📄 Tekst ustawy
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwościz dnia 2 października 2012 r.w sprawie czynności administracyjnych związanych z wykonywaniem tymczasowego aresztowania
oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności oraz dokumentowania
tych czynności
Spis treści
Treść rozporządzenia
Rozdział 1 - Przepisy ogólne
Rozdział 2 - Rejonizacja osadzania w jednostkach penitencjarnych
Rozdział 3 - Przyjmowanie tymczasowo aresztowanych, skazanych lub ukaranych
Rozdział 4 - Rozmieszczanie tymczasowo aresztowanych
Rozdział 5 - Obliczanie okresu wykonywania kary
Rozdział 6 - Ewidencja tymczasowo aresztowanych, skazanych i ukaranych
Rozdział 7 - Wydawanie tymczasowo aresztowanych, skazanych i ukaranych do udziału w czynnościach
procesowych oraz do zakładów leczniczych
Rozdział 8 - Postępowanie z korespondencją
Rozdział 9 - Zwalnianie osadzonych
Rozdział 10 - Informowanie o opuszczeniu przez skazanego jednostki penitencjarnej w wypadkach określonych
w art. 168a k.k.w.
Rozdział 11 - Postępowanie w wypadku narodzin i zgonów
Rozdział 12 - Przepisy przejściowe i końcowe
Treść rozporządzenia
Na podstawie art. 249 § 3 pkt 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy
(Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.1)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1083,
z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 60, poz. 701 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 111, poz. 1194, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 200, poz. 1679,
z 2003 r. Nr 111, poz. 1061, Nr 142, poz. 1380 i Nr 179, poz. 1750, z 2004 r. Nr 93,
poz. 889, Nr 210, poz. 2135, Nr 240, poz. 2405, Nr 243, poz. 2426 i Nr 273, poz. 2703,
z 2005 r. Nr 163, poz. 1363 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i Nr 226,
poz. 1648, z 2007 r. Nr 123, poz. 849, z 2008 r. Nr 96, poz. 620 i Nr 214, poz. 1344,
z 2009 r. Nr 8, poz. 39, Nr 22, poz. 119, Nr 62, poz. 504, Nr 98, poz. 817, Nr 108,
poz. 911, Nr 115, poz. 963, Nr 190, poz. 1475, Nr 201, poz. 1540 i Nr 206, poz. 1589,
z 2010 r. Nr 34, poz. 191, Nr 40, poz. 227, Nr 125, poz. 842 i Nr 182, poz. 1228,
z 2011 r. Nr 39, poz. 201 i 202, Nr 112, poz. 654, Nr 129, poz. 734, Nr 185, poz.
1092, Nr 217, poz. 1280 i Nr 240, poz. 1431 oraz z 2012 r. poz. 908.) zarządza się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
§ 1.
Użyte w rozporządzeniu określenia lub skróty oznaczają:
1)
centralny zbiór danych - zbiór danych zgromadzonych w systemie informatycznym, wspólny
dla aresztów śledczych i zakładów karnych;
2)
cudzoziemiec - osobę, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
(Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 oraz z 2012 r. poz. 589 i 769);
3)
dokument osobisty - następujące dokumenty:
a)
dowód osobisty,
b)
dokument paszportowy,
c)
książeczkę żeglarską,
d)
dokument podróży, o którym mowa w pkt 4,
e)
kartę stałego pobytu lub kartę czasowego pobytu wydane przed dniem 1 lipca 2001 r.,
kartę pobytu wydaną po dniu 1 lipca 2001 r., polski dokument tożsamości cudzoziemca,
polski dokument podróży dla cudzoziemca, tymczasowy polski dokument podróży dla cudzoziemca,
tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca,
f)
inny dokument potwierdzający obywatelstwo lub prawo pobytu cudzoziemca na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej,
g)
książeczkę wojskową, legitymację służbową żołnierza zawodowego oraz legitymację służbową
funkcjonariusza organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego, funkcjonariusza
lub pracownika Służby Więziennej albo pracownika organu wymiaru sprawiedliwości i
ścigania;
4)
dokument podróży - dokument uprawniający do przekroczenia granicy w rozumieniu ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach albo inny dokument potwierdzający tożsamość i obywatelstwo cudzoziemca, o którym
mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej
Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich
Unii Europejskiej i członków ich rodzin
(Dz. U. Nr 144, poz. 1043, z późn. zm.2)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818, z
2008 r. Nr 216, poz. 1367, z 2010 r. Nr 81, poz. 531 oraz z 2011 r. Nr 92, poz. 532.);
5)
druk - również wydruk z systemu informatycznego;
6)
dyrektor - dyrektora aresztu śledczego lub zakładu karnego;
7)
dyrektor okręgowy - dyrektora okręgowego Służby Więziennej;
8)
jednostka penitencjarna - areszt śledczy lub zakład karny;
9)
kara porządkowa - karę, o której mowa w art. 276 § 2 i art. 916 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania
cywilnego
(Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.3)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1965 r. Nr 15, poz. 113, z
1974 r. Nr 27, poz. 157 i Nr 39, poz. 231, z 1975 r. Nr 45, poz. 234, z 1982 r. Nr
11, poz. 82 i Nr 30, poz. 210, z 1983 r. Nr 5, poz. 33, z 1984 r. Nr 45, poz. 241
i 242, z 1985 r. Nr 20, poz. 86, z 1987 r. Nr 21, poz. 123, z 1988 r. Nr 41, poz.
324, z 1989 r. Nr 4, poz. 21 i Nr 33, poz. 175, z 1990 r. Nr 14, poz. 88, Nr 34, poz.
198, Nr 53, poz. 306, Nr 55, poz. 318 i Nr 79, poz. 464, z 1991 r. Nr 7, poz. 24,
Nr 22, poz. 92, Nr 115, poz. 496, z 1993 r. Nr 12, poz. 53, z 1994 r. Nr 105, poz.
509, z 1995 r. Nr 83, poz. 417, z 1996 r. Nr 24, poz. 110, Nr 43, poz. 189, Nr 73,
poz. 350 i Nr 149, poz. 703, z 1997 r. Nr 43, poz. 270, Nr 54, poz. 348, Nr 75, poz.
471, Nr 102, poz. 643, Nr 117, poz. 752, Nr 121, poz. 769 i 770, Nr 133, poz. 882,
Nr 139, poz. 934, Nr 140, poz. 940 i Nr 141, poz. 944, z 1998 r. Nr 106, poz. 668
i Nr 117, poz. 757, z 1999 r. Nr 52, poz. 532, z 2000 r. Nr 22, poz. 269 i 271, Nr
48, poz. 552 i 554, Nr 55, poz. 665, Nr 73, poz. 852, Nr 94, poz. 1037, Nr 114, poz.
1191 i 1193 i Nr 122, poz. 1314, 1319 i 1322, z 2001 r. Nr 4, poz. 27, Nr 49, poz.
508, Nr 63, poz. 635, Nr 98, poz. 1069, 1070 i 1071, Nr 123, poz. 1353, Nr 125, poz.
1368 i Nr 138, poz. 1546, z 2002 r. Nr 25, poz. 253, Nr 26, poz. 265, Nr 74, poz.
676, Nr 84, poz. 764, Nr 126, poz. 1069 i 1070, Nr 129, poz. 1102, Nr 153, poz. 1271,
Nr 219, poz. 1849 i Nr 240, poz. 2058, z 2003 r. Nr 41, poz. 360, Nr 42, poz. 363,
Nr 60, poz. 535, Nr 109, poz. 1035, Nr 119, poz. 1121, Nr 130, poz. 1188, Nr 139,
poz. 1323, Nr 199, poz. 1939 i Nr 228, poz. 2255, z 2004 r. Nr 9, poz. 75, Nr 11,
poz. 101, Nr 68, poz. 623, Nr 91, poz. 871, Nr 93, poz. 891, Nr 121, poz. 1264, Nr
162, poz. 1691, Nr 169, poz. 1783, Nr 172, poz. 1804, Nr 204, poz. 2091, Nr 210, poz.
2135, Nr 236, poz. 2356 i Nr 237, poz. 2384, z 2005 r. Nr 13, poz. 98, Nr 22, poz.
185, Nr 86, poz. 732, Nr 122, poz. 1024, Nr 143, poz. 1199, Nr 150, poz. 1239, Nr
167, poz. 1398, Nr 169, poz. 1413 i 1417, Nr 172, poz. 1438, Nr 178, poz. 1478, Nr
183, poz. 1538, Nr 264, poz. 2205 i Nr 267, poz. 2258, z 2006 r. Nr 12, poz. 66, Nr
66, poz. 466, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 186, poz. 1379, Nr 208, poz. 1537 i 1540,
Nr 226, poz. 1656 i Nr 235, poz. 1699, z 2007 r. Nr 7, poz. 58, Nr 47, poz. 319, Nr
50, poz. 331, Nr 99, poz. 662, Nr 106, poz. 731, Nr 112, poz. 766 i 769, Nr 115, poz.
