Kodeks karny skarbowy – tekst jednolity 2023

Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiejz dnia 10 marca 2023 r.w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks karny skarbowy Spis treści Treść obwieszczenia Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy Tytuł I - PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE

Dział I - Część ogólna

Rozdział 1 - Przepisy wstępne

Rozdział 2 - Zaniechanie ukarania sprawcy

Rozdział 3 - Przestępstwa skarbowe

Rozdział 4 - Wykroczenia skarbowe

Rozdział 5 - Objaśnienie wyrażeń ustawowych

Dział II - Część szczególna

Rozdział 6 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom

z tytułu dotacji lub subwencji

Rozdział 7 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom celnym oraz zasadom

obrotu z zagranicą towarami i usługami

Rozdział 8 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obrotowi dewizowemu

Rozdział 9 - Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko organizacji gier hazardowych

Rozdział 10

Tytuł II - POSTĘPOWANIE W SPRAWACH O PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE

Dział I - Przepisy wstępne

Rozdział 11 - Przepisy ogólne

Rozdział 12 - Strony i ich procesowi przedstawiciele

Rozdział 13 - Zatrzymanie rzeczy. Zabezpieczenie majątkowe

Rozdział 14 - Właściwość organów postępowania przygotowawczego

Dział II - Pociągnięcie do odpowiedzialności za zgodą sprawcy

Rozdział 15 - Postępowanie mandatowe

Rozdział 16 - Zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności

Dział III - Postępowanie przygotowawcze

Dział IV - Postępowanie przed sądem

Rozdział 17 - Postępowanie przed sądem pierwszej instancji

Rozdział 18 - Postępowanie odwoławcze i nadzwyczajne środki zaskarżenia

Dział V - Postępowanie nakazowe

Dział VI - Postępowanie w stosunku do nieobecnych

Rozdział 19 - Przesłanki

Rozdział 20 - Przebieg postępowania

Tytuł III - POSTĘPOWANIE WYKONAWCZE W SPRAWACH O PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE

Dział I - Część ogólna

Rozdział 21 - Zakres obowiązywania

Rozdział 22 - Postępowanie

Dział II - Część szczególna

Rozdział 23 - Wykonywanie kar

Rozdział 24 - Wykonywanie środków karnych

Treść obwieszczenia 1.

Na podstawie art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2022 r. poz. 859), z uwzględnieniem zmian wprowadzonych:

2.

Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje:

Art. 29Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:

Art. 33Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2023 r., z wyjątkiem:

Załącznik - Tekst jednolity ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy Tytuł I PRZESTĘPSTWA SKARBOWE I WYKROCZENIA SKARBOWE

Dział I

Część ogólna

Rozdział 1

Przepisy wstępne

Art. 1

§ 1Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie

skarbowe podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.

§ 2Nie jest przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym czyn zabroniony, którego

społeczna szkodliwość jest znikoma.

§ 3

Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.

§ 4Jeżeli do dokonania przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego wymagane jest

nastąpienie określonego w kodeksie skutku, sprawca zaniechania podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo skarbowe lub odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe tylko wtedy, jeżeli ciążył na nim prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.

Art. 2

§ 1

Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy, chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa

skarbowego lub wykroczenia skarbowego, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

§ 3Niedopuszczalne jest stosowanie w części ustawy nowej i w części ustawy obowiązującej

poprzednio.

§ 4

Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem zagrożony jest karą, której górna granica jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn zabroniony w nowej ustawie; jeżeli nowa ustawa nie przewiduje możliwości zastosowania środka objętego orzeczeniem, to środka tego nie wykonuje się.

§ 5Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zagrożony

karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu zamienia się na karę grzywny, przyjmując jeden dzień kary pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym kary grzywny.

§ 6Jeżeli według nowej ustawy czyn zabroniony objęty orzeczeniem nie jest już zabroniony

pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa, a ukaranie uważa się za niebyłe.

Art. 3

§ 1

Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.

§ 2Przepisy kodeksu stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 3

Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa skarbowego, przepisy kodeksu stosuje się także do obywatela polskiego oraz cudzoziemca w razie popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skierowanego przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego.

§ 3a

Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa skarbowego, przepisy kodeksu stosuje się także do obywatela polskiego w razie popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego określonego w rozdziale 6 i 7 działu II tytułu I, skierowanego przeciwko interesom finansowym Wspólnot Europejskich.

§ 4Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe określone w rozdziale 7 są karalne także

w razie popełnienia ich za granicą, jeżeli zostały ujawnione w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych tam przez polski organ celny lub inny organ uprawniony na podstawie umów międzynarodowych; przepis stosuje się odpowiednio, jeżeli wykroczenie skarbowe określone w art. 106e, art. 106f i art. 106h popełnione zostało za granicą.

§ 5Przepisy kodeksu stosuje się także do obywateli polskich oraz cudzoziemców, którzy

przebywając na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nakłaniają lub udzielają pomocy do popełnienia za granicą przestępstwa skarbowego skierowanego przeciwko interesom finansowym Wspólnot Europejskich, określonego w rozdziale 6 i 7 działu II tytułu I.

Art. 4

§ 1

Przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie, jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 2

Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.

§ 3Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego

popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

Art. 5

§ 1Na zasadach określonych w kodeksie odpowiada ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony

po ukończeniu lat 17, chyba że przepis ustawy stanowi inaczej.

§ 2W stosunku do sprawcy, który popełnił przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe

po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary lub środka karnego stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają.

Art. 6

§ 1Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo skarbowe albo tylko jedno wykroczenie

skarbowe.

§ 2Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu tego samego

zamiaru lub z wykorzystaniem takiej samej sposobności, uważa się za jeden czyn zabroniony; w zakresie czynów zabronionych polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy.

Art. 7

§ 1

Jeżeli ten sam czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach kodeksu, przypisuje się tylko jedno przestępstwo skarbowe lub tylko jedno wykroczenie skarbowe na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

§ 2W wypadku określonym w § 1 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego

karę najsurowszą, a jeżeli zbiegające się przepisy przewidują zagrożenia takie same

Nie stoi to na przeszkodzie orzeczeniu także innych środków przewidzianych w kodeksie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Art. 8

§ 1Jeżeli ten sam czyn będący przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym wyczerpuje

zarazem znamiona przestępstwa lub wykroczenia określonego w przepisach karnych innej ustawy, stosuje się każdy z tych przepisów.

§ 2Wykonaniu podlega tylko najsurowsza z kar, co nie stoi na przeszkodzie wykonaniu środków

karnych lub innych środków orzeczonych na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Środki karne i środki zabezpieczające oraz dozór stosuje się, chociażby je orzeczono tylko na podstawie jednego ze zbiegających się przepisów; w razie orzeczenia za zbiegające się czyny zabronione zakazów tego samego rodzaju lub pozbawienia praw publicznych, sąd stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej.

§ 3

Jeżeli obok kary najsurowszej, która podlega wykonaniu, orzeczono także karę grzywny, również ta kara podlega łącznemu wykonaniu; w razie orzeczenia obok kary najsurowszej kilku kar grzywny, łącznemu wykonaniu podlega tylko najsurowsza kara grzywny.

Art. 9

§ 1Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie

i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu.

§ 2Każdy ze współsprawców wykonujących czyn zabroniony odpowiada w granicach swej umyślności

lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych sprawców; okoliczność osobistą, wyłączającą lub łagodzącą albo zaostrzającą odpowiedzialność, która nie stanowi znamienia czynu zabronionego, uwzględnia się tylko co do sprawcy, którego ona dotyczy.

§ 3

Za przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe odpowiada, jak sprawca, także ten, kto na podstawie przepisu prawa, decyzji właściwego organu, umowy lub faktycznego wykonywania zajmuje się sprawami gospodarczymi, w szczególności finansowymi, osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej.

Art. 10

§ 1Nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności

stanowiącej jego znamię.

§ 2

Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego łagodniejszą odpowiedzialność sprawca, który dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność stanowiąca znamię czynu zabronionego, od której taka łagodniejsza odpowiedzialność zależy.

§ 3Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się

czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność.

§ 4Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto dopuszcza się

czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności.

§ 5W wypadku określonym w § 3 lub 4, jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd

może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a jeżeli czyn zabroniony jest wykroczeniem skarbowym - sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art.

29 pkt 4.

Art. 11

§ 1Nie popełnia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, kto z powodu choroby

psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.

§ 2Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa skarbowego zdolność rozpoznania znaczenia

czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd może orzec karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo skarbowe; sąd może zastosować także nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2-6, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 3Jeżeli w wypadku określonym w § 2 sprawca popełnił wykroczenie skarbowe, sąd może

odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4Przepisów § 1-3 nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości lub

inny stan odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał albo mógł przewidzieć.

Art. 12

§ 1Kary, środki karne oraz inne środki przewidziane w kodeksie stosuje się z uwzględnieniem

zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka.

§ 2Sąd wymierza karę, środek karny lub inny środek według swego uznania, w granicach

przewidzianych przez kodeks bacząc, aby ich dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają one osiągnąć w stosunku do sprawcy, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

§ 3Wymierzając karę, środek karny lub inny środek młodocianemu albo nieletniemu, sąd

kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować.

Art. 13

§ 1Wymierzając karę, środek karny lub inny środek, sąd uwzględnia w szczególności rodzaj

i rozmiar ujemnych następstw czynu zabronionego, rodzaj i stopień naruszenia ciążącego na sprawcy obowiązku finansowego, jego motywację i sposób zachowania się, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza gdy czynił starania o zapobieżenie uszczupleniu należności publicznoprawnej lub o jej późniejsze wyrównanie.

§ 2Okoliczności wpływające na wymiar kary, środka karnego lub innego środka uwzględnia

się tylko co do osoby, której one dotyczą.

Art. 14Jeżeli sąd lub organ postępowania przygotowawczego określa także obowiązek, sposób

lub termin uiszczenia uszczuplonej należności publicznoprawnej lub równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów lub równowartości pieniężnej przepadku korzyści majątkowej, to powinien przy tym wziąć pod uwagę w szczególności sytuację majątkową sprawcy oraz wysokość uszczuplonej należności publicznoprawnej lub równowartości pieniężnej przedmiotów bądź korzyści podlegających przepadkowi.

Art. 15

§ 1Orzeczenie zapadłe w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie

skarbowe nie zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.

