Arrest 262147 - Leger en bijzondere korps - Aanwerving en loopbaan - 28/01/2025

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 28 januari 2025 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2025:ARR.262.147 Rolnummer: A. 240564/IX-10378 Zaak: Arrest 262147 - Leger en bijzondere korps - Aanwerving en loopbaan - 28/01/2025 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2025-01-30 Raadplegingen: 82 - laatst gezien 2026-06-17 03:03 Fiche Arrest nr 262.147 van 28 januari 2025 Openbaar ambt - Leger en bijzondere korps - Aanwerving en loopbaan Beslissing : Vernietiging Verwerping overige Depersonalisatie Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK IXe KAMER nr. 262.147 van 28 januari 2025 in de zaak A. 240.564/IX-10.378 In zake: XXXX bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaten Ineke Michielsen en Bram Vangeel kantoor houdend te 2440 Geel Diestseweg 155 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen: de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van Defensie -------------------------------------------------------------------------------------------------- I. Voorwerp van het beroep 1. Het beroep, ingesteld op 23 november 2023, strekt tot de nietigverklaring van: “- De nota HRB-Car-MITS nr. 23-50003252 van 11 januari 2023 […] - Het ministerieel besluit nr. 97323 van 8 september 2023 […]. - De nota HRB-Car-EDT nr. 23-50170093 van 27 september 2023 […].” II. Verloop van de rechtspleging 2. De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en de verzoekende partij heeft een memorie van wederantwoord ingediend. Adjunct-auditeur Samuel Mens heeft een verslag opgesteld. IX-10.378-1/33 De verzoekende partij en de verwerende partij hebben een laatste memorie ingediend. De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 16 december 2024. Kamervoorzitter Geert Van Haegendoren heeft verslag uitgebracht. Advocaat Ineke Michielsen, die verschijnt voor de verzoekende partij en vaandrig-ter-zee Marie-Sofie Thiriaux, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Adjunct-auditeur Samuel Mens, gemachtigd om ter terechtzitting advies te verlenen, heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, ge- coördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1. Verzoeker is toegetreden tot de Koninklijke Militaire School in de hoedanigheid van kandidaat-beroepsofficier van niveau A in de richting ‘Polytechniek’ op 17 augustus 2004. Op 25 oktober 2019 vraagt verzoeker zijn ontslag aan als beroepsofficier van de landmacht. Op 6 november 2019 ondertekent hij het document waarmee hij op de hoogte gesteld wordt van het gegeven dat de gecumuleerde kostprijs van de gevolgde vormingen in 2018 en 2019 op een periode van twee jaar vijfduizend euro overschrijdt en hij bijgevolg een rendementsvergoeding verschuldigd zal zijn. IX-10.378-2/33 Bij koninklijk besluit nr. 2906 van 29 november 2019 wordt het ontslag op aanvraag als beroepsofficier van niveau A van de landmacht met ingang van 1 januari 2020 aanvaard. 3.2. Op 19 maart 2020 brengt de algemene directie Human Resources verzoeker ervan op de hoogte dat hij met toepassing van de wet van 28 februari 2007 ‘tot vaststelling van het statuut van de militairen en kandidaat- militairen van het actief kader van de Krijgsmacht’ (hierna: de wet van 28 februari 2007) onderworpen is aan de terugbetaling aan de schatkist van de vormingskosten, begroot op 7974,29 euro. 3.3. Verzoeker vraagt op 20 mei 2020 een vrijstelling van terugbetaling om uitzonderlijke sociale redenen overeenkomstig artikel 184 van de wet van 28 februari 2007. Hierbij argumenteert verzoeker ook de terugvordering zelf niet rechtsgeldig te achten, alsook dat deze op onjuiste feitelijke gegevens berust. 