Arrest 266606 - Tucht (openbaar ambt) - 06/05/2026

id="page_main" x-ms-format-detection="none"> Print deze pagina Afdrukformaat S M L XL Nieuwe JUPORTAL-zoekopdracht Sluit Tab Raad van State Vonnis/arrest van 06 mei 2026 ECLI nr: ECLI:BE:RVSCE:2026:ARR.266.606 Rolnummer: A. 247581/XII-10065 Zaak: Arrest 266606 - Tucht (openbaar ambt) - 06/05/2026 Rechtsgebied: Bestuursrecht Invoerdatum: 2026-05-11 Raadplegingen: 46 - laatst gezien 2026-06-18 11:22 Fiche Arrest nr 266.606 van 6 mei 2026 Openbaar ambt - Tucht (openbaar ambt) Beslissing : Verwerping Thesaurus CAS: RAAD VAN STATE UTU-thesaurus: PUBLIEK EN ADMINISTRATIEF RECHT - RAAD VAN STATE - Arresten (Raad van State) Tekst van de beslissing RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK VOORZITTER VAN DE XIIe KAMER nr. 266.606 van 6 mei 2026 in de zaak A. 247.581/XII-10.065 In zake: XXXX bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Peter Crispyn kantoor houdend te 9030 Mariakerke Mazestraat 16 bij wie woonplaats wordt gekozen tegen: de politiezone 5347 Rupel bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaten Koen Clonen en Flora Wauters kantoor houdend te 2610 Wilrijk Sneeuwbeslaan 14 bij wie woonplaats wordt gekozen -------------------------------------------------------------------------------------------------- I. Voorwerp van de vordering 1. De vordering, ingesteld op 6 maart 2026, strekt tot de schorsing van de tenuitvoerlegging van de beslissing van de hogere tuchtoverheid waarbij verzoekster de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege is opgelegd. II. Verloop van de rechtspleging 2. Bij beschikking van 9 maart 2026 werd de procedurekalender vastgesteld en werden de partijen opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 30 april 2026. De nota met opmerkingen en het administratief dossier werden ingediend overeenkomstig de procedurekalender. XII-10.065-1/54 Eerste auditeur Rita Van Den Eeckhout heeft een verslag opgesteld. Staatsraad Ann Coolsaet heeft verslag uitgebracht. Advocaat Peter Crispyn, die verschijnt voor verzoekster, en advocaat Flora Wauters, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord. Eerste auditeur Rita Van Den Eeckhout heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven. Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973. III. Feiten 3.1. Verzoekster was inspecteur van politie bij de lokalepolitiezone. 3.2. Op 16 januari 2024 vond een huiszoeking plaats in de kantoren van de lokalepolitiezone. 3.3. Op 17 januari 2024 meldt de procureur des Konings aan de gewone tuchtoverheid dat verzoekster in verdenking werd gesteld in het kader van een gerechtelijk onderzoek. 3.4. Op 17 januari 2024 beslist de korpschef om verzoekster bij hoogdringendheid voorlopig te schorsen met een inhouding van 25% van de bruto maandwedde met ingang van de datum van ontvangst van die beslissing. Nadat verzoekster op 19 januari 2024 wordt gehoord, bekrachtigt het politiecollege op 22 januari 2024 de voorlopige schorsing bij ordemaatregel. XII-10.065-2/54 Op 8 mei 2024 beslist het politiecollege om de voorlopige schorsing bij ordemaatregel te verlengen voor een termijn van vier maanden met inhouding van 25% van de bruto maandwedde. Volgens de bestreden beslissing wordt deze voorlopige schorsing bij ordemaatregel vervolgens telkenmale verlengd tot 16 januari 2025. 3.5. Op 2 februari 2024 verkrijgt de gewone tuchtoverheid inzage in het strafdossier. 3.6. Op 12 februari 2024 gelast de gewone tuchtoverheid een voorafgaand onderzoek met betrekking tot de feiten die het voorwerp vormen van het gerechtelijk onderzoek. Op 7 maart 2024 stelt de gewone tuchtoverheid opnieuw een voorafgaand onderzoeker aan met betrekking tot die feiten. Op 7 april 2024 stelt de gewone tuchtoverheid een voorafgaand onderzoeker aan naar aanleiding van het terugvinden van een kogelwerende vest uitgeschreven op naam van verzoekster. 3.7. Op 22 mei 2024 legt de voorafgaand onderzoeker een tussentijds verslag neer met betrekking tot de feiten die het voorwerp vormen van het gerechtelijk onderzoek. Op 23 mei 2024 legt de voorafgaand onderzoeker zijn verslag neer met betrekking tot het terugvinden van een kogelwerende vest uitgeschreven op naam van verzoekster. Op 4 juni 2024 legt de voorafgaand onderzoeker een tweede tussentijds verslag neer met betrekking tot de feiten die het voorwerp vormen van het gerechtelijk onderzoek. XII-10.065-3/54 3.8. Op 6 juni 2024 beslist de gewone tuchtoverheid om de zaak aanhangig te maken bij de hogere tuchtoverheid. 3.9. Op 7 juni 2024 stelt de hogere tuchtoverheid het inleidend verslag op met daarin het voornemen om de zware tuchtstraf van de afzetting op te leggen vanaf de datum van ingang van de voorlopige schorsing. Dit inleidend verslag wordt bij aangetekende zending van 10 juni 2024 aan verzoekster toegestuurd. Verzoekster dient op 7 juli 2024 een schriftelijk verweer in. Zij wordt op 15 juli 2024 door de afgevaardigde van de hogere tuchtoverheid – zijnde de gewone tuchtoverheid – mondeling gehoord. 3.10. Op 18 juli 2024 keurt de hogere tuchtoverheid het ontwerp van voorstel van zware tuchtstraf goed. Op 18 juli 2024 vraagt de hogere tuchtoverheid aan de procureur des Konings om hierover advies te verlenen. Op 22 juli 2024 verleent de procureur des Konings advies. 