestaan en de ernst van de ten laste gelegde feiten en de toe rekening ervan aan de verzoeker. Het is de tuchtoverheid die beschikt over een ruime beoordelingsbevoegdheid bij de beoordeling van de vraag wanneer de gegevens waarover ze beschikt volstaan om de tuchtvordering op te starten en daartoe een inleidend verslag op te stellen. Inzake stelt de Tuchtraad vast dat de tuchtoverheid bij de beoordeling hiervan de tuchtoverheid is uitgegaan van de juiste feitelijke gegevens en die correct heeft beoordeeld. Het vertrekpunt van de verjaringstermijn van de tuchtvordering is derhalve 1 juli 2021 zodat geoordeeld dient te worden dat het inleidend verslag binnen de wettelijke termijn van zes maanden aan de verzoeker op 29 november 2021 betekend werd. Dit is ook het geval voor wat de tenlastelegging sub 2 betreft van de (doods)bedreigingen jegens de (P.). Uit het tuchtdossier blijkt dat bij mail van 1 april 2019 (bijlage 2 aan P.V. 012006/20 d.d. 21/12/2020) de (KVP) de heer (P.) op de hoogte bracht van het gegeven dat verzoeker op vrijdag 29 maart 2019 telefonisch aan hem gezegd had dat hij ([P.) als [gewone tuchtoverheid] zou neerschieten omwille van de aanhoudende roblematiek die hij ervaart binnen de eenheid en dat verzoeker ook, daarbij volgens hem ook de heer […] viserend, de woorden “een bal door de kop schieten” gebruikt had. Dit gegeven werd vervolgens op 2 april 2019 (bijlage 2 aan P.V. 012006/20 d.d. 21/12/2020) door (P.) medegedeeld aan (F.). Uit de lezing van huidig tuchtdossier blijkt duidelijk dat de in deze zaak geviseerde (doods)bedreigingen van schriftelijke aard zijn meer bepaald zoals vervat in de Whatsapp-berichten van verzoeker die aan het licht zijn gekomen naar aanleiding van de klacht van (I.M.) op 25 september 2020 en die dateren van 18 januari 2019 van verzoeker aan (I.M.). Het zijn deze berichten die tevens voorwerp uitmaken van het gevoerde opsporingsonderzoek. Van de elementen van dit opsporingsonderzoek kreeg de tuchtoverheid pas kennis door middel van de ontvangst van de stukken van het strafdossier op 1 juli
30. Er dient gesteld te worden dat de tuchtoverheid pas op dat ogenblik, na kennisname van het strafdossier en van de gerechtelijke eindbeslissing op 1 juli 2021, over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikte over de constitutieve elementen die bij het opleggen van een tuchtstraf aan de orde zijn, zoals hierboven opgesomd. In algemene bewoordingen werpt de verzoeker op dat artikel 56, tweede lid van de tuchtwet slechts deugdelijk het uitstel van de tuchtvordering kan verantwoorden wanneer de tuchtoverheid op grond van een eigen onderzoek geen voldoende klaarheid in de zaak heeft kunnen brengen. De beoordeling van het beginsel van de redelijke termijn dient zich in casu aan nu de voorwaarden [om] toepassing te maken van artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet vervuld zijn -en de tuchtoverheid dus niet over voldoende gegevens beschikt om op correcte wijze de tuchtvordering in te stellen- en de tuchtoverheid derhalve de gerechtelijke eindbeslissing afwacht om de tuchtvordering in te stellen. XII-9593-11/64 Inzake wordt niet wordt betwist dat de tuchtoverheid daadwerkelijk de gerechtelijke eindbeslissing heeft afgewacht alvorens de tuchtprocedure op te starten. Zij maakte aldus toepassing van artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet. Wanneer de verzoeker aanvoert dat de tuchtvordering ten onrechte gekoppeld is aan de afloop van de gerechtelijke procedure, dient desgevraagd nagegaan te worden of de