Sygnatura akt II AKa 403/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2026 r. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSA Edyta Gajgał Sędziowie: SA Rob

§ 6k.k.

w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 299 §

§ 6k.k.

w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. akt III K 39/22 I. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego S. B. w ten sposób, że: 1) w pkt I części dyspozytywnej uchyla orzeczenie o wymierzeniu oskarżonemu kary grzywny, oraz stwierdza, że kara łączna grzywny wymierzona w pkt IV zaskarżonego wyroku utraciła moc; 2) w pkt II części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku przyjmuje, że oskarżony zlecił dokonanie przewozu znacznej ilości środka odurzającego w postaci żywicy konopi innych niż włókniste tj. haszyszu także w dniach: - od 5 do 11 lipca 2013 r. 100 kg samochodem M. (...), - od 13 do 19 lipca 2013 r. 100 kg samochodem M. (...), a łączna masa haszyszu będącego przedmiotem przypisanego mu przestępstwa wyniosła 5.473 kg; 3) w pkt III części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku orzeka od oskarżonego S. B. na rzecz Skarbu Państwa przepadek równowartości korzyści osiągniętej z przestępstwa przypisanego mu w punkcie II. części dyspozytywnej wyroku w kwocie 30.732.117 (trzydzieści milionów siedemset trzydzieści dwa tysiące sto siedemnaście) złotych; II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasadza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 20 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania odwoławczego oraz wymierza mu opłatę 100.600 złotych za obie instancje. UZASADNIENIE S. B. został oskarżony o to, że : I. w okresie od sierpnia 2010 r. do maja 2015 r. dat bliżej nieustalonych, w Polsce, Hiszpanii, Holandii oraz innych krajach Unii Europejskiej, a także na terytorium Białorusi, Ukrainy i Rosji, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kierował zorganizowaną grupą przestępczą założoną w celu transferowania pieniędzy ze sprzedaży narkotyków oraz w podziale osiągniętych zysków z niedozwolonego przemieszczania oraz dystrybucji znacznych ilości środków odurzających kontrolowanych ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii w ten sposób, iż wspólnie z innymi osobami dokonywał lub zlecał dokonanie innym osobom czynności wykonawczych polegających na wewnątrzwspólnotowym nabyciu, przewozie i wywozie środków odurzających z Hiszpanii i Holandii przez terytorium Polski na Białoruś i Ukrainę, z przeznaczeniem dystrybucji na terytorium Rosji tj. o czyn z art. 258 § 3 kk II. w okresie od sierpnia 2010 r. do maja 2015 r. w Polsce, Hiszpanii, Holandii oraz innych krajach Unii Europejskiej, a także na terytorium Białorusi i Ukrainy działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i czyniąc sobie z popełnienia tego czynu stałe źródło dochodu, wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami wchodzącymi w skład zorganizowanej grupy przestępczej, którą kierował, w ramach uzgodnionego podziału ról dokonał lub zlecił dokonanie przewozu z terenu Hiszpanii i Holandii przez Polskę na Białoruś i Ukrainę, przy użyciu samochodów ze specjalnie w tym celu skonstruowanymi skrytkami, znacznej ilości środka odurzającego w postaci żywicy konopi innych niż włókniste tj. haszyszu o łącznej masie co najmniej 5.360 kg, w ten sposób, że:  w sierpniu 2010 r. dwukrotnie po 40 kg, a łącznie co najmniej 80 kg samochodem B. (...),  w październiku 2010 r. co najmniej 55 kg samochodem B. (...),  w październiku i listopadzie 2010 r. dwukrotnie po 55 kg, a łącznie co najmniej 110 kg samochodem B. (...),  na przełomie listopada i grudnia 2010 r. co najmniej 90 kg samochodem B. (...),  w okresie od stycznia 2011 r. do kwietnia 2011 r. pięciokrotnie po 100 kg, a łącznie co najmniej 500 kg samochodem B. (...),  od 4 do 8 kwietnia 2011 r. usiłował dokonać przewozu 100 kg B. (...) ujawnionego na terenie Francji,  w marcu 2012 r. nieustaloną ilość narkotyku samochodem L. (...),  w lipcu 2012 r. nieustaloną ilość narkotyku samochodem L. (...),  w okresie od sierpnia 2012 r. do września 2013 r. dziesięciokrotnie nieustaloną ilość narkotyku samochodem L. (...),  od 25 listopada 2012 r. do 3 grudnia 2012 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 11 grudnia 2012 r. do 17 grudnia 2012 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 18 do 28 stycznia 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 1 do 7 lutego 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...)  od 17 do 27 lutego 2013 r. co najmniej 50 kg samochodem K. (...),  od 24 do 29 kwietnia 2013 r co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 10 do 15 czerwca 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 5 do 11 lipca 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 13 do 19 lipca 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 5 do 10 sierpnia 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 28 września 2013 r. do 4 października 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 6 do 11 października 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 19 do 26 listopada 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 29 listopada 2013 r. do 7 grudnia 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 17 do 25 stycznia 2014 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 29 stycznia 2014 r. do 3 lutego 2014 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 6 do 12 lutego 2014 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 3 do 10 kwietnia 2014 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  w kwietniu 2014 r. co najmniej 50 kg samochodem K. (...),  od 2 do 8 czerwca 2014 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 15 do 20 czerwca 2014 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 23 do 28 czerwca 2014 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 4 do 10 sierpnia 2014 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  w okresie od września 2013 r. do września 2014 r. dziesięciokrotnie po 170 kg, a łącznie co najmniej 1.700 kg samochodem K. (...),  od 10 września 2014 r. co najmniej 163 kg samochodem K. (...),  od 15 do 18 lutego 2015 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...),  od 21 do 24 kwietnia 2015 r. co najmniej 150 kg z Holandii do Polski i dalej na Ukrainę 112 kg samochodem M. (...),  od 24 do 26 kwietnia 2015 r. co najmniej 150 kg samochodem M. (...); tj. o czyn z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity: Dz. U. 2016.224) i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity: Dz. U. 2016.224) w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk; III. w okresie od marca do czerwca 2013 r. daty bliżej nieustalonej, w Polsce, Białorusi, Hiszpanii i na terytorium innych państw Unii Europejskiej, kierując działaniem członków zorganizowanej grupy przestępczej, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w celu udaremnienia wykrycia przestępnego pochodzenia pieniędzy w kwocie 200.000 euro pozyskanych z handlu żywicą konopi innych niż włókniste, zlecił i zorganizował przewóz środków pieniężnych z M. do C. w Hiszpanii w ten sposób, że polecił z terenu stacji paliw w M. (Białoruś) odebrać pojazd K. (...) ze wskazanymi wyżej pieniędzmi, przejazd przez obszar Polski i innych państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej do C., gdzie odebrał wskazane pieniądze, przy czym z popełnienia tego czynu uczynił sobie stałe źródło dochodu osiągając znaczną korzyść majątkową; tj. o czyn z art. 299 §