§ 2W razie orzeczenia przepadku przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej

lub obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów.

§ 3W razie uiszczenia należności publicznoprawnej sąd może orzec przepadek przedmiotów

tylko w warunkach określonych w art. 31 § 3 pkt 2.

§ 4W razie potrzeby orzeczenie kończące postępowanie, na mocy którego nie orzeczono przepadku

przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia równowartości pieniężnej tych przedmiotów, powinno zawierać również rozstrzygnięcie co do przekazania przedmiotu właściwemu organowi do odrębnego postępowania.

Rozdział 2

Zaniechanie ukarania sprawcy

Art. 16

§ 1Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe sprawca, który

po popełnieniu czynu zabronionego zawiadomił o tym organ powołany do ścigania, ujawniając istotne okoliczności tego czynu, w szczególności osoby współdziałające w jego popełnieniu.

§ 2Przepis § 1 stosuje się tylko wtedy, gdy w terminie wyznaczonym przez uprawniony organ

postępowania przygotowawczego uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną uszczuploną popełnionym czynem zabronionym. Jeżeli czyn zabroniony nie polega na uszczupleniu tej należności, a orzeczenie przepadku przedmiotów jest obowiązkowe, sprawca powinien złożyć te przedmioty, natomiast w razie niemożności ich złożenia - uiścić ich równowartość pieniężną; nie nakłada się obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 3Jeżeli złożone przedmioty podlegające przepadkowi mogą ulec szybkiemu zniszczeniu

lub zepsuciu, ich przechowywanie byłoby połączone z niewspółmiernymi kosztami lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie ich wartości, organ postępowania przygotowawczego nakłada na sprawcę obowiązek uiszczenia ich równowartości pieniężnej, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4

Zawiadomienie wnosi się na piśmie albo ustnie do protokołu. § 4a1)Dodany przez art. 9 pkt 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2022 r. o zmianie niektórych ustaw w celu automatyzacji załatwiania niektórych spraw przez Krajową Administrację Skarbową (Dz. U. poz. 1301), która weszła w życie z dniem 7 lipca 2022 r..

Zawiadomienie do finansowego organu postępowania przygotowawczego może być złożone także za pośrednictwem konta w e-Urzędzie Skarbowym.

§ 5Zawiadomienie jest bezskuteczne, jeżeli zostało złożone:

§ 6Przepisu § 1 nie stosuje się wobec sprawcy, który:

Art. 16a

§ 1Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe sprawca czynu

zabronionego dotyczącego złożenia deklaracji lub przesłania księgi, jeżeli po jego popełnieniu została złożona organowi podatkowemu prawnie skuteczna korekta deklaracji lub księgi dotycząca obowiązku, którego nieprawidłowe wykonanie stanowi ten czyn zabroniony.

§ 2Jeżeli w związku z czynem zabronionym określonym w § 1 nastąpiło uszczuplenie należności

publicznoprawnej, przepis ten stosuje się tylko wtedy, gdy należność ta została uiszczona niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie wyznaczonym przez finansowy organ postępowania przygotowawczego.

§ 3Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli przed złożeniem korekty deklaracji lub księgi

wszczęto postępowanie przygotowawcze o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub ujawniono w toku toczącego się postępowania przygotowawczego to przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

Art. 16bNie podlega karze za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe podatnik, który

złożył zeznanie, o którym mowa w art. 45ca ust. 6 i 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, 2687 i 2745 oraz z 2023 r. poz. 28, 185 i 326), w przypadku gdy zawiera ono błędy lub oczywiste omyłki powstałe z winy organu podatkowego lub płatnika.

Art. 17

§ 1Sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli

wina sprawcy i okoliczności popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego nie budzą wątpliwości, a jednocześnie:

§ 2

Niedopuszczalne jest udzielenie zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli:

Art. 18

§ 1Sąd, udzielając zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, orzeka:

§ 2Prawomocny wyrok o zezwoleniu na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności nie podlega

wpisowi do Krajowego Rejestru Karnego.

§ 3Uiszczenie określonej kwoty tytułem kary grzywny za przestępstwo skarbowe w drodze

dobrowolnego poddania się odpowiedzialności nie stanowi przesłanki recydywy skarbowej określonej w art. 37 § 1 pkt 4.

Art. 19

§ 1Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środka

karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2-6 lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, jeżeli zachodzą warunki jego orzeczenia i cele kary zostaną przez ten środek spełnione, w szczególności w wypadkach przewidzianych w kodeksie, a ponadto:

§ 2Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym lub wykroczeniem skarbowym nastąpiło uszczuplenie

należności publicznoprawnej, sąd może odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art. 22 § 2 pkt 2-6 lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 tylko wtedy, gdy ta wymagalna należność została w całości uiszczona przed wydaniem wyroku.

§ 3

Odstępując od wymierzenia kary, sąd może również odstąpić od orzeczenia środka karnego, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe; przepisu nie stosuje się, jeżeli przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4W postępowaniu w stosunku do nieobecnych orzeczenie co do kary, środka karnego lub

innego środka można ograniczyć do przepadku przedmiotów.

Rozdział 3

Przestępstwa skarbowe

Art. 20

§ 1

Do przestępstw skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej i rozdziału XXXVIII Kodeksu karnego, z zastrzeżeniem § 2.

§ 22)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 3

Przepisy art. 18 § 2 i 3, art. 19, art. 20, art. 21 § 2 i 3, art. 22-24, art. 27 § 1, art. 40 § 1, art. 41, art. 43 § 2, art. 43c, art. 57, art. 58 § 1 i 2a, art. 60 § 1 i 2, art. 62, art. 63, art. 66 § 1, art. 67, art. 68, art. 69 § 1 i 2, art. 70, art. 72-77, art. 78 § 1 i 3, art. 80 § 1 i 3, art. 81-83, art. 85, art. 86 § 1a, 2 i 3, art. 87, art. 88, art. 89, art. 89a § 3 zdanie pierwsze, art. 90, art. 93b-93g, art. 103 § 1, art. 106, art. 107, art. 108, art. 114 oraz art. 114a, a także wskazane w innych przepisach niniejszego rozdziału przepisy części ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do przestępstw skarbowych; do żołnierzy, którzy dopuścili się czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, stosuje się odpowiednio także przepisy art. 318, art. 321, art. 322 § 1 i 3, art. 323, art. 324 § 1, art. 326-333, art. 335 oraz art. 336 Kodeksu karnego.

§ 23)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie

ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2600 oraz z 2023 r. poz. 403), która wejdzie w życie z dniem 1 października 2023 r..

Przepisy art. 18 § 2 i 3, art. 19, art. 20, art. 21 § 2 i 3, art. 22-24, art. 27 § 1, art. 40 § 1, art. 41, art. 43 § 2, art. 43c, art. 57, art. 58 § 1 i 2a, art. 60 § 1 i 2, art. 62, art. 63, art. 66 § 1, art. 67, art. 68, art. 69 § 1 i 2, art. 70, art. 72-77, art. 78 § 1 i 3, art. 80 § 1 i 3, art. 81-83, art. 85, art. 86 § 2 i 3, art. 87, art. 88, art. 89, art. 89a § 3 zdanie pierwsze, art. 90, art. 93b-93g, art.

103 § 1, art. 106, art. 107, art. 108, art. 114 oraz art. 114a, a także wskazane w innych przepisach niniejszego rozdziału przepisy części ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio do przestępstw skarbowych; do żołnierzy, którzy dopuścili się czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, stosuje się odpowiednio także przepisy art. 318, art. 321, art. 322 § 1 i 3, art. 323, art. 324 § 1, art. 326-333, art. 335 oraz art. 336 Kodeksu karnego.

§ 3

W wypadku określonym w art. 21 § 3 Kodeksu karnego sąd może także odstąpić od wymierzenia kary lub środka karnego wymienionego w art.

22 § 2 pkt 2, 3, 5 i 6 niniejszego kodeksu, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 4

Wymieniona w art. 23 Kodeksu karnego przesłanka „dobrowolności” nie ma zastosowania do przestępstw skarbowych.

§ 5

W wypadku określonym w art. 27 § 1 Kodeksu karnego dopuszczalny eksperyment dotyczy tylko eksperymentu ekonomicznego lub technicznego.

§ 6Wymienione w § 2 oraz w art. 21 § 3, art. 26 § 4, art. 40 § 1 i art. 45 przepisy części

ogólnej Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio także do osób wymienionych w art. 53 § 36, które dopuściły się przestępstwa skarbowego, chyba że część wojskowa Kodeksu karnego zawiera odmienne przepisy ogólne.

Art. 21

§ 1Usiłowanie przestępstwa skarbowego zagrożonego karą nieprzekraczającą roku pozbawienia

wolności lub karą łagodniejszą jest karalne tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi.

§ 2Za usiłowanie można wymierzyć karę w wysokości nieprzekraczającej dwóch trzecich górnej

granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa skarbowego.

§ 3

Do usiłowania stosuje się odpowiednio także przepisy art. 13, 14 § 2 oraz art. 15 Kodeksu karnego; przepis art. 20 § 4 niniejszego kodeksu stosuje się odpowiednio.

Art. 22

§ 1Karami za przestępstwa skarbowe są:

§ 2Środkami karnymi są:

§ 3Środkami zabezpieczającymi są:

Art. 23

§ 1

Wymierzając karę grzywny, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej; jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, najwyższa - 720.

§ 2Wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających wysokości

200 stawek dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą.

§ 3

Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego wynagrodzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności.

Art. 24

§ 1Za karę grzywny wymierzoną sprawcy przestępstwa skarbowego czyni się w całości albo

w części odpowiedzialną posiłkowo osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną, jeżeli sprawcą czynu zabronionego jest zastępca tego podmiotu prowadzący jego sprawy jako pełnomocnik, zarządca, pracownik lub działający w jakimkolwiek innym charakterze, a zastępowany podmiot odniósł albo mógł odnieść z popełnionego przestępstwa skarbowego jakąkolwiek korzyść majątkową.

§ 2Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku

przedmiotów.

§ 3W razie nałożenia odpowiedzialności posiłkowej przy wymiarze kary grzywny stosuje

się odpowiednio art. 23 § 3.