3.11. Op 30 juli 2024 stelt de hogere tuchtoverheid voor de zware tuchtstraf van de afzetting op te leggen met ingang van de datum van ingang van de voorlopige schorsing. Tegen dat voorstel dient verzoekster op 14 augustus 2024 een verzoek tot heroverweging in bij de Tuchtraad. 3.12. Op 4 september 2024 worden de partijen opgeroepen om op 16 oktober 2024 te verschijnen voor de Tuchtraad. XII-10.065-4/54 3.13. Bij vonnis van 26 juni 2025 van de rechtbank van eerste aanleg te Brussel, zetelend in correctionele zaken, wordt verzoekster vrijgesproken van de haar in de strafprocedure ten laste gelegde feiten. 3.14. Op 25 augustus 2025 worden de partijen opnieuw opgeroepen om op 1 oktober 2025 te verschijnen voor de Tuchtraad. De oproepingsbrief vermeldt: “Daar de zetel van de Tuchtraad niet rechtsgeldig kon worden samengesteld werd uw zaak, die door de oproepingsbrief van 4 september 2024 was vastgesteld, op de zitting van 16 oktober 2024 sine die uitgesteld. Intussen is de Nederlandstalige Kamer van de Tuchtraad opnieuw rechtsgeldig samengesteld zodat u bij deze opgeroepen wordt om te verschijnen op de zitting van woensdag 1 oktober 2025 om 09.00 uur.” 3.15. Op 3 december 2025 adviseert de Tuchtraad: “vast te stellen dat [verzoekster] niet langer tuchtrechtelijk vervolgd wordt voor het oorspronkelijke eerste en tweede onderdeel van de hoger onder randnummer 5.1 vermelde tenlastelegging, de tuchtrechtelijke vervolging voor het nieuw omschreven eerste onderdeel van de hoger onder randnummer 5.1 vermelde tenlastelegging niet ontvankelijk te verklaren, vast te stellen dat de feiten omschreven in het oorspronkelijke eerste (in zoverre de tuchtvordering ontvankelijk zou zijn), tweede (in zoverre de tuchtvordering ontvankelijk zou zijn), derde, vierde en zevende onderdeel van de hoger onder randnummer 5.1 vermelde tenlastelegging niet bewezen zijn, vast te stellen dat de feiten omschreven in het oorspronkelijke vijfde en zesde onderdeel van de hoger onder randnummer 5.1 vermelde tenlastelegging geen tuchtvergrijpen uitmaken in de zin van artikel 3 TWP, aan [verzoekster] geen tuchtstraf op te leggen.” 3.16. Op 22 december 2025 formuleert de hogere tuchtoverheid het voornemen om af te wijken van het advies van de Tuchtraad. Op 2 januari 2026 dient verzoekster haar aanvullend verweer in. 3.17. Op 8 januari 2026 beslist de hogere tuchtoverheid aan verzoekster de zware tuchtstraf van het ontslag van ambtswege op te leggen met ingang van 17 januari 2024. XII-10.065-5/54 Dit is de bestreden beslissing. IV. Schorsingsvoorwaarden 4. Krachtens artikel 17, § 1, derde lid, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State kan de schorsing van de tenuitvoerlegging slechts worden bevolen onder de dubbele voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor een behandeling ervan in een beroep tot nietigverklaring en indien minstens één ernstig middel wordt aangevoerd waarvan het onderzoek zich leent voor een versnelde behandeling en waarmee de nietigverklaring van deze beslissing prima facie kan worden verantwoord. V. Ernst van de middelen A. Eerste middel Uiteenzetting van het middel 5. Verzoekster voert in het verzoekschrift in het eerste middel de schending aan van artikel 20 van de wet van 13 mei 1999 ‘houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’ (hierna: tuchtwet) in samenhang met artikel 23 van de wet van 7 december 1998 ‘tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus’ (hierna: wet van 7 december 1998) en artikel 58 van het decreet van 22 december 2017 ‘over het lokaal bestuur’ (hierna: decreet lokaal bestuur), alsook de onbevoegdheid van de steller van de handeling. Zij vat het eerste middel als volgt samen: “Verzoeker meent dat de burgemeesters welke het politiecollege vormen onbevoegd waren als burgemeester om het politiecollege te vormen en waardoor het politiecollege onbevoegd en dus onregelmatig was samengesteld en op haar beurt onbevoegd tot handelen.” XII-10.065-6/54 Uit de toelichting bij het middel blijkt dat verzoekster in wezen aanvoert dat het politiecollege onregelmatig is samengesteld, omdat de burgemeesters die er deel van uitmaken, werden benoemd door de Vlaamse minister van Binnenland, Steden- en Plattelandsbeleid, Samenleven, Integratie en Inburgering, Bestuurszaken, Sociale Economie en Zeevisserij, terwijl zij hadden moeten worden benoemd door de Vlaamse regering. Volgens verzoeker verleent het besluit van de Vlaamse regering van 5 juli 2024 ‘tot delegatie van beslissingsbevoegdheden aan de leden van de Vlaamse Regering’ (hierna: besluit van de Vlaamse Regering van 5 juli 2024) enkel delegatie voor het nemen van beslissingen voor de toepassing van onder meer besluiten van de Vlaamse Regering, doch niet voor het nemen van besluiten van de Vlaamse regering. Beoordeling 6. Artikel 20 van de tuchtwet luidt: “De hogere tuchtoverheid is: 1° wat de personeelsleden van de lokale politie betreft:

1. a)voor de leden van het kader van agenten van politie, het basis- en middenkader, de officieren niet bedoeld onder b), en alle personeelsleden van het administratief en logistiek kader: de burgemeester of naargelang van het geval, het politiecollege. Voor de officieren niet bedoeld onder b), kan de burgemeester op het politiecollege op elk ogenblik van de procedure beslissen de zaak voor bevoegdheid over te dragen aan de minister van Binnenlandse Zaken;