3.4. Bij nota van 18 december 2020 deelt de verwerende partij aan verzoeker mee dat het bedrag van 7974,29 euro na vaststelling van een berekeningsfout aangepast wordt naar 10.923,67 euro. Deze nota, zo wordt gepreciseerd, vervangt de nota van 19 maart 2020. Op 7 januari 2021 laat verzoeker verweer gelden tegen de nota van 18 december 2020. Bij ministerieel besluit nr. 96.346 van 8 april 2021 wordt beslist dat een vrijstelling van terugbetaling om uitzonderlijke sociale redenen niet kan worden toegestaan. Dit besluit wordt aan verzoeker bij nota van 4 juni 2021 meegedeeld. IX-10.378-3/33 3.5. Op 16 juni 2021 ontvangt verzoeker een e-mail vanwege de algemene directie Human Resources, waarin wordt aangegeven dat een “fout (duizend euros) in de wisselkoers” vastgesteld werd “in uw voordeel” en dat het “vrijstelling MB” ingetrokken zal worden (“dat ik uw vrijstelling MB ga annuleren”). Na nog enig e-mailverkeer tussen verzoeker en de personeelsdienst, laat de algemene directie Human Resources op 5 juli 2021 in een nota met referentie 21-50126054 aan verzoeker weten, met verwijzing naar “een vergissing in de wisselkoers van [de] berekening”, dat het “actueel bedrag valt onder het geëist minimum van de verplichting van enige terugbetaling”. Gepreciseerd wordt dat deze nota van 5 juli 2021 de nota’s van 18 december 2020 en van 4 juni 2021 vervangt. Bij ministerieel besluit nr. 96.949 van 16 september 2022 wordt ministerieel besluit nr. 96.346 van 8 april 2021 ingetrokken. Overwogen wordt “dat het bedrag van 10.923,67 euro voortvloeit uit de toepassing van een onjuiste wisselkoers” en dat “het ministerieel besluit nr. 96346 van 8 april 2021 bij gevolg op een onjuist bedrag berust”. 3.6. Op 11 januari 2023 wordt aan verzoeker bij nota 23-50003252 meegedeeld dat hij “volgens een nieuwe berekening” aan de schatkist een vergoeding van 8197,95 euro verschuldigd is. Het betreft de eerste bestreden beslissing. Verzoeker reageert hierop op 23 februari 2023 met een aantal bemerkingen en een verzoek tot vrijstelling van terugbetaling om uitzonderlijke sociale redenen. 3.7. Bij ministerieel besluit nr. 97.323 van 8 september 2023 wordt aan verzoeker om uitzonderlijke sociale redenen een gedeeltelijke vrijstelling van IX-10.378-4/33 terugbetaling toegestaan, namelijk voor het gedeelte dat het bedrag van 4098,98 euro overschrijdt. Dat is de tweede bestreden beslissing, die als volgt is gemotiveerd: “Gelet op de wet van 28 februari 2007 tot vaststelling van het statuut van de militairen en kandidaat-militairen van het actief kader van de krijgsmacht, artikel 179, vervangen bij de wet van 31 juli 2013 en gewijzigd bij de wet van 15 februari 2019, artikel 180, vervangen bij de wet van 31 juli 2013 en gewijzigd bij de wet van 30 april 2018, artikel 184, gewijzigd bij de wetten van 31 juli 2013 en 21 november 2016 en artikel 184/1, ingevoegd bij de wet van 31 juli 2013; Gelet op het koninklijk besluit van 7 november 2013 betreffende de bevoegdheden van sommige militaire overheden, artike1 2/1, ingevoegd bij het koninklijk besluit van 28 april 2017 en gewijzigd bij het koninklijk besluit van 19 juli 2018; Overwegende dat [verzoeker] door het koninklijk besluit nr. 2906 van 29 november 2019 zijn ontslag heeft bekomen op eigen aanvraag op datum van 1 januari 2020; Overwegende dat hij aan de Schatkist een wettelijke opgelegde vergoeding schuldig is in geval van ontslag voor de voltooiing van de rendementsperiode als beroepsofficier niveau A; Overwegende dat die vergoeding, in toepassing van het artikel 180 van de wet van 28 februari 2007, vervangen bij de wet van 31 juli 2013, een breukdeel is van zijn bestede vormingskosten tussen september 2018 en augustus 2019, wat in het geval van betrokkene 8.197,95 euro betekent en gevorderd werd op datum van 9 januari 2023; Overwegende dat betrokkene de volgende sociale redenen aanvoert om een aanvraag tot