§ 6kk w zw.

z art. 299 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk IV. w czasie od września 2013 r. do maja 2015 r. dat bliżej nieustalonych w Polsce, Białorusi, Ukrainie, Hiszpanii i na terytorium innych państw Unii Europejskiej, kierując działaniem członków zorganizowanej grupy przestępczej, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej oraz udaremnienia wykrycia przestępnego pochodzenia pieniędzy w kwocie 150.000 euro pozyskanych z handlu żywicą konopi innych niż włókniste, zlecił przewóz wskazanych środków pieniężnych z M. (Białoruś) do Ż. (Ukraina) z przeznaczeniem na zakup innej waluty, a następnie sukcesywny przewóz samochodem przez obszar Polski i inne państwa członkowskie Wspólnoty Europejskiej do C. (Hiszpania), przy czym z popełnienia tego czynu uczynił sobie stałe źródło dochodu osiągając znaczną korzyść majątkową tj. o czyn z art. 299 §

§ 6kk w zw.

z art. 299 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk V. w czasie od lipca 2014 r. do kwietnia 2015 r. dat bliżej nieustalonych w Polsce, Białorusi, Ukrainie, Hiszpanii i innych państw Unii Europejskiej, kierując działaniem członków zorganizowanej grupy przestępczej, działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej oraz udaremnienia wykrycia przestępnego pochodzenia pieniędzy w kwocie ponad 100.000 USD pozyskanych z handlu żywicą konopi innych niż włókniste, zlecił przewóz wskazanych środków pieniężnych samochodem K. (...) z Ż. (Ukraina) przez terytorium Polski do C. (Hiszpania), następnie zlecił przewóz tych środków pieniężnych ponownie na terytorium Polski, skąd sukcesywnie przy wykorzystaniu innych środków transportu przewożono je na Ukrainę, po czym po zakupie waluty euro transferowano je do M. (Białoruś), przy czym z popełnienia tego czynu uczynił sobie stałe źródło dochodu osiągając znaczną korzyść majątkową tj. o czyn z art. 299 §

§ 6kk w zw.

z art. 299 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 30 kwietnia 2024 roku, w sprawie sygn. akt III K 39/22, uznał oskarżonego S. B. za winnego popełnienia tego, że w okresie od sierpnia 2010 r. do maja 2015 r. dat bliżej nieustalonych, w Polsce, Hiszpanii, Holandii oraz innych krajach Unii Europejskiej, a także na terytorium Białorusi, Ukrainy i Rosji, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kierował zorganizowaną grupą przestępczą złożoną m.in. z A.P.– „jego prawej ręki”, kurierów A.S., A.K., V.K., A.M., A.K., J.M., twórców skrytek w pojazdach P.N., D.K., założoną w celu dystrybucji znacznych ilości środków odurzających kontrolowanych ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii w ten sposób, iż działając wspólnie i w porozumieniu, m.in. z wskazanymi osobami, dokonywał lub zlecał dokonanie innym osobom czynności wykonawczych polegających na wewnątrzwspólnotowym nabyciu, przewozie i wywozie środków odurzających z Hiszpanii i Holandii przez terytorium Polski na Białoruś i Ukrainę, z przeznaczeniem dystrybucji na terytorium Rosji, tj. przestępstwa z art. 258 §3 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. i za to na podstawie art. 258 §3 k.k. oraz art. 33 §2 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz 300 (trzysta) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 1.000 zł (jeden tysiąc złotych); Uznał oskarżonego S. B. za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt II. części wstępnej wyroku, precyzując, że dokonanie wskazanego przewozu zlecał m.in. kurierom A.S., A.K., V.K., A.M., A.K. oraz:  eliminując sformułowania: „- w październiku 2010 r. co najmniej 55 kg samochodem B. (...), „- od 5 do 11 lipca 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...)”, „- od 13 do 19 lipca 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...)”,  precyzując, że w okresie od września 2013 r. do września 2014 r. przewieziono dziesięciokrotnie po 163 kg, a łącznie co najmniej 1.630 kg samochodem K. (...),  precyzując, że transport 163 kg haszyszu samochodem K. (...), w przypadku którego kurierem był A. M., miał miejsce nie „od 10 września 2014 r.”, a w okresie od 10 września 2014 r. do 15 września 2014r.,  oraz że transport od 24 do 26 kwietnia 2015 r. co najmniej 150 kg samochodem M. (...) miał miejsce z Holandii do Polski i dalej na Ukrainę oraz ustalił, że łączna masa haszyszu wyniosła 5.273 kg, tj. przestępstwa art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 4 §1 k.k. i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 §1 k.k. skazał go na karę 12 (dwunastu) lat pozbawienia wolności oraz 500 (pięćset) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 1.000 zł (jeden tysiąc złotych); Na podstawie art. 45 §1 k.k. orzekł od oskarżonego S. B. na rzecz Skarbu Państwa przepadek równowartości korzyści osiągniętej z przestępstwa przypisanego mu w punkcie II. części dyspozytywnej wyroku w kwocie 1.832.755 zł (jeden milion osiemset trzydzieści dwa tysiące siedemset pięćdziesiąt pięć złotych); Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 §1 i 2 k.k. połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny orzeczone w punktach I. i II. sentencji wyroku i wymierzył oskarżonemu S. B. karę łączną 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności oraz 700 (siedemset) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki na 1.000 zł (jeden tysiąc złotych); Na podstawie art. 63 §1 kk zaliczył oskarżonemu S. B. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od 18 maja 2016 roku godz. 7:10 do 4 lipca 2019 roku godz. 15:35; Uniewinnił oskarżonego S. B. od zarzutów popełnienia czynów opisanych w pkt. III., IV, V. części wstępnej wyroku; Na podstawie art. 627 k.p.k. w części skazującej zasądził od oskarżonego S. B. na rzecz Skarbu Państwa koszty procesu w części w kwocie 150.000 zł (sto pięćdziesiąt tysięcy złotych), w tym opłata 140.600 zł, na podstawie art. 624 §1 k.p.k. zwalniając go od obowiązku ponoszenia kosztów ponad 150.000 zł. Apelację od wyroku złożyli: - obrońca oskarżonego adw. E. B. zaskarżając go w części co do pkt I, II, III, IV, V oraz VII zarzucając: I. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – naruszenie art. 392 k.p.k. § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w R.dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następie Protokołami nr 3,