2. b)voor de hogere officieren en de korpschef: de minister van Binnenlandse Zaken; […]” Artikel 23 van de wet van 7 december 1998 luidt: “Het politiecollege wordt gevormd door de burgemeesters van de verschillende gemeenten die de meergemeentenzone vormen. Het mandaat van lid van het politiecollege vangt aan op het ogenblik van de eedaflegging als burgemeester. […]” Artikel 58 van het decreet lokaal bestuur luidt: “§1. Met behoud van de toepassing van de nationaliteitsvereiste, vermeld in artikel 13 van de Nieuwe Gemeentewet, wordt de verkozene voor de gemeenteraad die het hoogste aantal naamstemmen heeft en die tot de coalitiefractie met de meeste zetels in de gemeenteraad behoort, door de Vlaamse Regering benoemd tot burgemeester. XII-10.065-7/54 Als verschillende coalitiefracties het hoogste aantal zetels hebben, wordt de verkozene voor de gemeenteraad die het hoogste aantal naamstemmen heeft en die tot de coalitiefractie behoort waarvan de lijst het hoogste stemcijfer heeft behaald, door de Vlaamse Regering benoemd tot burgemeester Als de verkozenen van de coalitiefracties met het hoogste aantal zetels verkozen zijn op dezelfde lijst conform artikel 36, §2, van dit decreet, en als die lijst het hoogste stemcijfer heeft behaald, wordt de verkozene voor de gemeenteraad van die lijst met het hoogste aantal naamstemmen door de Vlaamse Regering benoemd tot burgemeester. Als twee verkozenen van de grootste coalitiefractie een gelijk hoogste aantal naamstemmen hebben behaald, is de kandidaat die het hoogst gerangschikt stond op de lijst, de aangewezen burgemeester. Tot de eerstvolgende vernieuwing van de gemeenteraad wordt een fractie geacht hetzelfde aantal leden te behouden voor wat betreft het gewicht van de fracties en de daaruit volgende benoeming van de burgemeester. In het geval van verkiezing zonder stemming, is de hoogst gerangschikte kandidaat op de lijst met het hoogste aantal zetels de aangewezen burgemeester. Vanaf de installatie van de schepenen is het raadslid waarvan sprake in het eerste lid aangewezen-burgemeester, draagt het de titel van ‘aangewezen-burgemeester’ en oefent het alle functies uit die aan de burgemeester worden toevertrouwd. De aangewezen-burgemeester wordt niet als schepen vervangen, indien hij als schepen werd verkozen. […] De Vlaamse Regering neemt een beslissing over de al dan niet benoeming tot burgemeester nadat de aangewezen-burgemeester de eed heeft afgelegd en zij daarvan in kennis is gesteld door de gemeenteraad. In geval van benoeming tot burgemeester, kan hij als schepen worden vervangen conform artikel 49, §1. […]” 7. Uit de toepassing van artikel 20 van de tuchtwet en artikel 23 van de wet van 7 december 1998 op de voorliggende casus volgt prima facie dat in de lokalepolitiezone, die een meergemeentenzone is, op grond van artikel 20, 1°, a), van de tuchtwet het politiecollege de bevoegde hogere tuchtoverheid is ten aanzien van verzoekster, bekleed met de graad van inspecteur van politie, alsook dat het politiecollege bestaat uit de burgemeesters van de vijf gemeenten die samen de meergemeentezone vormen. Verzoekster betwist niet dat de bestreden beslissing uitgaat van het politiecollege noch dat het politiecollege is samengesteld uit de burgemeesters van de gemeenten die de meergemeentezone vormen. In de mate dat verzoekster de schending aanvoert van artikel 20 van de tuchtwet en artikel 23 van de wet van 7 december 1998, is het middel derhalve prima facie niet ernstig. XII-10.065-8/54 8. Wat verzoekster wel betwist, is dat de burgemeesters die op het ogenblik van de bestreden beslissing in het politiecollege zetelden, wettig waren benoemd. Volgens verzoekster konden zij niet wettig door de Vlaamse minister bevoegd voor onder meer Binnenland worden benoemd, maar dienden zij door de Vlaamse regering te zijn benoemd. 9. Daargelaten of de wettigheid van de benoemingen van de burgemeesters die deel uitmaken van het politiecollege thans nog in het kader van een beroep tegen een beslissing van het politiecollege kan worden betwist – een vraag die in het kader van deze prima facie beoordeling geen antwoord behoeft – mist het middel prima facie juridische grondslag. 10. Volgens artikel 21, eerste lid, van het bijzonder decreet van 7 juli 2006 ‘over de Vlaamse instellingen’ (hierna: bijzonder decreet van 7 juli 2006) regelt de Vlaamse Regering haar werkwijze, “[o]nverminderd de bepalingen van dit bijzonder decreet en van de bijzondere wet”, waarbij onder “de bijzondere wet” luidens artikel 2 van hetzelfde bijzonder decreet moet worden verstaan “de bijzondere wet van 8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen”. Artikel 22 van het bijzonder decreet van 7 juli 2006 luidt: “Onverminderd de door haar toegestane delegaties, beraadslaagt de Vlaamse Regering collegiaal, volgens de procedure van consensus, over alle zaken die tot haar bevoegdheid behoren.” Deze bepaling bevestigt het principe dat onder meer de gewestregeringen collegiale organen zijn en dat, in beginsel, beslissingen over alle zaken die tot hun bevoegdheid behoren, door de regering moeten worden genomen. De individuele regeringsleden hebben, eveneens in beginsel, alleen de bevoegdheid om die beslissingen voor te bereiden en uit te voeren; zij hebben in principe geen beslissingsmacht. Gelet op het eerste zinsdeel van de voormelde bepaling, geldt dit evenwel “[o]nverminderd de door haar toegestane delegaties”. De individuele regeringsleden hebben met andere woorden beslissingsbevoegdheid in de mate dat ze over door de Vlaamse Regering toegestane delegaties beschikken. 