794, Nr 121, poz. 831, Nr 123, poz. 849, Nr 176, poz. 1243, Nr 181, poz. 1287, Nr
192, poz. 1378 i Nr 247, poz. 1845, z 2008 r. Nr 59, poz. 367, Nr 96, poz. 609 i 619,
Nr 110, poz. 706, Nr 116, poz. 731, Nr 119, poz. 772, Nr 120, poz. 779, Nr 122, poz.
796, Nr 171, poz. 1056, Nr 220, poz. 1431, Nr 228, poz. 1507, Nr 231, poz. 1547 i
Nr 234, poz. 1571, z 2009 r. Nr 26, poz. 156, Nr 67, poz. 571, Nr 69, poz. 592 i 593,
Nr 131, poz. 1075, Nr 179, poz. 1395 i Nr 216, poz. 1676, z 2010 r. Nr 3, poz. 13,
Nr 7, poz. 45, Nr 40, poz. 229, Nr 108, poz. 684, Nr 109, poz. 724, Nr 125, poz. 842,
Nr 152, poz. 1018, Nr 155, poz. 1037, Nr 182, poz. 1228, Nr 197, poz. 1307, Nr 215,
poz. 1418, Nr 217, poz. 1435 i Nr 241, poz. 1621, z 2011 r. Nr 34, poz. 173, Nr 85,
poz. 458, Nr 87, poz. 482, Nr 92, poz. 531, Nr 112, poz. 654, Nr 129, poz. 735, Nr
138, poz. 806 i 807, Nr 144, poz. 854, Nr 149, poz. 887, Nr 224, poz. 1342, Nr 233,
poz. 1381 i Nr 234, poz. 1391 oraz z 2012 r. poz. 908.), zwanej dalej „k.p.c.”, art. 287 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.4)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z
2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027, z 2001 r.
Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74, poz. 676, z 2003 r. Nr 17,
poz. 155, Nr 111, poz. 1061 i Nr 130, poz. 1188, z 2004 r. Nr 51, poz. 514, Nr 69,
poz. 626, Nr 93, poz. 889, Nr 240, poz. 2405 i Nr 264, poz. 2641, z 2005 r. Nr 10,
poz. 70, Nr 48, poz. 461, Nr 77, poz. 680, Nr 96, poz. 821, Nr 141, poz. 1181, Nr
143, poz. 1203, Nr 163, poz. 1363, Nr 169, poz. 1416 i Nr 178, poz. 1479, z 2006 r.
Nr 15, poz. 118, Nr 66, poz. 467, Nr 95, poz. 659, Nr 104, poz. 708 i 711, Nr 141,
poz. 1009 i 1013, Nr 167, poz. 1192 i Nr 226, poz. 1647 i 1648, z 2007 r. Nr 20, poz.
116, Nr 64, poz. 432, Nr 80, poz. 539, Nr 89, poz. 589, Nr 99, poz. 664, Nr 112, poz.
766, Nr 123, poz. 849 i Nr 128, poz. 903, z 2008 r. Nr 27, poz. 162, Nr 100, poz.
648, Nr 107, poz. 686, Nr 123, poz. 802, Nr 182, poz. 1133, Nr 208, poz. 1308, Nr
214, poz. 1344, Nr 225, poz. 1485, Nr 234, poz. 1571 i Nr 237, poz. 1651, z 2009 r.
Nr 8, poz. 39, Nr 20, poz. 104, Nr 28, poz. 171, Nr 68, poz. 585, Nr 85, poz. 716,
Nr 127, poz. 1051, Nr 144, poz. 1178, Nr 168, poz. 1323, Nr 178, poz. 1375, Nr 190,
poz. 1474 i Nr 206, poz. 1589, z 2010 r. Nr 7, poz. 46, Nr 98, poz. 626, Nr 106, poz.
669, Nr 122, poz. 826, Nr 125, poz. 842, Nr 182, poz. 1228 i Nr 197, poz. 1307, z
2011 r. Nr 48, poz. 245 i 246, Nr 53, poz. 273, Nr 112, poz. 654, Nr 117, poz. 678,
Nr 142, poz. 829, Nr 191, poz. 1135, Nr 217, poz. 1280, Nr 240, poz. 1430, 1431 i
1438 i Nr 279, poz. 1645 oraz z 2012 r. poz. 886, 1091 i 1101.), zwanej dalej „k.p.k.”, oraz art. 49 § 1 i art. 50 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych
(Dz. U. Nr 98, poz. 1070, z późn. zm.5)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1787,
z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, Nr 213, poz. 1802 i Nr 240, poz. 2052, z 2003 r. Nr 188,
poz. 1838 i Nr 228, poz. 2256, z 2004 r. Nr 34, poz. 304, Nr 130, poz. 1376, Nr 185,
poz. 1907 i Nr 273, poz. 2702 i 2703, z 2005 r. Nr 13, poz. 98, Nr 131, poz. 1102,
Nr 167, poz. 1398, Nr 169, poz. 1410, 1413 i 1417, Nr 178, poz. 1479 i Nr 249, poz.
2104, z 2006 r. Nr 144, poz. 1044 i Nr 218, poz. 1592, z 2007 r. Nr 25, poz. 162,
Nr 64, poz. 433, Nr 73, poz. 484, Nr 99, poz. 664, Nr 112, poz. 766, Nr 136, poz.
959, Nr 138, poz. 976, Nr 204, poz. 1482 i Nr 230, poz. 1698, z 2008 r. Nr 223, poz.
1457, Nr 228, poz. 1507 i Nr 234, poz. 1571, z 2009 r. Nr 1, poz. 4, Nr 9, poz. 57,
Nr 26, poz. 156 i 157, Nr 56, poz. 459, Nr 157, poz. 1241, Nr 178, poz. 1375, Nr 219,
poz. 1706 i Nr 223, poz. 1777, z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i Nr 205, poz. 1364, z
2011 r. Nr 109, poz. 627, Nr 126, poz. 714 i Nr 203, poz. 1192 oraz z 2012 r. poz.
637 i 672.);
10)
kierownik - kierownika działu ewidencji lub inną osobę, która sprawuje funkcję kierownika
działu ewidencji albo go zastępuje;
11)
odpis orzeczenia - również wyciąg z tego orzeczenia;
12)
okres wykonywania kary - okres wykonywania kary pozbawienia wolności, zastępczej kary
pozbawienia wolności, kary aresztu wojskowego, kary aresztu lub zastępczej kary aresztu,
kary porządkowej oraz środka przymusu skutkującego pozbawienie wolności, orzeczonego
w postępowaniu cywilnym;
13)
organ doprowadzający - funkcjonariusza jednostki organizacyjnej Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, żołnierza Żandarmerii
Wojskowej, a ponadto komornika przy wykonywaniu orzeczenia sądu o zastosowaniu środka
przymusu skutkującego pozbawienie wolności wydanego w postępowaniu cywilnym oraz funkcjonariusza
Służby Więziennej w wypadkach, o których mowa w art. 201 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, zwanej dalej „k.k.w.”, oraz art. 18 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej
(Dz. U. Nr 79, poz. 523, z późn. zm.6)Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228 i
Nr 238, poz. 1578, z 2011 r. Nr 112, poz. 654 i Nr 291, poz. 1707 oraz z 2012 r. poz.
664 i 951.);
14)
organ dysponujący - prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze
w sprawie, w której nastąpiło tymczasowe aresztowanie, a po wniesieniu aktu oskarżenia
- sąd, przed którym sprawa się toczy;
15)
organ wzywający - prokuratora lub sąd, który wystawił nakaz wydania lub polecenie
przetransportowania osadzonego w związku z jego udziałem w czynnościach procesowych;
16)
orzeczenie oczekujące na wykonanie - podlegające wykonaniu orzeczenie, przesłane przez
sąd wraz z informacją o wyznaczonym terminie stawienia się skazanego lub ukaranego
do odbycia kary oraz pozostałymi dokumentami niezbędnymi do przyjęcia, o których mowa
w § 25 ust. 1 i 3;
17)
osadzony - osobę tymczasowo aresztowaną, skazaną, ukaraną lub wymienioną w art. 589a k.p.k., która jest ujęta w ewidencji jednostki penitencjarnej;
18)
osoba powiązana - tymczasowo aresztowanego, którego przestępstwo pozostaje, według
organu prowadzącego postępowanie karne, w związku z przestępstwem popełnionym przez
inną osobę;
19)
placówka pocztowa - placówkę pocztową operatora publicznego lub operatora w rozumieniu
ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe
(Dz. U. z 2008 r. Nr 189, poz. 1159, z późn. zm.7)Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2009 r.
