Art. 10 KK

W skrócie

Przepis określa wiek odpowiedzialności karnej. Co do zasady odpowiada sprawca, który ukończył 17 lat. Nieletni po 15 roku życia może odpowiadać na zasadach kodeksu za wymienione poważne przestępstwa, jeśli przemawiają za tym okoliczności sprawy, stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, zwłaszcza gdy wcześniejsze środki wychowawcze lub poprawcze były nieskuteczne. Nieletni między 14 a 15 rokiem życia może odpowiadać podobnie za zabójstwo kwalifikowane, gdy środki wychowawcze lub poprawcze nie zapewnią resocjalizacji. Kara wówczas nie może przekroczyć dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia, a sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Wobec sprawcy występku między 17 a 18 rokiem życia sąd stosuje zamiast kary środki przewidziane dla nieletnich, jeśli okoliczności za tym przemawiają.

Przystępne streszczenie. Wiążące jest wyłącznie brzmienie przepisu.

§ 1.Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat.

§ 2.2) Nieletni, który po ukończeniu 15 lat dopuszcza się czynu zabronionego określonego w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166, art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 1, 1a, 3, 4 lub 5, art. 223 § 2, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280, może odpowiadać na zasadach określonych w tym kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają, a w szczególności, jeżeli poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały się bezskuteczne.

§ 2a.Nieletni, który po ukończeniu 14 lat, a przed ukończeniem 15 lat, dopuszcza się czynu zabronionego określonego w art. 148 § 2 lub 3, może odpowiadać na zasadach określonych w tym kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają oraz zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że stosowanie środków wychowawczych lub poprawczych nie jest w stanie zapewnić resocjalizacji nieletniego.

§ 3.W wypadku określonym w § 2 orzeczona kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo, które nie jest zagrożone karą dożywotniego pozbawienia wolności. W wypadkach określonych w § 2 i 2a sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

§ 4.W stosunku do sprawcy, który popełnił występek po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają.

Źródło urzędowe: api.sejm.gov.pl · Stan: 2026-06-17 · Pełny tekst kodeksu · Spis artykułów