11. Wat de regeerperiode betreft die te dezen aan de orde is, worden de delegaties geregeld door het besluit van de Vlaamse Regering van 5 juli 2024. XII-10.065-9/54 Artikel 1, §§ 1 en 2, van het besluit van de Vlaamse Regering van 5 juli 2024 luidt: “§ 1. Elk lid van de Vlaamse Regering oefent de beslissingsbevoegdheden die bij dit besluit worden gedelegeerd, uit in de aangelegenheden die hem of haar zijn toegewezen. De delegaties, vermeld in dit besluit, gelden ook voor beslissingen die betrekking hebben op aangelegenheden die aan verschillende leden van de Vlaamse Regering zijn toegewezen, en dus samen moeten worden genomen. § 2. De beslissingsbevoegdheden die bij dit besluit worden gedelegeerd, worden uitgeoefend binnen de perken en met inachtneming van de voorwaarden en modaliteiten die zijn vastgelegd in wetten, decreten, besluiten en omzendbrieven. Als in dit besluit de beslissingsbevoegdheid voor bepaalde aangelegenheden expliciet gedelegeerd wordt, strekt de delegatie zich ook uit tot: 1° de beslissingen die moeten worden genomen in het kader van de voorbereiding en de uitvoering van de bedoelde aangelegenheden; 2° de beslissingen van ondergeschikt belang of aanvullende aard die noodzakelijk zijn voor de uitoefening van de bevoegdheid of er inherent deel van uitmaken; 3° het sluiten van overeenkomsten.” Artikel 2, eerste lid, 1°, van het besluit van de Vlaamse Regering van 5 juli 2024 luidt: “De leden van de Vlaamse Regering hebben delegatie voor: 1° het nemen van beslissingen voor de toepassing van de verdragen, EU- verordeningen, samenwerkingsakkoorden, wetten, decreten, verordeningen, koninklijke besluiten, besluiten van de Vlaamse Regering en ministeriële besluiten”. Uit deze bepalingen volgt prima facie dat een Vlaams minister bevoegd is om beslissingen te nemen voor de toepassing van onder meer de decreten en besluiten van de Vlaamse Regering, wanneer het gaat om een aangelegenheid die de minister is toegewezen. Blijkens het te dezen toepasselijke artikel 4, § 1, 1°, van het besluit van de Vlaamse Regering van 30 september 2024 ‘tot bepaling van de bevoegdheden van de leden van de Vlaamse Regering’ is Vlaams minister Hilde Crevits – auteur van de beslissingen tot benoeming van de betrokken burgemeesters – bevoegd voor “het beleidsveld Binnenlands Bestuur en Stedenbeleid, vermeld in artikel 3 van het organisatiebesluit”. Met “organisatiebesluit” wordt luidens artikel 1, tweede lid, van voormeld besluit bedoeld het besluit van de Vlaamse Regering van 3 juni 2005 ‘met betrekking tot de organisatie van de Vlaamse administratie’ (hierna: besluit van de Vlaamse XII-10.065-10/54 Regering van 3 juni 2005). Onder dit beleidsveld vallen, overeenkomstig artikel 3, § 1, van het besluit van de Vlaamse Regering van 3 juni 2005, onder meer “de binnenlandse aangelegenheden, vermeld in artikel 6, § 1, VIII van de bijzondere wet”, waarbij onder “de bijzondere wet” luidens artikel 1, 1° van het voormelde besluit moet worden verstaan “de bijzondere wet van 8 augustus 1980 tot hervorming der instellingen”. Luidens artikel 6, § 1, VIII, eerste lid, 1°, van deze bijzondere wet zijn de gewesten bevoegd voor “de samenstelling, organisatie, bevoegdheid en werking van de provinciale en gemeentelijke instellingen en van de bovengemeentelijke besturen […]”, waarop verder enkele uitzonderingen zijn bepaald. De decreetgever heeft deze bevoegdheid onder meer uitgeoefend middels het decreet lokaal bestuur. Uit wat voorafgaat, volgt prima facie dat het, samenvattend, tot de bevoegdheid van de Vlaamse minister bevoegd voor onder meer Binnenland behoort om – alleen – beslissingen te nemen over het al dan niet benoemen van de burgemeesters, zoals bedoeld in artikel 58 van het decreet lokaal bestuur. In tegenstelling tot wat verzoekster aanneemt, beperkt de verleende delegatie zich dus niet tot de loutere toepassing of uitvoering van beslissingen van de Vlaamse regering, maar omvat zij wel degelijk ook de beslissingen voor de toepassing van decreten, zoals artikel 58 van het decreet lokaal bestuur. In de mate dat het de schending van artikel 58 van het decreet lokaal bestuur aanvoert, is het eerste middel derhalve evenmin ernstig. 12. Uit wat voorafgaat, volgt dat het eerste middel niet ernstig is. B. Tweede middel Uiteenzetting van het middel 13. Verzoekster voert in het verzoekschrift in het tweede middel in hoofdorde de schending aan van artikel 45 van de tuchtwet en in subsidiaire orde de schending van de redelijketermijneis. XII-10.065-11/54 Zij vat het tweede middel als volgt samen: “verzoeker meent dat art. 45 tuchtwet politie is geschonden, minstens dat de redelijke termijn is geschonden derwijze de tuchtoverheid niet langer bevoegd was tot het treffen van de bestreden beslissing, de redelijke termijn is geschonden gelet op een onoorbare vertraging in de afhandeling op niveau van de Tuchtraad.” Verzoekster verduidelijkt dat zij de Tuchtraad heeft gevat middels een verzoek tot heroverweging daterend van 14 augustus 2024 en dat zij pas