vrijstelling, ingediend op datum van 23 februari 2023, te rechtvaardigen: 1° hij ging er gedurende een lange periode (1,5 jaar) van uit dat hij, op basis van een eerder verstuurde nota, niets zou moeten terugbetalen; 2° hij heeft twee leningen (woonlening en renovatielening) die hij dient af te betalen, waarbij hij de renovatielening aanging nadat hij te horen kreeg dat hij niet meer zou moeten terugbetalen; 3° zijn echtgenote werkt deeltijds (4/5); 4° hij zou in een periode van economische crisis moeten terugbetalen; 5° Defensie zou, door zijn persoonlijke situatie in een ministerieel besluit openbaar te maken, de geheimhouding van gegevens bemoeilijken; 6° er is ondertussen sprake van een administratieve vertraging van meer dan 3 jaar, wat volgens zijn advocaat niet wettelijk is; 7° de sociale redenen op basis waarvan een vrijstelling verkregen kan worden, zijn volgens hem onvoldoende bepaald; 8° hij voelde zich genoodzaakt ontslag te nemen, omdat: IX-10.378-5/33 a. Defensie zijn aanvraag voor een tijdelijke ambtsontheffing weigerde; b. de hygiënische omstandigheden in zijn werkomgeving te wensen overlieten en Defensie geen stappen ondernam om deze omstandigheden te verbeteren; c. er voor hem geen doorgroeimogelijkheden waren in een technische richting; d. hij de kost van meerdere marsbevelen zelf moest voorschieten; 9° hij werd door Defensie op een post geplaatst waarvoor de cursussen noodzakelijk waren en deze cursussen werden hem opgelegd; 10° hij was niet op de hoogte dat deze cursussen een rendementsperiode zouden inhouden vóór hij deze aanvatte. Verder zijn deze cursussen niet zichtbaar in HRM@Defence of andere databases en de vraag wordt gesteld waar de bedragen vandaan komen; 11° hij is van oordeel dat Defensie zijn rendementsperiode als beëindigd beschouwde op het ogenblik dat hij opgeroepen werd om de vorming tot hoofdofficier (VKHO) aan te vatten; 12° er is een gebrek aan definiëring van verschillende begrippen: a. hij verwijst naar een gebrek van de definitie ‘vormingen’ en meent dat de cursussen die hij gevolgd heeft hier niet onder vallen; b. hij bevond zich niet in deelstand ‘in vorming’ wanneer hij de cursussen volgde en dit is volgens hem de enige wijze waarop ‘vorming’ gedefinieerd wordt in de wet van 28 februari 2007 tot vaststelling van het statuut van de militairen en kandidaat-militairen van het actief kader van de krijgsmacht; c. hij meent dat er geen minimumdrempel werd bepaald door de Koning inzake de gecumuleerde kostprijs van de gevolgde vormingen; 13° hij werd telefonisch in het Frans te woord gestaan, wat volgens zijn advocaat in strijd is met de inperkingen van taalvrijheid en de taalwetgeving; 14° hij vroeg meerdere keren een gesprek aan bij DG HR, maar dit werd geweigerd; 15° er werden meerdere fouten gemaakt in zijn dossier; Overwegende dat betrokkene de volgende bewijsstukken heeft geleverd teneinde het uitzonderlijk karakter van de sociale redenen aan te tonen: 1° een kopie van de brief van zijn advocaat op datum van 23 februari 23; 2° een kopie van zijn ‘Pers Details’ op datum van 25 oktober 2019; 3° een kopie van zijn gezinssamenstelling; 4° een kopie van een loonafrekening van zijn partner met vermelding van het werkregime; 5° een kopie van mails over de mutatieplanning 2020; 6° een kopie van de nota DG HR over de ‘Vorming kandidaat hoofdofficier (VKHCO 2020-2021) – oproeping’; 7° twee mails over de vorming VKHO waarvoor hij opgeroepen werd; 8° een kopie van de ‘learning results’ van betrokkene uit OBI; 9° een kopie van de externe vormingen die zichtbaar zijn in ‘My data’; IX-10.378-6/33 10° een e-mail van […] met de vermelding dat hij niets moet terugbetalen; 11° een screenshot van de kredieten van betrokkene bij Fintro; 12° een kopie van zijn aanslagbiljet uit 2021; 13° een kopie van drie facturen voor diverse