Nr 18, poz. 97 i Nr 168, poz. 1323, z 2010 r. Nr 47, poz. 278 i Nr 182, poz. 1228,
z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 171, poz. 1016 oraz z 2012 r. poz. 951.);
20)
pomieszczenie Policji - pomieszczenie, o którym mowa w art. 223b § 1 k.k.w., w którym mogą być odrębnie umieszczeni tymczasowo aresztowani po wniesieniu aktu
oskarżenia, skazani i ukarani;
21)
postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania - również postanowienie o zastosowaniu
tymczasowego aresztowania wydane przez prokuratora przed dniem 4 sierpnia 1996 r.;
22)
powiadomienie - informację przekazaną adresatowi na piśmie, którego treść ustala nadawca;
23)
przepustka - przepustkę oraz zezwolenie na czasowe opuszczenie terenu jednostki penitencjarnej
udzielone na podstawie przepisów art. 91 pkt 7, art. 92 pkt 9, art. 138 § 1 pkt 7 i 8, art. 165 § 2 oraz art. 234 §
2 k.k.w., art. 1059 k.p.c., a ponadto udzielone na podstawie art. 91 pkt 3 i 4, art. 92 pkt 3-5, art. 131 § 2 oraz art. 141a § 1 k.k.w., jeżeli są realizowane bez konwoju, asysty funkcjonariusza lub pracownika albo bez
asysty innej osoby godnej zaufania;
24)
przetransportowanie - przeniesienie osadzonego połączone ze skreśleniem go z ewidencji
jednej jednostki penitencjarnej i ujęciem w ewidencji drugiej jednostki;
25)
sąd penitencjarny - sąd penitencjarny, w którego okręgu przebywa osadzony, a jeżeli
przepis dotyczy przerwy w wykonaniu kary - sąd penitencjarny, który jej udzielił;
26)
skazany - osobę odbywającą karę pozbawienia wolności, zastępczą karę pozbawienia wolności
lub karę aresztu wojskowego, na podstawie prawomocnego wyroku, którym wymierzono karę
za przestępstwo;
27)
środek przymusu - środek przymusu skutkujący pozbawienie wolności, orzeczony w postępowaniu
cywilnym;
28)
tymczasowo aresztowany - osobę pozbawioną wolności na podstawie postanowienia o zastosowaniu
lub przedłużeniu tymczasowego aresztowania, z uwzględnieniem § 25 ust. 2, w tym również:
a)
po wyroku skazującym sądu pierwszej instancji - do czasu otrzymania odpisu prawomocnego
wyroku, którym wymierzono karę pozbawienia wolności albo karę aresztu wojskowego,
wraz z nakazem przyjęcia,
b)
skazaną za granicą - do czasu otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia sądu okręgowego
określającego karę pozbawienia wolności, która ma być wykonywana, wraz z nakazem przyjęcia;
29)
ukarany - osobę odbywającą karę aresztu lub zastępczą karę aresztu orzeczoną za wykroczenie
albo zastępczą karę pozbawienia wolności orzeczoną za wykroczenie skarbowe, karę porządkową,
a także osobę, wobec której wykonywany jest środek przymusu;
30)
właściwy sąd - sąd, który skierował orzeczenie do wykonania;
31)
wyrok - również:
a)
nakaz karny wydany przez sąd przed dniem 1 lipca 2003 r.,
b)
orzeczenie lub nakaz karny wydane przez kolegium do spraw wykroczeń przed dniem 17
października 2001 r.,
c)
orzeczenie karne finansowego organu orzekającego w sprawach o przestępstwa skarbowe
wydane przed dniem 17 października 1999 r.;
32)
zakład leczniczy - podmiot lub zakład, o których mowa w art. 213 § 1 k.k.w.;
33)
zarządzenie - również odpis zarządzenia;
34)
zawiadomienie - informację przekazaną adresatowi na druku, którego wzór ustalił Dyrektor
Generalny Służby Więziennej.
§ 2.
Jeżeli w rozporządzeniu używa się określenia:
1)
tymczasowo aresztowany, względem którego nie stosuje się przepisów o wykonywaniu kary
pozbawienia wolności - odpowiednie przepisy rozporządzenia mają zastosowanie także
do osadzonych, o których mowa w art. 223a § 1 k.k.w.;
2)
tymczasowo aresztowany, względem którego stosuje się przepisy o wykonywaniu kary pozbawienia
wolności - odpowiednie przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania do osadzonych,
o których mowa w art. 223a § 1 k.k.w.
§ 3.
1.
W wypadku gdy przepis rozporządzenia dotyczy przerwy w wykonaniu kary, przepisy dotyczące
sądu penitencjarnego stosuje się odpowiednio do sądu oraz Prokuratora Generalnego,
o których mowa w art. 568 k.p.k.
2.
Przepisy dotyczące tymczasowo aresztowanych stosuje się odpowiednio do osoby pozbawionej
wolności na terytorium innego państwa, czasowo wydanej w celu złożenia zeznań w charakterze
świadka lub dokonania z jej udziałem innej czynności procesowej przed polskim sądem
lub prokuratorem w toczącym się postępowaniu karnym, chyba że rozporządzenie stanowi
inaczej.
§ 4.
1.
Jeżeli rozporządzenie nie stanowi inaczej, wszelkie czynności administracyjne powinny
być wykonywane bezzwłocznie. Dotyczy to w szczególności wprowadzania do wykonania
postanowień w przedmiocie tymczasowego aresztowania, orzeczeń, obliczania okresu wykonywania
kary, realizowania zwolnień, dokonywania adnotacji w aktach i dokumentach ewidencyjnych,
przesyłania zawiadomień i powiadomień oraz doręczania osadzonym korespondencji.
2.
Wpisów w dokumentach oraz wpisów do centralnego zbioru danych dokonuje się bezzwłocznie
po zaistnieniu podstawy do ich zamieszczenia.
3.
W razie konieczności zmiany lub poprawki w zapisie dokonanym w dokumencie nowy zapis
odnotowuje się obok dotychczasowego, który przekreśla się w sposób umożliwiający jego
odczytanie. Prawidłowość zmiany lub poprawki potwierdza czytelnym podpisem, obok przekreślenia,
osoba, która dokonała korekty.
§ 5.
1.
Odpis orzeczenia podlega wykonaniu, jeżeli:
1)
jest podpisany lub uwierzytelniony przez uprawnioną osobę;
2)
zawiera sygnaturę akt sprawy;
3)
posiada odcisk okrągłej pieczęci urzędowej z godłem państwowym;
4)
jest zaopatrzony we wzmiankę o wykonalności;
5)
zawiera datę uprawomocnienia się - w wypadku orzeczenia prawomocnego;
6)
jest sporządzony pismem maszynowym, na druku urzędowym lub w formie wydruku z systemu
informatycznego.
2.
Do zarządzeń oraz dokumentów, z których treści wynika obowiązek wykonania albo odstąpienia
od wykonywania orzeczenia, stosuje się odpowiednio przepisy, o których mowa w ust.
1 pkt 1-3 i 6.
3.
Do postanowień wydanych przez prokuratora nie stosuje się przepisów, o których mowa
w ust. 1 pkt 4 i 5.
4.
W razie skierowania do wykonania więcej niż jednej kary na podstawie jednego orzeczenia,
podstawę wykonywania tych kar stanowią dokumenty, o których mowa w § 25, sporządzone
odrębnie dla każdej kary. W takim wypadku wystarczające jest przesłanie przez sąd
tylko jednego egzemplarza uzasadnienia do orzeczenia.
§ 6.
1.
W razie wątpliwości co do autentyczności dokumentów niezbędnych do przyjęcia, dalszego
wykonywania pozbawienia wolności lub zwolnienia osadzonego albo skutkujących obliczeniem
okresu wykonywania kary, a także w razie stwierdzenia, że dokumenty te są niekompletne,
nieczytelne w zakresie niezbędnym do określenia, czy podlegają wykonaniu, że omyłkowo
odnotowano w nich dane osobowe, nazwy organów lub sygnatury akt albo nie podlegają
one wykonaniu z powodu niespełnienia wymogów, o których mowa w § 5, należy bezzwłocznie
zażądać od organu, który dokument sporządził, pisemnego potwierdzenia jego autentyczności,
nadesłania poprawionego lub brakującego dokumentu albo pisemnego sprostowania omyłek.
2.
Wszelkie omyłki w dokumentach powinny być sprostowane przez organ, który popełnił
omyłkę.
3.
W uzasadnionych wypadkach potwierdzenie autentyczności dokumentów, nadesłanie poprawionego
lub brakującego dokumentu albo sprostowanie omyłek może nastąpić za pośrednictwem
telefaksu. Przepisu § 7 ust. 2 nie stosuje się.
4.
Wraz z dokumentami niezbędnymi do przyjęcia, dalszego wykonywania pozbawienia wolności
lub zwolnienia osadzonego albo skutkującymi obliczeniem okresu wykonywania kary powinna
być przekazana informacja o właściwym numerze telefonu lub telefaksu do zgłoszenia
wątpliwości lub nieprawidłowości, o których mowa w ust. 1.
5.