8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 ((...)) w zw. art. 105 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Białoruś o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych, rodzinnych, pracowniczych i karnych, sporządzonej w M. dnia 26 października 1994 r. („Umowa (...)) poprzez ujawnienie na rozprawie głównej protokołów przesłuchania: świadków D. Z., P. N., D. K., A. K., A. S., V. K., A. K., V. K.; -sporządzonych w toku Postępowania Białoruskiego – pomimo tego, że wobec umorzenia/zakończenia tego postępowania na Białorusi bez skazania oskarżonego postępowanie uważa się za niebyłe, a zatem nie można protokołów tych traktować jako „dowodów” lub czynności „innego postępowania” z uwagi na brak takiego postępowania. II. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – naruszenie art. 587 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 3 lit. d (...) w zw. z art. 6 ust. 1 EKPC w zw. z art. 410 k.p.k. (poprzez: (

1. a)dopuszczenie i ujawnienie na rozprawie głównej dowodów, które nie zostały przeprowadzone na wniosek polskiego sądu lub prokuratora; (
2. b)dopuszczenie i ujawnienie na rozprawie głównej dowodów w postaci protokołów czynności, które to czynności nie zostały dokonane przez sąd lub prokuratora państwa obcego, albo inny organ działający pod ich nadzorem; (
3. c)dopuszczenie i ujawnienie na rozprawie głównej dowodów, których sposób przeprowadzenia czynności jest sprzeczny z zasadami porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej; (
4. d)zaniechanie dokonania jakichkolwiek czynności, które mogłyby wykazywać że sporządzone w toku postępowania przygotowawczego Państwa obecnego (Republiki Białorusi), ale nie na wniosek polskiego sądu lub prokuratora, w wyłącznie w toku Postępowania Białoruskiego, protokoły oględzin, przesłuchań osób w charakterze oskarżonych, świadków, lub protokoły innych czynności dowodowych dokonanych przez sądy lub prokuratorów państwa obcych, mogą być odczytywane na rozprawie na zasadach określonych w art. 389, 391 i 393, bowiem wbrew wytycznym zawartych w wyroku dnia 27 października 2021 r., sygn. akt: II AKa 105/21 przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny, nie przeprowadzono jakichkolwiek czynności, które mogłyby chociażby uprawdopodobniać, że sposób przeprowadzenia w/w czynności nie był sprzeczny z zasadami porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej. III. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – naruszenie art. 391 § 1 k.p.k. poprzez ujawnienie zeznań świadka B. Ż., (podczas gdy Protokół przesłuchania tego świadka dnia 20.11.2018 r. znajduje się na karcie 6288-6290 akt) oraz świadka D. G., z uwagi na to, że nie była to w ogóle czynność śledztwa, została dokonana już po zamknięciu postępowania przygotowawczego, po wniesieniu aktu oskarżenia i po otwarciu przewodu sądowego i jednocześnie nie była czynnością sądową. IV. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – naruszenie art. 587 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 3 lit. d (...) w zw. z art. 6 ust. 1 EKPC w zw. z art. 424 § 1 k.p.c. – poprzez zaniechanie sporządzenia jakiegokolwiek uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części dotyczącej obowiązku weryfikacji materiału postępowania dowodowego i zgodności z zasadami porządku prawnego w RP, a zatem zaniechanie wypełnienia nie tylko obowiązku ustawowego wynikającego z art. 587 k.p.k., ale także zaleceń sądu apelacyjnego we Wrocławiu z 27.10.2021 r. (II AKa 105/21) – nie zawiera żadnego uzasadnienia ani wyjaśnienia jakie czynności zostały wykonane, jakie nie mogły zostać wykonane, jakie dowody bezpośrednie inne niż osobowe, sąd wykonał z urzędu lub na wniosek oskarżonego. V. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – naruszenie przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. polegającą na dokonaniu jednostronnej, fragmentarycznej analizy i oceny dowodów, przyjęciu ustaleń dowolnych, których wyznacznikiem „wiarygodności” są wyłącznie treści – niepotwierdzone w toku rozprawy głównej lub wręcz zaprzeczone – protokoły zeznań świadków lub podejrzanych Postępowania Białoruskiego i zgodność z tymi protokołami, podczas gdy twierdzenia świadków lub podejrzanych zawarte w tych protokołach nie mają oparcia w dowodach przeprowadzonych bezpośrednio przed sądem orzekającym lub zostały bezpośrednio zaprzeczone przez świadków, a także nie mają potwierdzenia w nieosobowym materiale dowodowym ujawnionym na rozprawie, co doprowadziło do zupełnie dowolnych ustaleń stanu faktycznego, ustalenia sprawstwa oraz roli oskarżonego w sposób sprzeczny z całokształtem materiału zebranego w sprawie, a także sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz zasadami logiki. VI. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.[.k. – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., poprzez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności, które miały wpływ na dokonanie oczywiście sprzecznych i nieprawidłowych ustaleń faktycznych, sprzecznych z innym ujawnionym w tok rozprawy głównej materiałem, tj. przyjęcie w treści zaskarżonego wyroku, że prawdą jest, że cała działalność gospodarcza i inwestycyjna w Polsce i na Białorusi była prowadzona, co jednak – mimo zaoferowanych szeregu dowodów, e z doświadczenia życiowego (doba ma 24 h, odległości do pokonania znaczne, dowody przebywania przez oskarżonego w innych miejscach niż przypisane miejsca popełnienia czynu itp.) – miałoby uzasadniać, że „Niezależnie od ww. działalności, oskarżony S. B. w okresie od sierpnia 2010 r. do maja 2015 r., działając w Polsce, Hiszpanii, Holandii oraz innych krajach Unii Europejskiej, a także na terytorium Białorusi, Ukrainy i Rosji, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w skład której wchodzili m.in. A. P., A. S., A. K., V. K., A. M., A. K., J.M., P. N., D. K.. VII. Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. – poprzez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności wynikających z zeznań świadków złożonych bezpośrednio przed sądem orzekającym w toku rozprawy głównej, tj.: zeznań świadków: V. K., N.K., V. M., P. N., ujawnionych zeznań świadków: L. K., R. B., A. B., S. C., R. B.