meer dan veertien maanden later is mogen verschijnen voor de Tuchtraad. Luidens artikel 45 van de tuchtwet had verzoekster uiterlijk op de zestigste dag nadat zij de zaak aanhangig had gemaakt voor de Tuchtraad moeten verschijnen. In hoofdorde voert verzoekster aan dat de termijn vervat in artikel 45 van de tuchtwet een vervaltermijn is, die werd overschreden, zodat de tuchtprocedure niet meer kon worden verder gezet. In subsidiaire orde voert verzoekster aan dat de redelijketermijneis is geschonden, daar ingevolge de vertraging in de oproeping voor de Tuchtraad de globale behandelingsduur van de tuchtprocedure vanaf het inleidend verslag onredelijk is vertraagd. Ook het einde van de tuchtprocedure heeft alzo onredelijk lang op zich laten wachten. Beoordeling 14. Artikel 45 van de tuchtwet luidt: “Het betrokken personeelslid wordt door de voorzitter van de kamer opgeroepen om voor de tuchtraad te verschijnen, uiterlijk op de zestigste dag nadat het personeelslid overeenkomstig artikel 51bis, de zaak bij de tuchtraad aanhangig heeft gemaakt. Een afschrift van de oproeping wordt aan de algemene inspectie en aan de tuchtoverheid waarvan de beslissing aangevochten wordt verstuurd. […]” Uit de parlementaire voorbereiding van de tuchtwet blijkt dat de termijn van zestig dagen werd ingevoegd bij amendement. De indieners achtten het “aangewezen in een strikte termijn te voorzien, teneinde ervoor te zorgen dat de procedure voor de tuchtraad binnen een redelijke termijn aanvangt” (amendement nr. 41, KAMER, 1998-1999, 2 maart 1999, nr. 1965/3, 15). De parlementaire bespreking van dat amendement wordt in het verslag van de commissie als volgt weergegeven: XII-10.065-12/54 “De heren de Donnéa en Reynders dienen een amendement nr 41 (stuk nr 1965/3) in ertoe strekkend te voorzien in een termijn waarbinnen het betrokken personeelslid voor de tuchtraad moet verschijnen (namelijk binnen de zestig dagen nadat de hogere tuchtoverheid de zaak bij de tuchtraad aanhangig heeft gemaakt). Volgens de heer de Donnéa moet er immers, zowel in het belang van het personeelslid als voor de goede werking van de dienst, voor gezorgd worden dat de procedure voor de tuchtraad binnen een redelijke termijn aanvangt. Op de vraag van de minister preciseert de heer de Donnéa dat het hier gaat om een termijn van orde en dat de overschrijding ervan dus niet leidt tot de nietigheid van de handeling. Dit amendement moet de tuchtraad er echter toe aanzetten een aanvaardbare termijn in acht te nemen.” (Verslag namens de tijdelijke commissie belast met het onderzoek van he wetsvoorstel tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus, KAMER, 1998-1999, 19 maart 1999, nr. 1965/6, 26) 15. In hoofdorde voert verzoekster aan dat de termijn van zestig dagen bedoeld in artikel 45, eerste lid, van de tuchtwet een vervaltermijn is. Om uit te maken of een termijn een vervaltermijn of een ordetermijn is, moet rekening worden gehouden met de expliciete of impliciete wil van de normsteller. Wanneer de norm bepaalt dat de beslissing binnen een bepaalde termijn moet worden genomen op straffe van nietigheid, verval of bevoegdheidsverlies gaat het om een vervaltermijn. In andere gevallen kan de wil van de normsteller blijken uit het doel of de formulering van de termijnstelling. Wanneer de termijn louter door het verstrijken ervan tot doel heeft rechtszekerheid te verschaffen, gaat het om een vervaltermijn. Het doel van de termijn kan men onder meer afleiden uit de ontstaansgeschiedenis of uit de aard van de gevolgen verbonden aan het overschrijden van de termijn. Indien er geen aanduidingen zijn over de wil van de normsteller en aan het verstrijken van de termijn geen gevolgen zijn verbonden, is dit een doorslaggevend argument om de termijn te beschouwen als een ordetermijn. 16. Te dezen blijkt uit artikel 45, eerste lid, van de tuchtwet niet dat aan het overschrijden van de erin vervatte termijn enige sanctie of gevolg is gekoppeld. De parlementaire voorbereiding leidt tot dezelfde conclusie. Er blijkt daarentegen uit dat de wetgever tot doel had een ordetermijn in te voeren, ten einde de procedure voor de Tuchtraad binnen een redelijke termijn te doen aanvangen. XII-10.065-13/54 Bijgevolg wordt prima facie vastgesteld dat de termijn van zestig dagen bedoeld in artikel 45, eerste lid, van de tuchtwet een ordetermijn is, zodat de overschrijding ervan niet ipso facto tot de onwettigheid van de bestreden beslissing leidt. In de mate dat het tweede middel aanvoert dat de termijn van zestig dagen bedoeld in artikel 45, eerste lid, van de tuchtwet een vervaltermijn is, is het niet ernstig. 17. In subsidiaire orde meent verzoekster dat de redelijketermijneis is geschonden ingevolge de overschrijding van de termijn bepaald in artikel 45, eerste lid, van de tuchtwet. 