Do czasu wykonania przez właściwy organ czynności, o których mowa w ust. 1, dokumentów
nie można przyjąć do wykonania, chyba że sprostowanie dotyczy oczywistej omyłki pisarskiej
lub rachunkowej.
6.
W razie konieczności zwrotu dokumentów do organu z powodów, o których mowa w ust.
1, organ ten informuje się na piśmie o przyczynie zwrotu.
§ 7.
1.
Nie podlega wykonaniu rozstrzygnięcie skutkujące pozbawienie wolności, koniecznością
dokonania lub zmiany obliczenia okresu wykonywania kary, wydaniem poza teren jednostki
penitencjarnej lub zwolnieniem osadzonego, zawarte w dokumencie doręczonym za pośrednictwem
poczty elektronicznej oraz telefaksu, z wyjątkiem wypadków, gdy:
1)
rozporządzenie stanowi, że dokument może być przesłany telefaksem;
2)
właściwy organ przesyła telefaksem dokumenty skutkujące zwolnieniem osadzonego, a
w szczególnie uzasadnionych wypadkach także dokumenty skutkujące pozbawienie wolności,
koniecznością dokonania lub zmiany obliczenia okresu wykonywania kary lub wydaniem
poza teren jednostki penitencjarnej, i powiadamia o tym dyrektora poprzez przesłanie
pocztą elektroniczną informacji o treści rozstrzygnięcia, która została podpisana
bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego
certyfikatu oraz znakowana czasem.
2.
Nie może być przesłany za pośrednictwem telefaksu dokument, o którym mowa w ust. 1,
jeżeli jednostka penitencjarna i właściwy organ mają siedzibę w tej samej miejscowości.
3.
Przesłanie dokumentu za pośrednictwem telefaksu nie zwalnia właściwego organu od obowiązku
doręczenia tego dokumentu do jednostki penitencjarnej na zasadach ogólnych. Wydruk
informacji przesłanej za pośrednictwem poczty elektronicznej, o której mowa w ust.
1 pkt 2, włącza się do akt ewidencyjnych.
§ 8.
W razie uzasadnionego przypuszczenia, że pozbawienie wolności nastąpiło niezgodnie
z prawem lub nastąpiło przedawnienie wykonania kary, dyrektor powiadamia o tym natychmiast
sędziego penitencjarnego; przypuszczenie takie nie stanowi podstawy do odmowy wykonania
orzeczenia. Kopię powiadomienia włącza się do akt ewidencyjnych.
§ 9.
1.
Dokumenty inne niż te, o których mowa w § 5, wystawiane przez sądy, prokuratury i
organy doprowadzające, związane z wykonywaniem tymczasowego aresztowania, kary oraz
środka przymusu podlegają wykonaniu, jeżeli są ostemplowane, podpisane przez uprawnioną
osobę i zaopatrzone w sygnaturę akt sprawy.
2.
Zawiadomienia o przekazaniu tymczasowo aresztowanego do dyspozycji innego organu,
zawiadomienia o wyroku skazującym sądu pierwszej instancji lub o uprawomocnieniu się
tego wyroku, a także nakazy przyjęcia, wydania i zwolnienia oraz polecenia doprowadzenia
i polecenia, o których mowa w § 108, podlegają wykonaniu, jeżeli są ponadto zaopatrzone
w odcisk okrągłej pieczęci urzędowej z godłem państwowym.
3.
Dokument niespełniający wymogów, o których mowa w ust. 1 i 2, zwraca się do organu,
który go wystawił, wraz z pismem informującym o przyczynie zwrotu. Przepisy § 6 ust.
1-3 i 5 stosuje się odpowiednio.
§ 10.
1.
Organ dysponujący ustala się na podstawie nazwy sądu lub prokuratury w połączeniu
z sygnaturą akt sprawy.
2.
W wypadku gdy brak odnotowanej sygnatury akt prokuratorskich na dokumencie wystawionym
przez sąd w postępowaniu karnym powoduje niemożność ustalenia, czy dokument dotyczy
danej sprawy, dokument ten zwraca się do organu, który go wystawił, wraz z pismem
informującym o przyczynie zwrotu. Przepisy § 6 ust. 1-3 i 5 stosuje się odpowiednio.
§ 11.
1.
Sprawdzenie tożsamości osadzonego w związku z przyjęciem go do jednostki penitencjarnej,
przetransportowaniem z innej albo do innej jednostki penitencjarnej, wydaniem poza
teren jednostki penitencjarnej, opuszczeniem jednostki penitencjarnej na podstawie
decyzji o udzieleniu mu przepustki lub w związku ze zwolnieniem odbywa się w szczególności
na podstawie danych osobowych, rysopisu i zdjęć, a w razie potrzeby przez przegląd
akt ewidencyjnych lub teczki osobopoznawczej.
2.
W wypadku przejęcia osadzonego:
1)
wydawanego do udziału w czynności procesowej dokonywanej poza terenem jednostki penitencjarnej,
2)
wydawanego w celu umieszczenia w zakładzie leczniczym,
3)
wydawanego w celu umieszczenia w pomieszczeniu Policji,
4)
wydawanego czasowo za granicę:
a)
w charakterze świadka w toczącym się tam postępowaniu karnym,
b)
jako osoba ścigana w związku z prowadzonym tam przeciwko niej postępowaniem karnym,
5)
przekazywanego za granicę,
6)
wydalanego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
7)
przekazywanego do zakładu zamkniętego w celu wykonania środka zabezpieczającego,
8)
nieletniego przekazywanego do zakładu poprawczego lub schroniska dla nieletnich po
uchyleniu tymczasowego aresztowania
- organ doprowadzający potwierdza przejęcie czytelnym podpisem zawierającym imię i
nazwisko na nakazie wydania, poleceniu doprowadzenia, piśmie, o którym mowa w § 108,
lub na upoważnieniu, o którym mowa w § 127 ust. 1. W potwierdzeniu przejęcia odnotowuje
się ponadto numer legitymacji służbowej konwojenta oraz datę przejęcia.
Rozdział 2
Rejonizacja osadzania w jednostkach penitencjarnych
§ 12.
1.
Tymczasowo aresztowanego mężczyznę osadza się w areszcie śledczym przeznaczonym dla
mężczyzn.
2.
Tymczasowo aresztowaną kobietę osadza się w areszcie śledczym przeznaczonym dla kobiet.
3.
Skazanego i ukaranego wzywanego do stawienia się w wyznaczonym terminie do odbycia
kary kieruje się do aresztu śledczego położonego najbliżej miejsca jego stałego pobytu.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio; przepisów § 14 nie stosuje się.
§ 13.
1.
Tymczasowo aresztowanego przyjmuje się do aresztu śledczego wskazanego w nakazie przyjęcia,
chyba że rozporządzenie stanowi inaczej.
2.
Tymczasowo aresztowanego, którego sąd nakazał osadzić w areszcie śledczym nieokreślonym
z nazwy, oraz tymczasowo aresztowanego, wobec którego zarządzono poszukiwanie, w tym
listem gończym, przyjmuje się do aresztu śledczego, do którego nastąpiło doprowadzenie.
W wypadku gdy w tej samej miejscowości swoje siedziby ma kilka aresztów śledczych,
przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio.
3.
Skazanego lub ukaranego doprowadzonego do odbycia kary przyjmuje się do aresztu śledczego,
w którym znajduje się orzeczenie oczekujące na wykonanie. W szczególnie uzasadnionym
wypadku, gdy znaczna odległość pomiędzy siedzibą aresztu śledczego, w którym znajduje
się orzeczenie, a siedzibą organu doprowadzającego i miejscem zatrzymania skazanego
lub ukaranego, wobec którego zarządzono poszukiwanie, przemawia za doprowadzeniem
zatrzymanego do innego aresztu śledczego, przyjmuje się go do aresztu, do którego
nastąpiło doprowadzenie, o ile organ doprowadzający jednocześnie:
1)
powiadomi o tym telefaksem lub telefonicznie areszt śledczy, w którym znajduje się
orzeczenie oczekujące na wykonanie,
2)
ustali warunki przyjęcia z dyrektorem lub osobą go zastępującą; w takim wypadku przyjęcie
doprowadzonego może nastąpić w innym czasie niż wskazany w § 36 ust. 1 zdanie pierwsze
tylko wtedy, gdy dyrektor lub osoba go zastępująca wyrazi na to zgodę
- a areszt śledczy, do którego ma nastąpić przyjęcie, otrzyma dokumenty niezbędne
do przyjęcia przesłane telefaksem przez areszt, o którym mowa w pkt 1.
4.
Skazanego lub ukaranego doprowadzonego wraz z orzeczeniem przyjmuje się do aresztu
śledczego, do którego nastąpiło doprowadzenie.
5.
Osadzonego, który zbiegł albo w wyznaczonym terminie nie powrócił z przepustki, przyjmuje
się do:
1)
aresztu śledczego lub zakładu karnego typu zamkniętego, do którego nastąpiło doprowadzenie;
2)
jednostki penitencjarnej, do której się zgłosił; w takim wypadku przepisów § 12 i
14 nie stosuje się.