§ 4Jeżeli odpowiedzialność, o której mowa w § 1 i 2, nałożono na kilka podmiotów odpowiedzialnych

posiłkowo, odpowiadają oni solidarnie, chyba że ze względu na okoliczności sprawy sąd określi zakres odpowiedzialności każdego z nich stosownie do osiągniętej korzyści majątkowej.

§ 5Niezależnie od nałożenia odpowiedzialności posiłkowej sąd zobowiązuje podmiot, który

uzyskał korzyść majątkową, do jej zwrotu w całości albo w części na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego; nie dotyczy to korzyści majątkowej podlegającej zwrotowi na rzecz innego uprawnionego podmiotu.

Art. 25

§ 1

Odpowiedzialności posiłkowej nie stosuje się wobec państwowych jednostek budżetowych, o których mowa w przepisach o finansach publicznych.

§ 2

Odpowiedzialność posiłkowa nie obciąża spadku.

§ 3Odpowiedzialność posiłkowa nie wygasa:

Art. 26

§ 1Jeżeli przestępstwo skarbowe jest zagrożone karą pozbawienia wolności, sąd może orzec

zamiast niej karę ograniczenia wolności, w szczególności jeżeli orzeka równocześnie środek karny wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2-6, co nie stoi na przeszkodzie wymierzeniu także kary grzywny grożącej za to przestępstwo obok kary pozbawienia wolności.

§ 2Wymierzając karę ograniczenia wolności za przestępstwo skarbowe, w związku z którym

nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej i tej wymagalnej należności nie uiszczono, sąd określa także obowiązek uiszczenia jej w całości w wyznaczonym terminie.

§ 3Przepisu § 1 nie stosuje się do sprawcy przestępstwa skarbowego popełnionego w warunkach

określonych w art. 37 § 1 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 oraz art. 38 § 3.

§ 4

Do wymiaru kary ograniczenia wolności stosuje się odpowiednio także art. 34 i art. 35 Kodeksu karnego.

Art. 27

§ 1

Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, kara pozbawienia wolności trwa najkrócej 5 dni, najdłużej - 5 lat; wymierza się ją w dniach, miesiącach i latach.

§ 2Kara aresztu wojskowego trwa najkrócej 5 dni, najdłużej - 2 lata; wymierza się ją

w dniach, miesiącach i latach.

Art. 28

§ 1Jeżeli kodeks przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie górnej granicy ustawowego

zagrożenia, w wypadku łącznego zagrożenia karami wymienionymi w art. 22 § 1, obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie odnosi się do każdej z tych kar.

§ 2

Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 1080 stawek dziennych kary grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 10 lat kary pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach.

Art. 29Przepadek przedmiotów obejmuje:

Art. 30

§ 1

Sąd może orzec przepadek przedmiotów tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie, a orzeka, jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 2

W wypadkach określonych w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 56 § 1 i 2, art.

63 § 1-6, art. 63a § 1 i 2, art. 64 § 1-6, art. 65 § 1-3, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 67a § 1, art. 68 § 1 i 2, art. 69 § 1-3, art. 69a § 1 i 1a, art. 69b § 1, art. 69c § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72, art. 73 § 1 oraz art. 73a § 1 i 2 można orzec przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 1-3.

§ 3W wypadkach określonych w art. 86 § 1-3, art. 87 § 1-3, art. 88 § 1 i 2, art. 89 §

1 i 2, art. 90 § 1 oraz art. 91 § 1 i 3 orzeka się przepadek przedmiotów wymienionych w art. 29 pkt 1 lub 2, a także można orzec przepadek przedmiotów wymienionych w art.

29 pkt 3.

§ 4W wypadku określonym w art. 106d § 1 orzeka się przepadek wartości dewizowych lub

krajowych środków płatniczych, a także można orzec przepadek innych przedmiotów, określonych w art. 29 pkt 1-3.

§ 4a(uchylony)

§ 5W wypadkach określonych w art. 107 § 1-3 orzeka się przepadek dokumentu lub urządzenia

do gry losowej, gry na automacie lub zakładu wzajemnego, a także znajdujących się w nich środków pieniężnych oraz wygranych, które na podstawie tego dokumentu przypadają grającemu, a także środków uzyskanych ze sprzedaży udziału w grze lub wpłaconych stawek.

Przepis stosuje się odpowiednio także w wypadkach określonych w art. 107a § 1, art.

108 § 1, art. 109 i art. 110.

§ 5a

Sprzedaż urządzeń lub automatów do gier, w stosunku do których sąd nie zarządził zniszczenia, jest dopuszczalna wyłącznie na rzecz podmiotów, które uzyskały koncesje albo zezwolenie na urządzanie gier.

§ 6W wypadkach określonych w § 2-4 orzeka się przepadek przedmiotów, o których mowa w

art. 29 pkt 4.

Art. 31

§ 1Sąd może orzec albo orzeka przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 1, 3 i

4 w wypadkach przewidzianych w kodeksie, także wówczas, gdy przedmioty te nie są własnością sprawcy.

§ 1aSąd może orzec przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 2, niebędących własnością

sprawcy, jeżeli ich właściciel lub inna osoba uprawniona przewidywała, że mogą one służyć lub być przeznaczone do popełnienia przestępstwa skarbowego albo mogła to przewidzieć przy zachowaniu ostrożności wymaganej w danych okolicznościach.

§ 2Przepadku przedmiotów nie orzeka się, jeżeli są własnością osoby trzeciej, a sprawca

uzyskał je w drodze czynu zabronionego jako przestępstwo lub wykroczenie.

§ 3Przepadku przedmiotów nie orzeka się także, jeżeli:

§ 4Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia

się orzeczenia.

§ 5Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, w szczególności napojów alkoholowych, produktów

kosmetycznych lub produktów leczniczych, może zarządzić ich zniszczenie w całości albo w części, jeżeli sprzedaż tych przedmiotów jest niemożliwa, znacznie utrudniona lub nieuzasadniona lub gdy przedmioty te nie odpowiadają warunkom dopuszczenia do obrotu w kraju określonym w odrębnych przepisach.

§ 6Wykonanie orzeczenia sądu o przepadku wyrobów tytoniowych, suszu tytoniowego, płynu

do papierosów elektronicznych i wyrobów nowatorskich oraz urządzeń i maszyn do ich produkcji lub pakowania następuje poprzez ich zniszczenie.

§ 7Koszty zniszczenia przedmiotów, których przepadek orzeczono, ponosi sprawca czynu

zabronionego, chyba że ich wysokość nie przekracza jednej pięćdziesiątej części minimalnego wynagrodzenia.

Art. 32

§ 1W razie niemożności orzeczenia w całości albo w części przepadku, o którym mowa w

art. 29, gdy przedmiot został zniszczony, zgubiony, ukryty lub z innych przyczyn faktycznych lub prawnych nie może być objęty w posiadanie, sąd orzeka środek karny ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów, chyba że przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4.

§ 2

Jeżeli równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów nie można określić dokładnie, oznacza się ją w przybliżeniu.

§ 3Jeżeli w popełnieniu przestępstwa skarbowego brało udział kilka osób, odpowiadają

one solidarnie za uiszczenie równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów.

§ 4

Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 33

§ 1

Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa skarbowego, chociażby pośrednio, korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów określonych w art. 29 pkt 1 lub 4, sąd orzeka środek karny przepadku tej korzyści. W razie niemożności orzeczenia środka karnego przepadku korzyści majątkowej orzeka się środek karny ściągnięcia jej równowartości pieniężnej.

§ 1aZa korzyść majątkową osiągniętą z popełnienia przestępstwa skarbowego uważa się także

pożytki z rzeczy lub praw stanowiących tę korzyść.

§ 2

W razie skazania za przestępstwo skarbowe, z którego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową dużej wartości, albo przestępstwo skarbowe, z którego sprawca osiągnął lub mógł osiągnąć, chociażby pośrednio, korzyść majątkową, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica jest wyższa niż 3 lata, lub popełnione w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa skarbowego za korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa uważa się mienie, które sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w okresie 5 lat przed popełnieniem przestępstwa skarbowego do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny.

§ 3Jeżeli mienie stanowiące korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, o którym mowa

w § 2, zostało przeniesione na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakimkolwiek tytułem prawnym, uważa się, że rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że na podstawie okoliczności towarzyszących ich nabyciu nie można było przypuszczać, że mienie to, chociażby pośrednio, pochodziło z czynu zabronionego.

§ 4Przepisy § 2 i 3 stosuje się także przy dokonaniu zajęcia przy zabezpieczeniu grożącego

przepadku korzyści majątkowej oraz przy egzekucji tego środka. Osoba lub jednostka, której dotyczy domniemanie ustanowione w § 3, może wystąpić z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o obalenie domniemania; do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu.

§ 5W razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub równowartości

pieniężnej tego udziału.

§ 6Środka karnego przepadku korzyści majątkowej lub ściągnięcia jej równowartości pieniężnej

nie orzeka się, jeżeli korzyść majątkowa podlega zwrotowi innemu uprawnionemu podmiotowi.

§ 7Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub ściągnięcie jej równowartości pieniężnej

przechodzi na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a w wypadku, o którym mowa w § 4 zdanie drugie, z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa.

Art. 34

§ 1Zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej oraz pozbawienie praw publicznych

można orzec tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi.

§ 2Sąd może orzec środek karny zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej

w wypadkach określonych w art. 38 § 1 i 2 oraz w razie skazania sprawcy za przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 1, art. 55 § 1, art. 56 § 1, art. 63 § 1-5, art. 63a § 1, art. 64 § 1-6, art. 65 § 1, art. 66 § 1, art. 67 § 1 i 2, art. 68 § 1 i 2, art.

69 § 1-3, art. 69a § 1, art. 69b § 1, art. 69c § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 72, art.

73 § 1, art. 73a § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80f § 1-4, art.

82 § 1, art. 83 § 1, art. 85 § 1 i 2, art. 86 § 1 i 2, art. 87 § 1 i 2, art. 88 § 1 i 2, art. 89 § 1 i 2, art. 90 § 1 i 2, art. 91 § 1, art. 92 § 1, art. 93, art. 97 § 1 i 2, art. 100 § 1, art. 101 § 1, art. 102 § 1, art. 103 § 1, art. 104 § 1, art.

106c § 1, art. 106d § 1, art. 106j § 1, art. 107 § 1-3, art. 107a § 1 oraz art. 110.

