Źródła urzędoweisap.sejm.gov.pl · EUR-Lex
Europaius

Art. 212 KK – Pomówienie innej osoby lub instytucji

Kodeks karny (KK) · CZĘŚĆ SZCZEGÓLNA – Rozdział XVI › Rozdział XXVII – Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej · tytuł nieurzędowy

W skrócie

Art. 212 KK penalizuje pomówienie innej osoby, grupy osób, instytucji, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Grozi za to grzywna albo kara ograniczenia wolności, a gdy sprawca działa za pomocą środków masowego komunikowania – grzywna, ograniczenie wolności albo pozbawienie wolności do roku. Sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża lub innego celu społecznego wskazanego przez pokrzywdzonego. Ściganie następuje z oskarżenia prywatnego.

Przystępne streszczenie. Wiążące jest wyłącznie brzmienie przepisu.

§ 1.Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
§ 2.Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.
§ 3.W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego.
§ 4.Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Źródło urzędowe: api.sejm.gov.pl · Stan: · Pełny tekst kodeksu · Spis artykułów

Orzecznictwo do Art. 212 KK

1 239

Artykuły odsyłające do tego przepisu

1

Inne przepisy w tej jednostce

Treść według źródła urzędowego. Wiążący jest tekst ogłoszony w Dzienniku Ustaw.