§ 6k.k.

w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., a dotyczących działalności polegającej na udaremnieniu wykrycia przestępnego pochodzenia pieniędzy w kwocie ponad 100.000 USD oraz 350.000 euro, pozyskanych z handlu żywicą konopi innych niż włókniste, poprzez zlecenie ich przewozu z Białorusi i Ukrainy do Hiszpanii przez terytorium Polski, kierując działalnością zorganizowanej grupy przestępczej. 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na bezpodstawnym przyjęciu iż oskarżony nie był współsprawcą przewozu środków pieniężnych z Białorusi i Ukrainy do Hiszpanii prze terytorium Polski, co doprowadziło do niesłusznego jego uniewinnienia od zarzutów III, IV, V, gdy właściwa analiza zebranego materiału dowodowego i wyciągnięte na jego podstawie logiczne wnioski stanowiły niepodważalną podstawę do uznania, że swoim zachowaniem S. B. kierując działalnością zorganizowanej grupy przestępczej, przy udziale A. K.

§ 6k.k.

w zw. z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Opolu do ponownego rozpoznania. 2) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uzupełnienie opisu czynu II o zdarzenia przewozu żywicy konopi innych niż włókniste z Hiszpanii przez Polskę na Białoruś: w październiku 2010 r. co najmniej 55 kg samochodem B. (...); od 5 do 11 lipca 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...); od 13 do 19 lipca 2013 r. co najmniej 100 kg samochodem M. (...). 3) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczonego przepadku równowartości korzyści osiągniętej z przestępstwa przypisanego w punkcie II wyroku w kwocie 31.053.801 zł. 4) zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie kary orzeczonej za przypisany S. B. czyn z punktu II poprzez wymierzenie kary 15 lat pozbawienia wolności oraz w zakresie wysokości kary łącznej poprzez orzeczenie kary 15 lat pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje obrońców oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie w całości, a apelacja prokuratora zasługiwała na uwzględnienie w części skutkując zmianą zaskarżonego wyroku. Apelacja obrońców oskarżonego adw. E. B. oraz adw. Ł. W. z uwagi na wielość podniesionych w nich zarzutów oraz w wielokroć ich tożsamość, winny zostać omówione łącznie. Apelacja adw. E. B. w pierwszym rzędzie stawia zarzuty (pkt I – IV) naruszenia przepisów postępowania odnoszące się do sposobu sporządzenia protokołów zeznań świadków przez białoruskie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości, przyjęcia tego materiału dowodowego przez Sąd Okręgowy jako dopuszczalne przez prawo dowody, a w końcu sposób ich przeprowadzenia w procesie. Zarzuty te, mające niejako charakter generalny, wymagają oceny w pierwszym rzędzie. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte przez Prokuraturę (...)w L.postanowieniem z dnia 15 marca 2016 roku, w sprawie (...) (k. 25), a następnie przejęte do prowadzenia przez (...) Prokuratury (...), sygn. akt (...) (k. 246) na podstawie zawiadomienia Prokuratora (...)Republiki Białorusi z dnia 26 stycznia 2016 roku. Z kolei materiał dowodowy, w tym dowody z zeznań świadków zostały uzyskane na podstawie wniosku Prokuratury (...)w L.z dnia 21 lipca 2016 roku ((...)) do Prokuratora (...)Republiki Białoruś. Podstawą wniosku oraz udostępnienia dowodów z akt sprawy były postanowienia (art. 7) Umowy międzynarodowej z dnia 26 października 1994 roku zawartej między Republiką Białoruś i Rzeczpospolitą Polską o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych, rodzinnych, pracowniczych i karnych (Dz.U.1995.128.619 z dnia 1995.11.15). Artykuł 11 umowy jednoznacznie przesądza o wzajemnym uznawaniu dokumentów, co należy odnosić nie tylko do dokumentów prywatnych, ale przede wszystkim do dokumentów urzędowych, w szczególności tych stanowiących dowody w procesie. I tak:

1. Dokumenty, które we właściwej formie sporządził lub uwierzytelnił właściwy organ jednej z Umawiających się Stron, opatrzone pieczęcią urzędową i podpisem osoby uprawnionej, posiadają moc dowodową na terytorium drugiej Umawiającej się Strony bez potrzeby legalizacji. Dotyczy to także odpisów i tłumaczeń dokumentów, które uwierzytelnił właściwy organ.
2. Dokumenty, które na terytorium jednej z Umawiających się Stron traktowane są jako dokumenty urzędowe, uważane są za takie również na terytorium drugiej Umawiającej się Strony. W części III umowy poświęconej sprawom karnym, przewidziany został obowiązek przejęcia ścigania (art. 60) oraz obowiązek wydania celem pociągnięcia do odpowiedzialności (art. 66). Z kolei artykuł 105 umowy, którego naruszenie zarzuca skarżąca (stosunek do innych umów międzynarodowych), o treści: „ Postanowienia niniejszej umowy nie naruszają praw i obowiązków wynikających z innych umów zawartych przez każdą z Umawiających się Stron”, w żadnym razie nie ogranicza dopuszczalności uznania i wykorzystania materiału dowodowego pochodzącego od obcego państwa. Niezrozumiałe jest przy tym twierdzenie skarżącej (pkt I), że brak skazania oskarżonego S. B. w Republice Białorusi, której ten jest ciągle obywatelem, gdzie także przestępstwo zostało popełnione, stanowi przeszkodę przesądzającą o niedopuszczalności ścigania i skazania w Polsce. Ujemna przesłanka procesowa res iudicata z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w takim przypadku niewątpliwie nie zachodzi. Nawet w sytuacji, gdyby doszło do skazania oskarżonego w innym kraju. Przepis art. 114 § 1 k.k. stanowi bowiem, że: „ Orzeczenie zapadłe za granicą nie stanowi przeszkody do wszczęcia lub prowadzenia postępowania karnego o ten sam czyn zabroniony przed sądem polskim”. Takie też stanowisko zostało zaprezentowane przez Trybunał Sprawiedliwości orzekający na podstawie Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 roku (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 lipca 2007 r., C-367/05, Zasada ne bis in idem w kontekście pojęcia „ten sam czyn”. POSTĘPOWANIE KARNE PRZECIWKO NORMA (...) ((...) (...)). Skarżący zarzuca tu, a podobnie także w następnych zarzutach, naruszenia przepisów postępowania, naruszenie prawa do rzetelnego procesu sformułowane w art. 6 Konwencji. Ust. 1 tego artykułu stanowi: „ Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej. Postępowanie przed sądem jest jawne, jednak prasa i publiczność mogą być wyłączone z całości lub części rozprawy sądowej ze względów obyczajowych, z uwagi na porządek publiczny lub bezpieczeństwo państwowe w społeczeństwie demokratycznym, gdy wymaga tego dobro małoletnich lub gdy służy to ochronie życia prywatnego stron albo też w okolicznościach szczególnych, w granicach uznanych przez sąd za bezwzględnie konieczne, kiedy jawność mogłaby przynieść szkodę interesom wymiaru sprawiedliwości”. Ani sama treść postawionego przez skarżącą zarzutu, ani także jego uzasadnienie nie pozwalają zidentyfikować, jaka część wskazanej tu normy została naruszona, ani w jaki miałoby to nastąpić sposób. Można jedynie przypuszczać, że postanowienia tej zasadniczej przecież dla praworządności Konwencji są wykorzystywane przez skarżącą instrumentalnie. Tylko dla podniesienia rangi swoich twierdzeń. Skarżąca (pkt II zarzutu) podnosi także naruszenie art. 587 k.p.k., art. 6 ust. 3 lit. d Konwencji oraz art. 410 k.p.k. Wskazany tu przepis Konwencji zobowiązuje do „ przesłuchania lub spowodowania przesłuchania świadków oskarżenia oraz żądania obecności i przesłuchania świadków obrony na takich samych warunkach jak świadków oskarżenia”. Sformułowana tu zasada bezpośredniości przeprowadzania dowodów oraz zasada obiektywizmu są realizowane również przez przepisy k.p.k. Jednakże, wskazana norma Konwencji, tak jak i przepisy k.p.k., nie wyłączają możliwości odstąpienia od bezpośredniego przeprowadzenia dowodu przed Sądem, jeśli zachodzą co do tego przeszkody (art. 391 § 1 k.p.k.). W realiach niniejszej sprawy, to właśnie potrzeba przesłuchania świadków bezpośrednio przez Sąd I instancji była podstawą uchylenia wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 27 stycznia 2021 roku w sprawie III K 164/19 i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 października 2021 roku, II AKa 105/21 – k. 6617). Obecnie wytyczne w tym zakresie zostały przez Sąd Okręgowy zrealizowane tak jak było to możliwe, a przez to nie można akceptować zarzutu naruszenia zasady bezpośredniości. Kwestia ta jest przedmiotem jeszcze szeregu innych zarzutów apelacji obu obrońców i stanowisko w tym zakresie zostanie jeszcze rozbudowane później. Skarżący formułując swoje kategoryczne w tym zakresie stanowisko winna mieć na względzie utrwalone w orzecznictwie zapatrywania, że „ zasada bezpośredniości należy do podstawowych reguł procesu karnego, jednak w określonych sytuacjach siłą rzeczy podlega ograniczeniu z wszystkimi tego konsekwencjami a zatem i tą, że obrona nie ma możliwości zadawania pytań. Powyższe nie oznacza, niejako automatycznie, pozbawienia prawa do obrony poprzez kwestionowanie wartości takiego dowodu, bo prawo to pozostaje skuteczne, tyle, że musi być realizowane w ramach innych czynności dowodowych” – tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2021 r., II AKa 136/20 LEX nr (...). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Niemniej warto powołać ten pogląd dla unaocznienia warunków, w jakich prowadzone jest postępowanie w niniejszej sprawie i ograniczeń, które kolidują z oczekiwaniami stron postępowania. Przytoczone stanowisko polskich sądów, pozostaje spójne z orzecznictwem sądów międzynarodowych. Podobnie stanowisko przedstawił też Europejski Trybunał Praw Człowieka, wyrok z dnia 10 maja 2011 roku, w sprawie (...), J.v. POLSKA, LEX nr (...) - wyrok z dnia 10 maja 2011 r.). Skarżący obrońcy podnoszą również z naciskiem zarzut dotyczący wadliwości odczytania zeznań świadka sporządzonych za granicą, przez organy śledcze innego państwa, w prowadzonym przez to państwo postępowaniu, i to dodatkowo w innej sprawie. Podnoszona kwestia także nie budzi zasadniczych kontrowersji w wykładni przepisów. Była ona też już w przeszłości przedmiotem wypowiedzi orzecznictwa polskich sądów. Warto w tym miejscu przytoczyć stanowisko Sądu Apelacyjnego w Lublinie jednoznaczne w tej kwestii: „Dopuszczalne jest odczytanie na rozprawie w odpowiednim zakresie, na zasadach określonych w art. 391 k.p.k., protokołów zeznań świadka złożonych przez niego w postępowaniu przygotowawczym, prowadzonym przez prokuratora państwa obcego albo organ działający pod jego nadzorem lub przed sądem państwa obcego, jeżeli sposób przeprowadzenia tych czynności nie jest sprzeczny z zasadami porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej, mimo że czynności te nie zostały podjęte na wniosek polskiego sądu lub prokuratora (art. 587 k.p.k.) ani też przed przejęciem ścigania (art. 590 § 4 k.p.k.) – tak wyrok z dnia 21 lipca 2010 r., w sprawie II AKa 165/10, LEX nr (...). Nie ulega więc wątpliwości, a skarżąca nie przedstawia w tym zakresie żadnych przekonujących twierdzeń, że w niniejszej sprawie ograniczenie zasady bezpośredniości przez odczytywanie zeznań świadków miałoby mieć charakter tendencyjny, a dowody na poparcie oskarżenia traktowane na zasadach innych niż dowody obrony. Istotą stanowiska wyrażonego w art. 6 ust. 3 lit. d Konwencji, a także w szeregu przepisów k.p.k., jest brak uprzywilejowania jakichkolwiek dowodów. O ile w pewnych sytuacjach można byłoby akceptować niektóre braki formalne przy przeprowadzaniu dowodów obrony (poprzez ich odczytywanie), o tyle w przypadku dowodów na poparcie oskarżenia odczytanie treści zeznań może być akceptowane wyłącznie w sytuacji niemożności ich bezpośredniego przeprowadzenia przed sądem meriti. Tak też jest w niniejszej sprawie. Dowody osobowe zostały przeprowadzone na jednakowych zasadach, a odstępstwa od zasady bezpośredniości miały miejsce jedynie w wypadku braku możliwości bezpośredniego ich przeprowadzenia. W realiach niniejszej sprawy niejako zasadnicze znaczenie trzeba nadawać potrzebie weryfikacji materiału dowodowego przekazanego przez białoruskie organy ścigania, a także czynnościom dokonywanym przez białoruskie sądu w toku czynności zleconych im przez Sąd Okręgowy w Opolu w drodze pomocy prawnej w organizacji i przeprowadzeniu przesłuchania świadków. Przepis art. 587 k.p.k. każe weryfikować prawidłowość przeprowadzenia tych czynności według zasad porządku prawnego w Rzeczpospolitej Polskiej. W praktyce więc należy czynności obcych organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości poddać weryfikacji mającej na celu stwierdzenie, czy zostały zrealizowane wszystkie gwarancje procesowe przewidziane przez polski proces karny, w tym gwarancje przewidziane w Konwencji Rzymskiej o Ochronie Praw Człowieka. W przypadku wielu krajów europejskich, w szczególności tych z Unii Europejskiej, zachowanie wymaganych standardów procesu karnego wydaje się być oczywiste. Jednakże w przypadku Republiki Białorusi, co też podnoszą w swoich apelacjach skarżący obrońcy, organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości nie są niezależne. Można mieć uzasadnione obawy, że organy śledcze i sądy są podporządkowane sile politycznej. Białoruś nie jest bowiem obecnie państwem demokratycznym i praworządnym. To oczywiście odbija się na zaufaniu i wiarygodności czynności procesowych tam wykonanych. Według informacji w polskich mediach, nawet obecnie, po będących wynikiem presji międzynarodowej zwolnieniach, na Białorusi nadal jest około 1.100 więźniów politycznych, a w więzieniach i koloniach karnych stosowane są tortury
3. Oceniając tą sytuację oraz jej znaczenie dla wartości dowodów przeprowadzonych w niniejszym postępowaniu trzeba mieć jednak na względzie, że represje polityczne w dużej skali, są następstwem sfałszowania wyborów prezydenckich w 2020 roku oraz fali protestów społecznych