§ 3Pozbawienie praw publicznych sąd może orzec w wypadkach określonych w art. 38 § 1

i 2 w razie skazania na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 4Zakazy wymienione w art. 22 § 2 pkt 5 oraz pozbawienie praw publicznych orzeka się

w latach, od roku do lat 5.

Art. 35W uzasadnionych wypadkach sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w

sposób przez siebie określony.

Art. 36

§ 1Stosując nadzwyczajne złagodzenie kary, sąd może:

§ 2Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej

i przed wydaniem wyroku wymagalna należność została w całości uiszczona, nadzwyczajne złagodzenie kary może polegać na orzeczeniu tylko kary grzywny w wysokości nieprzekraczającej połowy górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane przestępstwo skarbowe, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych wymienionych w art.

22 § 2 pkt 2-6, przewidzianych za to przestępstwo.

§ 3Sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo zawiesić jej wykonanie

w stosunku do sprawcy współdziałającego z inną osobą lub osobami w popełnieniu przestępstwa skarbowego, jeżeli ujawnił przed organem postępowania przygotowawczego wszystkie istotne informacje dotyczące tych osób oraz okoliczności jego popełnienia.

§ 3a

Jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w przypadku, gdy sprawca w terminie złożył informacje o schemacie podatkowym, a uszczuplona należność publicznoprawna wynika bezpośrednio z zastosowania tego schematu podatkowego.

§ 4Przepisu § 3 nie stosuje się, jeżeli sprawca:

§ 5Warunkowego zawieszenia wykonania kary, o którym mowa w § 3, nie stosuje się także

do sprawcy określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5.

Art. 37

§ 1Sąd stosuje nadzwyczajne obostrzenie kary, jeżeli sprawca:

§ 2Przepisów § 1 pkt 1 i 3 nie stosuje się, jeżeli w związku z przestępstwem skarbowym

nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej, a wymagalna należność została w całości uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.

§ 2aPrzepisu § 1 pkt 1a nie stosuje się, jeżeli wymagalna należność została w całości

uiszczona przed zamknięciem przewodu sądowego w pierwszej instancji.

§ 3Przepisu § 1 pkt 5 nie stosuje się, jeżeli sprawca odstąpił od udziału w zorganizowanej

grupie lub związku i ujawniając przed organem ścigania istotne okoliczności zamierzonego przestępstwa skarbowego, zapobiegł jego popełnieniu.

§ 4W wypadkach określonych w § 1 pkt 3 sąd orzeka tylko jeden raz karę za wszystkie zbiegające

się przestępstwa skarbowe na podstawie przepisu, którego znamiona każde z nich wyczerpuje, w granicach określonych w art. 38 § 1 lub 2.

Art. 38

§ 1Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd wymierza karę pozbawienia wolności:

§ 2Stosując nadzwyczajne obostrzenie kary, sąd wymierza karę pozbawienia wolności w wysokości

powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, nie niższej niż 3 miesiące do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego podwójnie, co nie wyłącza wymierzenia w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę także kary grzywny grożącej za to przestępstwo, jeżeli sprawca popełnia ten czyn zabroniony określony w:

67 § 1, art. 69a § 1, art. 70 § 1, 2 i 4, art. 73a § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 86 § 1 i 2, art. 87 § 1 i 2, art. 90 § 1, art. 91 § 1 oraz art.

92 § 1, a kwota uszczuplonej należności publicznoprawnej lub wartość przedmiotu czynu zabronionego jest wielka;

§ 3

W wypadku określonym w § 1 pkt 1 lub 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 26 § 2, a w wypadku określonym w § 2 stosuje się odpowiednio przepis art. 37 § 2 lub 3.

Art. 39

§ 1Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne

przestępstwa skarbowe do ich sumy, nie przekraczając jednak 1080 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach.

§ 24)W tym brzmieniu obowiązuje do wejścia w życie zmiany, o której mowa w odnośniku 5

W razie skazania za zbiegające się przestępstwo skarbowe i przestępstwo określone w innej ustawie karnej, sąd wymierza karę łączną na zasadach określonych w niniejszym kodeksie; przepis art. 43 § 1 Kodeksu karnego stosuje się odpowiednio.

§ 25)W brzmieniu ustalonym przez art. 13 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 3

W razie skazania za zbiegające się przestępstwo skarbowe i przestępstwo określone w innej ustawie karnej, sąd wymierza karę łączną na zasadach określonych w Kodeksie karnym.

Art. 40

§ 1

Jeżeli sprawca w warunkach określonych w art. 85 Kodeksu karnego popełnia dwa albo więcej ciągów przestępstw skarbowych określonych w art. 37 § 1 pkt 3 albo ciąg przestępstw skarbowych oraz przestępstwo skarbowe, sąd orzeka karę łączną, stosując odpowiednio przepisy Kodeksu karnego o zbiegu przestępstw oraz o łączeniu kar i środków karnych.

§ 2Jeżeli sprawca został skazany dwoma albo więcej orzeczeniami za przestępstwa skarbowe

należące do ciągu przestępstw skarbowych określonego w art. 37 § 1 pkt 3, orzeczona w wyroku łącznym kara nie może przekroczyć górnych granic wymiaru określonych w art.

38 § 1 lub 2.

§ 3Kara łączna ograniczenia wolności nie może przekraczać 18 miesięcy, a kara łączna

grzywny nie może przekraczać 1080 stawek dziennych. Przy określaniu na nowo stawki dziennej, sąd kieruje się wskazaniami określonymi w art. 23 § 3.

Art. 41

§ 1Warunkowe umorzenie postępowania karnego można zastosować do sprawcy przestępstwa

skarbowego, chyba że przestępstwo to popełniono w warunkach określonych w art. 37 § 1 pkt 1-3, 5-7 lub w art. 38 § 2, z zastrzeżeniem art. 37 § 2 i 3 oraz art. 38 § 3.

§ 2Umarzając warunkowo postępowanie karne za przestępstwo skarbowe, w związku z którym

nastąpiło uszczuplenie należności publicznoprawnej i tej wymagalnej należności nie uiszczono, sąd określa także obowiązek uiszczenia jej w całości w wyznaczonym terminie.

§ 3Sąd może także podjąć warunkowo umorzone postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie

próby uchyla się od wykonania określonego obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.

§ 4Przepisy § 2 i 3 stosuje się odpowiednio w razie:

Art. 41a

§ 1Warunkowego zawieszenia wykonania kary nie stosuje się także do sprawcy określonego

w art. 37 § 1 pkt 2 i 5, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami.

§ 2W wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy

określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 okres próby wynosi od 3 do 5 lat, a dozór jest obowiązkowy.

Art. 42

§ 1Jeżeli sprawca skazany za umyślne przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności

popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej roku tej kary umyślnie przestępstwo skarbowe tego samego rodzaju, sąd może go warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich kary.

§ 2Skazanego określonego w art. 37 § 1 pkt 2 i 5 można warunkowo zwolnić po odbyciu trzech

czwartych kary.

§ 3Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do sumy dwóch lub więcej niepodlegających łączeniu

kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno; przepis § 1 stosuje się, jeżeli chociażby jedno z przestępstw popełniono w określonych tam warunkach.

§ 4Jeżeli skazanym jest osoba określona w § 2, okres próby nie może być krótszy niż 3

lata.

Art. 43

§ 1

Przepadek przedmiotów wymieniony w art. 22 § 3 pkt 5 można orzec tytułem środka zabezpieczającego, jeżeli:

§ 2Przepisy o przepadku przedmiotów tytułem środka zabezpieczającego stosuje się odpowiednio

także w razie umorzenia postępowania wobec niewykrycia sprawcy.

§ 3

Przepis art. 31 § 4 stosuje się odpowiednio.

§ 4Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności, sąd może

orzec tytułem środka zabezpieczającego także zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej, wykonywania określonego zawodu lub zajmowania określonego stanowiska, gdy jest to konieczne ze względu na ochronę porządku prawnego.

§ 5Wymienione w § 4 zakazy orzeka się bez wyznaczenia terminu; sąd uchyla zakaz, jeżeli

ustały przyczyny jego orzeczenia.

Art. 43a

Jeżeli zebrane dowody wskazują, że w razie skazania zostałby orzeczony przepadek, sąd może go orzec także w przypadku śmierci sprawcy, umorzenia postępowania z powodu niewykrycia sprawcy, a także w przypadku zawieszenia postępowania w sprawie, w której nie można ująć oskarżonego albo oskarżony nie może brać udziału w postępowaniu z powodu choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby.

Art. 44

§ 1Karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło

lat:

§ 2Karalność przestępstwa skarbowego polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie

należności publicznoprawnej ustaje także wówczas, gdy nastąpiło przedawnienie tej należności.

§ 3W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2 bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego

polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności. Jeżeli sprawca przestępstwa skarbowego dopuścił się uszczuplenia lub narażenia na uszczuplenie należności celnej, bieg jego przedawnienia rozpoczyna się z dniem, w którym powstał dług celny; jeżeli nie jest możliwe określenie dnia powstania długu celnego, bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego rozpoczyna się z dniem najwcześniejszym, w którym istnienie długu celnego zostało ustalone.

§ 4W wypadkach przewidzianych w § 1 lub § 2, jeżeli dokonanie przestępstwa skarbowego

zależy od nastąpienia określonego w kodeksie skutku, bieg przedawnienia rozpoczyna się od czasu, gdy skutek nastąpił.

§ 5

Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 lub § 2 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność popełnionego przez niego przestępstwa skarbowego określonego w § 1 pkt 1 ustaje z upływem 5 lat, a przestępstwa skarbowego określonego w § 1 pkt 2 - z upływem 10 lat od zakończenia tego okresu.

§ 6W razie uchylenia prawomocnego orzeczenia przedawnienie biegnie od dnia wydania orzeczenia

w tym przedmiocie, chyba że karalność przestępstwa skarbowego już ustała.

§ 7Przedawnienie nie biegnie, jeżeli przepis ustawy nie pozwala na wszczęcie lub dalsze

prowadzenie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe.

Art. 45

§ 1

Do przedawnienia wykonania środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 103 § 1 pkt 3 Kodeksu karnego.

§ 1aŚrodków zabezpieczających określonych w art. 22 § 3 nie można wykonać, jeżeli od uprawomocnienia

się orzeczenia upłynęło 10 lat.

