Regeling toegelaten instellingen volkshuisvesting 2015

In het kort

Deze regeling stelt nadere regels vast voor toegelaten instellingen in de volkshuisvesting, ter uitvoering van de Woningwet en het Besluit toegelaten instellingen volkshuisvesting 2015. Het gaat over de bedrijfsvoering, de geschiktheid van bestuurders en commissarissen, en de verkoop van onroerende zaken door deze instellingen.

Wat het reguleert

• De procedure voor het verkrijgen van een zienswijze van de minister over de benoeming of herbenoeming van bestuurders en commissarissen.
• De voorwaarden en procedures voor de taxatie en vervreemding van onroerende zaken door toegelaten instellingen.
• De vereisten voor het vaststellen van het huishoudinkomen bij de verkoop van woongelegenheden.
• De ratingbureaus die gebruikt moeten worden voor bepaalde verbindingen.

Wie het aangaat

• Toegelaten instellingen volkshuisvesting.
• Natuurlijke personen die bestuurder of commissaris willen worden bij een toegelaten instelling.
• Natuurlijke personen die een woongelegenheid willen kopen van een toegelaten instelling.

Kernpunten

• Het percentage voor het aangaan van verbindingen, bedoeld in de artikelen 10, tweede lid, onderdeel a, en 79, tweede lid, onderdeel a, van het besluit, is 1,5.
• De minister moet een zienswijze kunnen uitbrengen over kandidaten voor bestuur of raad van commissarissen vóór benoeming of herbenoeming, waarvoor een aanvraagformulier met specifieke documenten ingediend moet worden.
• Taxatierapporten voor onroerende zaken mogen niet ouder zijn dan zes maanden op het moment van ondertekening van een koopovereenkomst, of niet ouder dan vierentwintig maanden met een markttechnische update van maximaal drie maanden oud.
• Bij doorverkoop binnen 10 jaar (of een langere overeengekomen termijn) van een woongelegenheid gekocht van een toegelaten instelling, moet de koper een deel van de waardestijging aan de instelling betalen, waarbij het percentage van de waardeontwikkeling dat ten goede of ten laste van de toegelaten instelling komt 1 maal het verschil is tussen 100 en het percentage van de betrokken waarde dat die natuurlijke persoon heeft betaald, of 50 is, indien de toepassing van de eerste regel tot een hoger percentage dan 50 zou leiden.