werkzaamheden in zijn huis; 14° een kopie van twee rekeningafschriften voor facturen; 15° twee brieven van zijn advocaat van 25 mei 2020 en 7 januari 2021 die opgesteld werden voor de vorige vrijstellingsdossiers; 16° een aanslagbiljet van de personenbelasting voor de inkomsten van 2021; Overwegende dat een grondig onderzoek van de sociale toestand van betrokkene werd uitgevoerd, rekening houdend met het ingediend dossier; Overwegende dat de voornaamste elementen uit dit onderzoek de volgende zijn: 1° betrokkene heeft meerdere kredieten; 2° de afhandeling van zijn dossier heeft 3 jaar geduurd; 3° de echtgenote van betrokkene werkt niet voltijds; 4° betrokkene heeft in 2021 een nota ontvangen waarin stond dat hij niets moest terugbetalen; 5° er meerdere fouten werden gemaakt in zijn dossier; Aangaande het argument dat de vormingen het initiatief waren van de overheid moet erop gewezen worden dat de wetgever geen onderscheid maakt tussen vormingen genoten op initiatief van de overheid en vormingen genoten op eigen initiatief. Vanuit de ratio legis van de terugbetalingsverplichting is dit ook niet relevant vermits de verplichting om een deel van de kostprijs van de genoten vormingen terug te betalen verantwoord is als tegenprestatie voor het voordeel dat de militairen halen uit deze vormingen die zij op kosten van de gemeenschap hebben genoten. Verzoeker kan niet aannemelijk maken dat hijzelf geen voordeel heeft genoten door de vormingen te kunnen volgen. Aangaande het argument dat hij niet op de hoogte was van de rendementsverplichting moet erop gewezen worden dat betrokkene Defensie verlaten heeft op eigen aanvraag en op voorhand op de hoogte werd gebracht van de gevolgen van zijn aanvraag tot ontslag, in het bijzonder over de verplichting van de terugbetaling van vormingen die op kosten van Defensie werden gevolgd waarvan de gecumuleerde kostprijs op een periode van twee jaar vijf duizend euro overschrijdt. Betrokkene werd hierover op 16 november 2019 geïnformeerd en hij heeft eveneens een gedetailleerde simulatie gekregen. Betrokkene heeft deze simulatie getekend voor gezien. Dit gebeurde vooraleer zijn ontslag op aanvraag aanvaard werd. Deze cursussen werden verder gevolgd in opdracht van […], om een bepaalde functie uit te kunnen oefenen waarvoor deze noodzakelijk waren. […] geeft echter niet zomaar vrij welke cursussen hun personeel dient te volgen en bijgevolg bevinden deze zich dus ook niet in vrij te raadplegen databases. Alle data die door DG HR bekomen werd (naam van de cursussen, data van de cursussen en de kostprijs), werd verkregen via de vormingsbeheerder […]. IX-10.378-7/33 Aangaande het argument dat het volgen van de tweede cyclus een einde met zich meebrengt van de terugbetalingsverplichting dient erop gewezen te worden dat de tweede cyclus ingericht is opdat de kandidaat- hoofdofficier de nodig competenties kan ontwikkelen die noodzakelijk zijn om, als hoofdofficier, commando- en staffuncties in een nationaal of internationaal kader uit te oefenen alsook om de kandidaat voor te bereiden op de beroepsproeven voor de bevordering tot de graad van majoor (zie artikel 111, 2°

1. a)en
2. b)van de wet van 28 februari 2007). Betrokkene was thans op het moment dat hij Defensie heeft verlaten bekleed met de graad van kapitein (lager officier) en niets garandeert dat hij ook effectief voor deze tweede cyclus zou slagen, net zomin stond het vast dat hij ook effectief in de graad van hoofdofficier benoemd zou worden. Zelfs indien betrokkene ooit de graad van hoofdofficier had kunnen bekleden, en hij hierdoor in aanmerking komt voor het opnemen van commando- en staffuncties, brengt dit ook niet met zich mee dat zijn technische achtergrond hierdoor niet meer nuttig aangewend zou kunnen worden. Aangaande het argument dat verschillende