§ 2

Do zatarcia skazania w odniesieniu do środków karnych wymienionych w art. 22 § 2 pkt 2-7 stosuje się odpowiednio art. 107 § 6 Kodeksu karnego.

Rozdział 4

Wykroczenia skarbowe

Art. 46

Do wykroczeń skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń.

Art. 47

§ 1

Karą za wykroczenia skarbowe jest kara grzywny określona kwotowo.

§ 2Środkami karnymi są:

§ 3Do środka karnego ściągnięcia równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów stosuje

się odpowiednio art. 31 § 4 i art. 32.

§ 4

Przepadek przedmiotów określony w § 2 pkt 2 można orzec tytułem środka zabezpieczającego; przepisy art. 31 § 1, art. 43 § 1 pkt 1, 2 i 4 oraz § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 48

§ 1Kara grzywny może być wymierzona w granicach od jednej dziesiątej do dwudziestokrotnej

wysokości minimalnego wynagrodzenia, chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2Mandatem karnym można nałożyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających pięciokrotnej

wysokości minimalnego wynagrodzenia.

§ 3Wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających dziesięciokrotnej

wysokości minimalnego wynagrodzenia.

§ 4Wymierzając karę grzywny lub nakładając ją mandatem karnym, uwzględnia się także stosunki

majątkowe i rodzinne sprawcy oraz jego dochody i możliwości zarobkowe.

§ 5W razie zatrzymania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia skarbowego, zgodnie

z art. 244-248 Kodeksu postępowania karnego, na poczet orzeczonej kary grzywny sąd zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności, zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny karze grzywny w wysokości od jednej pięćsetnej do jednej pięćdziesiątej górnej granicy ustawowego zagrożenia karą grzywny.

Art. 49

§ 1Do przepadku przedmiotów stosuje się odpowiednio przepisy art. 29, art. 30 § 1 i 6

oraz art. 31, przy czym nie obejmuje on środka przewozowego stanowiącego przedmiot określony w art. 29 pkt 2, chyba że został on specjalnie przysposobiony do popełnienia czynu zabronionego jako przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe, przestępstwo lub wykroczenie.

§ 2

W wypadkach określonych w art. 54 § 3, art. 55 § 3, art. 56 § 3, art. 63 § 7, art.

63a § 3, art. 64 § 7, art. 66 § 2, art. 67 § 4, art. 68 § 3, art. 69a § 2, art. 69b § 2, art. 69c § 2, art. 70 § 5, art. 73 § 2, art. 73a § 3, art. 86 § 4, art. 87 § 4, art. 88 § 3, art. 89 § 3, art. 90 § 3, art. 107 § 4 oraz art. 107a § 2 można orzec przepadek przedmiotów określonych w § 1.

§ 3W wypadkach określonych w art. 65 § 4 oraz art. 91 § 4 można orzec przepadek przedmiotów

określonych w § 1, jeżeli czyn zabroniony został popełniony umyślnie.

§ 4W wypadku określonym w art. 106d § 2 orzeka się przepadek wartości dewizowych lub

krajowych środków płatniczych, a także można orzec przepadek innych przedmiotów określonych w § 1.

Art. 50

§ 1

Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa albo więcej wykroczeń skarbowych, sąd wymierza łącznie karę grzywny w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu także innych środków za pozostające w zbiegu wykroczenia.

§ 2(uchylony)

Art. 51

§ 1Karalność wykroczenia skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął

rok. Przepisy art. 44 § 2-4 i 6-7 stosuje się odpowiednio.

§ 2Jeżeli w okresie przewidzianym w § 1 wszczęto postępowanie przeciwko sprawcy, karalność

popełnionego przez niego wykroczenia skarbowego ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.

§ 3

Orzeczona kara lub środek karny wymieniony w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia się orzeczenia upłynęły 3 lata.

§ 4Środka zabezpieczającego określonego w art. 47 § 3 nie można wykonać, jeżeli od uprawomocnienia

się orzeczenia upłynęły 3 lata.

Art. 52

§ 1Orzeczenie kary lub środka karnego wymienionego w art. 47 § 2 pkt 2 i 3 uważa się

za niebyłe z upływem 2 lat od wykonania, darowania albo przedawnienia ich wykonania, chyba że kodeks stanowi inaczej.

§ 2W razie odstąpienia od wymierzenia kary lub środka karnego, zatarcie skazania następuje

z upływem roku od wydania prawomocnego orzeczenia.

§ 3Jeżeli ukarany po rozpoczęciu, lecz przed upływem okresu przewidzianego w § 1 ponownie

popełnił przestępstwo skarbowe, wykroczenie skarbowe, przestępstwo lub wykroczenie, za które orzeczono karę lub środek karny, wymieniony w art. 22 § 2 pkt 2-7 i 8 lit. b lub w art. 47 § 2 pkt 2 i 3, lub w razie odstąpienia od ich wymierzenia, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań.

§ 4Nałożenie kary grzywny w drodze mandatu karnego uważa się za niebyłe z upływem roku

od uiszczenia lub ściągnięcia tej grzywny albo od przedawnienia jej wykonania.

Rozdział 5

Objaśnienie wyrażeń ustawowych

Art. 53

§ 1Czyn zabroniony jest to zachowanie o znamionach określonych w kodeksie, chociażby

nie stanowiło ono przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego. Określenie czynu zabronionego jako przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego może nastąpić tylko w niniejszym kodeksie.

§ 2Przestępstwo skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny

w stawkach dziennych, kary ograniczenia wolności lub kary pozbawienia wolności.

§ 3Wykroczenie skarbowe jest to czyn zabroniony przez kodeks pod groźbą kary grzywny

określonej kwotowo, jeżeli kwota uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej albo wartość przedmiotu czynu nie przekracza pięciokrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia w czasie jego popełnienia. Wykroczeniem skarbowym jest także inny czyn zabroniony, jeżeli kodeks tak stanowi.

§ 4

Minimalne wynagrodzenie jest to wynagrodzenie za pracę ustalone na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r. poz. 2207).

§ 5Zagrożenie karne jest to zagrożenie karą przewidziane w odpowiednim przepisie tytułu

I działu II - Część szczególna, określającym dany typ przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

§ 6Ustawowy próg, o którym mowa w tytule I w dziale II - Część szczególna, jest to wysokość

kwoty określonej w § 3 zdanie pierwsze.

§ 7Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego bierze się pod uwagę

rodzaj i charakter zagrożonego lub naruszonego dobra, wagę naruszonego przez sprawcę obowiązku finansowego, wysokość uszczuplonej lub narażonej na uszczuplenie należności publicznoprawnej, sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonej reguły ostrożności i stopień jej naruszenia.

§ 8W rozumieniu kodeksu wypadek mniejszej wagi jest to czyn zabroniony jako wykroczenie

skarbowe, które w konkretnej sprawie, ze względu na jej szczególne okoliczności - zarówno przedmiotowe, jak i podmiotowe - zawiera niski stopień społecznej szkodliwości czynu, w szczególności gdy uszczuplona lub narażona na uszczuplenie należność publicznoprawna nie przekracza ustawowego progu z § 6, a sposób i okoliczności popełnienia czynu zabronionego nie wskazują na rażące lekceważenie przez sprawcę porządku finansowoprawnego lub reguł ostrożności wymaganych w danych okolicznościach, albo sprawca dopuszczający się czynu zabronionego, którego przedmiot nie przekracza kwoty małej wartości, czyni to z pobudek zasługujących na uwzględnienie.

§ 9W rozumieniu kodeksu zasada terytorialności, o której mowa w art. 3 § 2, obejmuje

również znajdującą się poza morzem terytorialnym wyłączną strefę ekonomiczną, w której Rzeczpospolita Polska na podstawie prawa wewnętrznego i zgodnie z prawem międzynarodowym wykonuje prawa odnoszące się do badania i eksploatacji dna morskiego i jego podglebia oraz ich zasobów naturalnych.

§ 10

Za statek wodny uważa się także stałą platformę umieszczoną na szelfie kontynentalnym.

§ 11

Przestępstwo skarbowe skierowane przeciwko istotnym interesom finansowym państwa polskiego, o którym mowa w art. 3 § 3, jest to takie przestępstwo skarbowe, które zagraża Skarbowi Państwa powstaniem uszczerbku finansowego w wysokości co najmniej dziesięciokrotności wielkiej wartości.

§ 12Przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju są to przestępstwa skarbowe określone w

tym samym rozdziale kodeksu; przestępstwa skarbowe z użyciem przemocy lub groźby jej użycia uważa się za przestępstwa skarbowe tego samego rodzaju.

§ 13

Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.

§ 14Mała wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie przekracza

dwustukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia.

§ 15Duża wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza

pięćsetkrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia.

§ 16Wielka wartość jest to wartość, która w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza

tysiąckrotną wysokość minimalnego wynagrodzenia.

§ 17Jeżeli kodeks nie stanowi inaczej, jako wartość przedmiotu czynu zabronionego przyjmuje

się jego wartość rynkową, ustaloną według przeciętnej ceny rynkowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w razie braku tych danych - na podstawie oszacowania.

O wartości rozstrzyga czas popełnienia czynu zabronionego, a gdy nie można go ustalić

§ 18W rozumieniu kodeksu środek przewozowy jest to przedmiot używany do przewozu osób

lub towarów, w szczególności: pojazd drogowy, szynowy środek transportu, przyczepa, naczepa, jednostka pływająca oraz statek powietrzny.

§ 19Młodociany jest to osoba, która w czasie popełnienia czynu zabronionego nie ukończyła

21 lat i w czasie orzekania w pierwszej instancji 24 lat.

§ 20Dokument jest to każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest

związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.

§ 21Księgami są:

§ 22

Księga nierzetelna jest to księga prowadzona niezgodnie ze stanem rzeczywistym.

§ 23

Księga wadliwa jest to księga prowadzona niezgodnie z przepisem prawa.

§ 24(uchylony)

§ 25(uchylony)

§ 26

W rozumieniu kodeksu należność publicznoprawna jest to należność państwowa lub samorządowa, będąca przedmiotem przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego; należnością państwową jest podatek stanowiący dochód budżetu państwa, należność z tytułu rozliczenia udzielonej dotacji lub subwencji lub należność celna, a należnością samorządową - podatek stanowiący dochód jednostki samorządu terytorialnego lub należność z tytułu rozliczenia udzielonej dotacji lub subwencji.

