Art. 388 KC – Skutki wyzysku przy zawarciu umowy

Kodeks cywilny (KC) · KSIĘGA TRZECIA – ZOBOWIĄZANIA › TYTUŁ III – Ogólne przepisy o zobowiązaniach umownych · tytuł nieurzędowy

W skrócie

Przepis dotyczy sytuacji, gdy jedna strona, wykorzystując przymusowe położenie, niedołęstwo, niedoświadczenie lub brak dostatecznego rozeznania drugiej strony co do przedmiotu umowy, przyjmuje lub zastrzega dla siebie albo osoby trzeciej świadczenie, którego wartość w chwili zawarcia umowy rażąco przewyższa wartość jej własnego świadczenia. Jeżeli wartość jednego świadczenia jest co najmniej dwukrotnie wyższa, domniemywa się rażącą dysproporcję. Pokrzywdzona strona może żądać zmniejszenia swojego świadczenia, zwiększenia należnego jej świadczenia albo unieważnienia umowy. Uprawnienia te wygasają po trzech latach od zawarcia umowy, a gdy stroną jest konsument, po sześciu latach.

Przystępne streszczenie. Wiążące jest wyłącznie brzmienie przepisu.

§ 1.Jeżeli jedna ze stron, wyzyskując przymusowe położenie, niedołęstwo, niedoświadczenie lub brak dostatecznego rozeznania drugiej strony co do przedmiotu umowy, w zamian za swoje świadczenie przyjmuje albo zastrzega dla siebie lub dla osoby trzeciej świadczenie, którego wartość w chwili zawarcia umowy przewyższa w rażącym stopniu wartość jej własnego świadczenia, druga strona może według swego wyboru żądać zmniejszenia swego świadczenia lub zwiększenia należnego jej świadczenia albo unieważnienia umowy. § 1[1]. Jeżeli wartość świadczenia jednej ze stron w chwili zawarcia umowy przewyższa co najmniej dwukrotnie wartość świadczenia wzajemnego, domniemywa się, że przewyższa je w stopniu rażącym.

§ 2.Uprawnienia określone w § 1 wygasają z upływem lat trzech od dnia zawarcia umowy, a jeżeli stroną umowy jest konsument – z upływem lat sześciu.

Źródło urzędowe: api.sejm.gov.pl · Stan: 2026-06-25 · Pełny tekst kodeksu · Spis artykułów