tuchtoverheid niet op grond van het eigen onderzoek over voldoende gegevens beschikte om op correcte wijze de tuchtvordering in te stellen en of zij wel voldoende inspanningen heeft geleverd om zelf klaarheid in de zaak te brengen. Bij ontstentenis van dat bewijs zal worden vastgesteld dat de tuchtvordering niet tijdig ingesteld is. De Tuchtraad is van oordeel dat, gelet op het lopende opsporingsonderzoek, de parallelle uitvoering van tuchtrechtelijke onderzoekdaden (die de tuchtoverheid in staat kon stellen om op tuchtrechtelijk vlak meer duidelijkheid in de zaak te krijgen betreffende de wezenlijke elementen die in een tuchtzaak aan de orde zijn) het opsporingsonderzoek zou gehinderd hebben en dat het geenszins vaststaat dat dergelijke tuchtrechtelijke onderzoekdaden zouden toegelaten hebben dat de tuchtoverheid op gr[o]nd daarvan over voldoende gegevens had beschikt om op correcte wijze de tuchtvordering in te stellen. Volgens de Inspecteur-Generaal, zoals gesteld in het deskundigenverslag d.d. 5 mei 2022, heeft de tuchtoverheid een inerte houding aangenomen nu zij gedurende vijf maanden passief is gebleven om zich te bevragen bij het openbaar ministerie omtrent de stand van zaken van de lopende opsporingsonderzoeken meer bepaald tussen 30 oktober 2020 en de mail van 12 februari
31. De redelijkheid van de duur van een tuchtprocedure moet niet alleen worden beoordeeld aan de hand van de totale duur van de procedure en de duur van de eindfase maar ook aan de hand van de zorgvuldigheid waarmee de tuchtoverheid deze in de tussenliggende fasen heeft gevoerd. In elke fase van de procedure moet worden nagegaan of er in het licht van deze factoren sprake is van niet-gerechtvaardigde vertraging van de procedure. De Tuchtraad is van oordeel dat een termijn van vijf maanden, alvorens zich te bevragen naar de stand van een recentelijk opgestart opsporingsonderzoek bij het openbaar ministerie, niet abnormaal lang en onredelijk is. De beoordeling van het normale of abnormale karakter van de duur van de tuchtprocedure gebeurt in het licht van de omstandigheden van de zaak en aan de hand van de volgende criteria: de complexiteit van de zaak, de houding van degene lastens wie een tuchtprocedure wordt gevoerd en van de bevoegde autoriteiten, alsook het belang van de zaak voor de betrokken partijen. Inzake wijst de Tuchtraad op het gegeven dat er twee opsporingsonderzoeken lopende waren betreffende verschillende misdrijven lastens verzoeker. Het wordt onvoldoende aannemelijk gemaakt dat die duur van vijf maanden, in het licht van de omstandigheden van de zaak, abnormaal lang is om te spreken van een schending van de redelijke termijn. Er is geen reden aan te nemen dat de tuchtoverheid een inertie kan ten laste gelegd worden waardoor het vertrekpunt van die verjaringstermijn vroeger had kunnen gebeuren. Vervolgens werpt verzoeker op dat de tuchtoverheid het beginsel van de redelijke termijn, minstens de zorgvuldigheidsplicht heeft geschonden, door te wachten van 1 juli 2021 tot 26 november 2021 om het inleidend verslag te betekenen nu toch geen enkele onderzoekdaad diende gesteld te worden. De Tuchtraad wijst op het gegeven dat het inleidend verslag betekend werd aan de verzoeker op 29 november