§ 26aW rozumieniu kodeksu należnością publicznoprawną, w tym podatkiem, jest także należność

stanowiąca przychód budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetu zarządzanego przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu, w rozumieniu wiążących Rzeczpospolitą Polską przepisów prawa Unii Europejskiej, będąca przedmiotem przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego.

§ 27Należność publicznoprawna uszczuplona czynem zabronionym jest to wyrażona liczbowo

kwota pieniężna, od której uiszczenia lub zadeklarowania uiszczenia w całości lub w części osoba zobowiązana uchyliła się i w rzeczywistości ten uszczerbek finansowy nastąpił.

§ 28Narażenie na uszczuplenie należności publicznoprawnej czynem zabronionym jest to spowodowanie

konkretnego niebezpieczeństwa takiego uszczuplenia - co oznacza, że zaistnienie uszczerbku finansowego jest wysoce prawdopodobne, choć nie musi nastąpić.

§ 29Przepisy § 27 i 28 stosuje się odpowiednio do następujących określeń: „kwota niewpłaconego

podatku”, „nienależny zwrot należności celnej lub umorzenie należności celnej należnej do zapłacenia”, „nienależny zwrot należności podatkowej”, „nie pobiera podatku”, „nie wpłaca w terminie podatku”, „pobrany podatek”, „pobranego podatku nie wpłaca”, „podatek” oraz „wypłata lub pobranie nienależnej, nadmiernej lub wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem dotacji lub subwencji”.

§ 30

Użyte w rozdziale 6 kodeksu określenia, a w szczególności: „czynności sprawdzające”, „deklaracja”, „informacja podatkowa”, „inkasent”, „kontrola podatkowa”, „obowiązek podatkowy”, „podatek”, „podatnik”, „płatnik”, „zwrot podatku”, „schemat podatkowy”, „schemat podatkowy standaryzowany”, „NSP”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że określenie:

§ 30aUżyte w rozdziale 6 kodeksu określenie „podatnik” oznacza również podmiot zobowiązany

do uiszczenia należności, o których mowa w § 26a.

§ 30b(uchylony)

§ 30cUżyte w rozdziale 6 kodeksu określenia „informacja podsumowująca”, „mechanizm podzielonej

płatności” oraz „procedura magazynu typu call-off stock” mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931, z późn. zm.6)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r. poz. 974, 1137, 1301, 1488, 1561, 2180 i 2707.).

§ 30dUżyte w rozdziale 6 kodeksu określenia: „dokument zastępujący e-SAD”, „dokument zastępujący

e-AD”, „dostawa wewnątrzwspólnotowa”, „e-AD”, „eksport”, „import”, „legalizacyjne znaki akcyzy”, „nabycie wewnątrzwspólnotowe”, „numer referencyjny”, „procedura zawieszenia poboru akcyzy”, „przedpłata akcyzy”, „skład podatkowy”, „System”, „terytorium kraju”, „terytorium państwa członkowskiego”, „e-SAD”, „uszkodzone znaki akcyzy”, „wyroby akcyzowe”, „znaki akcyzy”, „zniszczone znaki akcyzy” mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 143, z późn. zm.7)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2022 r. poz. 1137, 1488, 1967, 2180, 2236 i 2707.).

§ 30eUżyte w rozdziale 6 kodeksu określenia: „koncentrat”, „urobek rudy miedzi” oraz „wydobycie

miedzi oraz srebra” mają znaczenia nadane im w ustawie z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin (Dz. U. z 2022 r. poz. 1539).

§ 30fUżyte w rozdziale 6 kodeksu określenia „sprawozdanie finansowe” i „sprawozdanie z

badania” mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120 i 295) oraz ustawie z dnia 11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1302 i 2640).

§ 318)Ze zmianą wprowadzoną przez art. 9 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 1

Użyte w kodeksie określenia „kontrola celno-skarbowa”, „nabycie sprawdzające”, „audyt”, „czynności audytowe”, „urzędowe sprawdzenie”, „składanie za pośrednictwem konta w e-Urzędzie Skarbowym”, „doręczenie na konto w e-Urzędzie Skarbowym” mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej.

§ 31a(uchylony)

§ 32Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenia, a w szczególności: „dozór celny”, „kontrola

celna”, „magazyn czasowego składowania”, „odprawa czasowa”, „organ celny”, „pozwolenie”, „przedstawienie towaru organowi celnemu”, „skład celny”, „stawka celna”, „wolny obszar celny”, „zamknięcie celne”, „zgłoszenie celne”, mają znaczenie nadane im w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającym unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013, str. 1, z późn. zm.9)Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 287 z 29.10.2013, str. 90.), zwanym dalej „unijnym kodeksem celnym”, w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 558, z późn. zm.10)Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016, str. 35.) oraz w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, str. 1, z późn. zm.11)Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 69 z 15.03.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 87 z 02.04.2016, str. 35 oraz Dz. Urz. UE L 111 z 27.04.2016, str. 1.). Określenie „należność celna” oznacza odpowiednio „należności celne przywozowe” i „należności celne wywozowe” w rozumieniu unijnego kodeksu celnego.

§ 33Użyte w rozdziale 7 kodeksu określenie „reglamentacja pozataryfowa” oznacza odpowiednio

środki polityki handlowej ustanowione przez Wspólnotę Europejską w ramach wspólnej polityki handlowej postanowieniami wspólnotowymi stosowanymi w odniesieniu do ograniczenia świadczenia usług, wywozu lub przywozu towarów, takie jak środki nadzoru lub ochrony, ograniczenia ilościowe i zakazy przywozu oraz wywozu, a także środki administrowania obrotem towarami lub usługami z zagranicą, ustanowione przez właściwy organ administracji państwowej.

§ 33aJeżeli przedmiotem czynu zabronionego określonego w rozdziale 7 kodeksu jest towar

wprowadzany na obszar celny Wspólnoty, przez wartość przedmiotu czynu zabronionego rozumie się wartość celną towaru.

§ 34

Użyte w rozdziale 8 kodeksu określenia, a w szczególności: „działalność kantorowa”, „indywidualne zezwolenie dewizowe”, „jednostki uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania”, „kontrola”, „kraj”, „kraje trzecie”, „krajowe środki płatnicze”, „nierezydent”, „nierezydent z kraju trzeciego”, „obrót dewizowy”, „obrót dewizowy z zagranicą”, „papiery wartościowe”, „rezydent”, „uprawniony bank”, „wartości dewizowe”, „waluta polska”, „waluta wymienialna”, „zagraniczne środki płatnicze”, „zezwolenie dewizowe”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. - Prawo dewizowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 309).

§ 35Użyte w rozdziale 9 kodeksu określenia, a w szczególności: „gra bingo fantowe” „gra

losowa”, „gra na automacie”, „loteria audioteksowa”, „loteria fantowa”, „loteria promocyjna”, „zakłady wzajemne”, „koncesja”, „zezwolenie”, mają znaczenie nadane im w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 227).

§ 35aIlekroć w ustawie jest mowa o „automacie” lub „grze na automacie” rozumie się przez

to także odpowiednio „automat o niskich wygranych” lub „grę na automacie o niskich wygranych” w rozumieniu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

§ 36Żołnierz jest to osoba, która pełni czynną służbę wojskową, z wyjątkiem terytorialnej

służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie; przepisy Kodeksu karnego skarbowego dotyczące żołnierzy stosuje się odpowiednio także do żołnierzy sił zbrojnych państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu cywilnego, jeżeli ich przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe pozostają w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.

§ 37Finansowym organem postępowania przygotowawczego jest:

§ 38Niefinansowy organ postępowania przygotowawczego jest to:

§ 39Organem nadrzędnym nad finansowym organem postępowania przygotowawczego jest:

§ 39aOrganem nadrzędnym nad niefinansowymi organami postępowania przygotowawczego określonymi

w § 38 pkt 1-3 jest prokurator, a nad niefinansowym organem postępowania przygotowawczego określonym w § 38 pkt 4 - prokurator do spraw wojskowych.

§ 40Podmiot pociągnięty do odpowiedzialności posiłkowej jest to osoba fizyczna, osoba

prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, którą organ prowadzący postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe wezwał do udziału w tym charakterze.

§ 41Interwenientem jest podmiot, który nie będąc podejrzanym lub oskarżonym w postępowaniu

w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, zgłosił w tym postępowaniu roszczenie do przedmiotów podlegających przepadkowi, a zgłoszenie to zostało przyjęte.

Dział II

Część szczególna

Rozdział 6

Przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe przeciwko obowiązkom podatkowym i rozliczeniom z tytułu dotacji lub subwencji

Art. 54

§ 1Podatnik, który uchylając się od opodatkowania, nie ujawnia właściwemu organowi przedmiotu

lub podstawy opodatkowania lub nie składa deklaracji, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 55

§ 1Podatnik, który w celu zatajenia prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek

lub rzeczywistych rozmiarów tej działalności, posługuje się imieniem i nazwiskiem, nazwą lub firmą innego podmiotu i przez to naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 56

§ 1Podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi

deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 4Karze określonej w § 3 podlega także ten podatnik, który mimo ujawnienia przedmiotu

lub podstawy opodatkowania nie składa w terminie organowi podatkowemu lub płatnikowi deklaracji lub oświadczenia lub wbrew obowiązkowi nie składa ich za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub składa je niezgodnie z wzorem dokumentu elektronicznego.