6.
Skazanego lub ukaranego doprowadzonego po przerwie w wykonaniu kary przyjmuje się
do aresztu śledczego, do którego nastąpiło doprowadzenie, albo do zakładu karnego
typu zamkniętego, w którym znajduje się dokumentacja doprowadzonego. Zgłaszającego
się przyjmuje jednostka penitencjarna, o której mowa w § 138 ust. 2 i 3.
7.
Osobę skazaną za granicą i przekazaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu
wykonania kary pozbawienia wolności oraz osobę pozbawioną wolności na terytorium innego
państwa, sprowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu złożenia zeznań
w charakterze świadka lub dokonania z jej udziałem innej czynności procesowej w postępowaniu
karnym, przyjmuje się do aresztu śledczego wskazanego w nakazie przyjęcia, z zastrzeżeniem
ust. 8.
8.
W szczególnie uzasadnionym wypadku, gdy znaczna odległość pomiędzy siedzibą aresztu
śledczego wskazanego w nakazie przyjęcia a miejscem przejęcia przez organ doprowadzający
na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby skazanej za granicą i przekazanej w
celu wykonania kary pozbawienia wolności przemawia za doprowadzeniem tej osoby do
innego aresztu śledczego, przyjmuje się ją do aresztu, do którego nastąpiło doprowadzenie.
W takim wypadku, jeżeli zachodzi konieczność przyjęcia grupy takich osób, przyjęcie
następuje, po uprzednim ustaleniu warunków przyjęcia z dyrektorem lub osobą go zastępującą,
także w czasie wskazanym w § 36 ust. 1 zdanie pierwsze.
9.
Osadzonego wzywanego z innej jednostki penitencjarnej do udziału w czynnościach procesowych
kieruje się do aresztu śledczego właściwego ze względu na rejonizację osadzania ustaloną
dla danego organu wzywającego. Jeżeli wzywanym do udziału w czynności procesowej jest
osadzony, o którym mowa w § 14, kieruje się go do wyznaczonego aresztu śledczego właściwego
ze względu na rejonizację osadzania ustaloną dla danego organu wzywającego.
§ 14.
1.
Doprowadzoną osobę, o której mowa w art. 88 § 4, art. 88a § 2 oraz art. 212a § 3 i 4 k.k.w., przyjmuje się do wyznaczonych aresztów śledczych.
2.
W wypadku, o którym mowa w ust. 1, przyjęcie do wyznaczonego aresztu śledczego następuje
także wówczas, gdy w nakazie przyjęcia wskazano inny areszt, niewłaściwy dla tej kategorii
osób.
3.
Do wyznaczonych aresztów śledczych przyjmuje się także inne osoby, jeżeli organ dysponujący
lub stosujący tymczasowe aresztowanie tak postanowił ze względów bezpieczeństwa.
4.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do osadzonego przetransportowanego w związku
z udziałem w czynnościach procesowych w sprawie, w której nie zastosowano tymczasowego
aresztowania, zakwalifikowanego jako wymagającego osadzenia w areszcie śledczym lub
w zakładzie karnym typu zamkniętego w warunkach zapewniających wzmożoną ochronę społeczeństwa
i bezpieczeństwo aresztu lub zakładu albo jako wymagającego osadzenia w tym areszcie
lub zakładzie w wyznaczonym oddziale lub celi.
§ 15.
1.
Szczegółową rejonizację osadzania tymczasowo aresztowanych w aresztach śledczych ustala
dyrektor okręgowy w uzgodnieniu z właściwymi prezesami sądów okręgowych i wojskowych
sądów garnizonowych, prokuratorami okręgowymi, wojskowymi prokuratorami garnizonowymi
oraz komendantami wojewódzkimi Policji.
2.
W razie zaistnienia konieczności osadzenia tymczasowo aresztowanego w areszcie śledczym
niewchodzącym w skład danego okręgu, zwłaszcza z przyczyn określonych w § 16, ustalenie
rejonizacji osadzenia następuje pomiędzy właściwymi dyrektorami okręgowymi w uzgodnieniu
z organami, o których mowa w ust. 1.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do tymczasowo aresztowanych, skazanych
i ukaranych w związku z ich udziałem w czynnościach procesowych w sprawie, w której
nie zastosowano tymczasowego aresztowania.
4.
Jeżeli nie można osiągnąć porozumienia, dotyczącego rejonizacji osadzania, z prezesami
sądów okręgowych lub wojskowych sądów garnizonowych albo z prokuratorami okręgowymi
lub wojskowymi prokuratorami garnizonowymi, dyrektor okręgowy dokonuje niezbędnych
uzgodnień z właściwymi prezesami sądów apelacyjnych lub wojskowych sądów okręgowych
albo z prokuratorami apelacyjnymi lub wojskowymi prokuratorami okręgowymi.
5.
W wypadku gdy nie można osiągnąć porozumienia co do rejonizacji osadzania w trybie
określonym w ust. 1 i 4, dyrektor okręgowy występuje z wnioskiem do Dyrektora Generalnego
Służby Więziennej o dokonanie niezbędnych uzgodnień odpowiednio z kierownikami właściwych
komórek organizacyjnych podległych Ministrowi Sprawiedliwości lub Ministrowi Obrony
Narodowej, Prokuratorem Generalnym albo Komendantem Głównym Policji.
6.
Zmiana ustalonej rejonizacji osadzania wymaga dokonania niezbędnych uzgodnień, o których
mowa w ust. 1 i 4, pomiędzy dyrektorem okręgowym a organem lub organami, których ta
zmiana bezpośrednio dotyczy, chyba że dyrektor okręgowy lub organ, który zwrócił się
o dokonanie zmiany rejonizacji osadzania, uznał, że konieczne jest uzgodnienie tej
zmiany ze wszystkimi organami, które uprzednio brały udział w jej ustaleniu.
7.
W dokumencie ustalającym rejonizację osadzania wskazuje się w szczególności, do których
wyznaczonych aresztów śledczych poszczególne sądy i prokuratury będą kierować osoby,
o których mowa w § 14.
8.
Dokument ustalający rejonizację osadzania, także w wypadku jej zmiany w trybie określonym
w ust. 6, dyrektor okręgowy przesyła organom oraz dyrektorom jednostek penitencjarnych,
których dotyczy rejonizacja, a w wypadku, o którym mowa w ust. 2, ponadto właściwym
dyrektorom okręgowym.
§ 16.
1.
W wypadku braku wolnych miejsc zakwaterowania w areszcie śledczym, inny areszt, właściwy
do przyjmowania tymczasowo aresztowanych, ustala się w trybie, o którym mowa w § 15.
2.
W uzasadnionym wypadku, w szczególności wynikającym z potrzeby zabezpieczenia prawidłowego
toku postępowania karnego lub zapewnienia bezpieczeństwa osobie pozbawionej wolności,
w tym w związku z objęciem jej szczególną ochroną, o której mowa w art. 88d § 1 i 2 oraz art. 212ba § 1 i 2 k.k.w., właściwy dyrektor okręgowy wraz z organem dysponującym lub wzywającym uzgadniają,
w którym areszcie śledczym ma być osadzona określona osoba. O dokonanych uzgodnieniach
dyrektor okręgowy powiadamia dyrektora aresztu śledczego, w którym osoba ta ma być
osadzona.
§ 17.
1.
Tymczasowo aresztowany, względem którego nie stosuje się przepisów o wykonywaniu kary
pozbawienia wolności, może być przetransportowany do innego aresztu śledczego wyłącznie
na podstawie pisemnego polecenia lub pisemnej zgody organu dysponującego.
2.
Przepisu ust. 1 nie stosuje się do osoby, którą można przetransportować do innej jednostki
penitencjarnej na podstawie art. 223 k.k.w.
3.
Termin i sposób przetransportowania osadzonego, o którym mowa w ust. 1, w związku
z potrzebą udzielenia mu świadczeń leczniczych lub przeprowadzenia badań, a także
tryb powiadomienia o realizacji transportu uzgadnia się z organem dysponującym, chyba
że organ ten ustali inaczej. Z uzgodnienia telefonicznego sporządza się notatkę urzędową,
którą włącza się do akt ewidencyjnych. Przepis stosuje się odpowiednio do transportów
powrotnych.
4.
W razie konieczności udzielenia natychmiastowej pomocy lekarskiej osadzonemu, o którym
mowa w ust. 1, areszt śledczy może dokonać samodzielnie przetransportowania lub czasowego
przeniesienia osadzonego do innej jednostki penitencjarnej, z powiadomieniem o tym
organu dysponującego nie później niż pierwszego dnia roboczego po wyjeździe osadzonego.
5.
Przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio w wypadku konieczności przetransportowania
do:
1)
wyznaczonego aresztu śledczego osadzonego, zakwalifikowanego jako wymagającego osadzenia
w areszcie śledczym lub w zakładzie karnym typu zamkniętego w warunkach zapewniających
wzmożoną ochronę społeczeństwa i bezpieczeństwo aresztu lub zakładu albo jako wymagającego
osadzenia w tym areszcie lub zakładzie w wyznaczonym oddziale lub celi;
2)
innego aresztu śledczego osadzonego:
a)
skierowanego do tego aresztu w celu objęcia go szczególną ochroną w związku z toczącym
się lub zakończonym postępowaniem karnym, ze względu na wystąpienie poważnego zagrożenia
lub istnienie bezpośredniej obawy wystąpienia poważnego zagrożenia dla jego życia
lub zdrowia,
b)
objętego szczególną ochroną, o której mowa w lit. a, w celu zapewnienia mu tej ochrony.
§ 18.
Przepisy § 16 i 17 stosuje się odpowiednio do organu wzywającego oraz:
1)
skazanego lub ukaranego, jeżeli jego pobyt w danej jednostce penitencjarnej jest niezbędny
ze względu na udział w czynnościach procesowych w sprawie, w której nie zastosowano
tymczasowego aresztowania;
2)
tymczasowo aresztowanego, względem którego stosuje się przepisy o wykonywaniu kary
pozbawienia wolności, jeżeli jego pobyt w danej jednostce penitencjarnej jest niezbędny
ze względu na udział w czynnościach procesowych w sprawie, w której nastąpiło tymczasowe
aresztowanie, lub w innej sprawie.
§ 19.
Dyrektor może dokonać samodzielnie przetransportowania do właściwej jednostki penitencjarnej
tymczasowo aresztowanego, względem którego stosuje się przepisy o wykonywaniu kary
pozbawienia wolności, skazanego lub ukaranego, o których mowa w § 18, jeżeli jednocześnie:
1)
nie posiada pisemnej informacji o planowanej czynności procesowej z jego udziałem,
w tym zwłaszcza nakazu wydania poza teren jednostki penitencjarnej lub pisma określającego
termin dokonania czynności procesowej na terenie jednostki;
2)
upłynęło 14 dni od dnia dokonania ostatniej czynności procesowej z jego udziałem.
§ 20.
W wypadku uchylenia wyroku skazującego sądu pierwszej instancji lub zastosowania tymczasowego
aresztowania w innej sprawie wobec osadzonego odbywającego karę w zakładzie karnym
transportuje się go do aresztu śledczego wyznaczonego przez dyrektora okręgowego jako
właściwy dla tymczasowo aresztowanych, którzy nie mogą przebywać w danym zakładzie
karnym.
§ 21.
1.
O skierowaniu osadzonego do aresztu śledczego niezgodnie z rejonizacją osadzania,
ustaloną dla danego organu dysponującego lub wzywającego, dyrektor powiadamia ten
organ oraz dyrektora okręgowego. Przepisu nie stosuje się w wypadkach, o których mowa
w § 16 ust. 2.
2.
Jeżeli w wyniku przekazania tymczasowo aresztowanego do dyspozycji innego organu jest
konieczne przetransportowanie go do aresztu śledczego, ustalonego w rejonizacji osadzania
tego organu, dyrektor powiadamia o tym organ dysponujący.
3.
W wypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, dyrektor może, po upływie 14 dni od dnia
przyjęcia, przetransportowania lub otrzymania zawiadomienia o przekazaniu do dyspozycji
innego organu, dokonać samodzielnie przetransportowania osadzonego do właściwego ze
względu na rejonizację aresztu śledczego, chyba że organ dysponujący lub wzywający
powiadomi, że inaczej uzgodnił z dyrektorem okręgowym.
4.
W wypadku tymczasowo aresztowanego, o którym mowa w § 13 ust. 2 i 8, przyjętego do
aresztu śledczego, który nie jest właściwy ze względu na rejonizację osadzania ustaloną
dla danego organu dysponującego, dyrektor może, po upływie 14 dni od dnia przyjęcia,
dokonać samodzielnie przetransportowania tymczasowo aresztowanego do właściwego ze
względu na rejonizację aresztu śledczego.
Rozdział 3
Przyjmowanie tymczasowo aresztowanych, skazanych lub ukaranych
§ 22.
1.
Przyjęcie do aresztu śledczego tymczasowo aresztowanego, skazanego lub ukaranego następuje
po sprawdzeniu:
1)
dokumentów niezbędnych do przyjęcia;
2)
tożsamości osoby przyjmowanej.
2.
Do aresztu śledczego nie może być przyjęty osadzony, co do którego ustalono, że został
wydany do udziału w czynności procesowej z innej jednostki penitencjarnej i nadal
pozostaje w jej ewidencji. Przepisu nie stosuje się do osadzonych, którzy w czasie
czynności procesowych zbiegli.
§ 23.
1.
Prawidłowość przyjęcia tymczasowo aresztowanego, skazanego lub ukaranego podlega kontroli
przez kierownika lub upoważnionego przez dyrektora funkcjonariusza lub pracownika
działu ewidencji, który potwierdza ten fakt datą i podpisem oraz odciskiem stempla
imiennego na pierwszej stronie orzeczenia.
2.
W wypadku przyjęcia osadzonego w dniu wolnym od pracy albo po godzinach pracy kierownika
lub upoważnionego przez dyrektora funkcjonariusza lub pracownika działu ewidencji,
kontroli, o której mowa w ust. 1, dokonuje się pierwszego dnia roboczego po przyjęciu.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w wypadku wprowadzenia do wykonania kolejnego
postanowienia w przedmiocie stosowania tymczasowego aresztowania albo postanowienia
o zastosowaniu tymczasowego aresztowania w kolejnej sprawie.
§ 24.
1.
Dokumentem niezbędnym do przyjęcia tymczasowo aresztowanego jest odpis postanowienia
o zastosowaniu albo przedłużeniu tymczasowego aresztowania, którego termin stosowania
nie minął, wraz z nakazem przyjęcia.
2.
Dokumentem niezbędnym do przyjęcia osoby pozbawionej wolności na terytorium innego
państwa, czasowo wydanej w celu złożenia zeznań w charakterze świadka lub dokonania
z jej udziałem innej czynności procesowej przed polskim sądem lub prokuratorem w toczącym
się postępowaniu karnym, jest odpis postanowienia sądu o umieszczeniu osoby wydanej
w areszcie śledczym, wraz z nakazem przyjęcia.
3.
Przyjęcie tymczasowo aresztowanego, wobec którego zarządzono poszukiwanie, oraz tymczasowo
aresztowanego przekazanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w wykonaniu europejskiego
nakazu aresztowania może nastąpić także na podstawie doręczonych przez organ doprowadzający
telefaksowych kopii dokumentów, o których mowa w ust. 1. Przepisu § 7 ust. 2 nie stosuje
się.
4.
Jeżeli w stosunku do skazanego uchylony został, na skutek kasacji albo wznowienia
postępowania, prawomocny wyrok, podstawą dalszego wykonywania pozbawienia wolności
w tej sprawie jest odpis postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, wraz
z nakazem przyjęcia.
§ 25.
1.
Dokumentem niezbędnym do przyjęcia skazanego lub ukaranego jest:
1)
odpis prawomocnego wyroku, którym wymierzono karę pozbawienia wolności, karę aresztu
wojskowego albo karę aresztu, wraz z nakazem przyjęcia;
2)
odpis prawomocnego wyroku, którym wymierzono karę pozbawienia wolności, karę aresztu
wojskowego, karę aresztu albo karę ograniczenia wolności lub karę grzywny, orzeczone
z warunkowym zawieszeniem albo bez warunkowego zawieszenia wykonania kary, oraz odpis
orzeczenia lub orzeczeń zawierających rozstrzygnięcia, na podstawie których kara powinna
być wykonana, a w szczególności orzeczenia o:
a)
wykonaniu warunkowo zawieszonej kary,
b)
odwołaniu warunkowego zwolnienia albo amnestii,
c)
wykonaniu zastępczej kary pozbawienia wolności albo zastępczej kary aresztu,
d)
wykonaniu kary pozbawienia wolności związanej ze stosowaniem środka zabezpieczającego,
polegającego na umieszczeniu skazanego na okres próby w zamkniętym zakładzie leczenia
odwykowego,
e)
uchyleniu zezwolenia na odbycie przez skazanego kary pozbawienia wolności poza zakładem
karnym w systemie dozoru elektronicznego oraz o wykonaniu tej kary w zakładzie karnym
- wraz z nakazem przyjęcia;
3)
odpis prawomocnego orzeczenia sądu okręgowego określającego karę pozbawienia wolności,
która ma być wykonywana wobec osoby skazanej za granicą, wraz z nakazem przyjęcia;
4)
odpis orzeczenia o wymierzeniu kary porządkowej, wraz z nakazem przyjęcia.
2.
W wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 249 § 4 k.p.k. wobec osoby skazanej prawomocnym wyrokiem przyjęcie skazanego następuje na podstawie
odpisu postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania oraz odpisu prawomocnego
wyroku albo zawiadomienia o uprawomocnieniu się wyroku skazującego, wraz z nakazem
przyjęcia.