begrippen niet gedefinieerd worden in de wet of in koninklijke besluiten: 1° De term ‘vorming’ in Art 179 van de wet van 28 februari 2007 mag niet verward worden met de term ‘vorming’ van de deelstand ‘in vorming’ in Art. 191 van de wet van 28 februari 2007; a. Art. 191: De deelstand ‘in vorming’ is de deelstand van de kandidaat-militairen tijdens de periode van opleiding en desgevallend de periode van schoolvorming van hun kandidaatsperiode, met uitzondering van de militair die aanvaard wordt om een vorming te volgen om opgenomen te worden in een andere personeelscategorie. De deelstand ‘in vorming’ is dus een specifieke deelstand voor bepaalde militairen, namelijk kandidaat-militairen in periode van opleiding of schoolvorming, die zich in de stand ‘in werkelijke dienst’ bevinden. Militairen ‘in werkelijke dienst’ kunnen echter ook een vorming/opleiding/cursus volgen, zonder in deelstand ‘in vorming’ te zijn. Voor alle voortgezette of gespecialiseerde vormingen later in de carrière zal de militair niet in de deelstand ‘in vorming’ geplaatst worden. b. In Art. 179, § 1 gaat het over elke periode van werkelijke dienst, zonder zich verder te beperken tot de deelstand ‘in vorming’, gedurende dewelke een vorming wordt gevolgd. c. De term ‘vorming’ wordt gedefinieerd in Art. 3, 39/1° van de de wet van 28 februari 2007. ‘De vorming’: de vorming die een militair kan of moet volgen tijdens zijn loopbaan; In deze definitie wordt m.a.w. geen onderscheid gemaakt tussen meer praktische vormingen of meer academische cursussen. Ze vallen allemaal onder de noemer ‘vorming’. 2° De gecumuleerde kostprijs op een periode van twee jaar dient volgens het Koninklijk Besluit van 26 augustus 2010 (betreffende de stand en IX-10.378-8/33 de bevordering van de beroepsofficieren), minstens 5000 euro te bedragen. Dit bedrag is gekoppeld aan de spilindex 138,01. Betreffende het argument dat hij telefonisch in het Frans te woord werd gestaan, dient hier meegedeeld te worden dat betrokkene hier zelf mee akkoord ging en dat alle schriftelijke, formele communicatie plaatsvond in het Nederlands. Betreffende het argument dat Defensie de geheimhouding van gegevens zou bemoeilijken door de publicatie van ministeriële besluiten met betrekking tot terugbetaling van vormingskosten, dient er op gewezen te worden dat deze ministeriële besluiten nooit gepubliceerd worden in het Belgisch Staatsblad; Overwegende dat de vormingen van betrokkene van september 2018 en juli en augustus 2019 integraal door Defensie werden bekostigd, hetzij 12.537,51 euro; Overwegende dat de bepaling van het bedrag van de vrijstelling gebaseerd is op een juiste evenredigheid tussen het belang van de aangehaalde uitzonderlijke sociale redenen en het bedrag van de gehele terugbetaling die zou kunnen worden geëist; Overwegende dat de autoriteit die bevoegd is om te beslissen over het verzoek om vrijstelling, haar discretionaire bevoegdheid kan laten gelden; Overwegende dat uit een gecombineerd onderzoek van de sociale situatie van betrokkene met betrekking tot het door hem ingediende dossier en de redenen die de terugbetaling van de gecumuleerde vormingskost van de vormingen gevolgd op kosten van Defensie rechtvaardigen, blijkt dat slechts een gedeeltelijke vrijstelling van de terugbetaling van de tijdens de vormingen genoten wedden kan worden verleend en dat het bedrag van de vrijstelling beperkt moet blijven tot het deel dat het bedrag van 4.098,98 euro overschrijdt; BESLUIT: Enig artikel. Een gedeeltelijke vrijstelling, om uitzonderlijke sociale redenen, van de terugbetaling van het bedrag van 8.197,95 euro, overeenstemmend met de gecumuleerde vormingskost (meer dan 5.000 euro geïndexeerd) van vormingen gevolgd op kosten van Defensie over de laatste twee jaar vóór zijn ontslag op aanvraag, voor het gedeelte dat het bedrag van 4.098,98 euro overschrijdt, is toegestaan aan ex-kapitein beroepsofficier van niveau A [verzoeker] – 0301112.” 