Art. 56a

§ 1

Podatnik, który wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu organowi podatkowemu informacji, o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, albo składa ją po terminie lub podaje w niej dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, dokonując odliczenia podatku niezgodnie z przepisami o podatku od towarów i usług, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze

grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3Nie podlega karze określonej w § 1 i 2 podatnik, który złożył właściwemu organowi

podatkowemu informację, o której mowa w art. 86a ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, po terminie, jeżeli złożenie tej informacji nastąpiło przed dniem:

Art. 56b

§ 1

Kto wbrew obowiązkom określonym w art. 20a ust. 1 oraz art. 20f ust. 2-4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym nie składa wniosku o wpis do rejestru pośredniczących podmiotów tytoniowych lub nie powiadamia o zaprzestaniu prowadzenia działalności jako pośredniczący podmiot tytoniowy, lub nie powiadamia o zmianie danych zawartych we wniosku o wpis do rejestru pośredniczących podmiotów tytoniowych lub we wniosku o dokonanie zmiany wpisu do tego rejestru albo składa wniosek lub dokonuje powiadomienia po terminie lub podaje w nich dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2

Kto wbrew obowiązkom określonym w art. 16, art. 16b, art. 17 i art. 19 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym nie składa zgłoszenia rejestracyjnego, zgłoszenia rejestracyjnego uproszczonego, powiadomienia, zgłoszenia o zaprzestaniu prowadzenia działalności, albo nie zgłasza zmiany danych w nich zawartych, albo składa je po terminie lub podaje w nich dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

Art. 56c

§ 1Kto wbrew obowiązkowi nie sporządza lokalnej dokumentacji cen transferowych, o której

mowa w art. 23w ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w art. 11k ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, albo nie dołącza do lokalnej dokumentacji cen transferowych grupowej dokumentacji cen transferowych, o której mowa w art. 23zb ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w art. 11p ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega, kto sporządza dokumentację, o której mowa w § 1, niezgodnie

ze stanem rzeczywistym.

§ 3Kto wbrew obowiązkowi dokumentację, o której mowa w § 1, sporządza po terminie, podlega

karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 4W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3 podlega karze

grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 56d

§ 1Kto podaje nieprawdę lub zataja prawdę, składając:

§ 1a

Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew obowiązkowi nie składa informacji, o których mowa w art. 41 ust. 4da ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub w art. 26 ust. 2ca ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, albo składa je po terminie.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 1a podlega

karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 56e

§ 1Osoba fizyczna będąca udziałowcem lub akcjonariuszem podatnika opodatkowanego ryczałtem

od dochodów spółek zgodnie z przepisami rozdziału 6b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, która wbrew obowiązkowi nie składa temu podatnikowi oświadczenia, o którym mowa w art. 28s ust. 1 tej ustawy, albo składa je po terminie lub podaje w nim dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze

grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 57

§ 1

Podatnik, który uporczywie nie wpłaca w terminie podatku, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie

o wykroczenie skarbowe określone w § 1 wpłacono w całości należny podatek na rzecz właściwego organu.

Art. 57a

§ 1

Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 149 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2224 i 2707), nie przekazuje na rachunek właściwego urzędu skarbowego podlegających przekazaniu opłat egzekucyjnych albo przekazuje je w niewłaściwej wysokości, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1, jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota należności, o których mowa w § 1, nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 57b

§ 1Komornik sądowy, który wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu naczelnikowi urzędu

skarbowego informacji, o której mowa w art. 149 ust. 5 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych, albo składa ją po terminie lub podaje w niej dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 57c

§ 1Podatnik, który wbrew obowiązkowi dokonuje płatności kwoty należności wynikającej

z faktury z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze

grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 58(uchylony)

Art. 59(uchylony)

Art. 60

§ 1

Kto wbrew obowiązkowi nie prowadzi księgi, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2Kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje księgi w miejscu wykonywania działalności lub

w miejscu wskazanym przez podatnika jako jego siedziba, przedstawicielstwo lub oddział, a jeżeli prowadzenie księgi zostało zlecone biuru rachunkowemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi - w miejscu określonym w umowie z biurem rachunkowym lub w miejscu wskazanym przez kierownika jednostki, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3Karze określonej w § 2 podlega także ten podatnik lub płatnik, który nie zawiadamia

w terminie właściwego organu o prowadzeniu księgi przez doradcę podatkowego, lub inny podmiot upoważniony do prowadzenia ksiąg w jego imieniu i na jego rzecz.

§ 4W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 61

§ 1

Kto nierzetelnie prowadzi księgę, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3

Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto wadliwie prowadzi księgę.

Art. 61a

§ 1Kto wbrew obowiązkowi nie przesyła księgi właściwemu organowi podatkowemu albo przesyła

ją nierzetelną, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 3

Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto księgę przesyła po terminie lub wadliwą.

Art. 62

§ 1Kto wbrew obowiązkowi nie wystawia faktury lub rachunku, wystawia je w sposób wadliwy

albo odmawia ich wydania, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2

Kto fakturę lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo takim dokumentem się posługuje, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od roku, albo obu tym karom łącznie.

§ 2a

Kto fakturę lub rachunek wystawia w sposób nierzetelny albo takim dokumentem się posługuje, a kwota podatku wynikająca z faktury albo suma kwot podatku wynikających z faktur jest małej wartości, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 3Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew obowiązkowi nie przechowuje wystawionej

lub otrzymanej faktury lub rachunku, bądź dowodu zakupu towarów.

§ 4Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto wbrew przepisom ustawy dokona sprzedaży

z pominięciem kasy rejestrującej albo nie wyda dokumentu z kasy rejestrującej, stwierdzającego dokonanie sprzedaży.

§ 5W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-4

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 63

§ 1Kto wbrew przepisom ustawy wydaje wyroby akcyzowe, w stosunku do których zakończono

procedurę zawieszenia poboru akcyzy, bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom ustawy sprowadza na terytorium kraju

wyroby akcyzowe bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy.

§ 3

Tej samej karze podlega, kto, produkując poza składem podatkowym wyroby akcyzowe, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 1, 2, 4 lub 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, wydaje z magazynu wyrobów gotowych wyroby akcyzowe bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy.

§ 4Tej samej karze podlega, kto wyprowadza ze składu podatkowego na podstawie zezwolenia

na wyprowadzanie jako podatnik wyrobów akcyzowych z cudzego składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, wyroby akcyzowe bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy.

§ 5Karze określonej w § 1 podlega także, kto dopuszcza się czynu zabronionego określonego

w § 1-4 w stosunku do wyrobów akcyzowych, które oznaczono nieprawidłowo lub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, zniszczonymi, podrobionymi, przerobionymi lub nieważnymi.

§ 6Jeżeli należny podatek akcyzowy jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego

w § 1-5 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 7Jeżeli należny podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1-5 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 63a

§ 1Kto wbrew przepisom ustawy sprzedaje wyroby akcyzowe bez ich uprzedniego prawidłowego

oznaczenia odpowiednimi znakami akcyzy, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli należny podatek akcyzowy jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego

w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli należny podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenia skarbowe.

Art. 64

§ 1Kto bez powiadomienia na piśmie w terminie właściwego organu wyprowadza ze składu

podatkowego wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania ich dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym wina gronowe uzyskane

z winogron pochodzących z upraw własnych, o których mowa w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, bez powiadomienia na piśmie w terminie właściwego organu wydaje te wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania ich dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu.

§ 3Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym alkohol etylowy, o

którym mowa w art. 47 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, w gorzelni prawnie i ekonomicznie niezależnej od wszelkich innych gorzelni oraz niedziałającej na podstawie licencji uzyskanej od innego podmiotu, bez powiadomienia na piśmie w terminie właściwego organu wydaje te wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania ich dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu.

§ 4Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym wyroby akcyzowe z

wykorzystaniem wyłącznie wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona w wysokości równej lub wyższej od kwoty akcyzy przypadającej do zapłaty od wyprodukowanych wyrobów akcyzowych, bez powiadomienia na piśmie w terminie właściwego organu wydaje te wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej lub na eksport.

§ 5Tej samej karze podlega, kto produkując poza składem podatkowym wyroby akcyzowe, od

których została zapłacona przedpłata akcyzy, bez powiadomienia na piśmie w terminie właściwego organu wydaje te wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy z przeznaczeniem do dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej lub na eksport.

§ 6Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto bez powiadomienia na piśmie w terminie

właściwego organu umieszcza w wolnym obszarze celnym wyroby akcyzowe nieoznaczone znakami akcyzy, przeznaczone do sprzedaży w jednostkach handlowych tam usytuowanych.

§ 7W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-6

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 65

§ 1Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi wyroby akcyzowe stanowiące

przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, art. 69 § 1 lub 3, art. 69a, art. 73 lub art. 73a, lub pomaga w ich zbyciu, albo te wyroby akcyzowe przyjmuje lub pomaga w ich ukryciu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi wyroby akcyzowe, o których

na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że stanowią one przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, art. 69 § 1 lub 3, art.

69a, art. 73 lub art. 73a, lub pomaga w ich zbyciu albo te wyroby akcyzowe przyjmuje lub pomaga w ich ukryciu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2aKto podejmuje czynności zmierzające bezpośrednio do nabycia wyrobów akcyzowych stanowiących

przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, art. 69 § 1 lub 3, art. 69a, art. 73 lub art. 73a, podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

§ 2bKto podejmuje czynności zmierzające bezpośrednio do nabycia wyrobów akcyzowych, o

których na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że stanowią one przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63-64, art. 69 § 1 lub 3, art. 69a, art. 73 lub art. 73a, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 4Jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1-2b podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 66

§ 1Kto wyroby akcyzowe oznacza nieprawidłowo lub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności

znakami uszkodzonymi, zniszczonymi, podrobionymi, przerobionymi lub nieważnymi, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 67

§ 1

Kto podrabia albo przerabia znak akcyzy albo upoważnienie do odbioru banderol, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Kto w celu popełnienia przestępstwa skarbowego określonego w § 1 uzyskuje lub przysposabia

środki, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 3Nie podlega karze za przestępstwo skarbowe określone w § 2 sprawca, który odstąpił

od jego dokonania, w szczególności zniszczył uzyskane lub przysposobione środki lub zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości.

§ 4W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 67a

§ 1Kto posiada, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi podrobione lub przerobione

znaki akcyzy lub upoważnienie do odbioru banderol, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 68

§ 1Kto nie dopełnia obowiązku sporządzenia spisu i przedstawienia go do potwierdzenia

właściwemu organowi w przypadku wystąpienia w obrocie poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy wyrobów akcyzowych nieoznaczonych, oznaczonych nieprawidłowo lub nieodpowiednimi znakami akcyzy, w szczególności znakami uszkodzonymi, zniszczonymi, podrobionymi, przerobionymi lub nieważnymi, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Tej samej karze podlega, kto nie dopełnia obowiązku oznaczenia wyrobów akcyzowych

legalizacyjnymi znakami akcyzy.