32. Aan de orde in het voorliggende middel is voorts de vraag of, ondanks de vaststelling dat de in artikel 56, eerste lid, van de tuchtwet bepaalde termijn van zes maanden is nageleefd, de hogere tuchtoverheid, door “nodeloos ruim vijf XII-9593-12/64 maanden” te wachten alvorens de tuchtprocedure op te starten, terwijl zij volgens verzoeker al over alle noodzakelijke gegevens beschikte uiterlijk op 1 juli 2021, niet de nodige zorgvuldigheid heeft betracht, zodat het beginsel van de redelijke termijn zou zijn geschonden. De rechtspraak zet te dezen uiteen over de vraag of het stilzitten van de tuchtoverheid tussen de kennisneming van de feiten en de betekening van het inleidend verslag, ondanks de naleving van de verjaringstermijn van artikel 56, eerste lid, op zichzelf een schending van het beginsel van de redelijke termijn kon inhouden. In zijn arrest nr. 246.619 van 14 januari 2020, bevestigd in het arrest nr. 247.870 van 23 juni 2020, heeft de Raad van State deze controverse beslecht. De redelijkheid van de duur van een tuchtprocedure moet niet alleen worden beoordeeld aan de hand van de totale duur van de procedure, maar ook aan de hand van de zorgvuldigheid waarmee de tuchtoverheid deze in de tussenliggende fasen heeft gevoerd, in functie van de concrete omstandigheden van de zaak, de aard en de complexiteit van de zaak, het gedrag van verzoeker en dat van de tuchtoverheid. In elke fase van de procedure moet worden nagegaan of er in het licht van deze factoren sprake is van niet-gerechtvaardigde vertraging van de procedure. De politieambtenaar weet krachtens artikel 56, eerste lid, van de tuchtwet dat tegen hem een tuchtprocedure kan worden ingeleid binnen de zes maanden nadat de tuchtoverheid kennis heeft gekregen van de feiten, en dat na het verstrijken van deze termijn, geen tuchtvordering meer kan worden ingesteld behalve wanneer het tweede lid van de voornoemde bepaling van toepassing is - waardoor de wetgever aldus zelf de eerbiediging heeft gewaarborgd van het rechtszekerheidsbeginsel, waarvan het beginsel van de redelijke termijn een corollarium is. Wanneer het inleidend verslag binnen de wettelijke termijn is betekend en de tuchtoverheid met de nodige voortvarendheid heeft gehandeld om de tuchtzaak, rekening houdend met de specifieke gegevens ervan, haar beslag te geven, kan haar dus niet worden verweten dat zij het beginsel van de redelijke termijn heeft geschonden op de enkele grond dat zij gedurende de verjaringstermijn die haar voor het (desgevallend) verrichten van haar vooronderzoek en het betekenen van haar inleidend verslag was verleend, gedurende een bepaalde periode erin inactief is geweest. Hiervoor is vastgesteld dat het inleidend verslag tijdens de wettelijke verjaringstermijn van zes maanden is betekend aan verzoeker. Het feit dat, volgens verzoeker, de hogere tuchtoverheid tijdens de verjaringstermijn van zes maanden “nodeloos vijf maanden heeft gewacht alvorens de tuchtprocedure op te starten”, kan op zich geen schending van het beginsel van de redelijke termijn opleveren, aangezien verzoeker geen gebrek aan voortvarendheid verwijt met betrekking tot de fasen van de tuchtprocedure na de betekening van het inleidend verslag op 29 november 2021.’ De Raad van State stelt vast dat de Tuchtraad tot het besluit komt dat het pas na ontvangst van een afschrift van beide strafdossiers is dat de hogere tuchtoverheid zich een duidelijk beeld kon vormen over het bestaan en de ernst van de ten laste gelegde feiten en de toerekening ervan aan verzoeker. Uit de bestreden beslissing blijkt voorts dat de hogere tuchtoverheid zich wat dit betreft, bij deze overwegingen van de Tuchtraad heeft aangesloten. Verzoeker betrekt deze vaststellingen niet in zijn verzoekschrift. Voorts blijkt uit het gehele tuchtdossier dat verzoeker steeds de feiten heeft betwist.