3.
W wypadku gdy kara orzeczona za wykroczenie podlega natychmiastowemu wykonaniu, przyjęcie
ukaranego może nastąpić także na podstawie odpisu nieprawomocnego wyroku. Przepis
ust. 1 stosuje się odpowiednio.
4.
Przyjęcie skazanego lub ukaranego, wobec którego zarządzono poszukiwanie, oraz skazanego
przekazanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w wykonaniu europejskiego nakazu
aresztowania może nastąpić także na podstawie doręczonych przez organ doprowadzający
telefaksowych kopii dokumentów, o których mowa w ust. 1. Przepisu § 7 ust. 2 nie stosuje
się.
5.
W wypadku, o którym mowa w § 13 ust. 3 zdanie drugie, przyjęcie skazanego lub ukaranego
następuje na podstawie dokumentów, o których mowa w ust. 1 lub 3, przesłanych telefaksem
przez areszt śledczy, w którym znajduje się orzeczenie oczekujące na wykonanie.
§ 26.
1.
Dokumentem niezbędnym do przyjęcia dłużnika, wobec którego zastosowano środek przymusu,
jest odpis prawomocnego orzeczenia, którym sąd orzekł grzywnę z zamianą na areszt,
wraz z nakazem przyjęcia.
2.
Przyjęcie dłużnika może nastąpić po przekazaniu przez komornika, wraz z dokumentami,
o których mowa w ust. 1, kwoty pieniężnej potrzebnej na wyżywienie dłużnika przez
czas wykonywania środka przymusu lub dokumentu potwierdzającego dokonanie wpłaty tej
kwoty na rzecz jednostki penitencjarnej albo odpisu orzeczenia zawierającego informację
o zwolnieniu wierzyciela od kosztów sądowych w tej sprawie.
§ 27.
Dokumentem niezbędnym do przyjęcia osoby skazanej za granicą i przekazanej na terytorium
Rzeczypospolitej Polskiej w celu wykonania kary pozbawienia wolności jest odpis postanowienia
sądu okręgowego o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, którego termin stosowania
nie minął, wraz z nakazem przyjęcia.
§ 28.
1.
Przyjęcie skazanego lub ukaranego, korzystającego z przerwy w wykonaniu kary, do jednostki
penitencjarnej, w której znajdują się jego akta ewidencyjne, następuje w wypadku:
1)
upływu okresu, na jaki przerwa została udzielona;
2)
otrzymania odpisu postanowienia o odwołaniu przerwy;
3)
złożenia przez skazanego lub ukaranego pisemnego oświadczenia, że dobrowolnie wyraża
zgodę na wykonywanie kary, jeżeli termin zgłoszenia się po przerwie jeszcze nie upłynął.
2.
Przyjęcie skazanego lub ukaranego, doprowadzonego po przerwie w wykonaniu kary, do
jednostki penitencjarnej, w której nie ma jego akt ewidencyjnych, następuje, jeżeli:
1)
jednostką tą jest areszt śledczy;
2)
organ doprowadzający doręczy dokument stwierdzający, w jakiej jednostce penitencjarnej
znajdują się akta ewidencyjne doprowadzonego;
3)
uzgodniono z dyrektorem, kierownikiem albo wyznaczonym funkcjonariuszem lub pracownikiem
działu ewidencji jednostki penitencjarnej, w której znajdują się akta ewidencyjne
skazanego lub ukaranego, że zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub
2; uzgodnienia dokonuje się telefaksem, telefonicznie lub pocztą elektroniczną; dokument
potwierdzający uzgodnienie włącza się do akt ewidencyjnych; fakt dokonania kontroli,
o której mowa w § 23 ust. 1, potwierdza się na tym dokumencie.
3.
O przyjęciu skazanego lub ukaranego, o których mowa w ust. 2, powiadamia się natychmiast
- telefaksem, telefonicznie lub pocztą elektroniczną - jednostkę penitencjarną, w
której znajdują się jego akta ewidencyjne, i jednocześnie wzywa się do przesłania
tych akt oraz pozostałej dokumentacji osadzonego.
§ 29.
1.
Do przyjęcia osadzonego, który zbiegł albo w wyznaczonym terminie nie powrócił z przepustki,
jest niezbędne potwierdzenie tego faktu - telefaksem, telefonicznie lub pocztą elektroniczną
- przez jednostkę penitencjarną, w której ewidencji osadzony pozostaje. Dokument potwierdzający
uzgodnienie włącza się do akt ewidencyjnych. Fakt dokonania kontroli, o której mowa
w § 23 ust. 1, potwierdza się na tym dokumencie.
2.
Jeżeli osadzony, o którym mowa w ust. 1, został doprowadzony, organ doprowadzający
doręcza pismo stwierdzające, kiedy i z jakiej jednostki penitencjarnej nastąpiła ucieczka
albo którą jednostkę osadzony opuścił w związku z udzieloną przepustką.
3.
Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w wypadku zatrzymania osadzonego korzystającego
z przepustki przez uprawniony organ w związku z naruszeniem przez niego porządku prawnego;
pismo doręczone przez organ doprowadzający powinno ponadto zawierać informację o dacie
i przyczynie zatrzymania.
4.
W wypadku uzyskania informacji, że osoba, o której mowa w ust. 1, została skreślona
z ewidencji jednostki penitencjarnej, powiadamia się o tym natychmiast najbliższą
jednostkę organizacyjną Policji, aby ustaliła, czy Policja dysponuje dokumentami uprawniającymi
do zatrzymania i doprowadzenia tej osoby do aresztu śledczego.
5.
O przyjęciu osadzonego, o którym mowa w ust. 1 i 3, powiadamia się natychmiast - telefaksem,
telefonicznie lub pocztą elektroniczną - jednostkę penitencjarną, o której mowa w
ust. 1, i jednocześnie wzywa się do przesłania jego akt ewidencyjnych, pozostałej
dokumentacji i depozytów; akt, dokumentacji i depozytów osadzonego nie przesyła się,
jeżeli uzgodniono bezzwłoczne przetransportowanie osadzonego do tej jednostki.
§ 30.
W wypadku gdy przy przyjęciu doręczono telefaksowe kopie dokumentów, informację o
tym zamieszcza się w zawiadomieniu o przyjęciu. Organ zarządzający osadzenie przesyła
bezzwłocznie do jednostki penitencjarnej odpisy dokumentów niezbędnych do przyjęcia.
§ 31.
1.
Dokumentami służącymi do sprawdzenia tożsamości osoby przyjmowanej są:
1)
w wypadku obywatela polskiego - dokumenty, o których mowa w § 1 pkt 3 lit. a-c;
2)
w wypadku cudzoziemca - dokumenty, o których mowa w § 1 pkt 3 lit. d i e.
2.
Do aresztu śledczego nie może być przyjęta, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, osoba nieposiadająca
ważnego dokumentu, za pomocą którego sprawdza się tożsamość, albo gdy istnieją uzasadnione
wątpliwości co do tożsamości osoby przyjmowanej wynikające z:
1)
zużycia lub uszkodzenia posiadanego przez nią dokumentu;
2)
niezgodności danych określających tożsamość zawartych w poszczególnych dokumentach
albo niezgodności tych danych w dokumencie z danymi uzyskanymi od osoby przyjmowanej;
3)
braku możliwości uzyskania potwierdzenia tożsamości od osoby przyjmowanej.
3.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli:
1)
tożsamość osoby doprowadzonej zostanie stwierdzona na piśmie przez organ doprowadzający;
w wypadku obywatela polskiego pismo powinno zawierać także informację o numerze PESEL,
a w wypadku cudzoziemca - jego obywatelstwo, a także numer PESEL, jeżeli został nadany;
w razie gdy przyczyną niezgodności jest zmiana nazwiska - informację o uprzednio używanym
nazwisku;
2)
sprawdzenie tożsamości osadzonego zgłaszającego się po przerwie w wykonaniu kary,
ucieczce albo przepustce jest możliwe na podstawie karty identyfikacyjnej, karty tożsamości
lub rysopisu i zdjęć znajdujących się w jego aktach ewidencyjnych lub teczce osobopoznawczej.
4.
W razie doprowadzenia tymczasowo aresztowanego, którego tożsamości nie ustalono, organ
doprowadzający doręcza pismo stwierdzające, że osoba doprowadzona jest osobą o nieustalonej
tożsamości, której dotyczy postanowienie o tymczasowym aresztowaniu i nakaz przyjęcia.
5.
W wypadkach, o których mowa w ust. 3 pkt 1 i ust. 4, organ doprowadzający doręcza
ponadto aktualne zdjęcie osoby doprowadzonej.
6.
Identyfikacji osoby przyjmowanej dokonuje się ponadto z wykorzystaniem:
1)
przekazanych przez sąd informacji, o których mowa w art. 11 § 2 k.k.w.;
2)
informacji o tej osobie zawartych w centralnym zbiorze danych.