§ 3W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega

karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 69

§ 1Kto bez przeprowadzenia urzędowego sprawdzenia podejmuje czynności bezpośrednio związane

z produkcją, importem lub obrotem wyrobami akcyzowymi, a także z ich oznaczaniem znakami akcyzy, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Kto podaje nieprawdziwe dane o rodzaju, ilości lub jakości wyprodukowanych wyrobów

akcyzowych, podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

§ 3

Kto wbrew przepisom usuwa wyroby akcyzowe z miejsca produkcji, przerobu, zużycia, przechowywania lub podczas przewozu, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 4

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 2 lub 3 jest karalne.

Art. 69a

§ 1Kto wbrew przepisom ustawy produkuje, magazynuje lub przeładowuje wyroby akcyzowe

poza składem podatkowym, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 1aKto wbrew przepisom ustawy podejmuje czynności zmierzające do produkcji lub magazynowania

wyrobów akcyzowych poza składem podatkowym, lub podejmuje czynności mające stworzyć ku temu warunki, w szczególności w tym celu wchodzi w porozumienie z innymi osobami, uzyskuje lub przysposabia środki lub sporządza plan działania, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 1a

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 69b

§ 1Kto wbrew przepisom ustawy dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej lub nabycia wewnątrzwspólnotowego

wyrobów akcyzowych, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 69c

§ 1Kto wbrew obowiązkowi przemieszcza wyroby akcyzowe z terytorium jednego państwa członkowskiego

na terytorium innego państwa członkowskiego przez terytorium kraju bez e-SAD albo dokumentu zastępującego e-SAD albo bez wydruku e-AD z nadanym numerem referencyjnym albo innego dokumentu handlowego, w którym umieszczono numer referencyjny nadany e-AD w Systemie, albo dokumentu zastępującego e-AD, albo na podstawie tych dokumentów zawierających dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 70

§ 1Kto wbrew przepisom ustawy zbywa lub w inny sposób przekazuje znaki akcyzy osobie

nieuprawnionej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Tej samej karze podlega, kto w celu użycia lub wprowadzenia w obieg nabywa lub w inny

sposób przyjmuje znaki akcyzy od osoby nieuprawnionej lub usuwa je z wyrobu akcyzowego w celu ponownego ich użycia lub wprowadzenia w obieg.

§ 3

Usiłowanie przestępstwa skarbowego określonego w § 1 lub 2 jest karalne.

§ 4

Karze określonej w § 1 podlega także ten, kto, nie będąc do tego uprawnionym, posiada, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi znaki akcyzy.

§ 5W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1, 2 i 4

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 71Kto przez rażące naruszenie przepisów dotyczących przewozu lub przechowywania znaków

akcyzy naraża je na bezpośrednie niebezpieczeństwo kradzieży, zniszczenia, uszkodzenia lub zgubienia, podlega karze grzywny do 480 stawek dziennych.

Art. 72Kto wbrew obowiązkowi nie rozlicza się w terminie z właściwym organem ze stanu zużycia

znaków akcyzy, w szczególności nie zwraca znaków niewykorzystanych, uszkodzonych, zniszczonych lub nieważnych, podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

Art. 73

§ 1Kto, w użyciu wyrobu akcyzowego, zmienia cel, przeznaczenie lub nie zachowuje innego

warunku, od którego ustawa uzależnia zwolnienie wyrobu akcyzowego z obowiązku oznaczania znakami akcyzy, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Jeżeli niepobrany podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 73a

§ 1Kto w użyciu wyrobu akcyzowego zmienia jego przeznaczenie, w szczególności używa oleju

opałowego jako oleju napędowego, przez co naraża podatek akcyzowy na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego jest małej wartości, sprawca

czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota narażonego na uszczuplenie podatku akcyzowego nie przekracza ustawowego

progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 74(uchylony)

Art. 75

Importer, podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz przedstawiciel podatkowy, który nie dopełnia obowiązku uzyskania od podmiotu mającego siedzibę poza terytorium kraju rozliczenia z przekazanych mu znaków akcyzy, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

Art. 75a

§ 1Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który wbrew obowiązkowi nie dokonuje

pomiaru zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie, lub dokonuje pomiaru z naruszeniem zasad określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin, przez co naraża podatek od wydobycia niektórych kopalin na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Tej samej karze podlega podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który wbrew

obowiązkowi nie dokonuje pomiaru ilości urobku rudy miedzi, koncentratu, gazu ziemnego lub ropy naftowej lub dokonuje pomiaru z naruszeniem zasad określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 5 lub art. 15a ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin, przez co naraża podatek od wydobycia niektórych kopalin na uszczuplenie.

§ 3Jeżeli kwota narażona na uszczuplenie jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 oraz § 2 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

Art. 75b

§ 1Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który wbrew obowiązkowi nie prowadzi

ewidencji pomiarów zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie lub pomiaru ilości urobku rudy miedzi, wyprodukowanego koncentratu, wydobytego gazu ziemnego lub wydobytej ropy naftowej, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2Podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który nierzetelnie prowadzi ewidencję

pomiarów zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie lub pomiaru ilości urobku rudy miedzi i wyprodukowanego koncentratu, wydobytego gazu ziemnego lub wydobytej ropy naftowej, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin, podlega karze grzywny do 360 stawek dziennych.

§ 3W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega

karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 4Karze określonej w § 3 podlega podatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który

wadliwie prowadzi ewidencję pomiarów zawartości miedzi oraz srebra w urobku rudy miedzi lub koncentracie lub pomiaru ilości urobku rudy miedzi, wyprodukowanego koncentratu, wydobytego gazu ziemnego lub wydobytej ropy naftowej, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin.

Art. 75cPodatnik podatku od wydobycia niektórych kopalin, który bez przeprowadzenia urzędowego

sprawdzenia prowadzi działalność w zakresie wydobycia miedzi, srebra, gazu ziemnego lub ropy naftowej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

Art. 76

§ 1Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego

stanu rzeczy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot podatkowej należności publicznoprawnej, w szczególności podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług, podatku akcyzowym, zwrot nadpłaty lub jej zaliczenie na poczet zaległości podatkowej lub bieżących albo przyszłych zobowiązań podatkowych, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot podatku jest małej wartości, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3

Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 76a

§ 1Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego

stanu rzeczy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w przepisach o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, jest małej

wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, nie przekracza

ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 76b

§ 1Kto przez podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym lub zatajenie rzeczywistego

stanu rzeczy wprowadza w błąd właściwy organ narażając na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w przepisach o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków poniesionych w związku z budową pierwszego własnego mieszkania, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, jest małej

wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota narażona na nienależny zwrot wydatków, o których mowa w § 1, nie przekracza

ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 77

§ 1Płatnik lub inkasent, który pobranego podatku nie wpłaca w terminie na rzecz właściwego

organu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota niewpłaconego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota niewpłaconego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu

zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 4Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od wymierzenia

kary lub środka karnego, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w § 1 lub 2 wpłacono w całości pobrany podatek na rzecz właściwego organu.

§ 5Sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli przed wszczęciem postępowania w sprawie

o wykroczenie skarbowe określone w § 3 wpłacono w całości pobrany podatek na rzecz właściwego organu.

Art. 78

§ 1

Płatnik, który nie pobiera podatku albo pobiera go w kwocie niższej od należnej, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 2, albo obu tym karom łącznie.

§ 2Jeżeli kwota niepobranego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli kwota niepobranego podatku nie przekracza ustawowego progu, sprawca czynu zabronionego

określonego w § 1 podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 79

§ 1Płatnik lub inkasent, który nie wyznacza w wymaganym terminie osoby, do której obowiązków

należy obliczanie i pobieranie podatków oraz terminowe wpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot, lub nie zgłasza właściwemu miejscowo organowi podatkowemu wymaganych danych takiej osoby, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

§ 2

Tej samej karze podlega płatnik, który nie składa w terminie deklaracji.

Art. 80

§ 1Kto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie właściwemu organowi wymaganej informacji

podatkowej, podlega karze grzywny do 120 stawek dziennych.

§ 2

Płatnik oraz podmiot, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, niepełniący funkcji płatnika, który wbrew obowiązkowi nie składa w terminie podatnikowi lub właściwemu organowi wymaganej informacji podatkowej lub informacji, o których mowa w art. 42 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 2aKto wbrew obowiązkowi nie składa w terminie właściwemu organowi informacji o amerykańskich

rachunkach raportowanych, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o wykonywaniu Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki w sprawie poprawy wypełniania międzynarodowych obowiązków podatkowych oraz wdrożenia ustawodawstwa FATCA (Dz. U. z 2023 r. poz. 41) podlega karze grzywny do 180 stawek dziennych.

§ 3Jeżeli informację określoną w § 1-2a złożono nieprawdziwą, sprawca podlega karze grzywny

do 240 stawek dziennych.

§ 4W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1-3

podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 80a

§ 1

Kto w informacji podsumowującej podaje nieprawdę lub zataja prawdę, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2Kto, wbrew obowiązkowi, nie składa w terminie właściwemu organowi informacji podsumowującej

lub wbrew obowiązkowi nie składa jej za pomocą środków komunikacji elektronicznej, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 80bKto wbrew obowiązkowi nie przekazuje w terminie właściwemu organowi podatkowemu sprawozdania

finansowego lub sprawozdania z badania, podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 80c

§ 1Kto, działając w imieniu lub interesie raportującej instytucji finansowej, wbrew przepisom

ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami (Dz. U. z 2023 r. poz. 241), nie dopełnia obowiązku:

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze

grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 80d

§ 1

Kto, działając w imieniu lub interesie podatnika, wbrew przepisom ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami, składa nieprawdziwą informację dla celów informacji o jednostkach wchodzących w skład grupy podmiotów, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 2W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze

grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 80e

§ 1Kto wbrew obowiązkowi nie składa właściwemu organowi podatkowemu informacji o cenach

transferowych, o której mowa w art. 23zf ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w art. 11t ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, albo składając ją podaje w niej dane niezgodne z lokalną dokumentacją cen transferowych lub ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych.

§ 2

Kto wbrew obowiązkowi informację, o której mowa w § 1, składa po terminie, podlega karze grzywny do 240 stawek dziennych.

§ 3W wypadku mniejszej wagi, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2 podlega

karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Art. 80f

§ 1Kto wbrew obowiązkowi:

§ 2Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie składa informacji, o której mowa

w art. 86j § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

§ 3