33. Het standpunt van verzoeker wordt in de huidige stand van het geding niet bijgetreden. Een eerste feitelijk argument dat verzoeker ter staving van zijn standpunt aanvoert is een uittreksel uit de verklaring van de gewone tuchtoverheid tijdens diens verhoor XII-9593-13/64 door het Comité P op 21 december 2020 en dat hij als volgt in het verzoekschrift citeert: ‘Dit jaar in september werd ik opgebeld door de korpschef van de PZ […]. Hij deelde mij mee dat er in zijn dienst een klacht geakteerd werd lastens (verzoeker). Bij het akteren van de klacht van zijn toenmalige partner wegens belaging en stalking maakte ze ook melding van doodsbedreigingen door (verzoeker) naar mijn persoon toe. Op basis van dit bericht stelde ik een voorstel tot intrekking van het dienstwapen van (verzoeker) op. De nota is aan de Directeur-generaal gericht. Die intrekking werd effectief uitgevoerd. … Ik stelde dan in oktober de nota op voor de intrekking van het dienstwapen nadat het parket de federale politie had ingelicht met mededeling van het notitienummer.’ Uit die verklaring blijkt dat aan de (gewone) tuchtoverheid werd meegedeeld dat de klachtindiener in het raam van zijn klacht lastens verzoeker, melding maakte van doodsbedreigingen door verzoeker naar de gewone tuchtoverheid toe. Niet blijkt dat hierbij (bijkomende) informatie werd gegeven over de concrete inhoud van de doodsbedreigingen, noch blijkt dat er enige verduidelijking werd gegeven over het bewijs ervan en de toerekening ervan aan verzoeker. Op het eerste gezicht maakt verzoeker bijgevolg niet aannemelijk dat die enkele mededeling de tuchtoverheid een voldoende duidelijk beeld bood of moest bieden omtrent het bestaan en de ernst van de feiten en de toerekening ervan aan verzoeker, waarbij moet worden aangestipt dat verzoeker de feiten betwist. De omstandigheid dat de gewone tuchtoverheid in een dergelijke feitelijke situatie waarin hij de feiten noch de ernst ervan redelijkerwijze kon inschatten, ‘het zekere voor het onzekere’ neemt - zoals de verwerende partij het in haar nota stelt - en uit voorzorg een nota opstelt om het dienstwapen van verzoeker te laten intrekken, doet hieraan geen afbreuk. Een tweede feitelijk argument dat verzoeker ter staving van zijn standpunt aanvoert is de kennisgeving door het parket van 30 september 2020 over de lopende opsporingsonderzoeken (zie supra, punt 3.2). Voor de analyse van deze kennisgevingen volstaat het in deze stand van het geding te verwijzen naar het hiervoor aangehaalde advies van de Tuchtraad dat wordt bijgevallen door de hogere tuchtoverheid en dat verzoeker niet betrekt bij de voorliggende kritiek. Te dezen volstaat dan ook vast te stellen dat eenzelfde conclusie geldt als wat het eerste aangebrachte argument betreft. Deze kennisgevingen maken enkel melding dat opsporingsonderzoeken lastens verzoeker werden geopend – waaronder een voor onder meer ‘(doods-)bedreigingen’ tegenover de gewone tuchtoverheid – maar uit niets blijkt dat hierbij (bijkomende) informatie werd gegeven over de concrete inhoud van de verzoeker ten laste gelegde feiten waaronder die doodsbedreigingen, noch blijkt eruit dat er enige verduidelijking werd gegeven over het bewijs ervan en de toerekening ervan aan verzoeker. In wezen heeft de tuchtoverheid aan de hand van deze kennisgevingen enkel weet van het bestaan lastens verzoeker van bepaalde opsporingsonderzoeken inzake niet nader bepaalde feiten. Ook dit stuk maakt niet aannemelijk dat de hogere tuchtoverheid bij de kennisgeving op 30 september 2020 een voldoende duidelijk beeld had of moest hebben omtrent het bestaan en de ernst van de feiten en de toerekening ervan aan verzoeker. Wat het derde feitelijk argument betreft, stelt de verwerende partij in haar nota dat deze mogelijks geuite mondelinge bedreigingen niet weerhouden worden als tuchtvergrijp, zodat de datum van kennisname van die feiten zonder belang is. De verwerende partij verwijst naar hetgeen zij hierover in haar pleitnota nr. 2 van 18 mei 2022 voor de Tuchtraad heeft gesteld: ‘Feiten ter kennis gebracht anno 2019: handelen over één mogelijke mondelinge (doods)bedreiging d.d. 29.03.2019 van (verzoeker) aan het adres van de […], XII-9593-14/64 gemeld door de toenmalige syndicaal afgevaardigde van (verzoeker) aan de Dir […]. Details worden meegedeeld door de getuige. Ondernomen acties TO: Mondeling onderhoud tussen de partijen – feiten ontkend en gesprek opgenomen door (verzoeker) – geen PV noch tucht of een ordemaatregel zoals bv. ontneming van bewapening.’ Voort blijkt uit het advies van de Tuchtraad dat die van mening is dat uit de lezing van het huidige tuchtdossier duidelijk blijkt dat de in de voorliggende tuchtzaak geviseerde (doods)bedreigingen van schriftelijke aard zijn terwijl de voornoemde bedreiging van mondelinge aard is en op het eerste gezicht die mondelinge bedreigingen niet als tuchtfeiten zijn opgenomen in de bestreden beslissing. Verzoeker betrekt het voorgaande niet in zijn middel in het verzoekschrift, hoewel hij op het ogenblik van het indienen van de vordering tot schorsing kennis heeft van de voornoemde stukken en inzonderheid van de pleitnota nr. 2 nu hij in zijn verzoekschrift eruit citeert én die nota als referentiestuk is opgenomen in de bestreden beslissing. In het licht van wat hiervoor is gesteld, wordt aldus prima facie het standpunt van de verwerende partij in haar nota bijgevallen. In deze stand van het geding mag aldus worden aangenomen dat deze mondeling geuite bedreiging geen deel uitmaakt van het tuchtdossier. Aldus kan de kennisneming ervan op 1 april 2019 door de gewone tuchtoverheid geen kennisneming inhouden in de zin van het geschonden geachte artikel 56 van de tuchtwet wat de thans aan verzoeker ten laste gelegde feiten betreft. Wat tot slot de ter terechtzitting ontwikkelde – en in de pleitnota verwoorde – argumenten en kritieken betreft, zijn die nieuw en niet uiteengezet in het verzoekschrift. Er wordt derhalve in het raam van het prima facie onderzoek van de vordering tot schorsing geen rekening mee gehouden.
34. Uit wat voorafgaat volgt dat verzoeker op het eerste gezicht weliswaar blijk geeft van een eigen feitelijke beoordeling van het tijdstip waarop de hogere tuchtoverheid over voldoende gegevens beschikte wat de wezenlijke elementen betreft die in de voorliggende tuchtzaak aan de orde zijn, maar hij maakt niet aannemelijk dat de hogere tuchtoverheid door te oordelen dat zij pas na kennisname van het strafdossier en van de gerechtelijke eindbeslissing op 1 juli 2021, over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikte over de constitutieve elementen die bij het opleggen van een tuchtstraf aan de orde zijn, de perken van haar beoordelingsbevoegdheid te buiten is gegaan. Het eerste middel is in die mate niet ernstig.
35. In de mate dat verzoeker in fine van het middel ook aanvoert dat, gezien de toepassing van artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet niet ter discussie staat, ‘nergens (wordt) aangevoerd waarom een eigen onderzoek minstens met betrekking tot de vermeende (doods-) bedreigingen ten aanzien van hoofdcommissaris (P.) het opsporingsonderzoek op enige wijze zou gehinderd hebben’, faalt deze grief op het eerste gezicht in rechte. De toepassing van artikel 56, tweede lid, van de tuchtwet vereist niet dat de hogere tuchtoverheid moet aanvoeren waarom een eigen onderzoek het lopende opsporingsonderzoek zou hinderen. Het is immers aan verzoeker die de schending van artikel 56 van de Tuchtwet aanvoert, om het bewijs te leveren dat die bepaling niet is nageleefd, waarna de Raad van State, zoals hiervoor is uiteengezet (zie supra, punt 8) desgevraagd, nagaat of de tuchtoverheid niet op grond van het eigen onderzoek over voldoende gegevens beschikte om op correcte wijze de tuchtvordering in te stellen. Te dezen verzuimt verzoeker te voldoen aan zijn stelplicht nu hij zich in het verzoekschrift beperkt tot de algemene kritiek dat nergens wordt aangevoerd waarom een eigen onderzoek het opsporingsonderzoek op enige wijze zou hebben gehinderd, zonder dat hij evenwel aangeeft – in een context waarin verzoeker de feiten betwist en een opsporingsonderzoek aanhangig is – welke voor de hand liggende tuchtrechtelijke onderzoeksdaden de tuchtoverheid kon stellen om op tuchtrechtelijk