3.8. Bij nota 23-50170093 van 27 september 2023 wordt dit ministerieel besluit aan verzoeker ter kennis gebracht. Die nota is het derde voorwerp van huidig beroep. IV. Nadere omschrijving van het voorwerp van het beroep IX-10.378-9/33 4. Verzoeker betwist met het tweede voorwerp van huidig beroep het ministerieel besluit van 8 september 2023, waarbij hem slechts een gedeeltelijke vrijstelling wordt toegekend van terugbetaling van vormingskosten. Over de reden waarom hij ook de nietigverklaring vordert van het eerste en het derde voorwerp, schrijft verzoeker het volgende: “Eveneens stelt verzoeker voor de volledigheid beroep in tegen de twee nota’s tot terugvordering. Verzoeker is gekend met de rechtspraak van Uw Raad waarbij dergelijke beslissing wordt aanzien als een uitvoeringsmaatregel van dat besluit die op zich de rechtstoestand van de verzoeker niet wijzigt[…]. In casu meent verzoeker echter ook dat er een onrechtmatige intrekking heeft plaatsgevonden van de beslissing geen terugbetaling verschuldigd te zijn. Deze onrechtmatige intrekking volgt ons inziens eveneens uit het bestreden ministerieel besluit van 8 september 2023. Voor de volledigheid en het geval de onrechtmatige intrekking zou worden aanzien als gevolg van de nota’s, worden deze eveneens betrokken in huidig beroep.” De beide nota’s worden bijgevolg enkel aangevochten “voor de volledigheid”, namelijk enkel voor zover hieruit de intrekking kan worden afgeleid “van de beslissing geen terugbetaling verschuldigd te zijn”. Uit de toelichting bij het eerste middel, waarin verzoeker ingaat op deze volgens hem onrechtmatige intrekking, moet worden begrepen dat hij die “beslissing geen terugbetaling verschuldigd te zijn” leest in de nota van de algemene directie Human Resources met referentie 21-50126054 van 5 juli 2021, vermeld sub 3.5. V. Rechtsmacht van de Raad van State 5. De verwerende partij werpt als een exceptie op over geen enkele beoordelingsbevoegdheid te beschikken met betrekking tot de rechtssituatie van verzoeker wat de berekening van het verschuldigde bedrag betreft. Het beroep is dan ook niet-ontvankelijk voor zover het kritiek uit op de berekening van het verschuldigde bedrag en de hiertoe in rekening genomen vormingen. Het betreft namelijk een beslissing waarbij de overheid vaststelt dat de betrokkene voldoet aan de wettelijke en reglementaire voorwaarden vervat in IX-10.378-10/33 de artikelen 179, § 1, 5°, en § 3, en 180, derde lid, van de wet van 28 februari 2007. De verwerende partij beschikt wel, zo stelt zij, over een discretionaire bevoegdheid wat de vrijstelling van terugbetaling omwille van uitzonderlijke sociale redenen betreft. 6. Zoals de verwerende partij deze exceptie formuleert, betrekt zij ze niet specifiek op het ene of andere voorwerp van voorliggend beroep dat dan aan de rechtsmacht van de Raad van State zou ontsnappen. Veeleer gaat het om de vraag of de Raad bevoegd is om zich uit te spreken over zekere middelen of middelonderdelen, omdat – volgens de verwerende partij – haar bevoegdheid gebonden is. Deze argumenten zullen dan ook voor zoveel als nodig aan bod komen bij het onderzoek van de middelen. VI. Ontvankelijkheid van het beroep A. “De nota HRB-Car-MITS nr. 23-50003252 van 11 januari 2023” Exceptie 7. De verwerende partij werpt op dat de nota van 11 januari 2023 als uitvoeringsmaatregel geen voor vernietiging vatbare handeling is. 8. Verzoeker bestrijdt deze nota, als gezien, “volledigheidshalve”, namelijk voor zover er de intrekking uit kan worden afgeleid van de nota van 5 juli 2021. Beoordeling 9. Een administratieve rechtshandeling die rechten heeft doen ontstaan, mag slechts worden ingetrokken indien de onregelmatigheid van de beslissing kan worden aangetoond. In dat geval moet de intrekking in principe plaatsvinden binnen de verjaringstermijn van zestig dagen om een IX-10.378-11/33 annulatieberoep in te stellen bij de Raad van State of, desgevallend, vóór het sluiten van het debat indien een dergelijk beroep effectief werd ingesteld. 