4. To właśnie od tego czasu należy upatrywać zasadniczej zmiany funkcjonowania białoruskiego państwa oraz opresyjnego działania wymiaru sprawiedliwości. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wcześnie, tj. udostępnione dowody pochodzą z 2015 i 2016 roku. Zostały one wytworzone jeszcze w czasie, kiedy nie doszło do jednoznacznego załamania się praworządności. Sąd Okręgowy w swoim uzasadnieniu dostrzega tę kwestię, ale ją trywializuje twierdzeniem, że nie mogło dojść do zmowy organów białoruskich i polskich sądów, albo że w Białorusi skazywani są też zwyczajni przestępcy. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego, zasadnicze znaczenie będzie miała ocena wszystkich okoliczności, które towarzyszyły białoruskiemu postępowaniu karnemu. Postępowanie to zostało wszczęte po tym jak w dniu 26 kwietnia 2015 roku w godzinach wieczornych A. S. wyjechał z M., kierując się do przejścia granicznego z Rosją. Około 21:20 został zatrzymany przez funkcjonariuszy białoruskiej Milicji w rejonie B.. Przeszukanie samochodu ujawniło ukryte w skrytkach wykonanych w konstrukcji nadwozia 150 kg haszyszu. Zatrzymanie to, tak ja i wcześniejsze zatrzymanie A. S. we Francji oraz A. M. w dnia 15 września 2014 r., na granicy Polsko – Białoruskiej, kiedy ten samochodem marki K. (...)przemycał 163 kg haszyszu, trzeba traktować jako całkowicie rzeczywiste, bez cienia podejrzeń co do tego, że mogło być mistyfikacją ze strony jakichkolwiek organów. Zresztą znaczenie tych faktów zdaje się zauważać obrońca adw. E. B., która w konkluzji swojej apelacji (str. 98) rekapituluje: „ Obrońca nigdy nie twierdził, że nikt nigdy nie przemycał haszyszu, ale z całą pewnością z tą działalnością Oskarżony nie ma i nie miał nigdy związku”. Według obrońcy organizatorem tego procederu mogły być natomiast osoby pochodzenia mołdawskiego. Pozostając jeszcze w zakresie okoliczności ogólnych, które miałyby mieć znaczenie dla wartościowania „białoruskiego” materiału dowodowego trzeba odwołać się do twierdzeń oskarżonego, który wskazywał w swoich wyjaśnieniach, że mógłby zostać pomówiony przez świadków na skutek presji ze strony białoruskich śledczych. Trzeba w tym zakresie jednak rozważyć dwie możliwości. Pierwsza, to ewentualny motyw finansowy takich działań. Gdyby owi śledczy działali na rzecz wymuszenia od oskarżonego łapówki. Na to jednak nie wskazuje jednoznacznie oskarżony. Oskarżony nie był szantażowany na Białorusi. Nie zgłaszano do niego takich żądań. Nie był też zatrzymywany, a przecież przyjeżdżał wielokrotnie do M.. W Białorusi przebywała też jego żona i dzieci. Jednocześnie w 2015 roku jego interesy na Białorusi miałby być likwidowane, a sam przenosił się on do Polski albo Hiszpanii. Drugim powodem, który sugeruje oskarżony, to represje o charakterze politycznym, gdyż „ nie podobał się władzy”. Także i tu trudno znaleźć jakiekolwiek rzeczowe argumenty na poparcie tej tezy. Oskarżony nie prowadził żadnej aktywnej działalności politycznej. Nie ma też żadnej wiadomości o tym, aby w takiej działalności uczestniczył już po zwolnieniu go z polskiego aresztowania w 2019 roku. Mobilizacja społeczna w związku z kampanią wyborczą w wyborach 2020 roku, gdzie kandydatem była S. C. oraz fala masowych protestów z lat 2020-2021 musiałaby nie pozostawiać oskarżonego obojętnym, gdyby istotnie miałby dawać powody do wrogości reżimu białoruskiego. Aktualnie w Polsce przebywa wielu Białorusinów, którzy organizują akcje polityczne na rzecz niepodległości. Także brak jakichkolwiek dowodów na zaangażowanie się oskarżonego w te działania. Oczywiście, że sytuacja procesowa oskarżonego nie sprzyja jego aktywności politycznej, ale nie było też powodu, aby z niej rezygnował w najistotniejszym dla społeczeństwa Białorusi momencie. Zwłaszcza jeśli obecne postępowanie miałoby być przejawem represji wobec oskarżonego. Jak już wskazywano wcześniej, w Białorusi reżim prowadził represje wobec tysięcy osób stawiając im oskarżenia o działalność antypaństwową albo terrorystyczną etc., bez uciekania się do mistyfikacji popełnienia przestępstw pospolitych. Nie ma odpowiedzi na pytanie, dlaczego miałoby być inaczej w przypadku oskarżonego. Dlaczego wobec niego, ale też wobec bardzo wielu ludzi z jego bezpośredniego otoczenia, stawia się zarzuty i prowadzi skuteczne, bo prowadzące do skazania, czynności o sfingowaną działalność narkotykową. Nawet oskarżony nie daje na to pytanie przekonującej odpowiedzi. W końcu trzeba się odwołać także do zeznań V. M. (k. 7558 – 7562), którego przesłuchanie przed Sądem Okręgowym w Opolu przeprowadzono na wniosek obrony. Świadek jest dobrym znajomym, a może nawet przyjacielem oskarżonego S. B.. Był skazany za handel narkotykami w M.. Twierdzi, że sprawa przeciwko niemu została w całości sfabrykowana, nie z uwagi na prowadzoną przez niego, albo oskarżonego działalność polityczną, ale aby pozbawić go pieniędzy jakie otrzymał za sprzedaż koparki. Jednocześnie świadek potwierdza, że mężczyźni, którzy przekazali mu pieniądze pomówili go właśnie o sprzedaż haszyszu. Sąd rosyjski skazując V. M. za udział w obrocie narkotykami, które pochodziły od oskarżonego S. B., dysponował dowodami w postaci pomówień nabywców haszyszu, a być może nie tylko