vlak meer XII-9593-15/64 duidelijkheid in de zaak te krijgen betreffende de wezenlijke elementen die in een tuchtzaak aan de orde zijn – het bewijs van de feiten die de betrokkene gepleegd heeft, de ernst van de feiten en de schuld van de betrokkene, de tuchtrechtelijke kwalificatie en de weerslag van de feiten op de werking van de dienst – zonder daarbij het strafonderzoek te hinderen en die zouden toelaten dat de tuchtoverheid op grond daarvan over voldoende gegevens zou beschikken om op correcte wijze de tuchtvordering in te stellen. Het eerste middel is in die mate niet ernstig. De schending van artikel 7 van de tuchtwet
36. De grief dat artikel 7 van de tuchtwet is geschonden is op het eerste gezicht ontwikkeld vanuit het hiervoor niet ernstig bevonden uitgangspunt dat de tuchtoverheid reeds vroeger voldoende kennis had van het feit inzake ‘doodsbedreigingen’. Verzoekers kritiek gaat aldus uit van een feitelijke onjuiste grondslag en is om die reden niet ernstig. Het eerste middel is in die mate niet ernstig. De schending van het ne bis in idem beginsel
37. De grief dat het ne bis in idem beginsel is geschonden, is ontwikkeld vanuit het standpunt dat aan verzoeker reeds een tuchtstraf werd opgelegd voor het feit van de doodsbedreigingen van 18 december
38. In haar nota verwijst de verwerende partij naar haar hiervoor weergegeven uittreksel uit haar pleitnota nr. 2 voor de Tuchtraad (zie supra, punt 12) en stelt dat, in tegenstelling tot wat verzoeker in zijn verzoekschrift beweert, hieruit duidelijk blijkt dat aan verzoeker geen tuchtstraf werd opgelegd voor die feiten. Verzoeker betrekt dit procedurestuk – dat hij, zoals hiervoor is gesteld, kent en moest kennen – niet bij zijn middel en voert overigens geen enkel stuk aan waaruit zijn standpunt wel zou kunnen blijken. Evenmin vindt verzoekers bewering steun in enig stuk van het dossier. In de huidige stand van het geding mist verzoekers kritiek derhalve feitelijke grondslag. Het eerste middel is in die mate niet ernstig. De schending van het redelijkheidsbeginsel
39. Verzoekers kritiek ter zake gaat eveneens uit van het hiervoor niet ernstig bevonden uitgangspunt dat de tuchtoverheid reeds vroeger klaarheid had over, minstens een deel, van de feiten die zij wilde vervolgen, met name de (doods)bedreigingen. Verzoekers kritiek gaat aldus uit van een feitelijk onjuiste grondslag en is om die reden niet ernstig. Het eerste middel is in die mate niet ernstig. Conclusie
40. Het eerste middel is niet ernstig.”
41. Verzoeker volhardt in de memorie van wederantwoord en de laatste memorie in zijn standpunt uiteengezet in het verzoekschrift, dat hij parafraseert en verder beargumenteert, evenwel zonder argumenten aan te voeren die nopen tot een andersluidende beoordeling dan deze gemaakt in het schorsingsarrest.
42. Verzoekers standpunt dat de data waarop hij steunt om te besluiten dat de tuchtoverheid over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikte, met name 21 oktober 2020 of zelfs al september 2020, niet uit XII-9593-16/64 de lucht zijn gegrepen, alsook de verdere onderbouwing van dat standpunt door verwijzing naar reeds door verzoeker aangehaalde stukken of nieuwe stukken, zoals de beslissing tot tijdelijke intrekking van het dienstwapen en de bekrachtiging daarvan, doen niet anders oordelen. Verzoeker maakt daarmee immers niet aannemelijk – ook al meent hij dat hij daartoe over gegronde redenen beschikt – dat de tuchtoverheid op de door hem vermelde tijdstippen over voldoende nauwkeurige en bewijskrachtige gegevens beschikte met betrekking tot de constitutieve elementen die bij het opleggen van een tuchtstraf aan de orde zijn, met name het bewijs van de feiten die de betrokkene heeft gepleegd, de ernst van de feiten, de schuld van de betrokkene, de tuchtrechtelijke kwalificatie en de weerslag van de feiten op de werking van de dienst. Verzoeker mag dan wel menen dat het niet ernstig is om te blijven negeren dat de gewone tuchtoverheid voldoende geïnformeerd was over de doodsbedreigingen, alsook dat het auditoraatsverslag desbetreffend “niet te verklaren” is, hij maakt dit geenszins aannemelijk.
