Art. 224 KC – Odpowiedzialność samoistnego posiadacza w dobrej wierze

Kodeks cywilny (KC) · KSIĘGA DRUGA – WŁASNOŚĆ I INNE PRAWA RZECZOWE › TYTUŁ I – Własność › DZIAŁ V – Ochrona własności · tytuł nieurzędowy

W skrócie

Przepis stanowi, że samoistny posiadacz w dobrej wierze nie musi płacić za korzystanie z rzeczy ani odpowiadać za jej zużycie, pogorszenie lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych odłączonych w czasie posiadania oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeśli stały się wtedy wymagalne. Od chwili dowiedzenia się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy musi płacić za korzystanie z niej i odpowiada za jej zużycie, a za pogorszenie lub utratę chyba że nastąpiły bez jego winy. Musi zwrócić niezużyte pożytki pobrane od tej chwili i zapłacić wartość zużytych.

Przystępne streszczenie. Wiążące jest wyłącznie brzmienie przepisu.

§ 1.Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie lub utratę. Nabywa własność pożytków naturalnych, które zostały od rzeczy odłączone w czasie jego posiadania, oraz zachowuje pobrane pożytki cywilne, jeżeli stały się w tym czasie wymagalne.

§ 2.Jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył.

Źródło urzędowe: api.sejm.gov.pl · Stan: 2026-06-25 · Pełny tekst kodeksu · Spis artykułów