18. Het is een beginsel van behoorlijk bestuur dat de tuchtoverheid, wanneer, zoals te dezen, haar in de regelgeving daarvoor geen specifieke termijn is opgelegd, de tuchtprocedure tegen het betrokken personeelslid afhandelt binnen een redelijke termijn. Die termijn begint te lopen vanaf het ogenblik dat het betrokken personeelslid ervan op de hoogte wordt gebracht dat hem mogelijk tuchtfeiten ten laste worden gelegd en eindigt met het nemen en ter kennis brengen van de tuchtstraf. De redelijkheid van de termijn voor het afhandelen van de tuchtprocedure moet voor elk geval afzonderlijk worden beoordeeld, waarbij in het bijzonder rekening moet worden gehouden met het belang voor de betrokkene, met de complexiteit van de zaak en met de houding en het gedrag van de partijen. De verplichting om een tuchtzaak zonder verwijl af te handelen, houdt niet alleen verband met het beëindigen van de onzekerheid waarin een tuchtrechtelijk vervolgde ambtenaar zich bevindt, maar ook met de ordentelijke werking van de dienst, die vereist dat elke verstoring van de orde zo spoedig mogelijk wordt hersteld. Als een redelijke termijn wordt beschouwd de tijd die normaal nodig is om een zaak haar beslag te geven. Daarbij komt dat de redelijkheid van de termijn in concreto moet worden beoordeeld, rekening houdend met de concrete omstandigheden van de zaak. XII-10.065-14/54 De vraag of een tuchtprocedure binnen een redelijke termijn is afgehandeld, moet in de eerste plaats in globo worden onderzocht, rekening houdend met de reglementair voorgeschreven procedurestappen en met de feitelijke stappen tijdens de besluitvorming vereist voor een zorgvuldig onderzoek, zoals het stellen van onderzoeksdaden. Een onderzoek van elk van die onderscheiden fasen en de al dan niet gegeven verantwoording voor de duur ervan, kan dan nodig zijn om tot een besluit te komen over het al dan niet redelijke karakter van het volledige tijdsverloop. Wanneer het totale tijdsbeslag op zich niet ervan doet blijken dat de redelijketermijneis is geschonden, kan die schending vervolgens toch blijken uit een onverantwoord lang stilzitten van het bestuur tijdens de ene of andere fase van de tuchtprocedure. Daartoe moet een verzoekende partij evenwel aantonen dat zij wegens dit stilzitten een nadeel heeft geleden, bijvoorbeeld dat getuigen niet meer (betrouwbaar) ondervraagd konden worden, precies omwille van dit tijdsverloop. Zij moet, met andere woorden, aantonen dat de in die fase opgelopen vertraging niet is goedgemaakt door de afdoend snelle afhandeling van de totale procedure, in haar geheel beschouwd. 19. Te dezen is voor de verwerende partij de redelijke termijn voor de afhandeling van de tegen verzoekster ingeleide tuchtprocedure aangevangen met de kennisgeving van het inleidend verslag van 7 juni 2024. De middels dit inleidend verslag ingeleide tuchtprocedure is afgesloten met de thans bestreden beslissing van de hogere tuchtoverheid van 8 januari 2026. De tuchtprocedure heeft aldus iets meer dan achttien maanden in beslag genomen, waarvan bijna veertien maanden zijn toe te schrijven aan de behandeling van het verzoek tot heroverweging door de Tuchtraad. Hoewel de bestreden beslissing bij de bespreking van de verweerschriften van 31 oktober 2025 en 2 januari 2026 in de rubriek 6.3. nog het standpunt huldigt dat de redelijke termijn niet is overschreden, gaat de hogere tuchtoverheid onder de rubriek 11 van de bestreden beslissing, die slaat op de straftoemeting, over tot een “uitdrukkelijke erkenning en verrekening van de overschrijding van de redelijke termijn”. Het verweer, zoals verwoord in de nota met opmerkingen, dat het verstrijken van de termijn tussen het verzoek tot XII-10.065-15/54 heroverweging en de oproeping voor de Tuchtraad “op zich niet manifest onredelijk” is, dat de hogere tuchtoverheid niet heeft stilgezeten en alles heeft gedaan wat in haar macht lag om het dossier vooruit te laten gaan, kan aan die erkenning geen afbreuk doen. De Raad van State stelt derhalve prima facie vast dat de hogere tuchtoverheid finaliter zelf van oordeel is dat de redelijke termijn is overschreden. 20. Deze vaststelling impliceert van de weeromstuit evenwel niet dat het aangevoerde middel ernstig wordt bevonden. Het overschrijden van de redelijke termijn bij de uitoefening van de tuchtbevoegdheid leidt immers prima facie niet ipso facto tot de nietigheid van de tuchtbeslissing. De tuchtoverheid die erkent dat de redelijke termijn is overschreden, kan die overschrijding van de redelijke termijn immers in rekening brengen, bijvoorbeeld bij de straftoemeting. 21. Te dezen stelt de Raad van State vast dat de formele motivering van de straftoemeting in de bestreden beslissing onder meer vermeldt: “Overwegende dat de weerhouden feiten dermate ernstig zijn dat ze in principe met de zwaarste tuchtstraf kunnen gestraft worden, namelijk de afzetting met retroactieve ingang vanaf de eerste dag van de voorlopige schorsing. Overwegende dat de hogere tuchtoverheid evenwel [rekening] houdt met het gegeven dat feit 1 niet langer weerhouden wordt en dat de behandeling van de zaak door de Tuchtraad – weliswaar onafhankelijk van de wil van de tuchtoverheid – vertraging kende. Overwegende dat de hogere tuchtoverheid bij de beoordeling onder meer rekening houdt met het tijdsverloop sinds de eerste kennisname van de feiten en de formalisering van de tuchtvervolging, het verloop van de procedure en inzonderheid de periodes van inactiviteit die niet aan u te wijten zijn en de impact van deze duur op de rechtsonzekerheid die u mogelijk ervaren heeft. Gelet de overschrijding van de redelijke termijn de rechtmatigheid van de tuchtvordering als zodanig niet aantast, maar een passend rechtsherstel in het kader van de straftoemeting rechtvaardigt. Overwegende dat de hogere tuchtoverheid niettemin van