43. Ook verzoekers argument dat een eigen onderzoek wel degelijk mogelijk was, daar de tuchtoverheid zijn ex-partner kon ondervragen, daaraan in de laatste memorie toevoegende dat zij als personeelslid van de geïntegreerde politie op grond van artikel 25 van de tuchtwet verplicht zou zijn loyaal mee te werken aan een dergelijk onderzoek, doet niet anders oordelen. Daargelaten dat dit nieuwe argumenten zijn die verzoeker had kunnen – en derhalve moeten – uiteenzetten in zijn verzoekschrift, toont verzoeker niet aan dat de tuchtoverheid vooraleer een afschrift te ontvangen van de strafdossiers van die hoedanigheid van zijn ex-partner op de hoogte was.
44. Voorts verwijst verzoeker naar rechtspraak van de Raad van State. Daargelaten dat het Belgisch recht geen precedentenwerking kent, zodat verzoeker er geen leer uit kan halen, zet verzoeker niet uiteen hoe uit die verwijzing het bewijs zou volgen dat te dezen artikel 56 van de tuchtwet niet zou zijn nageleefd. Dit argument doet dus evenmin anders oordelen.
45. Wat verzoekers argument betreft dat de tuchtoverheid vijf maanden inert bleef om zich bij het Openbaar Ministerie te bevragen over de XII-9593-17/64 voortgang van het opsporingsonderzoek, stelt de Raad van State vast dat verzoeker dat argument tevens en ook omstandiger in het tweede middel in zijn verzoekschrift aanvoert, zij het onder de noemer van de schending van de zorgvuldigheidsplicht, het vermoeden van onschuld en het onpartijdigheidsbeginsel. Dit argument wordt bijgevolg behandeld bij het onderzoek van het tweede middel.
46. In zoverre verzoeker voor het eerst in de memorie van wederantwoord en de laatste memorie nieuwe argumenten en kritieken aanvoert, toont verzoeker niet aan dat hij die niet reeds in zijn verzoekschrift had kunnen ontwikkelen. Aldus geeft verzoeker op laattijdige en niet-ontvankelijke wijze een nieuwe grondslag aan het middel. Die argumenten en kritieken kunnen derhalve niet tot nietigverklaring leiden.
47. In die omstandigheden mag het voor de Raad van State volstaan, na onderzoek van de memories en het dossier, zijn voorlopige beoordeling ook ten gronde te handhaven en het eerste middel thans ongegrond te bevinden.
48. Het eerste middel is ongegrond. B. Tweede middel Uiteenzetting van het middel
49. In het tweede middel voert verzoeker de schending aan van de zorgvuldigheidsplicht, het vermoeden van onschuld, het onpartijdigheidsbeginsel en van artikel 32tredecies van de wet van 4 augustus 1996 ‘betreffende het welzijn van de werknemers bij de uitvoering van hun werk’ (hierna: de wet van 4 augustus 1996). Voorts voert hij in het middel ook de schending van de redelijketermijneis aan. In wat als een eerste grief kan worden beschouwd, moet het middel zo worden begrepen dat het, hoewel dit in het kopje van het middel niet XII-9593-18/64 wordt aangekondigd, ook de schending van de redelijketermijneis aanvoert, enerzijds doordat de tuchtoverheid nadat zij bij brief van de procureur des Konings van 30 september 2020 in kennis was gesteld dat er opsporingsonderzoeken liepen, pas vijf maanden later voor het eerst bij het parket informeert naar een stand van zaken, en anderzijds doordat er tevens maanden verstreken zijn vooraleer de dienst Toezicht op de interne werking en kwaliteit van de Federale politie (hierna: dienst TIWK) het schrijven van het parket van 30 september 2020 aan de bevoegde tuchtoverheid heeft meegedeeld. Verzoeker voert in het middel ook de schending aan van het zorgvuldigheidsbeginsel. Verzoeker acht dat beginsel geschonden doordat