10. Om de aard van de nota’s van 5 juli 2021 en van 11 januari 2023 te duiden, past het de regelgeving met betrekking tot de terugbetaling van wedden of vormingskosten tijdens de rendementsperiode in herinnering te brengen. De beroepsmilitair die, zoals verzoeker, zijn ontslag verkrijgt vóór het einde van de zogenaamde rendementsperiode is verplicht om bepaalde wedden en vormingskosten aan de schatkist terug te betalen. Die verplichting vloeit voort uit de artikelen 178/3 en volgende van de wet van 28 februari 2007. De wijze waarop dit verschuldigde bedrag dient te worden berekend, volgt dan weer uit de artikelen 179 – in het geval van verzoeker: artikel 179, § 1, 5° – en 180 van de wet van 28 februari 2007 en vergt enkel dat vaststaande parameters als de kostprijs van de gevolgde vormingen en de rendementsperiode (breukdeel) worden ingevuld. Uit deze bepalingen blijkt dat de overheid niet discretionair kan beslissen over het al dan niet terugvorderen van de tijdens de vorming genoten wedden en kosten, noch over het bedrag dat wordt teruggevorderd. Zij kan enkel nagaan of de voorwaarden voor de toepassing van de wet vervuld zijn. Wanneer dit het geval is moet zij het wettelijk bepaalde bedrag terugvorderen. De omstandigheid dat de betrokken militair kan vragen om te worden vrijgesteld van de terugbetaling en dat de Koning die vraag kan inwilligen wegens “uitzonderlijke sociale redenen”, doet niets af aan de initiële verplichting van de verwerende partij. Nu de vaststelling tot principiële verschuldigdheid en de vaststelling van de omvang van de principieel te betalen rendementsvergoeding voortvloeien uit de enkele toepassing van de wet van 28 februari 2007, oefent de verwerende partij op dit vlak – zoals de verwerende partij in haar tweede exceptie IX-10.378-12/33 toelicht – een louter gebonden bevoegdheid uit. Zij doet niets anders dan het louter toepassen van de wettelijke bepalingen en in een declaratieve beslissing de algemene regels, zoals vervat in de wet, op de individuele situatie van verzoeker toepassen. In hoofde van de verwerende partij bestaat geen enkele mate van discretionaire beoordelingsbevoegdheid op het vlak van de principiële verschuldigdheid, noch op het vlak van de berekening van voormeld bedrag. De beslissing daartoe veronderstelt niet dat er een discretionaire beoordelingsbevoegdheid wordt uitgeoefend, maar gaat terug op een strikt gebonden bevoegdheid van het bestuur. Dat de vaststelling van het verschuldigde bedrag voor de verwerende partij geen evidentie is gebleken – en zij expliciet dan wel impliciet meermaals heeft aangegeven fout te hebben gezeten – nu er bedragen hebben gecirculeerd gaande van 7820,70 euro (6 november 2019), 7974,29 euro (19 maart 2020), 10.923,67 euro (18 december 2020) tot zelfs 0 euro (5 juli 2021), doet evenmin iets af aan voormelde vaststelling. Dat de verwerende partij de betreffende regelgeving verkeerd toepast of interpreteert, betekent niet dat zij ter zake over enige discretionaire bevoegdheid beschikt en maakt de beslissing over de te betalen vergoeding niet meer of minder gebonden van aard. 11. Als de administratie – de algemene directie Human Resources – aan verzoeker meedeelt wat zijn verplichtingen zijn conform de wet van 28 februari 2007, dan vermag zij enkel met toepassing van de vastgestelde parameters de berekening te maken en het aldus wettelijk bepaalde bedrag laten terugvorderen. Gewis kan zij zich daarbij vergissen, zoals in deze zaak blijkt. De dienst