7.
W razie wątpliwości co do tożsamości osoby zgłaszającej się do odbycia kary, w szczególności
z przyczyn określonych w ust. 2, powiadamia się najbliższą jednostkę organizacyjną
Policji o potrzebie potwierdzenia tożsamości takiej osoby. Do czasu potwierdzenia
tożsamości przez Policję osoba zgłaszająca się nie może być przyjęta.
8.
Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio w wypadku zgłaszającego się do jednostki penitencjarnej
osadzonego, który zbiegł albo w wyznaczonym terminie nie powrócił z przepustki.
§ 32.
1.
Do aresztu śledczego nie może być przyjęta osoba:
1)
doprowadzona do odbycia zastępczej kary pozbawienia wolności lub zastępczej kary aresztu
za nieuiszczoną grzywnę, która wpłaci w tym areszcie kwotę pieniężną przypadającą
jeszcze do uiszczenia;
2)
co do której ustalono, że podlega zwolnieniu w dniu, w którym zgłosiła się lub została
doprowadzona.
2.
O nieprzyjęciu osoby do aresztu śledczego z powodów, o których mowa w ust. 1, decyduje
dyrektor lub osoba go zastępująca. Przepisy § 38 ust. 1 i 6 stosuje się odpowiednio.
3.
Dyrektor powiadamia właściwy sąd o nieprzyjęciu osoby z powodów, o których mowa w
ust. 1, oraz dołącza do pisma odpis orzeczenia wraz z nakazem przyjęcia. W wypadku
tymczasowo aresztowanego powiadomienie o nieprzyjęciu, wraz z odpisem postanowienia
i nakazem przyjęcia, wręcza się organowi doprowadzającemu, który kwituje odbiór powiadomienia
na jego kopii.
4.
W wypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, powiadomienie o nieprzyjęciu powinno zawierać
informację o ustalonym terminie upływu tymczasowego aresztowania lub końca kary, a
także o zastosowaniu art. 168 k.k.w. - jeżeli stanowiło to podstawę nieprzyjęcia.
5.
Jeżeli do aresztu śledczego nie została przyjęta osoba zgłaszająca się do odbycia
kary, kopię powiadomienia, o którym mowa w ust. 3, wręcza się, za pokwitowaniem, także
tej osobie.
§ 33.
1.
Do aresztu śledczego nie może być przyjęta osoba będąca rodzicem lub opiekunem - wraz
z dzieckiem, z zastrzeżeniem ust. 2.
2.
Przyjmowanie kobiet zgłaszających się lub doprowadzonych, wraz z dzieckiem, do jednostki
penitencjarnej, przy której zorganizowano dom dla matki i dziecka, regulują przepisy
w sprawie trybu przyjmowania dzieci matek pozbawionych wolności do domów dla matki
i dziecka przy wskazanych zakładach karnych oraz szczegółowych zasad organizowania
i działania tych placówek.
§ 34.
1.
Do aresztu śledczego nie przyjmuje się osoby wymagającej leczenia szpitalnego z powodu
ostrej psychozy.
2.
Do aresztu śledczego nie przyjmuje się ponadto:
1)
osoby wymagającej natychmiastowego leczenia szpitalnego ze względu na bezpośrednie
zagrożenie życia lub zdrowia;
2)
kobiety od 28. tygodnia ciąży.
3.
Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do osoby zgłaszającej się albo doprowadzonej
po przerwie w wykonaniu kary lub ucieczce oraz osoby, która w wyznaczonym terminie
nie powróciła z przepustki. Osobie przyjętej zapewnia się natychmiast odpowiednią
opiekę lekarską.
4.
Przepisu ust. 2 nie stosuje się do osoby, która zgłosiła się albo została doprowadzona
do aresztu śledczego, przy którym funkcjonuje szpital z oddziałem mogącym zapewnić
tej osobie specjalistyczną opiekę lekarską.
5.
Jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że stan zdrowia osoby doprowadzonej nie
pozwala na jej przyjęcie z przyczyn, o których mowa w ust. 1 i 2, decyzję w tym przedmiocie
podejmuje się na podstawie doręczonego przez organ doprowadzający dokumentu sporządzonego
przez lekarza. Dokument może być również wystawiony przez lekarza podmiotu leczniczego
dla osób pozbawionych wolności w areszcie śledczym, do którego nastąpiło doprowadzenie.
Na podstawie tego dokumentu wskazuje się ponadto areszt śledczy, o którym mowa w ust.
4.
6.
Przepis ust. 5 stosuje się odpowiednio do osoby zgłaszającej się do odbycia kary,
z tym że dokument sporządza lekarz podmiotu leczniczego dla osób pozbawionych wolności,
a jeżeli nie jest to możliwe - lekarz innego podmiotu leczniczego.
7.
W wypadkach, o których mowa w ust. 4, przyjęcie do aresztu śledczego, przy którym
funkcjonuje szpital, następuje także wówczas, gdy w nakazie przyjęcia wskazano inną
jednostkę penitencjarną.
§ 35.
1.
W wypadku doprowadzenia do jednostki penitencjarnej osoby z obrażeniami ciała organ
doprowadzający doręcza dokument informujący o okolicznościach i przyczynach powstania
tych obrażeń oraz dokument sporządzony przez lekarza, zawierający ich opis. Dokument
może być również wystawiony przez lekarza podmiotu leczniczego dla osób pozbawionych
wolności jednostki penitencjarnej, do której nastąpiło doprowadzenie.
2.
Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio do osoby zgłaszającej się do odbycia kary,
z tym że dokument sporządza lekarz podmiotu leczniczego dla osób pozbawionych wolności,
a jeżeli nie jest to możliwe - lekarz innego podmiotu leczniczego.
3.
Jeżeli osoba, o której mowa w ust. 1, zgłosiła, że obrażenia powstały w związku z
jej zatrzymaniem lub po zatrzymaniu, informację o doprowadzeniu takiej osoby, wraz
z jej wyjaśnieniami dotyczącymi przyczyn i okoliczności powstania obrażeń, przesyła
się sędziemu penitencjarnemu.
§ 36.
1.
Przyjmowanie tymczasowo aresztowanych, skazanych i ukaranych do aresztu śledczego
odbywa się codziennie, z wyjątkiem dni ustawowo wolnych od pracy, w godz. 800-1600, a w soboty w godz. 800-1200. W uzasadnionych wypadkach przyjęcie osoby doprowadzonej może nastąpić także w innym
czasie oraz w dni wolne od pracy - po uprzednim ustaleniu warunków przyjęcia z dyrektorem
lub osobą go zastępującą.
2.
Przyjmowanie osadzonych zgłaszających się do jednostki penitencjarnej po przerwie
w wykonaniu kary, ucieczce oraz tych, którzy w wyznaczonym terminie nie powrócili
z przepustki, odbywa się każdego dnia przez całą dobę.
3.
Przyjmowanie dłużnika, wobec którego zastosowano środek przymusu, odbywa się w terminie
uzgodnionym z komornikiem.
4.
W wypadku gdy przyjmowanie odbywa się po godzinach pracy lub dyżuru funkcjonariuszy
lub pracowników działu ewidencji, realizuje je, w zakresie ustalonym przez dyrektora,
dowódca zmiany.
§ 37.
1.
W wypadku doprowadzenia skazanego lub ukaranego organ doprowadzający doręcza dokument
stwierdzający datę jego zatrzymania albo przejęcia przez organ doprowadzający osoby
przekazanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli nie doręczono dokumentu
zawierającego taką datę, a zachodzą wątpliwości w tym zakresie, można odmówić przyjęcia
doprowadzonego.
2.
Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do tymczasowo aresztowanego, jeżeli informacja
o dacie zatrzymania nie jest zawarta w postanowieniu o zastosowaniu tymczasowego aresztowania.
3.
Po zgłoszeniu się skazanego lub ukaranego do odbycia kary, także po przerwie w wykonaniu
kary, oraz osadzonego, który zbiegł albo w wyznaczonym terminie nie powrócił z przepustki,
sporządza się notatkę urzędową i odnotowuje się w niej datę zgłoszenia się. Notatkę
włącza się do akt ewidencyjnych.
4.
Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy dłużnik powrócił w wyznaczonym
terminie z przepustki udzielonej na podstawie art. 1059 k.p.c.
§ 38.
1.
Po przyjęciu osoby doprowadzonej wydaje się organowi doprowadzającemu potwierdzenie
doprowadzenia. Przepisu nie stosuje się w wypadku doprowadzenia osadzonego przez funkcjonariusza
Służby Więziennej; dowódca zmiany odnotowuje ten fakt w książce przebiegu służby.
2.
W wypadku odmowy przyjęcia tymczasowo aresztowanego, skazanego lub ukaranego sporządza
się natychmiast szczegółową notatkę urzędową, którą podpisuje dyrektor lub osoba go
zastępująca. Notatka powinna zawierać w szczególności …
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.