oordeel is dat de weerhouden feiten ernstig zijn en een ernstige inbreuk uitmaken op de beroepsplichten die raken aan de kern van de opdracht en de integriteit van de politiediensten. Dat deze feiten niet alleen de interne gezags- en vertrouwensrelatie met de leiding van de politiezone onherstelbaar aantasten maar ook het vertrouwen van de burger in een correcte, onpartijdige en integere werking van de politie in het gedrang brengen. Dat de aard en de context van de feiten, hun herhaling en volgehouden karakter ervan maken dat u structureel tekortschiet in de betrouwbaarheid die van een politieambtenaar mag worden verwacht. XII-10.065-16/54 Gelet op deze elementen stelt de hogere tuchtoverheid vast dat het vertrouwen in u definitief is geschonden en dat een verdere samenwerking, ook in een andere functie of onder een andere hiërarchische lijn, objectief niet meer verantwoord is. In het bijzonder bieden minder vergaande tuchtstraffen geen afdoend antwoord op de vastgestelde vertrouwensbreuk aangezien zij de tewerkstelling in het korps niet beëindigen en de structurele onbetrouwbaarheid of onaanvaardbare houding niet wegnemen. Dat het behoud in dienst, ondanks de vastgestelde feiten, afbreuk zou doen aan het gezag van de politieorganisatie en aan het gelijkheids- en vertrouwensbeginsel ten aanzien van andere personeelsleden en het publiek. Na deze afweging komt de hogere tuchtoverheid tot het besluit dat, ondanks de overschrijding van de redelijke termijn, het ontslag als tuchtstraf nog steeds proportioneel is, omdat: - de feiten dermate ernstig zijn en de vertrouwensbreuk dermate diepgaand is dat elke verdere tewerkstelling objectief onverenigbaar is met de functie van politieambtenaar; - de bescherming van de integriteit, de geloofwaardigheid en de goede werking van de politiedienst in deze uitzonderlijke omstandigheden zwaarder weegt dan de vermindering van de straf die normaliter uit de termijnoverschrijding zou kunnen voortvloeien; - een lichtere straf niet in staat is de vertrouwensrelatie te herstellen en in feite geen reëel alternatief biedt, aangezien het behoud in dienst onverenigbaar blijft met de vereisten van de functie. De hogere tuchtoverheid besluit daarom, met uitdrukkelijke erkenning en verrekening van de overschrijding van de redelijke termijn in de proportionaliteitstoets, dat de tuchtstraf van ontslag de enige passende en noodzakelijke maatregel is in het licht van de ernst van de feiten en de onherstelbare vertrouwensbreuk. De tuchtstraf van het ontslag van ambtswege vanaf de eerste dag van de voorlopige schorsing, dringt zich daarom op als de enige maatregel die de noodzakelijke waarborgen biedt voor de goede werking en de geloofwaardigheid van het korps.” Verzoekster betrekt noch het gegeven dat de bestreden beslissing verklaart rekening te hebben gehouden met de overschrijding van de redelijke termijn bij de straftoemeting noch de hiervoor weergegeven formele motivering desbetreffend in de uiteenzetting van haar middel. Deze vaststelling volstaat prima facie om het middel niet ernstig te bevinden. 22. Het tweede middel is niet ernstig. XII-10.065-17/54 C. Derde middel Uiteenzetting van het middel 23. Verzoekster voert in het verzoekschrift in het derde middel de schending aan van het recht van verdediging inzonderheid het recht om te begrijpen en te worden begrepen, alsook van het zorgvuldigheidsbeginsel en de materiëlemotiveringsplicht. Zij vat het derde middel als volgt samen: “verzoeker stelt vast dat het tuchtdossier omvangrijke delen omvat die enkel in het Frans of het Engels voorhanden zijn zonder vertaling naar het Nederlands derwijze er zich een pertinent probleem stelt aangaande de noodzakelijke kennisname van alle elementen hoofdens zowel verzoeker als de tuchtoverheid.” Verzoekster bekritiseert dat het tuchtdossier het vonnis van de correctionele rechtbank en het strafdossier omvat, die beide in het Frans zijn gesteld, en dat het strafdossier ook Engelstalige stukken bevat. Slechts een fragmentarisch aantal stukken is in het Nederlands vertaald. Voorts voert verzoekster aan dat de stukken die wel werden vertaald, door de korpschef werden vertaald, doch dat het taalattest waarover de korpschef beschikt, niet volstaat om van een deugdelijke vertaling te kunnen gewagen. Beoordeling 24. Verzoekster voert de schending aan van het recht op verdediging. Het eveneens door verzoekster geschonden geachte recht om begrepen te worden, is een onderdeel van dat recht op verdediging. Het houdt te dezen in dat het politiecollege, optredend als hogere tuchtoverheid, de plicht heeft de stukken van het dossier te begrijpen, alsook wat haar wordt meegedeeld door het tuchtrechtelijk vervolgde personeelslid. De vraag of aan de voormelde vereiste is voldaan, moet in concreto worden beoordeeld. Het middel wordt vanuit dat oogpunt onderzocht. XII-10.065-18/54 25. Op verzoekster, die zich beroept op de schending van het recht van verdediging, rust een stelplicht. Het komt haar toe in concreto aan te tonen dat er elementen of stukken uit het tuchtdossier zijn die op een wezenlijke wijze de besluitvorming hebben beïnvloed of hebben verhinderd dat die werd beïnvloed, en die de hogere tuchtoverheid niet heeft begrepen. 