pieniędzmi, ale też samymi narkotykami. Tak twierdzi też A. S., w zeznaniach złożonych przed Sądem Rejonowym w Szkłowie obwód mohylewski w dniu 28 sierpnia 2020 roku, oraz złożonych w charakterze świadka w toku śledztwa i uzyskanych w ramach międzynarodowej pomocy prawnej z Prokuratury Generalnej Republiki Białorusi w języku rosyjskim - k.117-125, 126-131, 132-136, 137-143, 144-150, 167-171, 192-201 Załącznik nr II tom 1, k. 221-230, 371-377, 276-285 Załącznik nr II tom II, k. 494-498 Załącznik nr II tom III (w języku polskim k. 148-160, 161-168, 169-175, 176-185, 186-195 216-222, 250-263, załącznik II tom I, k. 291-304, 499-521, 372-386, załącznik II tom II, k. 726-733 załącznik II tom III). Trudno w tych okolicznościach dać wiarę twierdzeniom świadka V. M., że sprawa przeciwko niemu została sfabrykowana. Nie można przy tym wykluczyć, że rosyjscy policjanci próbowali go nakłonić do złożenia wyjaśnień obciążających oskarżonego S. B.. A nawet, że obiecywano mu za to złagodzenie kary. Taka taktyka śledczych mogła przy tym wynikać, nie z resentymentów wobec oskarżonego, ale wobec podejrzeń wobec niego wynikających z innych źródeł, choćby podsłuchów (które nie stanowią przecież dowodu w niniejszej sprawie), oraz próbie potwierdzenia tych podejrzeń właśnie przez relację V. M.. W świetle tych ustaleń należy przyjmować, że zachodzi podstawa formalna do uznania i przyjęcia dowodów przeprowadzonych przez białoruskie organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości, jako spełniające minimalne warunki rzetelności oraz zachowania standardów procesowych. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 391 § 1 k.p.k.) przez odczytanie zeznań świadków wskazanych w treści zrzutu apelacji obrońców. Świadek B. Ż. zeznawał na rozprawie w dniu 4 marca 2024 r. (k. 7553-7555). Według treści protokołu Sąd odczytał świadkowi treść protokołu jego zeznań złożonych w dniu 20.11.2018 r. (k. 6279-6281). Taki też protokół znajduje się w aktach sprawy. W świetle oświadczeń świadka, nie ulega wątpliwości, że to były jego zeznania. Skarżąca natomiast myli sam protokół z jego odpisem sporządzonym pismem maszynowym (należy rozumieć sporządzonym dla ułatwienia odczytania), który znajduje się właśnie na k. 6288-
5. W tych okolicznościach nie może być mowy o naruszeniu przepisów prawa procesowego. Nie byłoby takiego naruszenia także wówczas, gdyby istotnie w treści protokołu rozprawy błędnie wskazano kartę, na której odczytany protokół się znajdował. Istotne jest natomiast to, że zeznania zostały świadkowi odczytane i nie ma wątpliwości, a tego też nie podnosi formułujący taki zarzut obrońca, że faktycznie były to zeznania tego świadka. A ten z rozeznaniem się do swoich zeznań odnosił. Zeznania świadka D. G. zostały przeprowadzone na rozprawie w dniu 26 marca 2024 roku (k. 7568-7571). W toku tego przesłuchania odczytano świadkowi protokół jego wcześniejszych zeznań (k. 6292 – 6294), we wskazanym zakresie. Czynność ta została przeprowadzona całkowicie prawidłowo. Wskazano prawidłowo karty, na których znajduje się cały protokół, choć odczytany świadkowi został w zakresie relacji na niektórych tylko kartach. Przesłuchanie to zostało przeprowadzone w dniu 20.12.2018 r. w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę (...). Wbrew zarzutom skarżącego (pkt IV), przepis art. 391 § 1 k.p.k. dopuszcza odczytanie zeznań świadka złożonych także: „ w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem w tej lub innej sprawie, albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę”. Prawo nie stawia tu ograniczeń co do czasu sporządzenia protokołu postępowania, ani nawet jego kwalifikacji. Nawet gdyby zeznania zostało złożone w postępowaniu skarbowym albo dyscyplinarnym przewidzianym przez ustawę, nie byłoby przeszkód do skorzystania z niego. Chybiony jest też zarzut naruszenia przepisu art. 391 § 1 i 2 k.p.k., art. 392 k.p.k. i art. 394 § 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. (zarzut z pkt I. odnośnik dwa apelacji adw. Ł. W.), przez uznanie za ujawnione bez odczytywania zeznań świadka P. J.. Świadek o wskazanych personaliach został w akcie oskarżenia wnioskowany do odczytania na rozprawie w trybie art. 333 § 2 k.p.k. (k. 2175), jednak w rzeczywistości taki dowód nie został w toku śledztwa przeprowadzony. Sąd Okręgowy wydał postanowienie o odczytaniu zeznań świadków do odczytania (postanowienie z dnia 6 marca 2024 roku (k. 7563), ale bez wymienienia tam nazwiska P. J.. Dowód taki nie został też wskazany w uzasadnieniu wyroku. Należy więc przyjmować, że taka osoba została wskazana tylko omyłkowo. Jednocześnie skarżący formułując swój zarzut nie wskazał bliższych danych tego świadka, a w szczególności jakie okoliczności mają zostać w tej drodze stwierdzone. Jeśli zaś miałoby chodzić o O. J. (kierowca oskarżonego) to zeznania tego świadka zostały przeprowadzone przez sądem w niniejszym postępowaniu (k. 7555). Natomiast Y. M. (obrońca adw. Ł. W. w treści zarzutu pominął nazwisko), został przesłuchany przez Sąd Okręgowy w Opolu k. 7331-
6. Z kolei zeznania A. K.