heeft evenwel geen enkele bevoegdheid om vrijstelling te verlenen – die bevoegdheid valt, als gezien, de Koning of zijn gemachtigde toe – laat staan om een schuld kwijt te schelden of van terugvordering af te zien. Dat betekent dat de nota van 5 juli 2021 een zéér spijtige misrekening is, maar géén beslissing is die aan verzoeker rechten verleent. Daartoe heeft de administratie immers geen enkele bevoegdheid. Het leerstuk van de intrekking van de rechtsverlenende administratieve rechtshandeling is IX-10.378-13/33 bijgevolg niet van toepassing, zodat de latere nota van 11 januari 2023 ook niet als een dergelijke – impliciete – intrekking is te beschouwen. Betwistingen aangaande beslissingen over subjectieve rechten worden in beginsel door de justitiële rechter beslecht. In de nota van 11 januari 2023 is aan verzoeker meegedeeld dat indien hij het niet eens is met de berekening van de rendementsperiode of het bedrag dat hij dient terug te betalen, hij een rechtsvordering dient in te stellen bij de bevoegde rechtbank van eerste aanleg binnen tien jaar vanaf de dag volgend op de dag van de betekening. Aan de Raad is niet bekend of verzoeker zo een vordering heeft ingediend. Verzoeker betrekt de nota van 11 januari 2023 enkel in zijn beroep voor het geval hierin de intrekking gelezen zou worden van een in de nota van 5 juli 2021 besloten beslissing die hem ontslaat van enige terugbetaling. Dat uitgangspunt faalt. Het beroep is bijgevolg niet ontvankelijk, wat het eerste voorwerp betreft. Ten overvloede mag nog worden opgemerkt dat het beroep wat dit voorwerp betreft, daarenboven laattijdig is. 12. De exceptie, desnoods ambtshalve geherformuleerd, is gegrond. B. “Het ministerieel besluit nr. 97323 van 8 september 2023” 13. Wél een zaak van discretionaire bevoegdheid, is de beslissing die volgt op de meervermelde mogelijkheid voorzien bij artikel 184 van de wet van 28 februari 2007 om wegens uitzonderlijke sociale redenen een vrijstelling te vragen. Daarover beslist dan, zo luidt deze bepaling, “de Koning of de overheid die Hij aanwijst, bij een met redenen omklede beslissing”. Die beslissing vormt het tweede voorwerp van huidig beroep. Wat het tweede voorwerp betreft, wordt de ontvankelijkheid van het beroep niet betwist. IX-10.378-14/33 C. “De nota HRB-Car-EDT nr. 23-50170093 van 27 september 2023” Exceptie 14. De verwerende partij werpt op dat de nota van 27 september 2023 als uitvoeringsmaatregel geen voor vernietiging vatbare handeling is. 15. Verzoeker bestrijdt deze nota, als gezien, “volledigheidshalve”, namelijk voor zover er de intrekking uit kan worden afgeleid van de nota van 5 juli 2021. IX-10.378-15/33 Beoordeling 16. Bij de nota van 27 september 2023 is enkel aan verzoeker kennis gegeven van ministerieel besluit nr. 97.323 van 8 september 2023. Een kennisgeving wijzigt de rechtssituatie van de betrokkene niet en is geen voor vernietiging vatbare rechtshandeling. Anders dan verzoeker betoogt, valt uit deze nota geen intrekking van een vroegere beslissing af te leiden. 17. De exceptie is gegrond. Het beroep is niet ontvankelijk, wat zijn derde voorwerp betreft. VII. Onderzoek van de middelen A. Vooraf 18. Hiervóór is gebleken dat het beroep enkel ontvankelijk is, in zoverre het is gericht tegen het ministerieel besluit van 8 september 2023. De middelen worden dan ook enkel weergegeven en besproken in de mate dat verzoeker ze betrekt op die beslissing (hierna ook: de bestreden beslissing). B. Eerste middel Uiteenzetting van het middel 19. Het eerste middel is geput uit de schending van het rechtszekerheidsbeginsel, het redelijkheidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel en het verbod van intrekking van administratieve rechtshandelingen, doordat: “De beslissing van 5 juli 2021 waarbij rechten ontstonden werd ingetrokken