26. Verzoekster laat in dat verband met betrekking tot het derde haar verweten tuchtfeit het volgende gelden: “Zo is concluante als derde verweten feit ('feit 3') verweten om via opzoeking in het rijksregister van ene [K.I.] via de toepassing PLC en diens ANG verleden terecht te komen bij ene [G.O.], zonder dat er een reden van raadpleging werd ingegeven en er geen gerechtvaardigde grond voor de opzoeking was. Zonder kennis te kunnen nemen van de omvangrijke anderstalige stukken van het tuchtdossier kan wel op eerste zicht worden vastgesteld dat uit lezing van het correctioneel ([F]ranstalig) vonnis blijkt dat onder tenlastelegging G1 is begrepen dat ene [G.F.] (politioneel functionaris) van passieve corruptie werd beticht om persoonlijke gegevens van ene ‘[G.O.]’ te hebben opgezocht. Alwaar ook de tuchtoverheid met betrekking tot het 'feit 3' in haar voor de Tuchtraad herhaalt dat verzoeker bij haar administratief verhoor verklaarde dat de naam [G.O.] haar bekend voorkwam en dat ze betrokkene ‘500 procent zeker voor de federale gerechtelijke politie Antwerpen opgezocht heeft in de bestanden’. Het is zodoende op zijn minst een aannemelijke mogelijkheid dat het strafdossier en/of de beoordeling in het correctioneel vonnis elementen omvatten welke tot de slotsom kunnen leiden dat verzoeker wel degelijk, al dan niet in goed vertrouwen in een collega, op rechtmatige wijze deze opzoeking heeft gedaan en aldus het ten laste gelegde feit 3 minstens gedeeltelijk niet juist is.” 27. De bestreden beslissing overweegt in de rubriek 8 betreffende de “[v]aststelling en toerekening van de feiten” met betrekking tot dit feit: “U heeft een niet-geautoriseerde opzoeking in de politionele gegevensbanken van de genaamden [K.I.] en [O.G.] verricht en dit inzonderheid: - Op 06-04-2021 om 19:36 - 19:37 - 19:50 uur: diverse opzoekingen in het Rijksregister (RRN) en de toepassing PCL (ANG-consultatie) van de genaamde [K.I.]; - Op 06-04-2021 om 19:37 - 19:40 uur: diverse opzoekingen in de toepassing PLC (ANG- consultatie) van de genaamde [O.G.]. Uit de analyse van de lijst DRI 1036LKI blijkt dat u op 06-04-2021 om 19.36 uur de heer [K.I.] heeft opgezocht in het rijksregister. Dit zonder opgave van een reden van raadpleging en meer dan een maand nadat u deze een eerste maal had opgezocht in het kader van een meldingsfiche die had geleid tot het opstellen van een informatierapport. U heeft dan vervolgens via de toepassing PLC (ANG- consultatie) en diens ANG-verleden doorgeklikt naar een zekere [O.G.] wiens naam eveneens voorkomt in het ten laste van u gevoerde strafonderzoek. XII-10.065-19/54 Uit intern nazicht blijkt dat het informatierapport en de gerelateerde meldingsfiche inzake [I.] van 02-03-2021 en 04-03-2021 reeds op 01-04-2021 werden geviseerd en afgehandeld door het bureel kwaliteitszorg. De nieuwe opzoekingen van 06-04- 2021 hebben dus geen gerechtvaardigde reden van bestuurlijke en/of gerechtelijke politie. In elk geval blijkt dat er voor deze laatste opzoekingen ook geen voorafgaande verplichte reden van raadpleging werd ingegeven. Naar aanleiding van uw verhoor verklaarde u hierover dat u [G.] "500 % zeker" in de bestanden heeft opgezocht in opdracht van de FGP Antwerpen. Verder wou u hierover niets meer verklaren. Uit navraag bij FGP Antwerpen en meer bepaald adjunct-diensthoofd 1CP [M.] van de FGP Antwerpen, blijkt [dat] dit evenwel niet correct is. Het valt trouwens moeilijk in te zien waarom een andere politiedienst, die toegang heeft tot dezelfde politionele databanken, een beroep op u zou moeten doen voor dergelijk nazicht. Hieruit blijkt dat deze opzoekingen niet ingegeven waren door rechtmatige redenen van bestuurlijke en/of gerechtelijke politie terwijl hierbij al evenmin een reden van raadpleging werd vermeld zoals nochtans voorzien is.” De bestreden beslissing antwoordt in de rubriek 6 betreffende de analyse van het gevoerde verweer op een gelijkaardige grief geformuleerd voor de hogere tuchtoverheid: “Vanwege het ambt van de heer Onderzoeksrechter [D.] mocht de tuchtoverheid lopende het gerechtelijke onderzoek een afschrift ontvangen van het strafdossier dat overwegend in het Frans is opgesteld en 11.832 pagina's omvat. Het strafdossier heeft betrekking op het onderzoek naar een vermeende criminele organisatie rond onder meer de genaamde [B]. Uw aandeel in dit dossier beperkt zich tot uw mogelijke betrokkenheid bij de opzoekingen in de politionele databanken van de genaamde [M.V.] op 4 januari 2021. Het is dit aspect dat een weerslag kent in het eerste mogelijke tuchtfeit. Alle elementen uit het strafdossier met betrekking tot dit aspect werden in het Nederlands vertaald en u kon hierover tegenspraak voeren. Volledigheidshalve dient te worden opgemerkt dat ook uw standpunt met betrekking tot de kwaliteit van de vertalingen niet kan worden gevolgd. Wij verwijzen hierbij naar wat hierover eerder werd uiteengezet met betrekking tot zowel de kwalificaties van de korpschef als het feit dat de vertaling van dezelfde stukken ook werd uitgevoerd door een beëdigde vertaler. Al evenmin voorziet de wet in specifieke vereisten of diploma's voor de vertaling van stukken uit een tuchtdossier. In elk geval kan niet voorbijgegaan worden aan het feit dat het strafdossier enkel betrekking heeft op het eerste mogelijke tuchtfeit. De tuchtoverheid steunde zich bij de aanvankelijke beoordeling hiervan evenwel enkel en alleen op